Wednesday, July 3, 2013

სისხლის ანალიზი

მივედი და ვეუბნები: 2 კვირაზე მეტია ცუდად ვარ, თვალებში მიბნელდება, დაბალი წნევა მაქვს, აჩქარებული გულისცემა, სულ გაღიზიანებული ვარ, ძირითადად უმიზეზოდ, საჭმელს თითქმის ვერ ვჭამ, გული მერევა თვით ქათმის სენდვიჩზეც კი, ცუდად მძინავს, დამღლელი სიზმრები მესიზმრება და დილას დაქანცული ვიღვიძებ.

 ვიფიქრე საკმარისი იყო.
 აღარ მითქვამს რომ ქალაქის ერთი ბოლოდან მეორეში დავდივარ სამსახურში, რომ თვის ბოლოს ის ხელფასი ავიღო, რომელიც მაინც არაფერში არ მყოფნის და მანამდე თავი რეალიზებული ადამიანი მეგონოს ნაცვლად სახლში მჯდომი დედისა, ამ სამსახურის და ხელფასის გამო თითქმის არ მრჩება დრო წიგნებისთვის, ფილმებისთვის, მარიამისთვის, სეირნობისთვის, საკუთარი თავისთვის.
ახლა ძალიან ცხელა, სული მეხუთება და სადმე რაჭაში, ყაზბეგში ან ხევსურეთში მინდა, დღე ბალახებზე დავდიოდე, გამჭვირვალე ჰაერს ვსუნთქავდე, ღამე ვარსკვლავებიან ცას ვუყურებდე.
 ჩემს გარშემო მცხოვრები ღარიბ-ღატაკი ადამიანების მასები სასოწარკვეთილებაში მაგდებს თავიანთი უიმედო და უსიხარულო ცხოვრებით, ჩასაბღაუჭებელი ხავსებით,შეჩვეული რეალობით და პაატა ბურჭულაძის გაპრეზიდენტების მოლოდინით.
ეს ქალაქიც ნერვებს მიშლის, დაჩიჩქნილი ტროტუარებით, გაჩეხილი პარკებით, სასეირნო ადგილების სიმწირით. მეგობრებიც თვალსა და ხელს შუა გაქრნენ. იმ რამდენიმე ადამიანს, რომელთანაც მეტნაკლებად ახლო ურთიერთობა მაკავშირებს, ნომინალურადღა ვემეგობრები. რაც მეტი დრო გადის, მით ნაკლები გვაქვს საერთო და ღამღამობით ვფიქრობ ხოლმე, ისე, ლოცვასავით, ნეტავ მარიამს მაინც ყავდეს ბევრი კარგი მეგობარი, რომლებთან ერთადაც კონცერტებზე ივლის, კლდეებზე იცოცებს, აუზზე წავა და ა.შ.
რომ ჩემი შეყვარებული ძალიან ბევრს მუშაობს, იღლება და დღეში სულ რამდენიმე საათით ვნახულობ, სულ მენატრება და როცა ვხედავ, ტკიპასავით ვეკვრი, სასიცოცხლო ძალების შესავსებად.
ან იმას, როგორ მინდა გავაცნო მარო ოთხმოცდარაღაცა წლის ბებიაჩემს, რომელიც ყველაზე მეტ ემოციებს აღმოძრავს ჩემს ნაცნობ ქალებს შორის და როგორ ვერ ვახერხებ სუბიექტურ-ობიექტური მიზეზების გამო იმას, რაც ვიცი, ყველაზე მაგრად გაახარებს დამჭკნარ და თვალებციმციმა ნათელას.
და სხვა ამბები.
იმან კიდეც, ექიმმა, ზაფხულია, ბევრი სითხე სვი და ანემია რომ გამოვრიცხოთ, სისხლის ანალიზი გაიკეთეო.
იმას რას ვერჩი, ისიც ამავე ქალაქში ცხოვრობს, ალბათ ასევე უნდა დასვენება, უკმაყოფილოა ხელფასით და უკეთეს ქვეყანაში უფრო ბედნიერი იქნებოდა.
მაგრამ მე თუ ვიცი რომ სისხლის ანალიზის გაკეთება დიდს არაფერს მიშველის, იმან ხომ ჩემზე უკეთ იცის.

Tuesday, April 2, 2013

რომი


რომი არაჩვეულებრივი ქალაქია და სულ არ მიკვირს, ყველა გზა რო მანდ მიდის. 

პირველი, რამაც ყურადღება მიიქცია, ჩემთვის უჩვეულოდ სუფთა ჰაერი იყო. ამ რამდენიმემილიონიან ქალაქში, სადაც გარდა იმისა, რომ არაჩვეულებრივი კლიმატია, ზუსტად იმდენი ხე და მწვანე სივრცეა, რამდენიც ადამიანის ჯანმრთელობისთვისაა საჭირო. აქაც, სტამბულშიც და მერე პარიზშიც, ერთადერთი, რასაც შურის გარეშე ვერ ვუყურებდი, დიდი, სუფთა, ლამაზი პარკებია, სადაც შეგიძლია წახვიდე და ბედნიერი იყო. მივხვდი, რატომ დავწანწალებდი სტუდენტობის დროს ყოველ შაბათ-კვირას ქალაქგარეთ. თბილისში  არ არის ადგილი, სადაც წყნარად დაჯდები/დაწვები და გარშემო ხეები იშრიალებენ.


საერთოდ, რომი სამოთხეა.
ხალხი მხიარული და სიცოცხლით სავსეა, ქალაქი ულამაზესი, საჭმელი გემრიელი და იაფი, ამინდი თბილი - რა შეიძლება მოგინდეს კაცს მეტი. ვინმე თუ მკითხავს, როდის ვიყავი ძალიან ბედნიერი, სხვა რამდენიმე დღესთან ერთად, ის ორი საათი გამახსენდება, როცა  მე და ზაზა Piazza del popolo-ზე მზეს ვეფიცხებოდით, ლუდს ვსვამდით და არაფერზე არ ვფიქრობდი გარდა იმისა, რა მაგარი რამეა ცხოვრება.





მითოლოგია

რომში (ისევე, როგორც სხვა ბევრ ქალაქში), არალეგალი  ფერადკანიანები ტურისტებზე ნადირობენ და ცდილობენ, მათ სხვადასხვა რამე აყიდინონ. ასე დადიან საღამოობით ვარდებით. ამბობენ, ეს ვარდები სასაფლაოებიდან მოაქვთ და უბედურების  მეტი არაფერი მოაქვსო. 


ახალი პაპი

ყველას, დიდსაც და პატარასაც, პრესასაც და მოსახლეობასაც მოწონს ახალი პაპი. ჩემი მეგობარი, რომელიც უკვე რამდენიმე ხანია რომში ცხოვრობს, მიყვებოდა, რა ამაღელვებელი იყო მისი პირველი გამოსვლა პეტრეს მოედანზე.  ჩვენი რომაული სახლის გამქირავებელი (რომელიც ასევე წინა პოსტში რეკომენდირებულ Airbnb.com-ზე ვიპოვეთ) გვიყვებოდა, როგორი უბრალოა, როგორ დადის პატარა ტაძრებში, ელაპარაკება  ყველა შემხვედრს და არ ეპუება დაცვას, რომელიც პროტოკოლისა და მის დაცვას ერთად ცდილობს. ამბობდა, ასეთი საოცარი ადამიანი ჯერ არ გვინახავსო. 

პრესაც მაგას წერს, ასეთი კაცი თუ შეძლებს კათოლიკურ სამყაროში არსებული კრიზისის დაძლევას და ვატიკანის შერყეული რეპუტაციის აღდგენასო.
მე არ ვიცი, როგორია ის, მაგრამ თავისთავად ის პრეცედენტი, რომ წინა პაპმა თავისი ნებით თქვა ძალაუფლებაზე სურვილი და ისიც, რომ ეს თავისი ნებასურვილით ამბობს უარს პრივილეგიებსა და ფუფუნებაზე, ჩემს პატივისცემას იწვევს. ვისურვებდი, ორივე შემთხვევა მისაბაძი მაგალითი გახდეს სხვა სასულიერო პირებისთვისაც, თუმცა ეჭვი მეპარება.

ვატიკანში წასვლა ჩვენ ვერ მოვასწარით, შემდეგისთვის დავიტოვეთ. მეორედ აქ ალბათ მერე წავალ, მარიამი ცოტა დიდი რომ იქნება და ამ გრანდიოზულ პარკებში სირბილი და უგემრიელესი ნაყინით პირის ჩატკბარუნება შეეძლება.

რეკომენდირებული სანახავი - ვუდი ალენის ბოლო ფილმი კიდევ ერთხელ.  მანამდე კი ეს, ცხოვრების ბედნიერ მომენტებს უხდება. 


Sunday, March 31, 2013

სტამბული


თურქ ქალებს უყვართ პაპიროსი.
თურქ კაცებს უყვართ ქუჩებში გამოფენა ჩაის ჭიქებით და დილიდან საღამომდე მუსაიფი.
თურქ ბავშვებს უყვართ ტრამვაიზე უკან შეხტომა და ისე მგზავრობა.
თურქულ რესტორნებში მომუშავეებს უყვართ გამვლელ-გამომვლელზე ნადირობა და ყველა ღონის ხმარება მათ დასაწმუნებლად, რომ იქ, სადაც ისინი გეპატიჟებიან, ყველაზე კარგია.
ბოსფორის ყურეში მფრინავ თოლიებს (ისევე როგორც ყველა სხვა თოლიას) უყვართ თევზების ჭამა და ყურისწამღები კივილი.


მე შემიყვარდა ქუჩა, რომელსაც უმანკოების მუზეუმში მიყვარხარ და კიდევ ერთი-ორი მაღაზია. 

სტამბული იმაზე ლამაზი, მოწესრიგებული და განვითარებული აღმოჩნდა, ვიდრე მე წარმომედინა. არქიტექტურაც ჩვენზე უკეთესი აქვთ, ბევრად ახალი მანქანებით დადიან, დიდი პარკები აქვთ, მომსახურებითაც გვჯობიან და ქუჩაშიც უფრო საქმიანი, არამჭმუნვარე სახეებით დადიან. ეგ კი არა, ქუჩებში კატებისთვის თავშესაფრებია აშენებული, რომ ცუდ ამინდებში თბილად გაათენონ ღამე. ამის ნახვის მერე ორჯერ მძიმეა შიმშილით მკვდარი ბავშვები, ყოფილი ჩინოვნიკების ცოლების მხრიდან საქმის გარჩევა საპარტიარქოსთვის პასუხისმგებლობაზე და საპარტიარქოს წარმომადგენლების მტკიცებითი ტონი, საკუთარ გულისხმიერებაზე საუბრისას. 



ოკლედ, სტამბულს  ეტყობა ათა თურქის ხელი და ევროპისკენ სწრაფვის სურვილი.  ერთი დღეში მოვასწარით დიდი ვერაფერი: მხოლოდ თევზის რესტორანში სადილი, უმანკოების მუზეუმის ნახვა, აია-სოფიას მიმდებარე ტერიტორიაზე სეირნობა, იაპონურ რესტორანში ვახშამი და ჩვენი სახლის გამქირავებელთან საზოგადო თემებზე საუბარი.


ჩვენი სახლის გამქირავებელი

არსებობს გადასარევი საიტი, Airbnb.com- რომელიც აუცილებლად უნდა შეიყვროთ, თუ სადმე გამგზავრებას  გეგმავთ და სასტუმროებში ბევრი ფულის დახარჯვა არ გეხალისებათ. ეს არის საიტი, სადაც დარეგისტრირებულია ათასობით ადამიანი, რომელიც საკუთარ სახლებს ან სახლების ოთახებს აქირავებს,  სხვადასხვა ქალაქებიდან. 

შედიხარ, უთითებ შენთვის სასურველ დროს, ქალაქს, თანხას და რა გინდა სულო და გულო, არ არსებობს, რამე შენთვის შესაფერისი ბინა არ იპოვო.
ასე ვიპოვეთ ქალაქის ცენტრში ჩვენი ბინა, რომელიც თურქეთში 4 წლის წინ ირლანდიიდან შვებულებაში ჩამოსული და დღემდე იქ მცხოვრები ბიჭისგან ვიქირავეთ. კარგი ბიჭი იყო, ამბობდა, არ შემეძლო უფროსების თვალებში ციცინი და დადგენილ საათებში მუშაობით ბედნიერი ყოფნა, მსგავსი დამოკიდებულებები ნერვებს მიშლიდა, ახლა ბევრად კარგად ვცხოვრობ, წარმოდგენა არ მაქვს, აქ როდემდე დავრჩებიო. მიყვარს ეგეთი ხალხი, ადრე მეც ვფიქრობდი, ეგრე მეცხოვრა. როცა შვილი გყავს, მსგავსი სურვილებს სხვა სურვილები ანაცვლებს.



შვილი

რამდენიმე საათში ისე მომენატრა, მთელი 10 დღის მანძილზე, შეკუმშული გულით დავდიოდი.
მესამე თუ მეოთხე დღეს, პარიზში მესიმზრა, რომ მულენ რუჟში მივდიოდით, მარიამიც თან გვყავდა, ოღონდ, სხვა ფორმატის მარიამი. ხალხმრავალ ადგილებში შეგეძლო ქინდლში ჩაგეტვირთა, ისე გეტარებინა და მერე ისევ ამოგეყვანა. ერთი ეგ იყო, ქინდლში რომ ვტვირთავდი, მეშინოდა, რომ ჰაერი არ ეყოფოდა, ცუდად ისუნთქებდა და ყურზე მიდებული ქინლდით დავდიოდი შეშინებული.
რომ გავიღვიძე, ჩემ თავს შევახსენე, რომ ბავშვს დამშვიდებული და ბედნიერ დედა ჭირდებოდა. ამის მიუხედავად მთელი ის დღე საშინლად მტკიოდა თავი.



The National 

სტამბული ისეთი ქალაქია, ერთხელ რო ჩახვალ, კიდე ჩასვლა მოგინდება. 23 ივნისს The National-ის კონცერტია. ვინ იცის, იქნებ კიდევ წავიდეთ. 



პ.ს. რეკომენდირებული საკითხავი: - ფამუქის "სტამბოლი - მოგონებები და ქალაქი"
რეკომენდირებული სანახავი: - უმანკოების მუზეუმი (გული ამიფანცქვალდა, სხვა მრავალ გამოცემასთან ერთად, სტენდზე ქართულიც რო დამხვდა).
რეკომენდირებული მაღაზია: - DOGO 
მეტი ფოტოს სანახავად, Follow instagram-ზე :) 

Sunday, December 16, 2012

ისეთი, როგორც ოთახში ჰაერი

გუშინ საღამოს, სანამ დავიძინებდი, ჩემს ოთახში მცხოვრებ  გოგონას ვეუბნებოდი, რომ ბავშვის ყოლა სრულიად არ გავს არაფერს, რაც მანამდე იცოდი. ის ძალიან გავს  ოთახში არსებულ  ჰაერს, რომელიც ბუნებრივად  და ყველგანაა შენს გარშემო და ყველა თავისუფალ სივრცეს იკავებს.
ბავშვი რომ გყავს,  სულ და ყველგან გყავს, არასოდეს არ გავიწყდება და ყველა ფიქრის ლოგიკური დაბოლოებაა. ვერც კი წარმოვიდგენდი, თუ ასეთი აღმოჩნდებოდა.
მგონია,  რომ  მეორე ცალის  და ბავშვის ყოლა ბოლო კბილების ამოსვლას გავს. ხვდები, რომ მორჩა, უკვე ყველაფერი გაქვს, რაც გჭირდებოდა. ახლა შეგიძლია სრულიად მშვიდმა და ბედნიერმა იცხოვრო მანამ, სანამ იცხოვრებ.

ზოგჯერ ეს შენი სიმშვიდე და ბედნიერება ბარიერივით არის ადამიანებთან ურთიერთობისას, რომლებსაც არ წყინდებათ კეკლუცობა, პრანჭვა, საკუთარი უპირატესობების მტკიცება, კანიდან გამოძვრომა და ათასი სხვადასხვა როლის უნიჭოდ თამაში. უყურებ და ფიქრობ, რომ იქიდან, სადაც შენ დგახარ ეს ყველაფერი სასაცილოც კი არ არის და სულაც არ გინდა იმ ხალხთან კონტაქტი, ვინც გეცოდება.


გუშინ დილას,  ბოლო ერთი წლის  განმავლობაში პირველად გამოვედი თბილისიდან მარტო და რაც ძალიან მახარებდა, ნაჩქარევად ჩალაგებული ჩანთა და ღამე გაღვიძების გარეშე ძილის პერსპექტივა იყო. ასეა, ზოგჯერ სრულიად წვრილმანი მოლოდინები გახარებს.  არადა, აქ, ანუ სუფთა ჰაერიან და წყნარქუჩებიან ბორჯომში, სადაც სამუშაო შეხვედრაზე ვარ, წესით ის უფრო უნდა მიხაროდეს, რომ მე ისევ აქტიური და პროდუქტიული ვარ და ორსულობა/მშობიარობისგან დროებით ჟელედქცეულ ტვინს კაპიტულაცია არ გამოვუცხადე. მე კი იმაზე ვფიქრობ, როგორ კარგად ვისეირნებდით აქ სამივე, როგორ სიამოვნებით შევივლიდით იმ კაფეში, სადაც უგემრიელესი, ბუსუსებიანი ჟოლოს კალათა შეგიძლია ჭამო და როგორ გამახსენდებოდა ბორჯომული დღეები ბავშვობიდან.


 ხოოდა ასე.
როცა ვიღაცები ძალიან გიყვარს, დროს წუთებით და საათობით ითვლი, როცა ისე რა, დღეებით და თვეებით.

Sunday, November 25, 2012

ურბანული სევდა და შემწვარი ვაშლი დარიჩინით

მოვიდა ღუმელში შემწვარი კარტოფილის, ვაშლის, გოგრის, წაბლის ტკაცატკუცის, პლედებში გახვევის და სუსხისგან გაწითლებული ცხვირების დრო. ანუ ჩემი დრო.

გაჭერით ვაშლი შუაზე, ამოაცალეთ კურკები, ანუ  "ამოღტუტნეთ", ამ ამოღრუტნულში მოაყარეთ ცოტა დარიჩინი, ჩაასხით ასევე ცოტა თაფლი (სასურველია წაბლის), არაჟანი, ლიმონის წვენი და შედგით ღუმელში დაახლოებით 40 წუთის განმავლობაში და თქვენ სახლშიც ისეთივე ბედნიერების გემრიელი სუნი დატრიალდება, როგორც ჩემსაში დგას ბოლო 2 დღეა. 

მიუხედავად იმისა, რომ სეირნობისას  ურბანული სევდა მიპყრობს, ტყეებისგან, მთებისგან და ნისლიანი დილებისგან სიშორით გამოწვეული, შემოდგომა მაინც ჩემი დროა, ნოემბერი ჩემი თვე და კვირა ჩემი დღე.


სამსახური მომწონს, რაც ნამდვილად  იმსახურებს აღნიშვნას.  ასეთი რამ ხშირად არ ხდება ხოლმე.

სამაგიეროდ საშინლად არ მომწონს ჩვენი ქალაქი, რომელიც საშინლად მოუხერხებელია ეტლით სიარულისთვის და საერთოდ, სიარულისთვის. არც პარკებია ისეთი და იმდენი,  ბავშვი სად გავასეირნო კითხვას რომ დაფიქრების გარეშე გაცე პასუხი და საერთოდ, ოცნებების სიაში პირველ ადგილზე აგარაკია, დიდი ეზოთი და ბევრი ხეებით.

ბედნიერი დღეები თქვენ. ჩვენ დანგრეული და უხვმანქანებიანი გზების გავლით ეთნოგრაფიულში მივდივართ.