Thursday, June 18, 2009

ბევრი მზე, ჩიტები და ხელშესახები მარადიულობები



პირველად ვიფიქრე რომ ყველა მკვდარი ცოდო არ არი და სიკვდილის მერე ყველაფერი არ მთავრდება...
სიკვდილის მერეც შეიძლება საუკუნეები გესმოდეს ჩიტების ჟივჟივი და გქონდეს ბევრი მზე და კიდევ უფრო ბევრი სიმშვიდე...
და გამიკვირდა...
საღამოს ჩემ ერთ ჭკვიან და კარგ ადამიანს ვუთხარი და მითხრა სისულელეაოო...
ალბათ...
მაგრამ სასაფლაოზე,სადაც ეგ იდეა გამიჩნდა,მართლა ისეთი სიმშვიდეა,რომელსაც ნებისმიერი ადამიანი დიდი სიამოვნებით ინატრებდა საკუთარ თავში...
როცა ვფიქრობ ხოლმე,რატო ვერ ვგრძნობ თავს კარგად,ყოველთვის იმ დასკვანმდე მივდივარ რო არ არ შემიძლია მართივარ მშვიდად ყოფნა...სულ მგონია რო კიდე რაღაც უნდა მქონდეს,კიდე რაღაც უნდა ვაკეთო,კიდე ვიღაცას უნდა ვუყვარდე,კიდე სადმე უნდა წავიდე და ეს ყველაფერი მერე ჩემ სიმშვიდეს საუკუნოდ სადღაც ჩემგან ძალიან შორს მიერეკება...მე მგონი აქ,წორმსის სასაფლაოზეა მთელი ქვეყნის აფორიაქებულ არსებათა დააკრგული სიმშვიდეები...
გარდა მაგისა,კიდე ხვდები,რო მარადიულობა ხელშესახები და აღქმადია...
10 საუკუნის წინანდელი საფლავის ქვები...
მათთვის ყველაფერი ისეა,როგორც მაშინ იყო,როცა მოკვდნენ,როცა სიკვდილის მერე 2 საუკუნე გავიდა და როცა კიდე 2 გავიდა და როცა 10 საუკუნის მერე ვიღაცა მე მივედი,ისევ არაფერი არ იყო შეცვლილი...
ალბათ ეგეც სისულელეა,ალბათ სულ ერთია როცა გვამი ხარ შენ გარშემო მზე და ბევრი ჩიტებია თუ ხალხმავალი სოფელი და ბოლო-ბოლო მზე და მწვანე გარემო შეიძლება სადმე სხვაგანაც ისეთივე წარმატებებით ნახო,როგორც ვორმსის ებრაელების სასაფლაოზე...
ალბათ მთავარი ის არი,რო მსუნთქავი გვამი არ გახდე,რომლისთვისაც სულ ერთი იქნება სად იქნება...