Thursday, July 9, 2009

ბედნიერება 1

ჩემი მეგობრისთვის ბედნიერება რამე ოდნავ მაინც ამაღლებულზე ჯდომა და ფეხების ქნევაა...როცა ეგ მითხრა,შეშფოtებულმა ვკითხე,უბედურება რაღაა-თქო და როცა უბედური ვარ, ვიძინებ, მერე დილას ჩიტებს ვუსმენ და ისევ ბედნეირი ვარო...
ჩემ ქალაქში რო ბევრი ჩიტები იყვნენ, ეგეც მაგისგან გავიგე, ჩემი 6თვიანი ამ ქალაქში ცხოვრების შემდეგ, მაგისი სტუმრობის პირველსავე დილას. . .
მეორე მეგობარი ამბობს რომ ერთ კვირაში თეთრ კაბას ჩაიცმევს, ბედნიერი იქნება და მეტი არაფერი აინტერესებს...
ჩემი და ამბობს, რომ ბედნიერი იქნება, როცა ისევ ერთად ვიცხოვრებთ...
დედაჩემის ბედნიერება კი ჩვენი კარგად ყოფნაა...

მე ჩემი ბედნიერი ხალხისგან განსხვავებით ბედნიერებისთვის აუცილებელი საგნებისა და გარემოებების მთელი ნუსხა მაქვს: კამერა, ლეპტოპი, თვეში ერთხელ მაინც სადმე წაწანწალება, ყურადღება, შოპინგი, მუსიკა,წიგნები, კარგი ყავა, ბევრი კინო, უფრო ბევრი მზე და უსაქმური დღეები...
ეგ რაც ახლა გამახსენდა, თორე ისე გაცილებით ბევრია. . .
მერე ასე, ავიკიდებ ხოლმe ამ კამერაs, Mp3-s, წიგნებს, გემრიელობებს, წავწანწალდები სადმე და თუ მარტო მაგაზე ვწუწუნებ, თუ მარტო არ ვარ, ჩემ უბედურ თანმხლებს ვუბურღავ ტვინს, ხო ყველაფერი კარგად არი, რატო არ შეიძლება სულ ასე იყოს, ეს დებილი სამსახურები არ არსებობდეს, საზღვრები მით უმეტეს, რატო მჭირდება ათასი ხრინგალი ბედნიერებისთვის და სხვა მსგავსი სისულელეებით.....


(კაცი იფიქრებს, საშინლად აუტანელი ვარ და მტრის კარს ჩემთან ერთად ყოფნა,მაგრამ არც მთლად ეგრეა...(ეგრე რო იყოს, 15 წლიანი წუწუნის მსმენელები უბრალოდ არ მეყოლებოდნენ :D :D )
უბრალოდ, არანორამლურად, პათოლოგიურად და რა ვიცი,სასტიკად მიყვარს ბედნიერი ადამიანები…
აი,დაახლოებით ისეთები, ჩემი მეგობარი როა ხოლმე ფეხების ქნევის დროს და კიდე მერაბი,როცა როგორც თვითონ ამბობს_ ,,ზემოთ’’ (ანუ ხევსურეთში) რო ადის...

ხოოოდა ასე, გავიხსენებ ჩემ ბედნიერ თავს:
როცა ჩანთას ვალაგებ, მაღვიძარას ვაყენებ და მეორე დილას სადმე მივდივარ...

როცა ტელეფონზე დაათ-ის მესიჯი მხვდება(მაინცდამაინც დაათ-ის იმიტო რო ამ ბოლოს სხვა კაციშვილი ჩემი პარტონი და მომკითხავი არ არის და კიდე იმიტო რო ღიმილი ყოველთვის მჭირდება)

როცა ვინმე მეუბნება რომ ჩემ ბლოგს კითხულობს და მოწონს,ან მარტო კითხულობს და კიდე როცა ვინმე ჩემ ფოტოებზე რამეს ამბობს...

როცა ვიცი რო ერთ მშვენიერ დღეს ყველაფერი რო მომწყინდეს და მოვატოვო, წასასვლელი მექნება...

როცა მზიან ამინდში მუცელზე ვწევარ და რამეს ვკითხულობ…

როცა ჩემი ყელი მარტო არ არის...
(არადა უკვე რეკორდულად კაი ხანია,მარტოა,საწყალი...:P)

როცა თოვს და პინკ ფლოიდს ვუსმენ..

როცა სამსახურიდან სახლში ფეხით მივდივარ და გზაში ვინმე სასიამოვნო ნაცნობი მოულოდნელად შემხვდება…

როცა დედაჩემი თვალებში ნაპერwკლებით მეუბნება ,,შენი გამოსწორება არ იქნებაო’’ და ვიცი რო ზუსტად ისეთი ვუყვარვარ,როგორიც ვარ…

კიდე,როცა ჩემ თავზე ვლაპარაკობ და არავინ მეუბნება,ეგოისტოოო...

და კიდე,მაშინ,როცა აღმოვაჩენ ხოლმე,რო ბედნიერება აბსტრაქტული მარტო ჩემთვის არ არის და ვიღაცეებს იმდენად ეაქტუალურებათ, რო წიგნებსაც კი წერენ...
შემდეგი პოსტიც ტოჟე ტაკ,ნაწყვეტია ბედნიერების საძებნელად წასული ჰექტორის მოგზაურობიდან...