Saturday, September 5, 2009


რამდენიმე ხნის წინ ვიპოვე ბლოგი, რომელსაც საკმაოდ პროდუქტიული ავტორი ყავს და ცოტა მკითხველი.

მოკლედ, იქ, სადაც ყვეალფერს სიყვარული ატრიალებს,ზუსტად ის მხვდება ხოლმე,რაც მე კატასტროფულად მაკლია.

ბევრი სიყვარული, რწმენა, უკეთესი ყოფნის სურვილი,გამბედაობის ძებნა,თავშეკავება.

მოკლედ, დედაჩემი როგორ ჩემზეც ოცნებობს,ზუსტად ისეთია aleqsandro...

მე კიდე, მგონია ხოლმე რომელიმე რეინკარნაციის მერე შეშლილი ვიქნები,რომელსაც თავი ორატორი გონია და ყველა საგანი ტრიბუნა. ჩემი სიზმრებიც აქტიურად მეთანხმებიან.
უფრო სწორად სულ მაგათი ბრალია ეგეთი იდეები რომ მომდის თავში.

მოკლედ, მიყვარს როცა ვიცი რომ მისმენენ, მკითხულობენ,მხედავენ,მიგონებენ,მოკლედ,როცა ცოცხალი ვარ ...

კიდე მიყვარს,როცა ისეთი სიტყვები,წიგნები,ქალაქები,ქუჩები,ფოტოები,ადამიანები,რომელიც ამნეზიის ცხრა ტალღის შემდეგაც დაგრჩება ტვინში და როცა ვაცნობიერებ იმას,რომ ვცოცხლობ,ვფიქრობ ხოლმე,მოჟნა ტაკ,აზრიანად ვცოცხლობ თქოო...

და აი, უცბად aleqsandro..

გუშინდელი ჩემი კომენტარის ნაგლეჯი პოსტის სათაურად.

ხარდა,ხარდა,გამიხარდა...

aleqsandro ჩემში ვაშის ჭამამდელი ადამიანის ასოცაციას იწვევს...
მოკლედ,აჭყლოპინებული სმაილიკები,
ბედნიერების ნამცეცები  და როცა ჩამოვალ,aleqsandros ჩაიზე გეპატიჟები :)