Tuesday, September 29, 2009

სოციალისტური ეროტიზმი

  ოლაფ მარტენი პირველად ყურადღების  ცენტრში  ბერლინის სოციალისტურ ნაწილში გადაღებული ეროტიკული ფოტოებით მოხვდა.

ამბობენ რომ მის ფოტოებში იგრძნობა ,რომ
აღმოსავლეთ ნაწილში ცხოვრობდa.
თვითონ ამბობს,რომ სოციალიზმის პირობებში ცხოვრება გარკვეული ბიძგი აღმოჩნდა   კრეატიულობის გასაღვიძებლად...


როცა სექსუალურობა ტაბუა,ეროტიკულ ხელოვნებას არავინ აკეთებს, არ არსებობს მაგალითი და კონკურენცია, გარე სამყაროდან მხოლოდ ფილტრირებული ინფორმაცია მოდის,ჯდები და იწყებ ფიქრს და ნელა და მშვიდად პოულობ შენ საკუთარს...


ასეთ პირობებში უფრო ადვილია მუშაობაო,ირწმუნება...

ორიგინალურობაც გარკვეულ წილად გროთესკია,იმიტომ რომ დროს პრინციპში არც იცნობდა ვინმე ისეთ ხელოვანს,რომელსაც ამსზე შეიძლებდა გავლნა მოეხდინა...



თავიდან,როცა ფოტოგრაფირება დაიწყო,ჩვეულებრივ ბინებში საკუთარ ქალებს,მეზობლებს,მეგობრებს,ქუჩიდან მოყვანილ ხალხს უმიზნებდა ობიქტივს...ახლა მოდის ფოტოგრაფია და ამბობს,რომ ინდივიდუალურობის შენარჩუნება აუცილებელია და მისი სტილი არ არის ყველა გადაღება 5 ვარსკვლავიან სასტუმროს ელვარებაში მოაწყოს...ამოტომაც ერთ-ერთი ბოლო გადაღება ბაქოში,ნავთობის სუნზე ქონდა...აფსოლუტურად შეუფერებელი გარემო უკეთ უსვამს ხელს იმას,რისი პრეზენტირებაც გინდა..

ყველაზე მნიშვნელოვანი ის მოვლენებია,რაც მოულოდნელად ხდება...მარადიული კონტროლი და დაგეგმვა,კონცენტრირება იმაზე,რომ კლიენტი 100პროცენტით კმაყოფილი უნდა იყოს,ქმნის სამყაროს,სადაც შემთხვევითობების ფობია არსებობს...

ამოსავალი წერტილი მარტო ადამიანი შეიძლება იყოს,მისი გაქცევა  ყოველდღიურობიდან...

მარტენისთვის ადამიანებისთვის შექმნის სამყაროში სამი ძალა არსებობს: დაბადება,სიკვდილი და სექსი. ფოტოებზე ხშირად ჩანს ქალებისა და კაცების ძალის დაპირისპირება,პროვოცირება...

ხელოვანი იძულებულია ყოველ ახალ დღეს უკეთესმა გაიღვიძოს.თვითონ ხელოვნება შესაძლებობებიდან,ბევრის კეთებიდან მოდის...უკეთესად ქცევა კი ნარკოტიკია...

მიუხედავად იმისა,რომ ხელოვანი თავის სამყაროს ქმნის,მისთვის რეალობა ყველაზე კარგი ადგილია...

ხშირად ეუბნება თავის სტუდენტებს რომ კომპიუტერთან ავატარს ამოფარებას,მოკიდონ ვინმე გოგოს ხელი,იარონ მასთან ერთად,ვინც უყვართ,შექმან თავიანთი რეალობა,აიგონ სამყაროსგან ის,რაც ჭირდებათ და როცა დაბერდებიან და ამ ყველაფერს კადრების სახით ნახავენ,მიხვდებიან,რომ იცხოვრეს,რომ ცხოვრება სიამოვნებაა...


მყარი საგნები უყვარს და იცის რას ნიშნავს,როცა ცხოვრობ საკუთარ ქვეყანაში უსახლკაროდ...ზუსტად იმიტომ,რომ ბერლინის სოციალისტური ნაწილს მთელი სიმყარე გამოაცალეს,ახალი კანონებით,ახალი ცხოვრების წესით,ახალი ფასეულობებით ზუსტად ის შეცვალეს,რაც მყარია და მარტო ნელ ცვლილებებს ექვემდებარება...მას მყარი ხასიათის,მდგომარეობის საგნები უყვარს და არა იმის ყურება,როგორ იცვლება გარემო,ან ძველდება კედელი...

ალბათ ამოტომაც დაიწყო სოციალიზმის პირობებში სიყვარულით,ქალურობით და ეროტიულობით პროვოცირება... 

ზოგი ამბობს,რომ მისმა ფოტოებმა დროის სულის ხატები შექმნეს,ზოგი ფიქრობს რომ უბრალოდ კომერციული ნაგავია..თვითონ ომერციულ ნაგავსა და მაღალ ხელოვნებას შორის ზღვარს დადებას თითიდან გამოწოვილად თვლის,ამბობს,რომ კომერციული ნაგავიც ხელოვნებაა და მუზეუმებში დაობებულ ნახატებს ადვილად უწევს კონკურენციას...



თავის მხრივ არც ერთ ფოტოს არ გაანადგურებდა დედამიწის ზურგზე,იმიტომ რომ ცუდი ფოტოები თვითონ ინადგურებენ საკუთარ თავს...

სამაგიეროდ ენატრება ფერწერა...განსაკუთრებით იტალიური...


მიუხედავად მისი პროვოკაციულობისა,სარკაზმისა და მის შესხებ არსებული განსხვავებული აზრებისა,არსებობს ფრაზა,რომელიც მე თუ მკითხს კაცი,ყველაზე მეტად შეეფერება მარტენს:

,,მისი ფოტოები ცივს არავის ტოვებს''...


p.s. ეგეც ოფიციალური გვერდი.