Wednesday, October 28, 2009

ლუიჯი პირანდელო






მხარზე შემომჯდარი სიკვდილი



- მინდა, გამოგიტყდეთ: თქვენ ძალზე მშვიდი ადამიანი ჩანხართ... მატარებელმა გაგასწროთ, არა?

- სულ რაღაც ერთი წუთით. დაინახეთ, ხომ? როცა სადგურში მოვედი, მატარებელი უკვე გადიოდა.

- შეგეძლოთ, გაკიდებოდით.

- სასაცილოა, არა?!. ღმერთო ჩემო, ყველაფერი რიგზე იქნებოდა, საქმე რომ არ გაერთულებინა დიდ ფუთებს, პატარა ფუთებს, სულ პაწაწინა ფუთებსაც. ყველაფერი ვირივით მქონდა აკიდებული. ქალების კაპრიზებს ხომ ბოლო არ უჩანს. დამიჯერეთ, მანქანიდან გადმოსულს მხოლოდ სამი წუთი დამჭირდა იმისათვის, რომ თითოეულ თითზე ორ-ორ კვანძიანი ფუთა დამეკიდებინა.

- მართლაც, რომ ძალზე სასაცილო იქნებოდით... იცით, მე რას გავაკეთებდი? ყველაფერს მანქანაში დავტოვებდი...

- მერე, ჩემი ცოლი და ჩემი შვილები? კიდევ იმათი მეგობრები?

- მე კი ეს ყველაფერი ძალიან გამართობდა.

- ალბათ, თქვენ არ იცით, როგორები ხდებიან ქალები, როდესაც დასასვენებლად მიდიან.

- რა თქმა უნდა, ვიცი, ძალიან კარგად ვიცი. თითოეული მათგანი ამბობს, რომ ზედმეტი არასოდეს არაფერი ჭირდება მოგზაურობისას.

- მხოლოდ ეს? მათთვის დასასვენებლად წასვლა ფულის დაზოგვასაც ნიშნავს. მაგრამ, როგორც კი ჩავლენ ქალაქში, უსაშველოდ ძნელია, იყო თავაზიანი, როცა ისმენ მათ ქალურ ახირებებს. ეჰ, ქალები, ჩემო მეგობარო... დანარჩენი ეს უკვე მათი საქმეა... \"საყვარელო, თუ ქალაქში შეივლი, დამჭირდება... მოიტანე ეს... ისიც... და თუ არ დაგეზარება... რაიმე მოსასხამიც გამოაყოლე ხელს... თუ იქ გაივლი...\" \"საყვარელო, ამდენი რამე როგორ მოვასწრო სამ საათში?\" \"რას ამბობ, შენ ხომ მანქანით ხარ?\" გესმით, რა საშინელებაა ყოველივე ეს? უნდა მერბინა მხოლოდ სამი საათი. საბოლოოდ კი სახლის გასაღებიც არ წამომიღია.

- მშვენიერია! მაშასადამე...

- დიდი ფუთები, პატარა ფუთები, სულ პაწაწინა ფუთები - ყველაფერი ეს სადგურის შემნახველ საკანში დავტოვე. შემდეგ ვივახშმე ერთ-ერთ დუქანში და განწყობის ასამაღლებლად თეატრშიც კი წავედი. იქ აუტანელი სიცხე იყო. გამოსვლისას ჩემს თავს დავეკითხე: დასაძინებლად სასტუმროში ხომ არ წახვიდოდი? ახლა თორმეთი საათია; ოთხი საათისთვის უკვე მატარებელშიც იქნები... სამსაათიანი ძილისთვის არ ღირდა ფულის დახარჯვა. და, აი, აქ მოვედი. ყავახანა ჯერ ხომ არ იხურება?

- არა, ბატონო, ჯერ არ იხურება; ესე იგი, ფუთები სადგურის შემნახველ საკანში დატოვეთ?

- რატომ, საიმედო არ არის? თითოეული ფუთა კარგადაა შეკრული.

  - არა, არა, ეს არ მიგულისხმია! ეჰ, ახლა კარგად შეფუთული ის ნივთები მიდგას თვალწინ. მაღაზიის გამყიდველები ხომ განსაკუთრებული ოსტატობით ფუთავენ გაყიდულ საქონელს... ან რა ხელები აქვთ! იღებენ ერთ დიდ, ორმაგ ფურცელს; მნიშვნელობა არა აქვს, ვარდისფერი იქნება ის თუ პრიალაზედაპირიანი... თქვენთვისაც ხომ სასიამოვნოა, იგრძნოთ შესაფუთი ფურცლის სიგრილე... გაშლიან მას დახლზე და ზემოდან მსუბუქ ქსოვილს დაადებენ. ხელისგულებით ფურცელს თავიდანვე ორივე მხარეს აუკეცავენ. ამის შემდეგ ნავაჭრი ზემოდანაც დაიფარება. და უკვე მალე მკლავების ფაქიზი მოძრაობით ფუთას ორივე მხრიდან სამკუთხედად დაკეცავენ. ამის შემდეგ ამოაქვთ ყუთიდან თასმები, ზუსტად იმ სიგრძის, შესაფუთად რომ ჭირდებათ. და ისე წამიერად გადანასკვავენ ბაბთებად, რომ თვალს ვერ მიაყოლებ მათი ხელების ოსტატობას. ხედავთ, ბაბთებით შეკრული ფუთა უკვე მზადაა. ახლა მხოლოდ ხელი უნდა გაუყაროთ ნასკვში.

- ჰმ, გეტყობათ, თქვენ ძალიან ყურადღებით აკვირდებით მაღაზიის ახალგაზრდა გამყიდველებს.

- მე? ჩემო მეგობარო, დღეები მხოლოდ ასე გამყავს. შემიძლია საათობით ვიდგე მაღაზიის შემინულ ვიტრინებთან და ვაკვირდებოდე მათ. ზოგჯერ მავიწყდება კიდეც და მგონია, რომ ვარ, არა, უფრო სწორად, მინდა, რომ ვიყო აბრეშუმის ქსოვილი... ან ბამბის ნაჭერი... ან სულაც ლურჯი თასმა, რომელსაც საგალანტერიო მაღაზიის ახალგაზრდა გამყიდველები ზომებად ჭრიან. თუ გინახავთ, ამას როგორ აკეთებენ? ვიდრე შეახვევენ, მარცხენა ხელის ცერა და ნეკა თითებს შორის რვიანებს ხაზავენ. იმასაც კი ვაკვირდები, როგორ გამოდიან მაღაზიიდან კლიენტები, თითებზე, ხელებსა და მკლავებზე აჩონჩხილი ფუთებით. და მათ მანამდე ვაკვირდები, ვიდრე თითოელი თვალს არ მიეფარება. ეჰ, რას არ წარმოვიდგენ ხოლმე! თუმცა თქვენ ამას ვერასოდეს გაიგებთ; იგი მე მჭირდება, მჭირდება ეს ყველაფერი.

- თქვენ გჭირდებათ? უკაცრავად, მაგრამ რა?
აი, ასე, ყველაფერს წარმოსახვით ვეჭიდები, ცხოვრებას ვეჭიდები, როგორც ხვიარა ჭიშკრის რიკულებს. იცოდეთ, არასოდეს მოადუნოთ ყურადღება!.. აბა, წარმოიდგინეთ, რომ... უწყვეტად, უწყვეტად ცხოვრობთ სხვათა ცხოვრებით... მაგრამ არა ახლობლების ყოველდღიურობით, არა, არასოდეს! მე ეს არ შემიძლია! მაშინ თავს ცუდად ვგრძნობ. დისკომფორტულად. მაგრამ, აი, უცნობი ადამიანების ცხოვრების წარმოსახვისას შინაგანად ვთავისუფლდები. არა, ეს ჩემი ახირება არ გეგონოთ! მეტიც, ვაკვირდები ამა თუ იმ საგნის გარეგნულ სახეცვლილებას. თქვენ რომ იცოდეთ, ამისთვის რამდენს ან როგორ ვმუშაობ; მანამდე, ვიდრე ყველაფერს ბოლომდე არ ჩავწვდები. როცა ვაკვირდები ამა თუ იმ სახლს, წარმოსახვით უკვე იქ ვცხოვრობ, უკვე იმ გარემოთი ვსუნთქავ, ვიდრე იქ ბოლომდე არ შევაღწევ, ბოლომდე ყველაფერს არ შევიგრძნობ... იცით, ეს განსაკუთრებული სამყაროა, სამყარო, რომელსაც ბადებს თითოეული სახლი. თქვენი, ჩემი სახლი... მაგრამ საკუთარ სახლში ამდაგვარს ვერაფერს იგრძნობთ; იმიტომ, რომ იქ ჩვენივე ცხოვრება ფეთქავს, სუნთქავს. ხომ გესმით ჩემი? ვხედავ, რომ მეთანხმებით.
- დიახ, იმიტომ რომ.... ახლა იმაზე ვფიქრობ, რამდენად სასიამოვნოა წარმოსახვითი სიმრავლე....
- სასიანოვნოა? ჩემთვის?
- დიახ.... მე ასე მგონია....
- შეგიძლიათ დამიზუსტოთ, რა სიამოვნებაზე მელაპარაკებით? ისე, როდისმე თუU მისულხართ ცნობილ ექიმთან კონსულტაციისათვის?
- მე? არა!... ან რატომ? ცუდად სულაც არ ვგრძნობ თავს.
- არა, არა! მე იმიტომ შეგეკითხეთ, რომ მაინტერესებდა, ყოფილხართ თუ არა ოდესმე ექიმის მისაღებში, იმ ოთახში, სადაც პაციენტი მოთმინებით ელოდება თავის რიგს.
- ა... ა.... დიახ, ერთხელ გავყევი ჩემს შვილს.... მას ნერვები აწუხებდა.
- ძალიან კარგი; სხვა არც მაინტერესებდა, მხოლოდ ამის გაგება მინდოდა. მითხარით, აკვირდება მერე ვინმე იმ მოსაცდელლ ოთახს? მუქი ფერის ავეჯს, ძველმოდურს, დალიანდაგებულ სკამებს, უფრო ხშირად, დამტვრეულს, პატარა უსახურ სავარძლებს. ეს ავეჯი გადამყიდველებისგანაა შეძენილი და მერე პაციენტებისთვის გამეტებული. ეს ავეჯი ამ სახლის ნაწილი არაა. დიდად პატივცემულ ექიმს თავისთვის და თავისი ქალბატონის მეგობრებისთვის მოწყობილი აქვს სულ სხვა მისაღები - მდიდრული, მშვენიერი დარბაზი. ვინ იცის, იქნებ ამ ოთახიდან წამოღებული სკამები და სავარძლები პაციენტების მოსაცდელ ოთახში რომ დაგვედგა, მათაც დაეწყოთ ჭრიჭინი. ძალიან მაინტერესებს, როდესაც თქვენს შვილს გაყევით ექიმთან, დააკვირდით თუ არა სკამებს, სავარძლებს, მოსაცდელში რომ იდგა?
- მე? არა. მართალი გითხრათ....
- დიახ. იმიტომ, რომ თქვენ ავად არასოდეს ყოფილხართ... მაგრამ არც პაციენტები აქცევენ ამას არანაირ ყურადღებას. მათ მხოლოდ თავიანთი ავადმყოფობა აღელვებთ. ზოგიერთი, ფიქრებში წასული, შეიძლება თავის თითებსაც აკვირდება... და ამ დროს ვერ ამჩნევს სავარძლის გაქექილ სახელურებს. მხოლოდ ფიქრობენ და ვერაფერს ამჩნევენ. ან მაშინ რა განწყობა გვეუფლება, როცა უკვე ვტოვებთ ექიმის კაბინეტს, როცა ისევ გავდივართ მოსაცდელ ოთახს, ისევ ვხედავთ სავარძელს, რომელზეც ცოტა ხნის წინათ ვიჯექით, გაურკვეველი დიაგნოზის მოლოდინით გაბრუებული. მაგრამ ამჯერად იმ სავარძელში უკვე სხვა პაციენტია. ან სულაც ხედავ ცარიელ სავარძელს, რომელიც ისევ ავადმყოფს ელოდება. თუმცა, რაზე ვსაუბრობდით? ჰო,.. წარმოსახვის სიამოვნებაზე... ისე, არც მე ვიცი, რატომ ვილაპარაკე ამდენი ექიმის მოსაცდელი ოთახის სკამებსა და მომლოდინე პაციენტების შესახებ.
- დიახ, მართალი გითხრათ...
- ვერაფერი გაიგეთ, არა?!. ვერც მე... ადამიანთა შეხედულებელი ერთმანეთისგან პირადი შეგრძნებებით განსხვავდება. გარესამყაროს თითოეული საკუთარი \"მე\"-დან აღიქვამს.
ამ ანალოგიებზე ალოგიკური არაფერია. მაგრამ მათ შორის კავშირი მაინც შეიძლება იყოს. განა სიამოვნებას არ მოგანიჭებთ სკამებზე ფიქრი, ან იმაზე, თუ ვინ იქნება ის პაციენტი, რომელიც თქვენს შემდეგ მოვა ექიმის მოსაცდელ ოთახში? რა არის ამაში ცუდი? ან სად წავა, რას იზამს ამის შემდეგ? თითქოს არაფერი სიამოვნებაა, მაგრამ მოდის ბევრი პაცინეტი და მე ხშირად ვაკვირდები მათ, მათ საცოდავ სკამებსაც, რომლებსაც ისინი იკავებენ. ხომ ხედავთ, ჩვენი საქციელი ერთმენეთის ანალოგიურია. ახლა ამით ვარ დაკავებული. მერე სხვა რამით შევიქცევ თავს. აი, ამ წუთში, მაგალითად, მე თქვენით ვარ დაკავებული. და, გგონიათ, არანაირ სიამოვნებას არ მანიჭებს მატარებელი, რომელმაც გაგასწროთ? ან ის ოჯახი, რომელიც გელოდებათ? ან ის მოუსვენრობა, რომელიც სახეზე გაწერიათ?
- ეჰ, მართალი ბრძანდებით!..
- იყავით უფლის მადლიერი, რომ მოუსვენრობა გჭირთ. ბევრს, ჩემო ბატონო, თქვენზე მეტი უსიამოვნება შემთხვევია. გიმეორებთ, ჩემთვის აუცილებელია უცნობთა ცხოვრების წარმოსახვა. მე ეს არც რაიმეთი მავსებს და არც რაიმეთი მაინტრიგებს... არამედ, ისე... მინდა, მოუსვენრობა შევიგრძნო, ავხსნა ათასი სისულელე, ვიმსჯელო წუთისოფლის ამაოებაზე. ამასთან, ცხოვრება იმდენად დიდი რამეა, ვერავინ იტყვის, რომ იგი ოდესმე დასრულდება. იცით, ამას როგორ ვგრძნობ? ცალკეული მინიშნებებით. ჩემო ბატონო, მართლა არ ვიცი, რისგან შედგება ცხოვრება, მაგრამ არის ის რაღაცა, რასაც ჩვენ ყელში მომდგარ ბოღმას ვეძახით. ვერასდროს ვტკბებით ამ წუთისოფლის სიამით, ვერასდროს ვკმაყოფილდებით. და ეს იმიტომ, რომ თავად ცხოვრებაა მუდმივად გაუმაძღარი. ჩვენ არ ძალგვიძს, შევიგრძნოთ მისი გემო. ცხოვრების ფასი მხოლოდ წარსულშია, ჩვენშია. ცხოვრების ავ-კარგი ჩვენს მოგონებებთანაა. რა მოგონებებთან? ათას სისულელესთან, უაზრო ოცნებებთან, უინტერესო საქმინობასთან. დიახ, დიახ, ის, რაც ახლა ხდება, ესეც სისულელეა... ის, რაც ახლა ხდება, მხოლოდ მოსაბეზრებელია... იქამდეც კი მივდივარ, რომ ყოველივეს უბედურებად ვნათლავ, ნამდვილ უბედურებად. დიახ, დიახ, ჩემო ბატონო, ოთხი, ხუთი ან ათი წლის შემდეგ განა რა გემოს ჩაატანთ ამ ცხოვრებას, რა გემოს, რა ცრემლებს?.. ღმერთო ჩემო... განსაკუთრებით მაშინ, როცა გადიახარ ამ წუთისოფლიდან, როცა იცი, რომ დღეები დათვლილია... აი, ხედავთ? ხედავთ, იქეთ, იმ კუთხეში ნაღვლიანი ქალის სილუეტს? თუმცა, იგი უკვე დაიმალა!
- როგორ? ვინ... ვინ არის და რა...?
- ვერ დაინახეთ? დაიმალა.
- ქალი?
- დიახ, იგი ჩემი ცოლია.
- ოჰ! თქვენი ქალბატონი?
- გამუდმებით ასე მითვალთვალებს შორიდან. დამიჯერეთ, მივიდოდი და სიამოვნებით შევდგებოდი ფეხებითაც. მაგრამ, ვიცი, აზრი არაა აქვს. აბეზარი ძუკნა ძაღლივითაა. რაც უფრო ურტყამ, მით უფრო გეკვრის და გებლანდება ფეხებში. ვერც კი წარმოდგენთ, როგორა აქვს იმ დედაკაცს გონება შერყეული. არც ჭამს, არც სძინავს. დღედაღამ შორიდან მითვალთვალებს. ჯობია, იზრუნოს საკუთარ თავზე, მოისროლოს ჯღანი ფლოსტები, გამოიცვალოს ტანსაცმელი. ქალს კი არა, მომჩვარულ ტილოს ჰგავს. თავი მაინც დაიბანოს. არადა, ჯერ მხოლოდ ოცდათოთხმეტი წლისაა. თქვენ ვერც კი წარმოიდგენთ რამდენად მაღიზიანებს იგი. რამდეჯერ მიმიხლია პირში უხეშად, შე ბრიყვო - მეთქი. არ მეპასუხება. დგას და მიყურებს ისეთი თვალებით, გეფიცებით, ცხოველური ჟინი მიპყრობს, მივახრჩო კიდეც. ახლაც თქვენს წასვლას ელოდება, რომ ისევ გააგრძელოს თვალთვალი. აი, შეხედეთ...
- საწყალი ქალბატონი...
- რას ჰქვია საწყალი ქალბატონი! ჩემი არ გესმით? უნდა, რომ ჩავიკეტო სახლში და დავემორჩილო მის ნება-სურვილს. შევინარჩუნო სიმშვიდე და საშუალება მივცე, იზრუნოს ჩემზე, იყოს თბილი და მოსიყვარულე მეუღლე. ის ხომ თავისი კოპწია, დალაგებული ოთახებითაც ტკბება; სუფთა ავეჯით, ისეთი სიჩუმით, რომელსაც მხოლოდ ქანქარიანი საათის წიკწიკი თუ არღვევს... სწორედაც ეს უნდა! და გეკითხებით, გაუგეთ რამე ამ სიგიჟეს? მაგრამ, რას ვამბობ?! რის სიგიჟე? ეს ყველაფერი საშინელი უაზრობაა. გხოვთ, მიპასუხოთ: შეიძლება, ავენცანოს ან მესინას მცხოვრებლებმა წინასწარ შეიტყონ, რომ მოსალოდნელია მიწისძვრა და ამის მერე შეინარჩუნონ სიმშვიდე, ისეირნონ ქუჩებში, ქალაქის მოედნებზე? აბა, წარმოიდგინეთ: ამის შემდეგ ავენცანოელები და მესინელები მშვიდად გაიხდიან ტანსაცმელს, დაკეცავენ კიდეც, ფეხსაცმელებსაც გაიძრობენ და აუღელვებლად წავლენ დასაძინებლად; ზეწრის ქათქათა ფერიც კი სიამოვნებას მიანიჭებთ. თუმცა გააზრებული ექნებათ, რომ სულ რამდენიმე საათში ყველანი დაიხოცებიან. ნუთუ ეს შესაძლებლად მიგაჩნიათ?
- ვფიქრობ, თქვენი ქალბატონი...
- ბოლომდე მათქმევინეთ, ჩემო ბატონო! წარმოგიდგენიათ, სიკვდილი რომ უცნაური, საძაგელი მწერივით იყოს და ვიღაცამ ის მოულოდნელად მხარზე დაგაკოსოს... მერე თქვენ ქუჩაში გაიაროთ და უკვე სხვა ვინმემ გაგაჩეროთ: უკაცრავად, ნებას მომცემთ? იცით, ჩემო ბატონო, რომ თქვენ მხრებზე სიკვდილი გაზით?! მერე ფრთხილად, აი, ასე, ორი თითით აიღოს იგი და მოისროლოს ჯანდაბაში... ეს ხომ შესანიშნავი იქნებოდა, მაგრამ სიკვდილი არ ჰგავს იმ საშინელ მწერს!.. არადა, უამრავ ადამიანს, რომელიც ქუჩაში მშვიდად და ლაღად მისეირნობს, მხარზე სიკვდილი აზის. მათ მხოლოდ ხვალინდელი, ზეგინდელი, მომდევნო დღეების საზრუნავი ადარდებთ და ამ დროს ვერავინ ამჩნევს მათ მხრებზე დასკუპებულ სიკვდილს. ახლა კი, ჩემო ბატონო, მომიახლოვდით... აქ მოდით, აქ... ლამპიონის შუქთან მოდით... ერთ რაღაცას გიჩვენებთ. აი, აქ მიყურეთ, ულვაშების ქვევით. ხედავთ იასამნისფერ ღარს? იცით, ამას რა ჰქვია? ეჰ, მას ძალზე ტკბილი სახელი აქვს. ხო, კარამელზე უფრო ტკბილი. მას ეპიტელიომა ჰქვია. გაიმეორეთ, გაიმეორეთ ეს სახელი და, მერწმუნეთ, სიტკბოებას თქვენს იგრძნობთ: ე-პი-ტე-ლი-ო-მა. გესმით, მე სიკვდილმა ჩამიარა?!. შემტენა პირში იასამნისფერი ყვავილი და გამაფრთხილა: ძვირფასო, რვა ან ათ თვეში ისევ გესტუმრები. ახლა მიპასუხეთ, შემიძლია, პირში ყვავილგარჭობილი მშვიდად ვიჯდე სახლში, ისე, როგორც ეს ჩემს წყეულ ქალბატონს სურს. როცა ვეკითხები, გინდა თუ არა, გაკოცო - მეთქი, მპასუხობს, ხო, მაკოცეო... იცით, კიდევ რა ჩაიდინა? წინა კვირას ტუჩი ძალით გაიკაწრა და, ლამის,გაბურღა ტვინი: უნდოდა, რომ ჩემთვის ეკოცნა!.. ხო, ტუჩებში ეკოცნა! ვერ ისვენებს, გამუდმებით გაიძახის, რომ ჩემთან ერთად უნდა სიკვდილი. ნამდვილი გიჟია. მე სახლში ვერ გავჩერდები. ჩემთვის აუცილებელია, ვიდგე მაღაზიის სარკმელთან და დავაკვირდე ახალგაზრდა გამყიდველების ოსტატობას. იმიტომ, რომ წამითაც რომ ვიგრძნო სიცარიელე, აი, აქ, შიგნით, აუღელვებლად მოვკლავ ვიღაცას. სრულიად უცნობ ადამიანს, დავაძრობ იარაღს და მოვკლავ, თუნდაც თქვენნაირს, რომელსაც მატარებელმა გაასწრო... არა, არა, ნუ გეშინიათ, ჩემო მეგობარო! მალე დაგანებებთ თავს. თუ რამეა, თავს მე მოვიკლავ... არადა, ახლა როგორი გემრიელია გარგარი!.. თქვენ როგორ ჭამთ მას? კანიანად, ხომ მართალი ვარ? შუაზე რომ ხლეჩენ ორი თითით... უჰ, უჰ, რა გემრიელია! მოიკითხეთ ჩემგან თქვენი ქალბატონი და შვილები. მე მათ თეთრ თუ ცისფერ ტანსაცმელში გამოწყობილებს ვხედავ. მინდორში სხედან, ჩრდილქვეშ. ვიცი, უზომოდ კმაყოფილი ვიქნები, როდესაც წარმოვიდგენ, ხვალ დილით როგორ ჩახვალთ მათთან. ქალაქი სადგურიდან ცოტა შორს იქნება. გამთენიისას გაისეირნებთ ქალაქამდე. ალბათ, ბუჩქნარსაც ჩაუვლით. გთხოვთ, ჩემს მაგივრად დათვალოთ მწვანე მწკრივი. იცოდეთ, რამდენი რიგიც იქნება, ზუსტად იმდენ დღეს ვიცოცხლებ. რაც შეიძლება გაშლილი ნარგავი ამოარჩიეთ. აბა, თქვენ იცით. ღამე მშვიდობისა, ჩემო მეგობარო...



იტალიურიდან თარგმნა თორნიკე მსხილაძემ

თორნიკე,ანუ ამ მოთხრობის მთარგმნელი და ჩემთვის გამომგზავნელი,ვენეციაში გავიცანი. . .


ვენეცია პირველი ადგილი იყო,სადაც ჩემი წანწალების ისტორიაში ვინმე ქართველი ვიპოვე. .


კაცმა რო თქვას,თვითონ გვიპოვა,მაგრამ მაინც. . .


ხოოოდა,ვინმეს რო იპოვი,ან გიპოვის, ხო მნიშვნელოვანია,როგორია. . .


თორნიკე კიდე ეგეთია,ლაპარაკს რო დაიწყებს,გეგონება ვენეციაში ნორმალური ადამიანი არ არსებობს,ფეხბურთი ყველაზე მაგარი რამეა და გოგოებს ყველაზე კარგად წუწუნი გამოდით. . .


მაგრამ მერე შენ ბლოგზე აღმოჩნდება,და მერე შენ აღმოაჩენ რო მარტო ფეხბურთი კი არა,ლიტერატურაც უყვარს,კიდე კარგი მკითხველია და კიდე,მოთხრობას თუ დავუჯერებთ,კარგადაც თარგმნის. . .


ხოოდა,თვითონ მოთხრობას რაც შეეხება, წაკითხვის მერე ვთქვი რომ ჩემი ჭკუის მოთხრობაა. . .ამ ბოლოს შეფასების ახალი მეთოდი დავამკვიდრე. . .
რამეზე თუ ვიტყვი,რომ ამისი ავტორი სიამოვნებით ვიქნებოდი,ესე იგი,კარგია. . .უფრო სწორად ჩემთვის კარგია,ანუ ჩემი ჭკუისაა. . .
კი ვიცი,ეგოცენტრული რო ვარ.. .
ეგოცენტრული რო არ ვიყო,თარგმანს მაინც დავდებდი ჩემი ქაქანის გარეშე. . .