Monday, March 30, 2009

გამარჯობა, ჩვენ თქვენ ქალაქებს ვალამაზებთ












ერთ-ერთი შაბათია ფრანკფურტში. 
ისე, მარტო მანდ არა, ყველა ქალაქში ეგრეა ხოლმე.

ცოტა მოსაწყენები კი არიან, მაგრამ ხალხს ართობენ და ქალაქებს ალამაზებენ.

Friday, March 27, 2009

ბებო, დაკარგული სიტყვები და ვაშლის ღვეზელის რეცეპტი

ბებიაჩემს  არასოდეს გამოუცხვია ვაშლის ღვეზელი და არასოდეს მოუყოლია ჩემთვის ზღაპარი.
სამაგიეროდ მთელი ბავშვობა მხიბლავდა მისი თხელი აღნაგობა, კეხიანი ცხვირი და ნიკოტინით გაყვითლებული სამი თითი.
ბებიაჩემი ჩემს ბავშვობაშივე დავმარხეთ, ადრეულ გაზაფხულზე, სიფრიფანა და თხელი, ოღონდ იმ დღეს უფრო გაფშიკული იყო, ვიდრე საერთოდ, რაღაცნაირად იმ ,,სუხარივით’’ 90-იანების კრიზისში რომ იკვებებოდა და მე დედას გაკეთებულ ყველა გემრიელ საჭმელზე მეტად რომ მიყვარდა.

მე არასოდეს მითქვამს შენთვის, რომ ასე შორს შენგან, სადაც ყველა მეორე ბებია ვაშლის ღვეზელით უმასპინძლდება კვირაობით სტუმრად მისულ შვილიშვილებს, რომლებსაც მთელი ცხოვრება ზღაპრებს უყვებიან და აჯერებენ, ყოველ დილას სიგარეტს ყავის ნაცვლად შენზე ფიქრებს ვაყოლებ და მჯერ,ა რომ ოდესმე მეც დავწერ ჩვენ თუ არა, ჩემ ზღაპარს მაინც.

არც ჩემ გაზაფხულს უთქვამს არასოდეს არაფერი სუიციდზე, უბრალოდ მარტის ბოლოს დგება ხოლმე და აყვავებულ აპრილსა და მაისში იკარგება, გამოფარტული განწყობის ამარას ისე მტოვებს უსასრულო წვიმაში, იმედგაცრუებასაც ვერ ვასწრებ..

არასოდეს უთქვამს  წვიმას რომ ჩემს ყელზე შეხებისას ყოველთვის გრძნობდა, შენ ვერასოდეს შეგცვლიდა, და არასოდეს გამოუთქვამს მწუხარება იმის გამო, რომ მუდამ მახსენებს იმ ადრეული გაზაფხულის დღეს, როცა ბებია ჩვეულებრივზე უფრო გაფშეკილი იყო.

არც დედასთვის მითქვამს რომ ამ წვიმიან თვითმკვლელ გაზაფხულზე ყველაზე მეტჯერ ვნახე სიზმარში და ყოველთვის პატარა გოგო იყო, ჭრელი ჩითის კაბით და ყვავილებიან მინდორზე თამაშობდა, იმ მინდორზე.

არავის უთქვამს ჩემთვის რომ ყვავილებიან მინდორზე წოლა და მზის სხივების საკუთარ სხეულში შეგროვება მთელი ცხოვრება ვერ გაგრძელდება, უბრალოდ მე თვითონ დავინახე მინდორზე ძლივს შესამჩნევი კვალი და მას გამოყოლილმა მზის გოგონას ნაცვლად ძლივს შესამჩნევი სილუეტი დავინახე სარკეში.

მერე
როცა ჩემ ყვავილებიან  მინდორს მარტო სიზმრებში ვხედავდი და როცა ჩემი ყელი ისევ გულგრილი იყო წვიმის წვეთების მიმართ და შენ გიხსენებდა, სადღაც თვალი მოვკარი მზის შუქზე ალაპლაპებულ სარკის ნამტვრევებს…


პ.ს.როდესმე  დაკარგულ სიტყვებს და ვაშლის ღვეზელის რეცეპტს ალბათ ვიპოვი

Wednesday, March 25, 2009

აქ არ ვსუნთქავთ


ეს აბრა პრაღაში, ერთ-ერთი პარკის შესასვლელთან კიდია და ყველა შიგ შემსვლელი ყველანაირი პროტესტის გრძნობის გარეშე ემორჩილება.


ყველა შიგ შემსვლელი ალბათ იმ შემთხვევაშიც დაემორჩილებოდა, ქალი, ბავშვი და ჟანგბადის ფორმულა რომ იყოს აკრძალული.


აბრა უცნაურია, პრაღა ულამაზესი.

Tuesday, March 17, 2009

ზალცბურგული შაბათ-კვირა





flohmarkt, ანუ მშრალი ხიდი ევროპულად

სულ, როცა ვიცი რომ შაბათი მოდის და არსად  სხვა ქალაქში ან ქვეყანაში არ მივდივარ, გამომყავს ჩემი ველოსიპედი  და მივდივარ ყველა იმ ადგილას, სადაც ადამიანები თავიანთ ძველ საგნებს ყიდიან და ამ საგნებს ამბებს არ აყოლებენ.

შენ შეგიძლია ნებისმიერი საგნის ახალი ამბის შემქმნელი გახდე.
შეგიძლია არც.

მე  ყოველ შაბათს, როცა არსად სხვა ქალაქში ან სხვა ქვეყანაში არ მივდივარ, ვიგონებ ამბავს იმის შესახებ, როგორ გავს ევროპული ფლომარკტი მშრალ ხიდს ვარანცოვზე და როგორ ყველგან ერთნაირად ვაჭრობენ ადამიანები საკუთრებებით.

და კიდევ ვიგონებ ამბავს ჩემი საკუთრებების შესახებ, რომელსაც ყოველ კვირას ძილის წინ ჩემ თავს ვუყვები ხოლმე. ამბავი მარტივია, მაგრამ არამარტივად დასაჯერებელი.
ამბავი ყვება ჩემ უამრავ საკუთრებაზე, რომლებიც მე ძალიან მიყვარდნენ და რომლებიც, არასოდეს გამომიტანია შაბათ დილას გასაყიდად. მიზეზი მარტივია.
მე უბრალოდ არ მჯეროდა, რომ ისინი ჩემი იყო, ან თუნდაც ჩემი ყოფილიყო, ვინმეს რამეში ჭირდებოდა.

ყოველ კვირა საღამოს, ძილის წინ მე ვაჯერებ ჩემ თავს, რომ შემი საკუთრებები რეალურია, არსებობს, მეც მჭირდება და სხვებსაც.


შაბათობით კი სხვების საკუთრებების თვალიერებით და იშვიათად ყიდვით ვირთობ თავს.

p.s.

თბილისში მშრალ ხიდთან ვცხოვრობ და სულ ვამბობ ხოლმე, რომ იქ, სადაც მე ვცხოვრობ, ყველაფერს იყიდი, თუნდაც ოჯახიდან გამოყვანილ კარგად შენახულ ცოლს.