Tuesday, September 29, 2009

სოციალისტური ეროტიზმი

  ოლაფ მარტენი პირველად ყურადღების  ცენტრში  ბერლინის სოციალისტურ ნაწილში გადაღებული ეროტიკული ფოტოებით მოხვდა.

ამბობენ რომ მის ფოტოებში იგრძნობა ,რომ
აღმოსავლეთ ნაწილში ცხოვრობდa.
თვითონ ამბობს,რომ სოციალიზმის პირობებში ცხოვრება გარკვეული ბიძგი აღმოჩნდა   კრეატიულობის გასაღვიძებლად...


როცა სექსუალურობა ტაბუა,ეროტიკულ ხელოვნებას არავინ აკეთებს, არ არსებობს მაგალითი და კონკურენცია, გარე სამყაროდან მხოლოდ ფილტრირებული ინფორმაცია მოდის,ჯდები და იწყებ ფიქრს და ნელა და მშვიდად პოულობ შენ საკუთარს...


ასეთ პირობებში უფრო ადვილია მუშაობაო,ირწმუნება...

ორიგინალურობაც გარკვეულ წილად გროთესკია,იმიტომ რომ დროს პრინციპში არც იცნობდა ვინმე ისეთ ხელოვანს,რომელსაც ამსზე შეიძლებდა გავლნა მოეხდინა...



თავიდან,როცა ფოტოგრაფირება დაიწყო,ჩვეულებრივ ბინებში საკუთარ ქალებს,მეზობლებს,მეგობრებს,ქუჩიდან მოყვანილ ხალხს უმიზნებდა ობიქტივს...ახლა მოდის ფოტოგრაფია და ამბობს,რომ ინდივიდუალურობის შენარჩუნება აუცილებელია და მისი სტილი არ არის ყველა გადაღება 5 ვარსკვლავიან სასტუმროს ელვარებაში მოაწყოს...ამოტომაც ერთ-ერთი ბოლო გადაღება ბაქოში,ნავთობის სუნზე ქონდა...აფსოლუტურად შეუფერებელი გარემო უკეთ უსვამს ხელს იმას,რისი პრეზენტირებაც გინდა..

ყველაზე მნიშვნელოვანი ის მოვლენებია,რაც მოულოდნელად ხდება...მარადიული კონტროლი და დაგეგმვა,კონცენტრირება იმაზე,რომ კლიენტი 100პროცენტით კმაყოფილი უნდა იყოს,ქმნის სამყაროს,სადაც შემთხვევითობების ფობია არსებობს...

ამოსავალი წერტილი მარტო ადამიანი შეიძლება იყოს,მისი გაქცევა  ყოველდღიურობიდან...

მარტენისთვის ადამიანებისთვის შექმნის სამყაროში სამი ძალა არსებობს: დაბადება,სიკვდილი და სექსი. ფოტოებზე ხშირად ჩანს ქალებისა და კაცების ძალის დაპირისპირება,პროვოცირება...

ხელოვანი იძულებულია ყოველ ახალ დღეს უკეთესმა გაიღვიძოს.თვითონ ხელოვნება შესაძლებობებიდან,ბევრის კეთებიდან მოდის...უკეთესად ქცევა კი ნარკოტიკია...

მიუხედავად იმისა,რომ ხელოვანი თავის სამყაროს ქმნის,მისთვის რეალობა ყველაზე კარგი ადგილია...

ხშირად ეუბნება თავის სტუდენტებს რომ კომპიუტერთან ავატარს ამოფარებას,მოკიდონ ვინმე გოგოს ხელი,იარონ მასთან ერთად,ვინც უყვართ,შექმან თავიანთი რეალობა,აიგონ სამყაროსგან ის,რაც ჭირდებათ და როცა დაბერდებიან და ამ ყველაფერს კადრების სახით ნახავენ,მიხვდებიან,რომ იცხოვრეს,რომ ცხოვრება სიამოვნებაა...


მყარი საგნები უყვარს და იცის რას ნიშნავს,როცა ცხოვრობ საკუთარ ქვეყანაში უსახლკაროდ...ზუსტად იმიტომ,რომ ბერლინის სოციალისტური ნაწილს მთელი სიმყარე გამოაცალეს,ახალი კანონებით,ახალი ცხოვრების წესით,ახალი ფასეულობებით ზუსტად ის შეცვალეს,რაც მყარია და მარტო ნელ ცვლილებებს ექვემდებარება...მას მყარი ხასიათის,მდგომარეობის საგნები უყვარს და არა იმის ყურება,როგორ იცვლება გარემო,ან ძველდება კედელი...

ალბათ ამოტომაც დაიწყო სოციალიზმის პირობებში სიყვარულით,ქალურობით და ეროტიულობით პროვოცირება... 

ზოგი ამბობს,რომ მისმა ფოტოებმა დროის სულის ხატები შექმნეს,ზოგი ფიქრობს რომ უბრალოდ კომერციული ნაგავია..თვითონ ომერციულ ნაგავსა და მაღალ ხელოვნებას შორის ზღვარს დადებას თითიდან გამოწოვილად თვლის,ამბობს,რომ კომერციული ნაგავიც ხელოვნებაა და მუზეუმებში დაობებულ ნახატებს ადვილად უწევს კონკურენციას...



თავის მხრივ არც ერთ ფოტოს არ გაანადგურებდა დედამიწის ზურგზე,იმიტომ რომ ცუდი ფოტოები თვითონ ინადგურებენ საკუთარ თავს...

სამაგიეროდ ენატრება ფერწერა...განსაკუთრებით იტალიური...


მიუხედავად მისი პროვოკაციულობისა,სარკაზმისა და მის შესხებ არსებული განსხვავებული აზრებისა,არსებობს ფრაზა,რომელიც მე თუ მკითხს კაცი,ყველაზე მეტად შეეფერება მარტენს:

,,მისი ფოტოები ცივს არავის ტოვებს''...


p.s. ეგეც ოფიციალური გვერდი.

Sunday, September 27, 2009

second hand

გუშინ სიკვდილამდე წანწალით დაღლილი რომ ვუყურებდი,რომ გააგდო მეწამულისფერი ცა ღამემ და ლამპიონების ჩახჩახმა და ნორმალური რო ვყოფილიყავი,მარტო იმაზე უნდა მეფიქრა,სახლში რაც შეიძლება დროზე მომეღწია,შევნიშნე აფიშა წარწერით ,,second natur ''...

მერე გამახსენდა დღე,როცა ჩვენთან გამოცემლობაში სიმპატიური ,რაღაცნაირად ენერგიული ბიჭი შემოიჭრა და ამტკიცებდა რომ ქონდა წიგნი,რომელიც წესით ჩვენ სიამოვნებით უნდა დაგვებეჭდა...გამომდინარე იქიდან,რომ დასაბეჭდი წიგნების არჩევა,ჩემი საქმე სულაც არ იყო,მოსმენა შევწყვიტე და უარით რო გააბრუნეს,მერე თქვა ჩვენიწარმოების მენეჯერმა,იცით რა წიგნი უნდა დაებეჭდაო?...,,მეორადი მოხმარების სიზმრები''..


.წიგნი მერე უკვე სხვაგან გამოცემული ვნახე,ისიც გავიხსენე,ავტორი ვინ იყო და მანამდე ვიფიქრე,რომ მეორადი მოხმარების სიზმრები სულაც არ იყო სასაცილო სათაური და საინტერესოდ ჟგერდა...ყოველ შემთხვევაში ტვინში დიდხანს რო დაგრჩებოდა,ისეთი ფრაზაა და კიდე,საკუთარი ინტერპრეტაციების საშუალებას რო უხვად იძლევა...მეტი არც არის საჭირო...

                                                                                         ინტერპრეტაციების გარეშე კი ,,სამყაროში მიტოვებული უცხო მაყურებლის  დაკვირვებით, ცხოვრება – მეორადი  მოხმარების სიზმარია, რომელიც უკვე  ნახეს, განიცადეს და ახსნეს.''




მერე წიგნების მაღაზიაში ,,second life '' ვნახე,თვალის დაუხამხამებლად ვიყიდე და სანამ გადავშლიდი ვფიქრობდი რომ სიმპატიური ბიჭი,რომელიც მეორადი მოხმარების სიზრებს ნახულობდა,წაუპლაგიატებდა...
თუმცა სულაც არა!

მეორადი მოხმრების ცხოვრება ონლაინ სამყაროა,ერთ-ერთი ყველაზე დიდი სოცალური ქსელი,15 მილიონი დარეგისტრირებული მომხმარებლით და 6 წლიანი ისტორით...
აქ შეგიძლია შენი სამყარო შექმნა,მუსიკოსი,ფერმერი ან მათხოვარი გახდე,აირჩიო ადამიანები,რომლებთან ურთიერთობაც გინდა და დაივიწყო რომ მანამდე,სხვა ცხოვრებაც გქონდა...
თუმცა მომხმარებლები აქტიურად ამტკიცებენ,რომ ზღვარი რეალობასა და ილუზიას შორის არ ეკარგებათ...

,,მეორადი ბუნება'' ინგლისელი ექსპერიმენტატორი ტონი კრაგის გამოფენის სათაურია...და შეიცავს მინიშნებას იმაზე,რომ კულტურა ადამიანის მეორადი ბუნებაა...და ამ მეორე ბუნების მეშვეობთ შეგვიძლია შევცვალოთ არა მხოლოდ ჩვენ გარშემო არსებული გარემო,არამედ ჩვენ შიგნითაც მოვახდინოთ ცვლილებები...მისი ნამუშევრები პლასტიკურია და ერთი სეხედვით არადეკვატური ნივთებით იქმნება...ბოთლებით,ხის,მეტალის,ალუმინის ნაკუწებით,თაბაშირით...

როცა უკვე იცი მეორადი მოხმარების სიზმრების,ცხოვრების და ბუნების არსებობის შესახებ,უკვე აღარ გახსენდება რომ არსებობს მეორადი მოხმარების ტანსაცმელი...

სამაგიეროდ გახსენდება,რას ნიშნავს მეორადი მოხმარების გრძნობები...
როცა გინდა ისევე აღფრთოვანდე ადამიანით,როგორც ურთიერთობის დასაწყისში და არ გამოგდის...
როცა გინდა,ისე გამოშტერდე სიყვარულით,როგორც 16 წლისა...
როცა გინდა,ისე მოგეფერონ,როგორც ბავშვობაში და აღარ...
როცა გინდა,ისევ ბრმად გჯეროდეს წიგნები და მოდის რწმენის ნაცვლად კითხვები...
როცა გინდა,საღამოობით ეკლესიის კედლებს შიგნდან გრძნობდე როგორ შემოდის შენში სიმშვიდე და საღამო და შენ ათუხთუხებული შინაგანით სადGაც უმისამართოთ მიწანწალებ...
როცა გინდა,რომ ისევ გჯეროდეს ადამიანების შესაძლებლობების უსაზღვროების...
როცა გინდა,შენი სიზმრები რაღაც ახალი იყოს და არა დაკონსერვებული ქვეცნობიერი...
როცა გინდა,არ იცოდე რას ნიშნავს როცა ბევრი რამე გინდა...

კიდე,ვიცი,რას ნიშნავს მეორადი მოხმარების სახლები,ქვეყნები,ადამიანები...

კიდე ვიცი,რომ მეორადი პირობითია,თორემ ჩვენ უკვე ყველაფერი ათასჯერ გამოვიყენეთ,გამოგვიყენეს,გავხუნდით,შევიღებეთ და მაინც მოთხოვნადები ვართ...

ალბათ იმიტომ რომ მნიშვნელოვანი ის კი არის,რომ ცხოვრება მეორადი მოხმარების სიზმარია,ისაა რომ ,,მაგრამ შენს მიერ ნახული, განცდილი და ახსნილი ყველაზე მნიშვნელოვანია.''


და კიდე,ჩემთვის ზოგჯერ ის უფრო მნიშვნელოვანია,რომ რამე ჯერ არ ნანახი,არ განცდილი და არ ახსნილია...

ზოგჯერ სიზმრებს გაღვიძებამდე ვივიწყებთ...
ადამიანებს გაცნობამდე ვკარგავთ...
ცხოვრება მოწყენამდე გვეზარება...
წიგნებს წაკითხვამდე ვიწუნებთ...
განაჩენი დანაშაულის ჩადენამდე გამოგვაქვს...
მომავლამდე ახლანდელს ვშლით...
ნივთებს გამყენებამდე ვყრით...

ზოგჯერ უბრალოდ მეორადსაც არ ვიმსახურებთ...



p.s. ilustraciebi tony craggis namushevrebia...

Wednesday, September 23, 2009

შეგროვების ინსტინქტი და ლინზებიანი ფილმების კოლექციონერი ქალი

.
შეგროვების ინსტიქტი რო არ ქონოდა ადამიანს,გამოქვაბულში მოკვდებოდა ზამთარში შიმშილით...

ზოგს იმდენად გაძლიერებულად აქვს ეგ ინსტიქტი, მაინც გამოქვაბულში კვდება, ოღონდ არა შიმშილისგან, არამედ თვითიზოლაციისგან...

მე ინსტიქტების მოსმენა და შიგადაშიგ აყოლაც მიყვარს და კიდევ, რაღაცეების შეგროვებაAlle anzeigenც...

ადრე ქვებს ვაგროვებდი, მერე კალენდრებს, ახლა წუთებს, ქალაქებს და ადამიანებს...

ვიცი რომ არსებობენ ადამიანები, რომლებიც აგროვებენ დისკებს, მარკებს, ბილეთებს, წიგნებს, მონეტებს,
ტანსაცმელს, სამკაულებს, სათვალეებს, მოკლედ, ათას ხრინგალს...
მუსულმანი კაცები ცოლებს აგროვებენ...

ხოოდა, იმ წიგნის გმირი, რომელსაც აგერ უკვე 2 კვირაა ვკითხულობ და აუტანლად გამიჯანჯლდა,(იმიტომ რომ   ფაქტობრივად არ ვკითხულობ), აგროვებს ფილმებს, რომლებშიც სათვალეები ან ლინზები ფუნქციური დატვირთვის მატარებელია...
კიდევ, ლინზების მუზეუმის გახსნაზე ოცნებობს და გამომდინარე იქიდან რომ თვითონაც მხედველობის პრობლემები აქვს, ღრმად ბედნიერია, რომ ლინზები გამოიგონეს, თორემ იმ გამოქვაბულში, საიდანაც შემგროვებლობის ინსტინქტი მოდის, ახლომხედველი და ულინზებო, ახირებული ქალი აშკარად კანიბალის ან რომელიმე კანიბალს გამოქცეული ცხოველის მხვერპლი გახდებოდა...

ამ ,,ჩემმა ქალმა'' გამიჩინა იდეა, რომ ის, რასაც ვაგროვებთ, უდაოდ კავშირში უნდა იყოს ჩვენ შინაგან მდგომარეობასთან...

მე, როგორც უცნაური ამბების მოყვარული, დაველოდები თქვენ უცნაურ შემგროველურ ამბებს...

და იქნებ იმაზე უფრო მეტი გავიგო თქვენზე,ვიდრე ახლა ვიცი :)

Saturday, September 19, 2009

ბარიკადი კარგად მჟღერი სიტყვაა

ყველა დაჭერილი წუთი იდელური დასაწყისია სქელტანიანი წიგნისთვის...
წუთების დაჭერაზე რთული დაწყებული საქმის დამთავრებაა...

შენიშვნა: წუთებს პეპლების საჭერი ბადით არ იჭერენ..
წუთებზე არც ნადირობენ, დიდია რისკი რომ იარაღის ხმაზე დაფრთხეს, თუ არ დაფრთხა, შემთხვევითი გასრილით მოკვდეს...
მატარებლებს დიდი მუცლები აქვთ და ყოველდღიურად ბევრ ადამიანს ყლაპავენ...
მიუხედავად იმისა, რომ გადაყლაპვოფობი არ ვარ, სიმინდები ყანებს შუა სადგურის საპირისპირო მიმართულებით მივდიოდი, როცა ჩემი ბილეთი მშვიდად განმისვენებდა ჩანთის წინა ჯიბეში და მატარებელი ზუსტად წუთნახევარში გადიოდა...
სიმინდების ყანებს შუა ველოსიპედით სიარულისას გამახსენდა, რომ ცივი ნიავი უფრო სასიამოვნოა, ვიდრე ცივი ურთიერთობები...
და კიდევ, ბაბუას კუთვნილი მიწა ერთადერთი ადგილი არ იყო, სადაც სიმინდები არსებობდნენ...
უბრალოდ ბაბუა იყო ერთადერთი, ბევრ კატებთან და აკვიატებული გოგოს მოგონებებთან ცხოვრობდა და აგვისტოს ბოლოს სიმინდს ნაკვერჩხალზე წვავდა...

მერე ბაბუაც აღარ იყო...
რამდენიმე საათში მაინც მატარებელში ჩავჯექი და ვფიქრობდი, ჩეჩენ ქალზე, რომელიც არაფერთან დაკავშირებით უჩვეულოდ საყვარლად მოიქცა ისე მეთბილა კავკასიელი მეზობელი, ვიფიქრე, რომ იმდენი კარგი ვინმეს პოვნა შეიძლება, ცივ ურთიერთობებზე ბუზღუნი ბაბუას აკვიატებულ მოგონებებს ემსგავსება...

შენიშვნა: აკვიატებულობა ცუდი სინდრომია, იწვევს ჩაციკვლას, შეჩვევას და პარანოიას...
ჩეჩენ ქალს საღამოს, ვიწრო ქუჩაში კიდე ერთხელ შევხვდი, ბევრი ვექაქანე და ვუთხარი რომ დიდხანს მემახსოვრებოდა...პირველი შემთხვევა იყო, როცა უცხო ადამიანი ჩემი ახსნა განმარტებების გარეშე.

მიხვდა რომ ქართველი ვიყავი...
ვიწრო ქუჩის ბოლომდე გავლამდე ვფიქრობდი, რომ ანარქიზმი მიმზიდველია, მაგრამ სავარაუდოდ არაიდეალური...ანარქიზმის მიხედვით ბაბუა კატების მაგივრად იმ თავის აკვიატებულ გოგოსთან ერთად იცხოვრებდა, მე მატარებელში არ ჩავჯდებოდი რამდენიმე საათის მერე, წუთებზე იარიღით ნადირობა ლეგალური გახდებოდა და ჩეჩენი ქალი წითელი ყავის ფინჯნის მაგივრად შაჰიდის ქამარს მაჩუქებდა და სიმინდის ყანების მაგივრად ბარიკადები იქნებოდა...
იდეალი არა, მარა მოჟნა ტაკ საინტერესო ყოფილიყო...
მერე ალბათ მეც დავწერდი სქელტანიან წიგნს, რომელსაც დაჭერილი წუთით არა, სიტყვა ,,პირიქით'' დავიწყებდი და ბარიკადებზე დავამთავრებდი...
ბარიკადი კარგად მჟღერი სიტყვაა...

Friday, September 18, 2009

მე ასე

ჯერ უნდა წაიკითხოთ ამის ქვემოთ მდებარე პოსტი,მერე ამობრუნდეთ აქ...


რატომ, რომ გააკეთებთ,თვითონ მიხვდებით


გუშინ რაღაცის დაწერა მინდოდა და სრულიად შემთხვევით აღმოვაჩინე რომ შემდეგი პოსტი მე100ე  იქნებდა...
და მე ასე ვიფიქრე, რომ მეასე პოსტს მე არ დავწერდი...
და მე ისიც ვიფიქრე, მე  თუ არა, მაშინ თამთა დაწერდა...

თამთა კეთილია და დავწერო...
მე კიდევ  დღეს მთელი დღე ველოდებოდი, არადა, გუშინ ვუთხარი, როცა გინდა, მაშინ დაწერე თქოო..


ბლოგი რომ  გავაკეთე, მარტო ფოტოებს და ძველ ნაწერებს ვდებდი...
ფოტოებს იმიტომ რომ  ჩემებს გაგზავნის გარეშე ენახათ,
ძველ ნაწერებს იმიტო რომ ჩემი ძველი ,,მე''
მენახა...
და არ მეგონა თუ მკითხველები ასეთი მნიშვნელოვანი იყო, თუ როდესმე მეასე პოსტი დაიწერებოდა, თუ არ მომწყინდებოდა, თუ უცხო ადამიანები არაუცხოები გახდებოდნენ...

მერე გავშინაურდი, გამოვმზეურდი, გამოვეფინე და ახლა უკვე ჩემ თავს ვდებ კვირაში რამდენჯერმე...

იმიტომ რომ წერა მეც მიყვარს, ჩემ ნაწერს რომ კითხულობენ ის მიყვარს და კიდე ჩემი თავი მიყვარს...

სახლი ჩემი ახირებაა...
სახლი განწყობაა, შენაა, სიმყუდროვეა და
ზოგჯერ სახლის გარეშეც სახლია ან სახლშიც არ არის სახლი...
მიწაზე მარტო შენი სახლი არა, მეც ვარ, მიწა ჩემი სტიქიაა, და როცა მიწას ვერ ვგრძნობ, დაუცველობის სინდრომი მიპყრობს...

ვარსკვლავები მთიდან და ჩემი ბავშვობის ღამეებიდან ყველაზე ახლოს ჩანს...
წითელი რა ალმადოვარის, ჩემი ფერია
და
ფოთლებში ჩაწოლა ჩემი საშემოდგომა რიტუალი...

ჩვენი საერთო ქვეყანა არანორმალურად მენატრება და არავინ არ იცის რატომ...
ისეა რა, რომ გიყვარს და არ რატომ, არამედ ხო...

კითხვები ყოველთვის ჯობია პასუხებს....

და იდეალურია მდგომარეობა, როცა არ ლაპარაკობ და ხვდები როგორ  დაფრინავენ იმპულსები, ემოციები, შეგრძნებები...
როცა იცი რო მფრინავ არსებებს ისრუტავ და ინახავ...

ჩემი სახელი...უცნაურია...
საიდან უნდა მცოდნოდა...
მე მარტო ის ვიცი, რომ ჩემს გარდა არსებობს ნასტასია ფილიპოვნა და იმედს ვიტოვებ რომ არც იდიოტის თანაგრძნობის და არც რასკოლნიკოვის დანის მსხვერპლი არ გავხდები...

ბერძნული წარმოშობის ისე დედაჩემიცაა...


თბილისში სულ მეცოდებოდნენ ყვავილების გამყიდველი ქალები და მეგონა რომ ყვავილებს კი არა,თავიანთ ქალურ ეგოს ყიდდნენ და სახლში მაგათ ნაცვლად საღამოობით ხურდები მიჩხრიალებდნენ...და კიდევ, ვფიქრობდი, რომ ქალები ყვავილებს არ უნდა ყიდდნენ, მარტო აივნებზე და ეზოებში უნდა ახარებდნენ და კიდევ,  საჩუქრებად იღებდნენ...
ესენი ყვავილებს ფუტკრებივით დაბზუიან თავზე და თვალები არ ვიცი...



აბსოლუტური ალბათ იშვიათად და ცოტა, მირაჟები რომ იწყება ხოლმე ...ან არც...

მე თითქმის სულ გულახდილი ვარ და გიჟები მიყვარს, იმიტომ რომ სადაც გიჟებია, იქ აუცილებლად გადაუფრენს ვიღაცა გუგულის ბუდეს და იქ ნაკლები ნორმებია...

მთა იმიტოა უფრო მაღალი, რომ  მე მიყვარს...

თავისუფლება - როდესმე მოვიფიქრებ...
ისე, ხარანაული ჭკვიანია და მიყვარს...

ფერები
და კარეც...
ფერები მაქვს, კარე კიდევ  კაი ხანს არ მექნება, თმის შეჭრა აქ კატასტროფულად ძვირია...

ფერები ჩემთვის მრავალია, არამოსაწყენია, სხვადასხვაა, ალტერნატივაა, არჩევანია...

გაზრდა რა ვიცი...
ამ ბოლოს ხშირად მესმის...არადა, ვერ ვრძნობ...დღეს ვფიქობდი 2 თვეში ორი 2-ის გავხდები  და ისევ ვჭყლოპინებ...ისიც არ ვიცი,უნდა გავიზარდო თუ არა, ან როგორ უნდა, მოკლედ  მაბნევს...

ხო, ჭყლოპინი ის არის, ბავშვები თან რომ იცინიან და თან რომ ლაპარაკობენ და რომ არ იციან,რას აკეთებენ...
ხარანაულის თავისუფლებასავით არის...
და როდესმე აუცილებლად ნახავ აჭყლოპინებულ ნასტასიას...

ეგ კიდე უფრო ადვილია, ვიდრე ბლოგზე მოწვეული სტუმრობა...


პ.ს.
გუშინ გითხარი,მოულოდნელობა გემრიელია თქო...
ეს განსაკუთრებით გემრიელბა იყო...

ალბათ მაგიტომაც  იყავი შენ მეასე...

თავი ისე იგრძენი როგორც საკუთარ სახლში, ანუ კეთილი იყოს ჩემი პოსტი შენ ბლოგზე

ვიფიქრე რით დავიწყო_მეთქი და შესავლითო.
ჩემი და შესავლების პროტესტი რომ ვიცი არაფერი გამომივიდოდა.
სათქმელი ბატონო ჩემო, პირდაპირ სათქმელი.

ძვირფასო ნასტასია
წერილების წერა მიყვარს, ჰოდა შენი შორს ყოფნაც მაძლევს ამის საშუალებას.

როცა მეკითხებიან სად ცხოვრობო, ვპასუხობ სახლში_მეთქი.
მაგრამ სახლი სად არისო? მიწაზე_მეთქი.
ჰოდა ჰო, მიწაზეა ჩემი სახლი. მაგრამ ხისსუნი არ აქვს.
არც კვადრატის ფორმა და არც ლურჯი  დარაბები
სამაგიეროდ ვარსკვლავებიანი ჭერი, გამხმარფოთლებიანი კედლები და წითელფარდებიანი ფანჯრები აქვს.

მარცხენა ფეხი სკამზე მიდევს, ამ ფეხზე ნიკაპი, ვუსმენ ფრენკ სინატრას და გწერ წერილს ჩვენი საერთო ქვეყნიდან.

მოსაყოლი არცთუმაინცდამაინც ბევრი მაქვს, უფრო კითხვები.
ჩემი და კითხვების ამბავიც გაგებული გექნება, სულ რომ არიან და მუდმივად რომ ვეძებ პასუხებს.
აქ შენთან ყოფნაც ამიტომ მიყვარს. შენს უნებლიედ ვპოულობ პასუხებს.
ჩემი იდეალურად ყოფნაც ეს არის:
"მდგომარეობა როცა შეკითხვებს არ სვამ და მხოლოდ პასუხები გესმის"

შენ ისიც არ იცი, რომ შენი სახელი ჩემი საყვარელი სახელების სიაში რიგით პირველია და რომ ზუსტად ვიცი აუცილებლად უნდა მყავდეს გოგონა ამ სახელით. ბერძნული წარმოშობისაა და სიცოცხლის დაბრუნებას ნიშნავს.

მე ძალიან მიყვარს ყვავილები.
ჰოდა სულ ვაკვირდები ყვავილების გამყიდველებს და მინდა შენც გკითხო როგორი თვალები აქვთ იმ ქალაქებში სადაც ნამყოფი ხარ ამ ადამიანებს?
ფერს და მოხაზულობას  არ ვკითხულობ.

როგორ ფიქრობ "აბსოლუტური" რამე არსებობს და საერთოდ თუ არის საჭიროება ამ სიტყვის არსებობისა?

როგორ გგონია გულახდილობა და სიგიჟე უბრალო პოზად ხომ არ გადაიქცა?

რატომ არის მთა უფრო მაღალი?

თავისუფლება რა არის?

ხარანაულისა არ იყოს იქნებ სწორედ:

"თავისუფლებას მხოლოდ ის ფლობს,
ვისაც იგი საერთოდ არ აინტერესებს,
ვინც უხმოა და უჩინარი, გა-ჩე-რე-ბუ-ლი..."

ანუ ყველაზე დიდი ამბოხი სწორედ დუმილში იმალება?

იცი რა მიყვარს შენში? შენი ფერები ძალიან ჭრელია.
ჩემი კი ყველა ერთი ტონალობისა თითქმის. შემოდგომას ჰგავს.
კიდევ ის მომწონს რომ პოსტიდან პოსტამდე იზრდები. ანუ შენ უკვე დიდი გოგო ხარ. მე კი ბავშვობიდან ვოცნებობ დიდი გოგო ვიყო.
დიდ გოგოობაზე გამახსენდა.
ჩემი წარმოდგენილი საკუთარი თავი როცა დიდი ვიქნებოდი კარეს ვარცხნილობით და ისამნისფერი სარაფნით იყო.

ერთ დღეს შევიჭერი კარე და ერთ-ერთ მაღაზიაში ბავშვობის ოცნების კაბაც ვიპოვნე. ფული მაკლდებოდა. სახლში დავბრუნდი ავიღე და ის კაბა არ დამხვდა. მაშინ ვიფიქრე ალბათ ჯერ არ გავზრდილვარ მეთქი.
ჰოდა დარჩა ის ოცნება ისევ ფანტაზიად.
კიდევ როცა სიტყვა აჭყლოპინებულს მიწერ სულ მინდა წარმოვიდგინო როგორია აჭყლოპინებული ნასტასია და საერთოდ რას ნიშნავს აჭყლოპინებული.

გამიხარდა სადღაც მთებში მე რომ გაგახსენდი და ის ფოტოც მე მაჩუქე.
სიმართლე გითხრა უფრო ის, რომ გახსოვდი.

ვასრულებ წერილის წერას.

ხისსუნიანისახლი

Sunday, September 13, 2009

დედა, ბავშვი, ბებია, იდეალები და აღმოჩენები

იდეალები სავარაუდოდ არ არსებობს...

ან ჩემთან ახლოს არ არსებობს...

სამაგიეროდ არსებობს იდეალთან ახლოს...


როცა ჰორიზონტი არ არსებობს,
სურათი მარტო მთებია,
სამსახურზე არავინ არ ლაპარაკობს და
დავალება დასვენებაა,

დილას გაღვიძება და ნისლში გახვევა იდეალური მდგომარეობაა...


,,ჩემი ბავშვი'' ამბობს რომ ნისლი ცუდია, იმიტომ რომ მთებს ვეღარ ხედავს და ცივა...

გააგებინებ ახლა მაგას რომ ნისლი მთების ფიქრია?

მეტი არა ჩემი მტერი...

ჯერ ის ვერ გადაწყვიტა, "ტოკიო ჰოტელიდან" რომელს გაყვება  დიდი როცა გახდება ცოლად...

ებიამისი ამბობს, რომ ნისლი კი არა, საერთოდაც  მთებია ცუდი...

როცა ასე ახლოს არიან, გონია რომ მასზე ზეწოლას ახდენენ და სურვილი უჩნდება თვითონაც ვინემ შეავიწროვოს...

გარემოს უცნაური აღქმიდან ჰიტ-პარადის თავში ბავშვის დედაა, რომელიც ირწმუნება რომ წინა ცხოვრებაში ღარიბი ბურჟუას ცოლი იყო, ძველ ქალაქში უფულოდ ცხოვრობდა და ძველი ქალაქების შიში იქიდან აქვს გამოყოლილი.

მე მიყვარს დამთხვეულ აზროვნებაზე დაკვირვება.

საინტერესოა, როცა ადამიანებმა არ იციან რაზე იყვნენ უკმაყოფილოები და ათას სისულელეს აცხრებიან.

მე უკმაყოფილო არ ვიყავი, მაგრამ დასვენება მინდოდა, თან მთები და ნისლები მენატრებოდა და კიდევ უკომპიუტეროდ, უტელევიზოროდ და ყურებში მუსიკით დაძინება...ხოოოდა, აღარ მენატრება...



სამაგიეროდ მაქვს ტბა, რომელშიც მთები ცხოვრობენ...

მთები, რომელზე ცოცვაც 10 წლით მეტ სიცოცხლეს ან დაუყოვნებელ სიკვდილს ნიშნავს.

წითელთავიანი კაპელა, რომელიც ტბას და მთებს უხდება და კიდევ ჩემი და წითელის სიყვარულს.

და კიდევ ხის სუნიანი სახლი, რომელიც თამთას უკვე მოეწონა...


აღმოვაჩინე რომ:

  • იხვების გამოკვება მშვენიერი საქმეა.
  • თუ ტბა დედოფლისაა, განსაკუთრებული ექო აქვს.

  • ყვავილები კედელზე ტკბილი სიზმრის გარანტი არ არის.

მოკლედ,ზურგჩანთიანბათინკებიანი ხალხი, სუფთა ჰაერი და უსაქმურობა  ჩემ ფავორიტებში უდაოდ პირველ  ადგილზეა.

Friday, September 11, 2009

შენი ლუდი, ჩემი ყავა ანუ თქვენი სიზმარი ვარ

                                                                                                                                     ჩემი ყავა

                                                                                                                                     შენი ლუდი

                                                                                                                                     დილის ძილი

                                                                                                                                      ღამე წვიმა.

                                                                                       შემოდგომა შენზე ახლოს. ჩვენზე ჭრელი.



გუშინ ყავის სმისას გაკრეჭილი ბალახის სუნი მეცა,

გაკრეჭილი ნერვები აფრინდნენ. ყავის გემო თან გაიყოლეს,

მარტო დარჩენილს გამახსენდა რომ ხანხადან ფეხმორთხმით ჯდომა და ლაპარაკი მავიწყდება, ან მეზარება, ან აზრს ვერ ვპოულობ და შემოდგომის ფოთლებთან ერთად ჩემი განწყობაც ფარფატით ცვივა.


ადრე, რომელღაცა განწყობადაკარგულ გაზაფხულზე ვთქვი რომ ატმის ყვავილებმა აღფრთოვანებული ემოციების მოლოდინის გადაჭარბებული დოზა ვერ გადაიტანეს და თავი მოიკლეს.

მერე სუიციდი, როგორც გატყალრჭული ჟგერადობის სიტყვა დავგმე

და

აღარ გავიხსენე მანამ, სანამ აივნიდან ყვავილების ფრენის აქტი ჩემ თვალწინ არ განხორციელდა, როგორც აქცია, მიმართული თვითდასამარების წინააღმდეგ.



იცი, მე ვეძებ ადამიანს,რომელიც მიმღერებს შეშლილებისთვის განკუთვნილ იავნანას....

ვეძებ ადამიანს,რომელსაც ხელი არ აუკანკალდება გუბეებში ათამაშებული სინათლის და წვიმის წვეთების გადაღებისას

(მე მიკანკალებს და გადღაბნილობებს ვიღებ)...

ვეძებ ადამიანს, რომლისთვისაც რუტინა რამე სხვაა და არა ყურადღება...

ვეძებ ადამიანს.



შენ ამბობ რომ შორს ხარ

და

მე ვფიქრობ რომ სიშორე კილომეტრებით არ იზომება,მიუხედავად იმისა

რომ მართლა შორს ხარ.


კედელზე მიხატული ყვავილები არ არის ფერადი სიზმრების გარანტი.


რამდენიმე დღის წინ იმდენად შეშინებულს გამეღვიძა,

რომ სასწრაფოდ გადავწყვიტე, არ შემიძლია დანაკარგები.

სიამოვნებდი გავაგდებდი კედლებს სახლიდან.



ასეა, როცა ჩემი ყავა შენი ლუდის გარეშე რჩება,


როცა ბალახს სიკვდილის სუნი ადის,


როცა კედლები სახლიდან არ მიდიან


და დღეები მიწაზე ფერის შეცვლის გარეშე ეცემიან,


ადგილს ვერ ვპოულობ და საკუთარი თავიდან გავდივარ ხოლმე.



ხანდახან მგონია რო თქვენი სიზმარი ვარ.

Wednesday, September 9, 2009

სიყვარულის ათი მცნება

მესამე დღეა კიდევ ერთხელ დასასვენებლად ავიბარგე და აქ გამოვიბარგე.

სასტიკად მეზარებოდა წამოსვლა და ყველა შესაძლო არსებას ვეწუწუნე, მაგრამ ჩამოსვლისთანავე აღმოვაჩინე რომ იძულებითი შვებულება შეიძლება ძალიან მაგარი იყოს.


მოკლედ,თუ ვინმე შემოგტენით შვებულებას, ჩემსავით წამოსვლამდე არ იბუღრუნოთ. ის შეიძლება კარგიც აღმოჩნდეს.


ნისლებზე, მთებზე, ბათინკებიანი ხალხის გროვაზე და დედოფლის ტბაზე, სახლში რომ დავბრუნდები, მერე დავწერ, ფოტოების თანხლებით, ახლა სიყვარულის ათი საიდუმლოს გასამხელად მოვედი, რომელიც მეც გუშინ ღამე ვიპოვე ასევე შემთხვევით ნაპოვნ წიგნში. ეგეთები ბევრია ამ სახლში.

 ე.წ. სახელძმღვანელო წიგნები, რომლებიც გასწავლიან როგორ უნდა გახდე ბედნიერი, წარმატებული, შეყვარებული, არ მოგიშალოს უფროსმა ნერვები და ათას სხვა სისულელეს.

მსგავს რამეს რო ვხედავ ხოლმე, სასწრაფოდ იმ ხალხზე ვფიქრობ, ვისთვისაც ეგ იწერება, და იმაზეც, როგორ კითხულობენ და როგორ გონიათ რომ თუ ყველაფერს საგულდაგულოდ დაიმახსოვრებენ და პრაქტიკაში დანერგავენ, ყველაფერი ისე იქნება, როგორც აღთქმულ ქვეყანაში და მერე ყავაზე დაქალებს  უყვებიან: "აიი,სიყვარულის ათი საიდუმლო გავიგე და შენც აუცილებლად უნდა წაიკითხო,აქამდე სად ვიყავი თურმე...ან უნივერზუმს რო უნდა შეუკვეთო თურმე სურვილები,იცი?" და ეგრე სულ. 



მოკლედ, ადამ ჯექსონი ირწმუნება, რომ  სიყვარულს არაფერი აქვს საერთო ბედთან ან იღბალთან, ეს არის ის,რაც ყველას შეუძლია.

ახლა საიდუმლოები:

1. ფიქრის უნარი

2. დაფასების უნარი

3.გაცემის უნარი

4.მეგობრობის უნარი

5.დამშვიდების და მოდუნების უნარი

6.რაღაცისთვის თავის დანებების უნარი

7.კომუნიკაციის უნარი

8.ვალდებულების უნარი

9.ტკივილის უნარი

10.ნდობის უნარი


ეს უნარები შეიძლება ძალადაც მოინათლოს და კიდე ერთი მნიშვნელოვანი შენიშვნა:

როცა სიყვარული ცხოვრების წესია, ადამაინები ნაკლებ შეცდომებს უშვებენ, ნაკლებად ხდებიან დამნაშავეები და ნაკლებს ოცნებობენ ცვლილებებზე, უბრალოდ იცვლებიან...

Monday, September 7, 2009

სქელტანიანი წიგნი, სადაც ყველა გვერდი თეთრია

თავიდან მეგონა, რომ ყველაფერი კარგად იყო. .

მერე მივხვდი, რომ კარგად ვერ ვიქნებოდი, რადგან სქელტანიანი წიგნის
კითხვა, რომლის ყველა ფურცელი თეთრია და რომელსაც ერთადერთი წარწერა
გარეკანზე მსხვილი შრიფტით აკრეფილი ,,ერთფეროვნება” აქვს, ის არ იყო, რაც მე მიყვარდა, შენთან ურთიერთობა კი სხვას არაფერს გეგმავდა.

ამიტომ გადაგფურცლე, დაგხურე და გვერდზე გადაგდე. .
ამიტომ არ გაგიკვირდეს,რომ აღარასოდეს მოვალ შენთან. .


არ შემიძლია, როცა სასტიკად მჭირდება და უნდა ვთქვა რომ მჭირდება.

არ შემიძლია, როცა მოდის და ვფიქრობ, ისევ როდის წავა .

არ შემიძლია, როცა უნდა ვიცოდე, რომ უფრო ჭკვიანი ვიყო.

არ შემიძლია, ვიცოდე რატომ და კიდე უფრო როდემდე

მე მინდა სულ, ბევრი და თბილი
უფრო სწორად მჭირდება, მაკლია, მშია.

Saturday, September 5, 2009


რამდენიმე ხნის წინ ვიპოვე ბლოგი, რომელსაც საკმაოდ პროდუქტიული ავტორი ყავს და ცოტა მკითხველი.

მოკლედ, იქ, სადაც ყვეალფერს სიყვარული ატრიალებს,ზუსტად ის მხვდება ხოლმე,რაც მე კატასტროფულად მაკლია.

ბევრი სიყვარული, რწმენა, უკეთესი ყოფნის სურვილი,გამბედაობის ძებნა,თავშეკავება.

მოკლედ, დედაჩემი როგორ ჩემზეც ოცნებობს,ზუსტად ისეთია aleqsandro...

მე კიდე, მგონია ხოლმე რომელიმე რეინკარნაციის მერე შეშლილი ვიქნები,რომელსაც თავი ორატორი გონია და ყველა საგანი ტრიბუნა. ჩემი სიზმრებიც აქტიურად მეთანხმებიან.
უფრო სწორად სულ მაგათი ბრალია ეგეთი იდეები რომ მომდის თავში.

მოკლედ, მიყვარს როცა ვიცი რომ მისმენენ, მკითხულობენ,მხედავენ,მიგონებენ,მოკლედ,როცა ცოცხალი ვარ ...

კიდე მიყვარს,როცა ისეთი სიტყვები,წიგნები,ქალაქები,ქუჩები,ფოტოები,ადამიანები,რომელიც ამნეზიის ცხრა ტალღის შემდეგაც დაგრჩება ტვინში და როცა ვაცნობიერებ იმას,რომ ვცოცხლობ,ვფიქრობ ხოლმე,მოჟნა ტაკ,აზრიანად ვცოცხლობ თქოო...

და აი, უცბად aleqsandro..

გუშინდელი ჩემი კომენტარის ნაგლეჯი პოსტის სათაურად.

ხარდა,ხარდა,გამიხარდა...

aleqsandro ჩემში ვაშის ჭამამდელი ადამიანის ასოცაციას იწვევს...
მოკლედ,აჭყლოპინებული სმაილიკები,
ბედნიერების ნამცეცები  და როცა ჩამოვალ,aleqsandros ჩაიზე გეპატიჟები :)

Friday, September 4, 2009

graffiti



გრაფიტზე პიკასოს რიგით მესამე ბლოგზე დავწერე გუშინ და ვიფიქრე,ჩემთანაც დამეწერა რამე.

საზოგადოების კუთვნილ კედლებზე შესრულებული წარწერები და ნახატები და ნაკაწრები საზოგადოების მიერ სხვადასხვაგვარად აღიქმება.
ზოგისთვის ვანდალიზმია (სავარაუდოდ ფიდელ კასტროსთვის),ზოგისთვის ხელოვნების დარგი ან თვითგამოხატვის საშუალება.

გამოიყენება სოციალური გზავნილებისთვის, რეკლამებისთვის, ნაცრისფერი გარემოს გამხიარულებისთვის.

ზოგადად გრაფიტი არალეგალურია,მარტო ბერლინის მთავრობა წლის განმავლობაში საკმაოდ კოლოსალურ თანხას გზავნის ბიუჯეტიდან გრაფიტით ,,დამახინჯებული'' კედლებისთვის ჩვეული იერსახის დასაბრუნებლად და მაინც, ბერლინი ნიუ იორკის შემდეგ ამსტერდამთან ერთად გრაფიტის ერთ-ერთი სავანეა.

ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელვანი და სიმბოლურ-შინაარსობრივად დატვირთული გრაფიტთა შორის,სწორედ ბერლინის კედელი იყო.
ორად გაყოფილ გერმანიაში ახალგაზრდობა ქვეყნის გაყოფისადმი პროტესტს მისი სიმბოლოს ბერლინის კედლის გაფერადებით და მასზე ანტისაბჭოთა ლოზუნგების წერით გამოხატავდა.
















მიუხედავად იმისა, რომ ჰიპ-ჰოკ კულტურა, გრაფიტი და ბრეიკდასი ჩემი კულტურა არ არის, არის რაღაც, რის გამოც გრაფიტი სიამოვნებით ჯდება ჩემი ინტერესების სფეროში.

ზოგადად ეს არის ცოცხალი ხელოვნება, რომელთან საზიარებლადაც აუცილებელი არის ზიარება და რიტუალები,  ხელოვნება ისე გახდა, არც უფიქრია ხელოვნებაზე, თავისი ხასიათიდან გამომდინარე იწყება ნულიდან და მზად არის ისევ ნული გახდეს,  ყოველდღიურობის ანარეკლია და შეუძლია ვიღაცას ყოველდღიურობა შეუცვალოს.

თავისუფალი დროის ნაყოფიერად გამოყენების ერთ-ერთი საშუალება, მეგობრებთან ერთად დალევის ალტერანტივა, ჩვევა, რიტუალი, ახირება...
კ გეტოს გარღვევის ერთ-ერთი საუკეთესო საშუალებაცა.
ისე, როგორც ბერლინის მოხატული კედელი ან რამდენიმე წლის წინ თბილისში გამოჩენილი ,ნაკლებად მასშტაბური მაგრამ შემთვის პირადად არანაკლებ მნიშვნელოვანი და საყვარელი პირველი სტენსილები.



















რიგ ქალაქებში არსებობს კედლები,სადაც ხატვა ნებადართული და ლეგალურია...თუმცა,როგორც გრაფიტების მკეთებლების ნაწილი ამბობს, გრაფიტის გალეგალება სულაც არ არის საჭირო, რომ არ დაეკარგოს თავისებურობა რაც აკრძალულ ხილს ახლავს. თან  გრაფიტი, როგორც პოლიტიკური ან სოციალური პროტესტის გამოხატვის საშუალება, აზრს დაკარგავს და პაროდია გახდება.
დაახლოებით ისეთი, რუსთავი 2 და პირველი არხი რომ თავისუფალი სიტყვის არარსებობაზე დაიწუწუნებენ.







ანიმ თქვა, რომ ჩემ
ჩამოსვლამდე
ამ ფოტოს გამოჭრის და თბილისში ჩამოსულს რომელიმე კედლზე ჩემი თავი მექნება მექნება მოსაძებნი...

მე მომწონს ანის გაკეთებული სტენსილები.





 გრაფიტი ამბობს,რომ ცხოვრებაში მოსაწყენად მიზეზი არ არსებობს და არ უნდა ელოდო,ვინ რას შემოგთავაზებს..დაკავდი თუნდაც არალეგალური ჰობებით და იქნებ როდესმე პროფესიონალი ან ხელოვანი გახდე :))))))))

ან იპოვე ფერადი ავტობუსი და იმოგზაურე სიყვარულის და ბედნიერების ბილეთით და გჯერდეს ყვითელი ყვავილების ძალის...







Wednesday, September 2, 2009

დეივ პელცერი, დაკარგული ბავშვობა,ახდენილ ოცნება და ბუტაფორიული ბავშვები


ალბათ ყველას ათასჯერ მაინც გაგვიგონია,რომ ბავშვები ჩვენი მომავალია, ბავშვები ყველაზე სუფთა და საყვარელი არსებები არიან და რომ ყველაზე კარგი საქმე ზუსტად ბავშვებზე ზრუნვაა.

როგორც წესი,ასეთი წინადადებების უკან დგანან დგანან ვარდისფერკაბიანი, კიკინებიანი გოგონებიანი და კაცური ნაბიჯებით და გამოხედვით დიდობაზე მეოცნებე,მანქანებზე შეყვარებული ბიჭები,მზრუნველი მშობლები, პარკებში სიარული, ნაყინის გორები, ფერადი ბუშტები, ბევრი სასაჩუქრე ქაღალდი, ბედნიერების ათასი ეფექტი.

მიუხედავად იმისა, რომ ზოგადად ბედნიერი ადამიანების სიმრავლე მირჩევნია უბედურებისას, ასეთი ბავშვები თავიანთ სათამაშოებს მაგონებენ, არაბუნებრივები მეჩვენებიან და ერთადერთი, რის თქმის სურვილსაც მიჩენენ, ის არის, რომ ბავშვი, რომელმაც აღარ იცის რაზე იოცნებოს, ხელების დასვრის ეშინია, დამტვრეული თოჯინა არ ეცოდება მე მაყენებს ჭირვეულობის ხასიათზე და სასწრაფოდ გადავერთვები ხოლმე აფრიკელ, ირანელ, ქაბულელ და ათას ეგეთ ბავშვზე, მაგრამ სულ ტყუილად, მარტო იქ არ არიან ბავშვები, რომლებსაც ჯერ ბავშვობა და მერე ცხოვრება არ გააჩნიათ.

აი, მაგალითად დეივი დემოკრატიის შუქურიდან.

დეივ პელცერი თავისი ისტორიის მოყოლას 9 წლიდან იწყებს. იმ დროისთვის  უკვე ავტოფარეხში ცხოვრობდა,
ყოველდღიური ცემისგან მგრძნობელობა ფაქტობრივად დაკარგული ქონდა, სანაგვე ყუთებიდან იკვებებოდა და გამუდმებით სიცივის, მუცლის ტკივილით და კითხვა რატომ-ით იტანჯებოდა.

დეივი არ იყო უპატრონო ბავშვი, როგორც შეგიძლიათ ივარაუდოთ. დედაც ყავდა, მამაც, ძმებიც და ყველა ერთად იმ სახლში ცხოვრობდა, რომელსაც დეივის ავტოფარეხი ეკუთვნოდა.

ბიჭის ტრაგედიის იდეის ავტორი, რეჟისორი და მსოფლოში ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი დედის როლის შემსრულებელი დედა იყო, რომელიც შიზოფრენიით, ალკოჰოლიზმით და აგრესიის უმართავი რაოდენობით იყო აღჭურვილი, შვილს სახელის ნაცვლად ნაცვალსახელით მიმართავდა და მას შემდეგ, რაც დეივმა სახლიდან წასვლა მოახერხა და თავშესაფრებში დაიწყო ცხოვრება, ყველა ღონეს ხმარობდა მისთვის წარსულის დავიწყების შანსის არმისაცემად, საკუთარი თავის, როგორც არარაობის და ოჯახის შემარცხვენელის წარმოსადგენად და დამახინჯებული ბავშვობის კიდევ უფრო დასამახინჯებლად.

დეივმა, როგორც ხდება ხოლმე, გახმაურებული უბედური ამბების მთავარი გმირების ისტორიებში, ყველაფერს გაუძლო, ბავშვობის ოცნება აისრულა, - მფრინავი გახდა, (თან საჭიროზე უფრო მაგარი მფრინავი) და ახლა უკვე თვითონ ზრდის ბიჭს.

როცა სამსახურით და შვილით არ არის დაკავებული, ცხოვრობს სან-ფრანცისკოში, თავის კუსთან ერთად. დღემდე დაწერილი აქვს 7 წიგნი და აქტიურად მონაწილეობდა ჰაიტის დასახმარებელ ოპერაციებში.

ასეთი ისტორიები ზოგადად თავზე საყრელია, გადარჩენილი და შედარებით სუსტი მსხვერპლებით და სავარაუდოდ იმ კატეგორიას მიეკუთვნება, რომელსაც ვერაფერს უშველი.

თუმცა ვინ იცის, რაც მეტი ადამიანი გაიგებს და დაფიქრდება, მით ნაკლები პრეცედენტი შეიქმნება

სულ მგონია რომ ასეთი ბავშვები უფრო სიცოცხლისმოყვარულები, ბრძოლისუნარიანები და სამყაროს უკეთ აღმქმელები არიან.
ანუ გემოს უფრო აქტიური რეცეპტორები აქვთ და უკეთ ხვდებიან ბედნიერების, წარმატების, სიმშვიდის, სიყვარულის, სილამაზის, საკუთარი კუს ყოლის, ფრენის და ათასი სხვა ჯანდაბის გემოს.

სავარაუდოდ არსებობს რაღაც, რაც ისევე აკლიათ პლასტმასის ბავშვებს, როგორც ტრაგიკულ რეალურობიან  ბავშვებს სათამაშოები და მოფერება.

ეს რაღაც ემოციური შიმშილის ნიადაგზე ფანტაზიის ნაკლებობა, აღფრთოვანების უნარის დაქვეითება და გულგრილობაა. როცა არ იცი, რას ნიშნავს გინდოდეს ღრიალი, მზად იყო ვინმე მოკლა ან მოკვდე, მზად იყო ყველას დაუმტკიცო, რომ შენ ბავშვი ხარ და დამნაშავეები სხვები არიან.

დამნაშავეები კი მართლა სხვები არიან, რომლების სავარაუდოდ უფრო ადრე სხვა დამნაშვეების გარემოში გაიზარდნენ.

რაც ყველაზე მთავარია, რთულია არ იყო პირველადი ან მეორადი დამნაშავე, ვინაიდან რთულია უპასუხო კითხვებს:

  • როგორ უნდა იზრუნო შენ საუკეთესო მომავალზე?
  • რატომ არის ბავშვებზე ზრუნვა უფრო კარგი საქმე,ვიდრე ხეების დარგვა, წიგნის წერა ან კიბოს საწინააღმდეგო წამლის გამოგონება?
  • ბავშვი ასაკობრივი კატეგორიას მოიცავს თუ ფსიქოლოგიურ მდგომარეობას?
  • როცა ვამბობთ რომ გაზრდა არ გვინდა ვგულისხმობთ იმას, რომ ის არ გვინდა დამთავრდეს, რაც ბავშვობაში გვქონდა, თუ ის მოვიპოვოთ, რაც სულ გვინდოდა გვქონოდა და არ გვქონია?

პოსტი რო უნდა გამომექვეყნებინა,ავხედე და პირველი სექტემბერი შემრჩა ხელში

და კიდევ, დღეს გავიგე რომ ჩემ უახლოეს მეგობარს სულ რაღაც რამდენიმე კვირის არსება ყავს მუცელში.

ხოოოდა,წაიკითხოს და დაფიქრდეს,როგორ გაზრდის ბავშვს ))