Thursday, December 31, 2009

მგონია რომ მაინც არაფერი..


მოვიდა, წავიდა, არაფერი. . .
მერე ისევ მოვა, ისევ წავა და ისევ არაფერი. . .
მე მარტო სითბო, ხელი და სიზმარი. . .
ეგეც ჩემია და იმიტომ. . .

უფრო ხშირად მინდა ხოლმე თვალების დახუჭვა, მშვიდი ძილი და თმებში დამალვა. ..
მინდა უფრო სავსე, თბილი და არაფერზე მეტი...
როცა ისევ მოვა და წავა, რამე სხვა ვთქვა...
არაფერიც კარგია, იცი რომ ყველაფერი არასოდეს, ან როდესმე მერე. . . ან უფრო მეტი უნდა..ან გინდა...


დღეს ჩემ თავს ულამაზესი საყურეები ვუყიდე, აი, ზუსტად ისეთები, ჩემი ჭკუისები...
თოვლის ბაბუას რატო არ ელოდებიო...იმიტომ არა, რომ არ მჯერა, იმიტომ რომ არ მოდის ხოლმე თქო...
შეიძლება არ იცის რომ ისევ მჯერა...
შეიძლება ბევრი რამე არსებობს, რაც მარტო მე ვიცი და არ ვამბობ ხოლმე...
ეგეც ჩემია და იმიტომ...
ალბათ...
თქვენიც...
შეგიძლიათ მოხვიდეთ და მკითხოთ რამეები...
გეტყვით, რომ მიყვარხართ და მარტო თოვლის ბაბუასი არ მჯერა..
უბრალოდ ზოგჯერ ლაპარაკი მეზარება ხოლმე...
მგონია რომ მაინც არაფერი...
სასურველი საჩუქრები:
მათხოვოს ვინმემ თავისი ფეხები ჩემი ვერგადადგმული ნაბიჯების გადასადგმელად.
ვინმემ მიშოვოს ჯადოქარი, ცუდადგადადგმული ნაბიჯების უკან დასაბრუნებლად.
გული, რომელმაც არ იცის, რა არის არითმია, თორემ ზოგჯერ ასეთი არაპროგნოზირებადი რითმით ცხოვრება რთულია.
ბევრი მშვიდი, დიდხანსძილიანი დილა.
ბევრი სამოგონებებო მასალა.
 ბევრი ჩურჩხელა და ჭრელა-ჭრულა სამკაულები.
სუფთა ჰაერით სავსე ფილტვები და ბედნიერებისგან გათიშული ტვინი.
შანსები, რესურსები, ილუზიები, თავში ჩასარჩენი კადრები, ზამთრის გრძელი ღამეებისთვის დასამახსოვრებელი ფრაზები და სხვა მსგავსი ამბები, რაც ზოგისთვის სისულელეა, ჩემთვის კი სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი...
იმაზე მნიშვნელოვანიც კი, იცის თუ არა თოვლის ბაბუამ, რომ მისი არსებობის მჯერა...
 მგონია რომ მაინც არაფერი..


ჩემს გარდა კიდე სხვების მილოცვაც არის აქ

Tuesday, December 29, 2009

2 საათით დაგვიანებული არშემდგარი კონცერტი

წინასაახალწლო პოსტის დაწერა მინდოდა, მაგრამ ისე განვრისხდი გუშინ, სულ დავკარგე მთელი წინასაახალწლო და მგონი შემდეგსაახალწლო განწყობაც, ამიტომ ავდგები და დავწერ კონცერტზე, რომლის გამოც არ წავედი დიანას წიგნის პრეზენტაციაზე და რომელიც იდეაში უფრო მხიარულ განწყობაზე დამაყენებდა,ვიდრე რამე სხვა ალტერნატიული საღამოსთვის არსებული გეგმები.. .
მოკლედ,ვიცოდი რომ შვიდ საათზე,თეათრი ათონელში,სამი ჯგუფი,ჩემთვის არაცნობილები,შესაბამისად,სიახლე და მიხაროდა. . .
მისვლისთანავე ცხადი გახდა,რომ 7-ზე არანაირი კონცერტი არ იქნებოდა,იქნებ 8-ზე თქო და გავბრაზდი იმაზე,რომ ასე მშვიდად თანახმა ვიყავი ერთსაათიან ლოდინზე. . .
მაგრამ რა ვქნა,ვიცი რომ ჩვენ ქართველები სულ ვიგვიანებთ,მოუწესრიგებლები ვართ და ამ ყველაფრის გაპროტესტებას უბრალოდ აზრი არ აქვს. . .
8 საათზე ცხადი გახდა,რომ კონცერტი არ დაიწყებოდა,იმიტომ რომ აპარატურის მონტაჟი მხოლოდ მაშინ დაიწყო და თან ისე,რომ ვერავინ ვერ მიხვდებოდა,როდის დამთავრდებოდა. . .

მართლა არ შემიძლია გავიგო, რატომ არიან კონცერტების ორგანიზატორები ისეთი ხალხი,რომლებმაც არ იციან,რომ შენი მაყურებელი შენთვის მნიშვნელოვანია და 2 საათიანი ლოდინი უბრალოდამისი შეურაცხყოფა...
არ მესმის რატომ არ არის უმეტეს დარბაზებში არანაირი სავენტილაციო საშუალება და რატომ უნდა მეშინოდეს გამუდმებით,რამე ,,ღონისძიებაზე'' მისულს,რომ სასიკვდილო დიაგნოზი ჯანგბადის ნაკლებობა იქნება. . .
არ ვიცი,როდის აქეთ მონტაჟდება აპარატურა კონცერტის დაწყებამდე ერთი საათით გვიან (დიახ,ზუსტად ასე არალოგიკურად )...

და ვერასოდეს წარმოვიდგენდი,თუ კონცერტი,რომელიც 2 საათით იგვიანებდა დაწყებას,უბრალოდ აღარ გაიმართებოდა. . .

p.s.ცოტა ნაკლებად განრისხებული რომ ვიყო,აუცილებლად ვიკითხავდი,ახალი კი არა,რამდენი ახალი წელი უნდა მოვიდეს,რომ რამე შეიცვალოს თქო,მაგრამ ახლა უბრალოდ ვიტყვი,რომ ასეთი უკულტურობები სავარაუდოდ არ იცვლება...ჩვენ უბრალოდ ის ხალხი ვართ,ვინც ორსაათიანი დაგვიანების შემდეგაც კონცერტის დაწყებას ველოდებით,იმის ნაცვლად,რომ პირველივე დაგვიანებულ 10 წუთზე სახლში წამოვიდეთ და რამე უფრო მნიშვნელოვანით დავკავდეთ. . . 

Saturday, December 26, 2009

ათვლის წერტილი არ მახსოვს

ათვლის წერტილი არ მახსოვს,მახსოვს რომ წერტილს წერტილობა მოწყინდა,გაიდღაბნა, ლაქა გახდა და ციფრებმა მნიშვნელობა დაკარგეს...

ლაქა წესით ფერადია...
დღეებიც...ფერადი დღეების დათვლა უფრო ადვილიცაა...
სად დღე მეექვსე და სად აგურისფერი დღე მუქი ლურჯი დღის შემდეგ რო გათენდა. ..
დღეები ბევრია,მაგრამ საკმარისი თითქმის არასოდეს,ისევე როგორც სხვანაირი. . ..
სხვანაირები ,,სხვები’’ არიან, ჩვენს გვერდით თანაცხოვრობენ და ჩვენი მთელი სხვადასხვა ფერის დღეებით და …უწერტილი მოქმედებებით მათგან სუვერენიტეტს ვითხოვთ. . .
ისინი სანაცვლოდ აღიარებას და მერე ისევ ვაგრძელებთ ცხოვრებას. . .
პრინციპში ჩვენ რას ვაგრძელებთ,ცხოვრება გრძელდება,ოღონდ ძალიან უცნაური თავისუებურებით,რაც უფრო მეტად გრძელდება,მით უფრო მოკლდება. . .
ზოგისთვის სულაც მთავრდება. . .
დამთავრება წერტილივითაა,ოღონდ ლაქად გადაქცევის შემთხვევაში ვერ გაფერადდება...წერტილის ფერია და დანაკარგის გემო აქვს. . .

დანაკარგები ცუდია,არ მიყვარს და მეშინია. . .
დანაკარგები მშრალ არგუმენტებზე და ფაქტებზე უფრო ცუდიც კია...
ფაქტები და არგუმენტები ერთად მე მგონი იმიტო გამახსენდა,რომ მამა ჩემი ბავშვობის პარალელურად ძალიან ხშირად კითხულობდა რომელ რუსულ გაზეთს,თქვენც მიხვდებით. . .
მე რუსულად ნელა ვკითხულობ,გაზეთებს საერთოდ არ და მამა მინდა,ახლოს, ჩემთან, დიდხანს და ბევრსალაპარაკოდ. . .
არადა,მამა ძალიან ცოტას ლაპარაკობს,სამაგიეროდ ძალიან გულიანად იცინის და ვერ იტანს,როცა ჩემზე ვინმე რამე ცუდს ამბობს. . . თუნდაც ფაქტი იყოს. . .

მე არ ვიცი ხოლმე,როგორ ვხდები ფაქტი,მაგრამ ვიცი, დღევანდელი ფაქტები:
დღეს შემოდგომის გაზაფხულივით დღე იყო,ახლა უკვე  ღამეა და ფეხები მაქვს გაყინული. . .
აქ ყველას გაყინული ფეხები აქვთ,იმიტომ რომ ყველა გაზაფხულივით შემოდგომის დღეს გამოვიდა გარეთ და საღამოზე მოახლოებული ზამთრის სუსხმა დააწიოკა მანამდე თბილი ფეხები. . .
მაგრამ ფეხები ისეთი მნიშვნელოვანი არ არის,როგროც ის,რომ 20 წუთში ავტობუსი მოვა,ერთ საათში მეგობართან ვიქნები და ორ საათში ჩვენთან ერთად იქნება პირველი დაცლილი ბოთლი. . . მერე ალბათ ან ერთმანეთს მოვუსმენთ,ან რამეს,ან ღამეს და დილას ერთად მოვიდუღებთ ყავას. . .
მერე ტბაზე ჩავალთ, იხვებს გამოვკვებავთ საუზმიდან დარჩენილი ფუნთუშებით და ვიტყვით რომ უკვე მალე შობა მოვა. . .

წელს მე ჩემ შობას ჩემებურად შევხვდები,ღამის თევით და მეორე დღეს ალილოთი,ჩემი მეგობარი არაჩვენებურ შობას შეხვდება,ნაძვის ხის ქვეშ დახვავებული საჩუქრებით და სულელური სიმღერით ნაძვის ხეზე. . .

თოვლი მინდა,იცით ვინმემ თოვლი როდის მოვა?
,არა,ავტობუსი მეც ვიცი რომ უკვე 10 წუთში მოვა. . .
ისე,რამდენი რამეა,რაც არ ვიცი. . .
მაგალითად არ ვიცი გამრავლების ტაბულა, კონტიტუციის ძირითადი მუხლები და კიდე,კაკლის მურაბის გაკეთება. . .
არც ის,ბოლოს როდის ჩავხედე ადამიანს თვალებში და დღეს საღამოს რამდენი ცარიელი ბოთლი დაიძინებს ჩვენთან ერთად. . .

ხო ვამბობ,ციფრებმა მნიშვნელობა დაკარგეს თქო. . .
რამდენი ხანია რამდენ სისულელეს ვლაპარაკობ?
იმიტომ რომ არავინ მელაპარაკებით,თორე მოგისმენდით…

ეგრეა:
მელაპარაკე-არამარტო მოგისმენ,დაგიმახსოვრებ
მითხარი- და მოგიყვები ლამაზ ამბავს ნებისმიერ თემაზე. . .
გამიღიმე- არა,რა,მე ცოტა მეტი მინდა
გამიცინე-აი,ზუსტად ეგ მინდოდა...ერთად ვიხარხაროთ დიდხანს. . .
გამომიგონე – დაგესიზმრები
მეთამაშე- გებავშვები
შემომიჩნდი-დაგემჩნევი
მომაწევინე-გაგიღრუბლდები
მეძილისწინე-გაგიმზიანდილავდები
დამათარიღე-დროში შენთან ერთად დაგეკარგები. . .
გადამწერე-დაგამახსოვრდები
გამაფერადე-გემხიარულები

p.s.წამოსვლამდე ცოტა ხნით ადრე,ავტობუსის გაჩერებაზე დავწერე და ვფიქრობდი,იმავე საღამოს დამედო აქ,მაგრამ სხვა რამეებზე გადავერთე... მერე დროში აცდენილივით იყო და ახლა დავდებ,მაინც შობაზე და ჩემ მოტხოვნებზეა და კიდე,ის ჩემი მეგობარი,ვისთანაც მივდიოდი,უკვე მომენატრა... 

Friday, December 25, 2009

ელფრუდი (ნაწიილი I)

 მოგესალმებით, მე zurriuss ვარ და ეს ჩემი პირველი guest პოსტია ამ ბლოგზე. წინასწარ დიდი მადლობა ნასტასიას :)
ჯერ კიდევ 3 წლის იყო ელფრუდი, როდესაც პირველად დასცინეს უცნაური ფორმის ყურების გამო. მაშინ იგი მშობლებმა მოყინული ტბის სანახავად წაიყვანეს. უბრალოდ, ჩასხდნენ მარხილში და სახლთან ახლოს მდებარე ნაძვის უდაბური ტყის შუაგულში სასწაულებრივად გაჩენილი პატარა, მრგვალი ტბისაკენ გასწიეს.
სხვათა შორის, ეს ტბა 3 წლის წინ გაჩნდა. ერთხელ ერთმა მთვრალმა მეტყევემ მოშარდვა გადაწყვიტა და ამ პროცესის თვალდახუჭული გაკეთება დააპირა. უცებ რომ წყლის ჩხრიალის ხმა მოესმა, თვალი გაახილა და დაინახა რომ მის წინაშე ნაძვის ხე კი არა, მრგვალი ტბა იყო.
პატარა ელფრუდმა ბევრი ირბინა, ისრიალა და იფორთხიალა მოყინულ ტბაზე. როცა დედამ გაოფლილ ბავშვს ქუდი მოხადა, გარშემომყოფთ სიცილი წასკდათ. მშობლები გაწითლდნენ და მაშინვე ააფარეს ელფრუდს ყურებზე ხელი. ბიჭმა კი, ყველას და გასაოცრად, ცრემლები მოიწმინდა, სახე სიხარულით აანთო, დიდივით თვალი ჩაუკრა და წასაყვანად მოექაჩა მშობლებს.
ამ ამბის შემდეგ ელფრუდზე საუბრისას მხოლოდ "ყურები" ეკერათ პირზე. ბიჭს კი ეს არანაირად არ წყინდა. არც ბოღმა ედო გულში. რა ექნა? ასეთი რამ  მის ბუნებას არ ახასიათებდა. არა, ერთხელ კი ძალიან ეწყინა. მაგრამ მხოლოდ ერთხელ. სასწავლებელში 10 წლის ელფრუდს თანაკლასელი შეუყვარდა. დაგნი მაშინ 12–ის იყო და ძალიან სწყინდა, რომ, 6 წლის ბავშვის გარეგნობის გამო, ყველა სათუთად ექცეოდა. ისე კი წუნია იყო და მისი მოსაწონი არა და არ გამოჩნდა მთელს საქარყინულეთში. ერთხელაც ელფრუდი მივიდა, სახლიდან წამოღებული ყინულის ტორტის ნაჭერი (თავისი წილი) მიუტანა და უთხრა, რომ ისეთი ლამაზი თვალები ჰქონდა, როგორც დეიდა აფროდიტეს. დაგნი ყველაფერს მოელოდა, მაგრამ "დეიდას" არა! უცებ მიხვდა, რომ ბავშვური "რა ცაკალელია" ერჩივნა, ვიდრე "დეიდა აფროდიტე" და ელფრუდს უპასუხა: "შენი ცალი ყური, ქუდიდან რომ გიჩანს, უცნაურად გაბრტყელებულია და ასევე უცნაურად მიმზერს..."
იმ დღეს ელფრუდმა ძალიან ინერვიულა. ამან კი თავისი ქნა და რამდენიმე თვეში გაირკვა, რომ ბიჭი თურმე აღარ იზრდება. დაღონდნენ ოჯახში. ბევრ ექიმს შემოატარეს, მაგრამ ყველა მხრებს იჩეჩდა, არც მიზეზი ვიცით და არც წამალიო. ელფრუდს ეს არ ადარდებდა. გადაწყვიტა, რომ ბედია ასეთი და მორჩა.
ზამთრეულის ტყესთან მდებარე პატარა სოფელში სულ თოვლი იდო. ზამთარ–ზაფხულ არემარე ქათქათებდა. მართალია, ზაფხულობით არ თოვდა, მაგრამ წელიწადის სხვა დროს იმდენს მოაფიფქავდა, რომ გადნობას ვერ ასწრებდა. ზამთრეულის ტყეში ყველაზე მაღალი ნაძვებია მსოფლიოში. მათი სიმაღლე 50 მეტრზე მეტია. ასე რომ არ იყოს, თოვლის უზარმაზარი საფარიდან ისინი სულაც არ გამოჩნდებოდნენ. ტყე ერთადერთი ადგილია, სადაც ნიადაგი ჩანს, დანარჩენ ტერიტორიაზე უზარმაზარი თოვლის საფარია. სახლებიც მაღალია და მათს პირველ სართულებზე, ოდესღაც ქუჩაზე გამავალი კარი რომ ჰქონდათ, ახლა საკუჭნაოები და სათავსოებია. ერთხელაც, თოვლი რომ გადნეს, გამოჩნდება, რომ სახლები ორსართულიანი კი არა, ექვს და შვიდსართულიანებია და ყველა სართულზე კარი აქვთ. ეს იმიტომ, რომ თოვლის სიმაღლე ყოველ წელს ნელ–ნელა მატულობს.
ამასობაში გავიდა 8 წელიც. ერთხელაც ელფრუდი ტყიდან სახლში ბრუნდებოდა და გზაზე უშველებლად გრძელღეროიან სოკოებს (იცით რატომაც) მოათრევდა. უცებ იგრძნო, რომ რატომღაც ვეღარ მიდის. ტყიდან ახალი გამოსული იყო, ამიტომ იფიქრა, სოკოს ღეროები ხეებს გამოედო და ისინი არ უშვებდნენ. მოჰქაჩა ღონივრად და ზურგსუკან რაღაცამ ზღართანი მოადინა. ელფრუდი შეხტა, შემდეგ ცახცახით მიიხედა უკან. ყურები ქუდიდან ტოტებივით გამოშვეროდა. როცა თავი 90 გრადუსით შეაბრუნა, თოვლზე ფეხი გამოჩნდა. 91 გრადუსი – ფეხი მოძრაობს, 92 – ფეხი ნაცრისფერია, 93, 94, 95... 180 გრადუსი – ძირს ჩრდილოური ირემი გდია, რომელსაც თან ადგომა ეზარება, თან სოკოს ღეროებს მიირთმევს და თან ძააან მაგრად ღადაობს ელფრუდის ყურებზე:
– აუ, გიხდება ეგ რაღაცები. რქები გაკლია და ვერავინ გაგვარჩევს. შენი სახელი, კაცური კაცი?
–ელფრუდი. ელფი დამიძახე. და ყურებზე ტყუილად მეკაიფები. მაინც არ ავვარდები.
–მოკლედ, ელფ, რას საქმიანობ ბოლო ხანებში?
–...
–ჰოე, ბიჭო, მე შენ გელაპარაკები. ამოიღე ხმა!
ამაოდ ცდილობდა ირემი ელფრუდის მოსულიერებას. საკუთარ თავში ცხოველთამოსაუბრეობის ნიჭის აღმოჩენამ ისე გააოცა, რომ გული წაუვიდა. ირემმა ხან თოვლი მიაპკურა სახეზე, ხან შეაგინა, მაგრამ ვერაფერს გახდა. ბოლოს რქები უთავაზა თავში და ელფრუდიც მოსულიერდა.
–ვაიჰ... რა მაინტერესებს ახლა: ეს მე ვლაპარაკობ შენს ენაზე თუ შენ ლაპარაკობ ჩემსაზე? – ეკითხება ელფრუდი.
–შენ რომელი პასუხი გირჩევნია გული რომ არ წაგივიდეს?
–მიდი, რა.
–დიახ, ელფ, შენ ლაპარაკობ ცხოველთა ენაზე და მე ეს დიდი ხნის წინ შევამჩნიე. როცა ადამიანი კარგავს ერთ რამეს, შურდულურად (უნდა მეხმარა "ავტომატურად", მაგრამ ავტომატის მნიშვნელობა იქ არ იციან. უფრო მშვიდი ხალხია) იძენს მეორეს. აბა, გამოიცანი, როდის შეიძინე ცხოველთა ენაზე მეტყველების ნიჭი? :)
–ჰმ.... როცა სასწავლებელში ყინულის ტორტი დაგვირიგეს და მე რომ დავკარგე?
–არა, ბოთე. ეგ კი არ დაკარგე, შენმა ბეყერა იანჰუსმა შეგიჭამა.
–აბა, როცა ჩემი საყვარელი ფეხსაცმელი გამეხა?
–არა, ელფ. გონება დაძაბე, – ირემი ნელ–ნელა ტრანსში შემყვანი თვალებით ეკითხება, – რაააა მოხდაააა იმმმმმ დღღეეეესსსსს?
–აუ, თუ არც მეტყვი, რააა! – გაბრაზდა ელფრუდი
–კაი, ხო. როცა აღმოაჩინეს, რომ აწი ვეღარ გაიზრდები, მაშინ გაგეხსნა ცხოველების ენაზე მეტყველების ნიჭი. ასე რომ, გილოცავ, ბიჭო! ოღონდ ახლა მეგობრებში ბლატავი არ გამაგონო, თორემ მოგითრევენ ათას ტარაკანას, ვირთხას და მიდი და ელაპარაკე მაგათ. შენთვის გეუბნები, არ გააბაზრო ეგ ამბავი, თორემ დაზარალდები.
–მართალი ხარ. ტყეში დავჯდები და იმით დავკმაყოფილდები, რომ რა ცხოველის ან ფრინველის ხმასაც გავიგონებ, მარტო მე მეცოდინება მისი შინაარსი.
–ეუჰ, ნამეტანი კეთილი ხარ ბიჭო შენ. ელფ, იცი რა? მუშაობ სადმე?
–კი. ტყიდან სოკოები მომაქვს და მეზობლებს ვურიგებ.
–გიხდიან რამეს?
–კი, სამ მადლობას. კვირაში 15 ოჯახს ვემსახურები  ანუ 45 მადლობა მაქვს და მყოფნის, რა.
–ჰმ... –დიდმნიშვნელოვნად ჩაიღმუილა ირემმა, – სამსახურის გამოცვლაზე უნდა ვიფიქროთ.
–რატომ, ეს სამსახური ცუდია?
–პრინციპში, შენნაირებისთვის ზედგამოჭრილია: მთელი დღე სოკოებს კრეფ და მერე კვირაში 45 მადლობით გაგაქვს თავი. მაგრამ მე ვგრძნობ, რომ მეტი შეგიძლია.შენი ძალა და ნიჭი სწორად უნდა გამოიყენო.
–აბა, რა ვქნა სხვა?
–საქმეც ეგ არის, რომ აქ მეტს ვერც ვერაფერს იზამ. მაგრამ... ისე ღირს შენზე დაფიქრება. კარგი ბიჭი ხარ. წესიერი, ზრდილობიანი, რაც მთავარია, კეთილი. ჩემი ორი ჩლიქივით გიცნობ. სხვათა შორის ზამთრეულის ტყეში რომ უცნაურად მრგვალი ტბა არის და არ ათოვს, რატომ ხდება თუ იცი?
–იმიტომ, რომ გარშემო უზარმაზარი ნაძვებია არ ატარებენ თოვლს.
–აუ, ბიჭო, ცოტა ფანტაზია იხმარე, რა! გონება დაძაბე, ელფ. ნუ გადამრევ ახლა...
–აბა, ჯადოსნურია?
–არიქა, მიხვდა.
–მერედა, რა ეტყობა მაგ ტბას ჯადოსნურობის?
–ის, რომ მე იქ ვცხოვრობ...
–შიგ ტბაში? – ჩაეკითხა გაოცებული ელფრუდი.
–შიგ ტბაში, – დამაჯერებლად უპასუხა ირემმა. მოკლედ, რაშია საქმე. ამდენი დროც არა მაქვს. ხვალ საღამოს, სრიალს რომ მორჩებიან, მოხვალ ტბასთან...
–მაგ დროს არ გამომიშვებენ....
–ნუ მაწყვეტინებ. რქაზე ეს ზანზალაკი მომხსენი. სპეციალურად ამ შემთხვევისთვისაა. მომხსენი? კარგი ხარ. ისე კი გამიყრუა თავი... ჰოდა როცა სახლიდან გამოსვლას დააპირებ, მაშინ გაარაკუნე ეგ ზარი და პრობლემა არ შეგექმნება.
–ეს ზარიც ჯადოსნურია? ანუ ახლა რომ გავარაკუნო არაფრით არ შეიძლება, ხო? თვალისჩინივით მოვუფრთხილდები, რომ დანიშნულ მომენტამდე, არც ერთი ბგერა არ გამოსცეს.
–აუ, სად წახვედი შენ? არაკუნე, კაცო, რამდენიც გინდა, მაგრამ ხვალ საღამოს რომ წამოხვალ ტბაზე, მაშინ არ დაგავიწყდეს. მხოლოდ ხვალ საღამოს ეგ ზარი ერთი საათით მოაშთობს შენი მშობლების ყურადღებას და შენს არყოფნას ვერ შეამჩნევენ. აი, ამისთვის გაძლევ მაგას. წადი ახლა, გაიქეცი და საქმეს მიხედე. ხვალ იქ გელოდები.
–აუ, ძალიან დიდი მადლობა! ისა და... უნდა მეშინოდეს?
–რისი, კაცო?
–აი, ხვალ რომ მოვდივარ იქ, ტბაზე. რატომ უნდა მოვიდე?
–იმიტომ, რომ ახალი სამსახური უნდა შემოგთავაზოთ და შენ კარგი კანდიდატი ხარ.
–შემომთავაზოთ? თქვენ, რა, ბევრი ხართ?
–ბევრნი ვართ, ოღონდ ყველა ირემი არ არის იქ. სხვათა შორის, ბევრ შენნაირს ნახავ და ძალიან გაგიხარდება. ისე ბოდიში, რა, ცოტა თუ გევაჟნე. გიჟური დღე მქონდა და გადავიღალე. მოკლედ ასე, ჩემო ელფუნია, წადი ახლა და ხვალ გელოდები.
–კარგი, ირემო. ბარემ შენი სახელიც მითხარი.
–ჩემი? ფეუსი. ფეუს – ფოლკოვნიკ დი კორტეჟე დი პაპა ნოელ.
–ვაჰ, რამხელა სახელი გქონია.
–არა, ფეუსია სახელი, დანარჩენი წოდებაა. ამაზე მერე. წადი ახლა, წადი.
–აბა ჰე, ნახვამდის!...
ელფრუდი ირემს დაემშვიდობა და სოკოების გათრევას შეუდგა. ყოველი ნაბიჯის გადადგმაზე კი ჯიბიდან ზანზალაკი წკრიალებდა. მიუხედავად იმისა, რომ ბიჭს თავისი ყურებისა არასოდეს რცხვენოდა, იმ დღეს პირველად გამოაჩინა ისინი ქუდს გარეთ და მას შემდეგ აღარასოდეს დაუმალავს.
 to be continued...

Thursday, December 24, 2009

ეიფორიული მე, ახალი წელი და ზღვა



ეიფორიული მე ისევ ძალაშია. სულ სადღაც ვარ, ვიღაცეებთან ერთად და ან მე ვხდები ვიღაცა, ან ვიღაცეები ,,ჩემები''.
წელს პირველად ძალიან მინდა საახალწლო გარემო მთლიანად აღვიქვა, ჩავება მზადებაში და განწყობა მოვათრიო საიდანღაც,
ის ზღაპრებიც მაგიტომ გთხოვეთ, ნაძვის ხესაც მაგიტომ დავდგამ და სასიამოვნო დღეებსაც მაგიტომ დაველოდები.

 ეიფორიული მე არსაახალწლოდ ეიფორიულია.

დღეს მთელი დღე ტილოს კაბით და ნიჟარებიანი სამკაულებით ვიარე და საღამოს მივხვდი, რომ ახალი წელი კი არა, ზღვა, მზე, ხმაური, სიცხე, სიწითლე და ქვებით თამაში მინდოდა.
სისულელეა, მაგრამ მინდა არ წვიმდეს, მაშინ როცა თოვლი მინდა. . .
მინდა არ ციოდეს მაშინ, როცა სიცივის ალერგია მაქვს...
ნიჟარები ნაპოვნი კი არ მქონდეს და მოთვინიერებული, ახლა ვეძებდე. . .
და ახალი წელი იმიტომ კი არ მოდიოდეს, რომ ყველაფერი მორთულია, ბრჭყვინავს და პირველი იანვარი მოდის, იმიტომ, რომ მთელი ჩემი არსება გრძნობს სიახლეებისადმი არანორმალურ მზაობას, მინდა რომ რამეები ვაკეთო, კარგად ვაკეთო, ბევრი ხალხი მყავდეს, ვისაც სიამოვნებით მოვუსმენ,  ასეთი თბილი ვიყო ხოლმე, დეკემბრის ბოლოს ტილოს კაბაში რომ არ მციოდეს, როცა მეუბნებიან, გაიზარდე და შეიცვალეო,სულ ვპასუხობდე, რომ მე ვერ ვხვდები და როცა ვიცი რომ ზღვაზე მინდა, არ ვთქვა, რომ ახალი წელი ახლოს არის. . .  იდეაში ყველაფერი ახლოს არის. . .
მინდებიც ახლოს არის ალბათ.

პ.ს. ჩემმა მეგობარმა მითხრა,  არაჩვეულებრივად ეთავხედები მომავალსო.
არადა,  უბრალოდ მინდა მჯეროდეს ხოლმე, რომ  ახალი წლები მართლა მოდის და ის მარტო ბრჭყვიალა დეკორაციები არ არის.

Friday, December 18, 2009

არაძალადობა,ანუ ცოცხალი ბიბლიოთეკის ერთი ,,წიგნი''

გუშინ სულ შემთხვევით აღმოვაჩინე fb-ზე,რომ დღეს ზუსტად ისეთი რამეზე შემეძლო წასვლა,რაც კატასტროფულად მიყვარს. . .ანუ,ცოცხალ ბიბლიოთეკაში,ცოცხალი წიგნების წასაკითხად და ბონუსად კინოც მენახა. . . თანაც წიგნები ძირითადად ტოლერანტობაზე,რელიგიებზე,კულტურაზე და მოკლედ,ჩემთვის ,,ინწერესნო'' ამბებზე იყო. . .

,,ამირანში'' მისულმა აღმოვაჩინე,რომ არჩევანი შემთხვევითობის ლოგიკით უნდა გამეკეთებინა,იმიტო რომ თითქმის ყველა ,,წიგნი'' საინტერესო იყო. . .
ამიტომ მარტივად ავიღე არაძალადობა და მივმართე გიორგი ხუციშვილს. . .თითქმის წაკითხული რომ მქონდა მხოლოდ მაშინ აღმოვაჩინე,რომ ჩემი არჩეულ ,,წიგნი'' კონფლიქტებისა და მოლაპარაკებების საერთაშორისო კვლევითი ცენტრის დირექტორი იყო და მე ჩემ ვაკუუმში ცხოვრება ზოგჯერ მნიშვნელოვან ინფორმაციებსაც მიბლოკავს. . ..
სამაგიეროდ გადასარევად იცოდნენ ბატონი გიორგის ვინაობა,ქუთაისელმა ქალბატონმა,რომლსაც არაძალადობა დიდად არ აინტერესებდა,სამაგიეროდ უსასტიკესად უნდოდა,მისი გოგონა წარედგინა. . .

დედაჩემმა რომ ეგრე უფუნქციოდ სადმე მიმათრიოს და წარმადგინოს,აბსოლუტურად არაშესაბამის გარემოში,თუნდაც საკუთარ ბიძაშვილებთან,ზუსტად ვიცი,ვეღარასოდეს შევიყვარებ. . .
მერე ამბობენ,კონფლიქტები აფხაზებთანო. ...რატომ არა კონფლიქტები ადამიანური ქცევის წესებთან?რატომ უნდა დაატარებდეს მაგისტრატურის სტუდენტს დედა რაღაც ღონისძიებებზე თანაც გაურკვეველი ფუნქციით?
კიდევ იყო ვიღაც შემაშფოთებლად აქტიური გოგონა,სავარაუდოდ სტუდენტური თვითმმართველობიდან,რომელმაც რამდენჯერმე შეყვირა ,,რა მაგარიაო'' და მალევე გაქრა. . .
და კიდევ,აფხაზეთიდან ლტოლვილი საყვარელი ქალები,რომლებსაც მართლა უნდათ,რამე აკეთონ,რამე შეცვალონ,რამე ისწავლონ და უბრალოდ,გელაპარაკონ. . .თანაც რამდენი აქვთ ხოლმე ეგეთ ქალებს მოსაყოლი. . .მაგათზე როდესმე აუცილებლად დავწერ რამეს. . .

უცნაურია,მაგრამ მე,რომელსაც გამუდმებით ათასი რამის ერთად კეთება მინდება,სულაც არ გამჩენია ფეხის მოცვლის სურვილი ჩვენი მაგიდიდან. . .
ძალადობა მართლა ის თემაა,რაც სასტიკად მაღელვებს,გარდა იმისა,რომ ყველა ფეხის ნაბიჯზე მელანდება,არამოულანდებელი,ანუ რეალური ფაქტებიც ზომაზე მეტია და ჩემთვის,დაკარგულ ტერიტორიებზე უფრო მტკივნეული, დაულაგებელი ოჯახებია, მენტალური ძალადობა,არალოგიკური კანონები,მასმედია,რომელიც ცუდად მოძალადე და უგემოვნოა და სამოქალაქო საზოგადოება,რომლებიც ასე,კინოდარბაზებში,ფორუმებზე და ტრეინინგებზე ხვდება ერთმანეთს,მსჯელობს,მერე კმაყოფილია და შემდეგამდე ვალმოხდილს მშვიდად ძინავს,რეალურად კი თითქმის არ არსებობს. . ..


ვერ ვიტან როცა კითხვაზე,რეალურად რას ვაკეთებთ,მპასუხობენ,რომ ყველაფერი ჩვენი,ახალი თაობის გასაკეთბელია,იმიტო რომ ჩვენ სხვანაირები ვართ. იმიტო კი არა,რომ ჩვენ რამე საწინააღმდეგო გვაქვს,იმიტომ რომ ყველაფერი მაინც უჩვენოდ კეთდება. . .
ვერ ვიტან,როცა კრიზისული მდგომარეობა და ყველა პრობლემა ერთად ბრალდება 70 წელს. გასაგებია,რომ საბჭოთა სინამდვილე შეცვლილიყო...
ვერ ვიტან,როცა ადამიანები ადამიანს სტატუსის ან ცნობადობის გამო უსმენენ და უღიმიან. . .

სამაგიეროდ,მიყვარს,როცა ვხედავ ადამიანებს,რომლებსაც უნდათ რაღაცის მოსმენა,რაღაცის გაება,აქვთ კითხვები და მათ კიტხვებზე მოიძებნება პასუხები,კიდე,როცა ადამიანი მართლა გისმენს და გრძნობ,რომ სისულეებს არ ლაპარაკობ და როცა ადამიანს არა სტატუსის ან ცნობადობის გამო უსმენ,არამედ იმიტომ,რომ უბრალოდ საინტერესო თემაზე საინტერესოდ ლაპარაკობს.. .

იმდენად მომეწონა,რომ მინდა კიდე იყოს მსგავსი ,,ინწერესნოობები''
იმდენად ჩავერთე,რომ ვერ მივხვდი,თინი რომ თინი იყო...
იმდენად დავიცალე,რომ ერთი თვე აღარაფერს წავიკითხავ ძალადობასა და დარღვეულ უფლებებზე (ისედაც დამიგროვდა გემრიელი წასაკითხები... )

და საბოლოოდ ჩემ გერმანელ თანამცხოვრებს,რომელსაც ეგონა რომ აქ ორ კვირაში მოწყენილობისგან მოვკვდებოდი:
თბილისშიც  თავზესაყრელად  ხდება  კარგი რამეები :)

Wednesday, December 16, 2009

შეცდომების გასწორება



ჩემ მონატრებას შენი სუნი უდის...
ჩემი ბავშვობა შენი გასაგრძელებელი იყო. . .
ჩემი ,,შენ’’ მინდოდი. . .

შენ ეგოისტი ხარო,გინდა კარგი იყო და მაგისთვის არაფერს აკეთებო. . .
ეგოისტებს მარტო თავიანთი თავი ყოფნით ხოლმე,მე არ. . .
კარგი და ცუდი არ არსებობს,არსებობს აღქმა და სუბიექტივიზმი.. . .
მე არ შემიძლია არარსებულისთვის რამე გავაკეთო. . .
მე მარტო არსებული რამეებისთვის შემიძლია რამის გაკეთება...
aრარსებულებს თვითონ ვიგონებ. . .
ზოგჯერ ვიყვარებ. . . მერე ვივიწყებ. . .და ვისიზმრებ . . .
როგორც გუშინ. . .
მაგრამ სულ ერთია.. .
ჩემი მონატრება ჩემიდან მიმავალ გზას ისწავლის ან სხვას მოძებნის . . . ბავშვობას თვითონ გავიხანგრძლივებ. . .
შენ მაგასაც რამის გაკეთებას მოთხოვ. . .

გამოგონილი რამეები რეალობაში კვდებიან ხოლმე. . .
საპნისბუშტდებიან. . .
მზეზე გაიბრჭყვიალებენ და სკდებიან. . .





შეცდომების გასწორება:
მინდოდა შენ ყოფილიყავი კარგი და მაგისთვის არაფერი გავაკეთე. . .
რეალობა გამოგონილია,უბრალოდ უფრო დამაჯერებელია,როცა ასე ქვია. . .
ბავშვობას გაგრძელება არ ჭირდება,ზოგისთვის ის არასოდეს არსებობდა,ზოგისთვის არ მთავრდება. . .
მარტო თავიანთი თავი არავის არ ყოფნის,უბრალოდ ეგოისტები ამ შემთხვევაში უფრო ,,მალემრწმენები’’ არიან…

პ.ს.მე  მინდა რამე როცა მწამს,ღრმად და სულ მწამდეს. . .

Tuesday, December 15, 2009

დარიჩინის გოგონა



 ნასტასიას ჩარჩოები არ უყვარს,სამაგიეროდ ის რიტუალები უყვარს,რასაც თვითონ იგონებს დაჩარჩოებული გარემოს ალტერანტივად. . . რუტუალებია ჩაის სმა და დღესასწაულების წინ განწყობის შექმნა,რიტუალია სახლიდან გასვლა და თავგადასავლები,რიტუალია წერილების წერა და გემრიელი ლაპარაკი. . .

უკვე მესამე თვეა,რიტუალია რომელიმე ბლოგერთან ინტერვიუც. . .
ამჟამად დარიჩინის გოგოსთან,რომელიც ჩემი საყვარელი დღესასწაულის ასოციაციას მიქმნის,ყოველი წერილის ბოლოს ჩაიზე მეპატიჟება და რომელიც რაღაცატომ ისეთ რამეებს ამბობს,რასაც მეც სიამოვნებით ვიტყოდი. . .და რომელიც გამუდმებით უსაყვარლეს წერილებს წერს...



nastasia: პირველად შენ რომ გიპოვე,ამ სამყაროში სულ რამდენიმე ადამიანს ვცნობდი...დარიჩინის სუნმა მომიზიდა თუ კარამელის სიყვარულმა,ახლაც არ ვიცი...მაგრამ ვიცი რო მაშინ ვიფიქრე,შენ სავარაუდოდ ,,ჩემი'' ადამიანი იყავი...

როგორები არიან ,,შენი'' ადამიანები?



. darichinis gogo:მმმ... იცი, ძნელია ასე გადაჭრით ვთქვა, მაგრამ ერთი ზუსტად ვიცი – გონება უნდა ჰქონდეთ გახსნილი განსხვავებული მოსაზრებისადმი. წინააღმდეგ შემთხვევაში ვერ ვისაუბრებთ...
დარიჩინზე სულ აღდგომა მახსენდება და უგემრიელესი პასკები...

რაა შენი დღესასწაულები?


 კალენდრული დღესასწაულებიდან – აღდგომა. მართლა ყველაზე ძალიან მიყვარს, რაღაცნაირი თბილი და მყუდროა, ბევრი დარიჩინით (აქაც “გადავეკვეთეთ” ერთმანეთს).
ისე კი, დღესასწაული ის დღეა, რომელმაც ერთი, თუნდაც პატარა სასწაული მოგიტანა... მაგალითად, თუ დილით კარგ ხასიათზე გაიღვიძე 


ვიცი რომ რიტუალები გიყვარს...

მომიყევი შენ რიტუალებზე,ერბოკვერცხიანი და ფორთოხლის წვენიანი საუზმის გარდა...
 
ჩემი ახალი რიტუალია (და შესაბამისად, გატაცებაც) მზარეულობა.
რიტუალების კატეგორიაში იმიტომ გამყავს, რომ როგორც ჩემი სხვა რუტინული საქმიანობა, რაღაცნაირ დალაგებულობის, სიმშვიდისა და სტაბილურობის შეგრძნებას მანიჭებს... დიდი ხანია გეგმად მაქვს ამ ჩემს კულინარიულ მისწრაფებებს ცალკე პოსტი მიუძღვნა, მაგრამ ვერ ვითმენ და აქ შევეცდები მოკლედ გადმოგცე მისი მიზიდულობა...
ყველაზე მეტად მიყვარს გადაწყვეტა, თუ რას მოვამზადებ დღეს – თავდაპირველად ოთხი გზის გადაკვეთაზე ვდგავარ: ხორცი, თევზი, ქათამი ან ვეგეტარიანული. ამ ოთხიდან ერთ-ერთს როდესაც უკვე ავირჩევ, მერე საქმე ადვილდება, უკვე კონკრეტული კერძის არჩევაც უფრო ადვილია. ღოგორც წესი, ვირჩევ იმას, რომელიც ყველაზე დიდი ხანია არ გამიკეთებია, ან საერთოდაც, ახალი რეცეპტის გამოგონებას ან ცდას ვწყვეტ.
შემდეგი ეტაპია პროდუქტების ყიდვა ამ კერძისთვის. შეძლებისდაგვარად ყოველთვის ვცდილობ ახალი პროდუქტი შევიძინო, უფრო გემრიელიცაა და უფრო ჯანმრთელიც.
ყველაზე ძირეული და მნიშნველოვანი ეტაპი თავად მზარეულობაა. ვერ წარმოიდგენ, როგორ მიყვარს ყველა ინგრედიენტის მომზადება, გარეცხვა, დაჭრა და დალაგება, ხელი რომ ადვილად მიმიწვდებოდეს. და ასე იწყება ჯადოსნობა – ქვაბზე ზეთის აშიშინება, მწვანილის ჩეხვა და სხვა მრავალი... იმპროვიზაცია მიყვარს ძალიან, იშვიათად ვამზადებ გაზომილი რეცეპტით – არასოდეს ვიცი რამდენი თავი ხახვი უნდა ან რამდენი პეშვი მარილი... რაც მიდის, მიდის...
და ბოლოს, განა მარტო გემირელი უნდა გამოვიდეს, მიყვარს როდესაც თეფში ლამაზადაა გაფორმებული. ბევრად უფრო სასიამოვნოა მიირთვა რაღაც, რასაც ეტყობა, გული დააყოლა მზარეულმა, გემოც გაცილებით უკეთესი აქვს, მერწმუნე ;)
ბონ აპეტიტ!
  შენთან მოსვლისას სულ მინდა ხოლმე რომ ახალი წერილი დამხვდეს...კატასტროფულად მიყვარს წერილები და სულ მგონია რომ ადამიანები არასაკმარის წერილებს ვწერთ...მომიყევი შენი წერილების ადრესატებსა და წერილების დამწერ ემოციებზე...
ჩემი წერილების ადრესატები ისინი არიან, ვინც ჩემ გულში და ტვინში სხედან... ხშირად ეს არაა კონკრეტული ადამიანი, შეიძლება რაღაც აბსტრაქტული ცნება იყოს. ერთადერთი კრიტერიუმი ისაა, რომ სხვანაირად ვერ ვაწვდენ ხმას. პირველი ასეთი წერილი ტომ იორკს მივუძღვენი, გემახსოვრება. და იმდენად მომეწონა მე თვითონ ჩემი ეპისტოლე, რომ სხვების მიმართ სულ უფრო და უფრო ადვილად წამოვიდა... წერილებს მართლაც და ნაკლებად ვწერთ ერთმანეთს ადამიანები, მოძველდა... ყველას სადღაც გვეჩქარება და მოკლე ტექსტური შეტყობინების გაგზავნა გვირჩევნია. იმ ემოციას კი რა ვუყოთ, რომელიც დაგიგროვდა გულში ვიღაცის ან რაღაცის მიმართ და ვერც ხმამაღლა ითქმის და ვერც ესემესში ეტევა? ხოდა მეც მივმართე ძველ, ნაცად ხერხს – წერილს. მერე რა, რომ განკუთვნილი ადრესატი მას ვერ ნახავს – სამაგიეროდ ნახავს შემთხვევითი და ვინ იცის, იქნებ მას უფრო გამოადგეს...
შენი საკმაოდ ბევრი რიტორიკული კითხვა მახსოვს:

სად გადის ზღვარი ნიჭსა და პათეტიკურობას შორის?
თუ ეგოიზმი მავნე თვისებად ითლება ადამიანში,
რატომ არის ურა-პატრიოტიზმი ასეთი საამაყო?
მართალია, რომ სანამ სხვისას არ დააფასებ, შენსას ვერ შეიყვარებ თუ მაინც პირიქითაა?!
თუ მიზანი ამართლებს საშუალებას, საშუალება ამართლებს მიზანს?!
ცხოვრებაში არასოდეს არ ხდება ისე, წესით რომ უნდა ხდებოდეს?


არ გინდა რომელიმეს რომ უპასუხო?

  როგორი აბსურდულიც არ უნდა იყოს, ამ კითხვებს იმიტომ ვსვამ ხოლმე, რომ გულწრფელად არ ვიცი მათზე პასუხები... დღემდე არ ვიცი, სად გავავლო ზღვარი ნიჭიერებასა და ზედმეტ პათეტიკურობას შორის, რატომ ეამაყება ხალხს ურა-პატრიოტიზმი და გმობენ ამ დროს ეგოისტებს (ერთი და იგივე გრძნობა არ დევს ორივეს სათავეში, საბოლოოდ?!), ჯერ შენი უნდა შეიყვარო და მერე დააფასო სხვისი თუ პირიქით და ასე შემდეგ...
იქნებ, ჯერ ადრეა... ან, შესაძლებელია, თუნდაც ის, რომ ასეთი კითხვები გვებადება ადამიანებს, ეგეც უკვე გარკვეულწილად წარმატებაა... არ ვიცი, მართლა. ვიცოცხლოთ და ვნახოთ, იქნებ ერთხელ გავიგებთ კიდეც პასუხს.



კიდევ ერთი კითხვა,რაც წაკიტხვის მერე თითქმის ყოველდღე მახსენდება,არის :

მაგრამ განა შეჩვევაა უბრალოდ სიყვარული?!

ჩემი პასუხი ამ კიტხვაზე არაა,მაგრამ ეგ არ არის მნიშვნელოვანი,მნიშვნელოვანია,რაა შენთვის სიყვარული?
 


ერთხელ ვვარჯიშობდი სარბენ ბილიკზე. რაღაც პროგრამას ვასრულებდი, რომელიც ვარჯიშის დროს ჩემს სიჩქარეს, გავლილ მანძილს, ვარჯიშის დროსა და პულსს ითვლიდა. ვარჯიშის ბოლოსკენ ბილიკის სიჩქარემ დაიწია და შესაბამისად ჩემმა გულისცემამაც. მე თვალები დავხუჭე და შევეცადე, კუნთების მოდუნებასთან ერთად გონებაც მომედუნებინა და მელოდიური მუსიკის თანხლებით ერთგვარ მედიტაციას მივცი.
ფიქრი ფიქრს გაყვა, წარსულიდან ამოტივტივდა მივიწყებული გრძნობები, ნაცნობი სახეები, ძვირფასი ადამიანების ხმები...
უცებ, ჩემმა სარბენმა ბილიკმა დაიწრიპინა. თვალები გავახილე. აღმოჩნდა, რომ პულსი იმაზე მეტად აჩქარებული მქონდა, ვიდრე ზოგადად ამ სიჩქარეზე ვარჯიშისას უნდა იყოს. გამიკვირდა.
კვლავ დავხუჭე თვალები. რამოდენიმე ხანში მანქანამ ისევ დაიწრიპინა.
და შემდეგ ისევ.
და მე მივხვდი, რომ ერთი კონკრეტული ადამიანის სახის, ხმის და ღიმილის გახსენება გულს მიჩქარებდა...
არ ვიცი, რამდენად გავეცი პასუხი შენს კითხვას, მაგრამ მემგონი მიხვდი, რისი თქმა მინდოდა...


 ჩვენ ორივე ბებერ ევროპაში ვცხოვრობ, ბევრს ვმოგზაურობთ,ჩაი გვიყვარს და შიგადაშიგ იდეალიზმის შემოტევები გვაქვს ხოლმე ..ჩაი და იდეალიზმი არა,მაგრამ ევროპაზე და მოგზაურობაზე მინდა გისმენდე...


მოგზაურობა...
ალბათ, ყველაზე სასურველი რამეა, რაშიც ადამიანმა ფული შეიძლება დახარჯოს...
ყველა ქვეყანას, ყველა ერს, ყველა ლანდშაფტს თავისი განუმეორებელი გემო, სუნი და შეგრძნებადობა აქვს... ზოგი საბოლოოდ შენი აღმოჩნდება, ზოგიც არა, მაგრამ გასინჯვა ყველასი ღირს მაინც...
ვოცნებობ რომ ოდესმე შანსი მომეცეს ბებერ ევროპას გავცდე და სადმე უფრო შორს, აღმოსავლეთით გადავინაცვლო... იქ, სადაც შენობებს სხვა ფორმა აქვთ...
ადრე წერდი,ემოციური ინვალიდი ვარო...ეგ მგონი ერთადერთია შენი სიტყვებიდან,რომელიც ვერ დავიჯერე...

როგირია შენი თავიდან დანახული ,,შენ''?


მე ვარ ერთი მარტოხელა დამსხვრეული სული, რომელიც არაჩვეულებრივად კარგ დროს ატარებს 
ახლა გეტყვი,რატომ არ მჯერა შენი ემოციური ინვალიდობა:

ემოციური ინვალიდები ვერასოდეს იტყვიან ისეთ როგორხარ-ს, ,,რომელსაც ყველაფერი აინტერესებს...
აინტერესებს რა გინდა…

რას ფიქრობ…
აინტერესებს, ხომ არ გცივა…
ხომ არ გშია…
ხომ არ მოიწყინე...…
ეს იცი როგორი როგორხარია?
აი ძალიან მაგარი, თბილი, მოსიყვარულე, საყვარელი და სასაცილო, ხანდახან სექსუალურიც და კაპრიზულიც... აი ისეთი, რომელიც საღამოს თბილ ჩაის და ბლინებს დაგახვედრებს და დილით ერბო კვერცხს და ყავას...
ეს ისეთი როგორხარია, რომელიც შენ პერანგებს დააუთოვებს და ძილის წინ საწოლს გაგითბობს...
ეს ისეთი როგორხარია, რომელსაც მართლა, მთელი გულით და სულით აინტერესებს როგორ ხარ და ამით მანმადე იქნება დაინტერესებული, სანამ ერთხელ და სამუდამოდ იმდენს არ იზამს, რომ შენ საბოლოოდ ეტყვი –
კარგად...\'\'

კარგად ყოფნისთვის რა გჭირდება,ესეთი როგორ ხარ თუ პასუხი ,,კარგად''?

 

იცი, პასუხი ამ სიტყვაზე შეგიძლია მე-6 კითხვას შეურწყა. კარგად ყოფნისთვის ამ პოსტის ადრესატის პასუხი “კარგად” სავსებით. მემგონი მიხვდები, რატომაც 

 როდესმე დავლიოთ ერთად ნამდვილი დარიჩინის ჩაი...

  საინტერესოა რეალურ ცხოვრებაში როგორები მოგვეჩვენება ერთმანეთი...

 


ძალიან დიდი სიამოვნებით კარამელიანი ტორტიც დავაყოლოთ, თუ გინდა მინდა მოვისმინო ბევრი საინტერესო რაღაცეები უცნობ ხელოვნებზე და დავათვალიერო საინტერესო ფოტოები...

p.s.დარიჩინის გოგონას ბლოგზე ფოტოები კატეგორიული ტონით არ მოიპოვება,და შეიძლება ითქვას,პირველი შემთხვევაა,როცა ვიღაცის აღქმაში ვიზუალუმა ინფორმაციულმა ვაკუუმმა ხელი არ შემიშალა...ინტერვიუს მერე ვთხოვე,რამე ისეთი ფოტოები გამომიგზავნე,რაც შენთან ახლის არის თქო. . . პოსტში გამოყენებული ყველა ფოტო მისი გადაღებულია და როგორც თვითონ ამბობს,მისი ნაწილია  

Sunday, December 13, 2009

ნირვანა

ზუსტად ერთი კვირაა...
ექსპერიმენტი არავინ არ იცის რამდენ ხანს გაგრძელდება. . .
სამაგიეროდ ვიცი რომ ნირვანა არსებობს,ის ახლა მე მაქვს და ძალიან მაინტერესებს ადამიანებს რამდენ ხანს შეუძლიათ აბსოლუტურად ბედნიერები იყვნენ. . .
ექპერიმენტში მარტო მე არა,ყველა თქვენ,ფაქტორი,გარემოება და შემთხვევითი არსებებიც კი მონაწილეობენ,იმიტო რომ მე მარტო არ მიყვარს. . . მე მარტოს სხვანაირი ექპერიმენტები მაქვს. . .


მე ვიცი რომ ადამიანის დანიშნულება ბედნეირებაა
ვიცი რომ ბედნიერება ცატაა, იშვიათად მოდის და აბსოლუტური თითქმის არ არ არსებობს.. . .
ვიცი,რომ ადამიანები გამუდმებით ცდილობენ შენი საკუთრებების დაქუცმაცებას, გადღაბნას და ხელიდან გამოგლეჯვას. . .
მე მიყვარს, გაგრძელებული ნირვანები, საკუთრების დაცვა და ბედნიერი ჩემი თავი. . .
და კიდე,ყოველთვის გაცნობიერებულად მოულოდნელად,მაგრამ კანონზომიერად დაუჯერებლად მოსალოდნელია ხოლმე იდეალთან ახლოს შენი თავი. . .
შეიძლება არ ბუხარი,შეიძლება არ ჭრელ ბალიშებიანი დივანი და შეიძლება არ ერთად დილა,მაგრამ ადამიანები მაინც შენები არიან,იცი,რომ დრო გაჩერებადია, ერთადერთი რაც სახლიდან გასვლისას არ უნდა დაგავიწყდეს, შენი იმდღევანდელი გულწრფელი განწყობაა. . .

რატომ მივარს იცით აქ?
იმიტომ რომ აქ გულწრფელობა სასიცოცხლო მოთხოვნილებად მაქვს,იმდენად ეშინიათ აქ ადამიანებს მზეზე ყოფნა გახუნების შიშით. . .
აქ მინდა რო მარტო ფეხით ვიარო,იმდენად საშინლებაა მანქანებზე დამოკიდებულ ხალხთა კასტა. . .
მინდა ბევრჯერ გავიღიმო და გულიანად გავიცინო,იმიტომ რომ მგონია აქ მსგავსი რამეები დოზირებულია. . .
კიდე,მინდა ბევრი ხალხი მყავდნენ,დღეს უფრო მეტი საათი ქონდეს,ღამეს ბუხარი,მე სახლი და ერთი თვის მერე ,,ინწელეტქტუალური'' სამსახური და ,,რომანწიკა'' და კიდე ამ ყველაფრის გარეშეც აბსოლუტური სისავსე. . .

Monday, December 7, 2009

მომიყევი ზღაპარი,ჩვენ ისედაც ყველა ფანტასტიკა ვართ


ფილაქნებით მოკირწყლულ ლაბირინთებში ორმაგად ხმამაღლა ისმის შენი ნაბიჯები და იძულებული ხარ იფიქრო იმაზე,სად მიდიხარ... როცა მიმართულებებზე ფიქრი მოგწყინდება,აუცილებლად შენიშნავ სად მთავრდება ფილაქანი და იწყება მინდორი. . . როგორც წესი,ხასხასა მწვანე ხასხასა ლურჯით იცვლება ხოლმე და გამომდინარე იქიდან რომ,ცაში ჩვენ ჯერ არაფერი გვესაქმება, ლურჯი ტბაა და და მის ნაპირზე ჩამომჯდარი,აუცილებლად დადგები ლოდინის ხასიათზე.ტბის პირას დილა-საღამოს ნისლი მოდის,იშვიათად გემი მგზავრებით და უფრო იშვიათად ნავი,საღებავაქერცლილი, სევდიანი მეზღვაურით და არაიშვიათად ღორმუცელა იხვები.
Bბოლოს,როცა ტბის პირას ვიჯექი, ჰაერში უკვე შობის სუნი იდგა,მე დრო არ მყოფნიდა და ჩემს გვერდზე მჯდომი წყვილის გადაყრილ ნამცეცებზე იხვების ნაცვლად გედები მოდიოდნენ,სათითაოდ,ხაზზე ჩამწკრივებულები...
ჯარისკაცები,ომის,სისხლი, ცრემლი და დრო გამახსენდა. . .
ეგრეა,როცა რამეს ელოდები,ნელ-ნელა მოდის და როცა რამე ძალიან გიყვარს, ის უცბად ქრება. . .
ახლაც,ჯერ თოვლი მოვა,მერე შობა,მერე ახალი წელი და მერე გაზაფხულის ლოდინი. . .ჩემ მეგობარს კი თავისი ბიჭი სულ ორ წამში აღარ ყავდა,როცა სხვა ბიჭებთან ერთად ჩამწკრივებული ომში წავიდა. . .
შობა მაინც მოდის. შობაზე სულ სიმყუდროვე მჭირს,შიზოიზმი ცოტა ხნით იკურნება და მინდა რომ საჩუქრების მაგივრად ზღაპარს ველოდებოდე. . .

ამიტომ,გადავწყვიტე,წელს ყველამ,ვისაც გიყვართ ზღაპრები,შობა,სიმყუდროვე და განკურნებული შოზოიზმი,ერთმანეთს ზღაპრები ვაჩუქოთ საშობაოთ. . .
უფრო სწორად,მე მაჩუქეთ,როგორც იდეის ავტორს და მე,როგორ კეთილი,გაგინაწილებთ ყველას. . .

ზღაპრები რატომღაც უმეტესობას ბავშვებისთვის საქმე გონია,მე არასოდეს წამიკითხავს ბავშვობაში ზღაპრები,იმიტომ რომ, რაც ძილის წინ კითხვის სწავლამდე მესმოდა,მოსაწყენი ამბები იყო...
გვიან მივხვდი,რომ უბრალოდ,იმაზე მეტი იყო,ვიდრე მე მაშინ მჭირდებოდა. . .
და კიდევ უფრო მერე მივხვდი,რომ თითქმის ყველაფერი ზღაპარია...ზღაპარია ბებიაჩემი,ზღაპარია ერთწლიანი დეპრესიული თავისუფალი თავგადასავალი,ზღაპრებია ჩვენი სიზმრები და ზღაპრებია ბავშვობის მოგონებები...
ამიტომ 6 იანვრამდე ჩვეულებრივ,დევებიან და კუდიან დედაბრებიან ზღაპრებს არ ველოდები...
შეგიძლიათ დაწეროთ:რეალური,დამთხვეული,მშვიდი, პარანოიდული, საპროტესტო, ეროტიული, დოკუმენტური,ეპისტოლარული ან სულაც ფლირტ ზღაპარი. . .

Saturday, December 5, 2009

უკვე აქ,ანუ სადღაც, ვიღაც, როდესღაც. . .

როდესღაც სადღაც ვიღაც აუცილებლად რამეს დაამთავრებს...
როდესღაც სადღაც სულ ხდება რამეები
ჩვენ სულ გვგონია,რომ ცუნამის მსხვერპლები სადღაც ვიღაცეები არიან და შემთხვევითი ტყვიის მსხვერპლიც აუცილებლად ვიღაც სხვა იქნება. . .
სადღაც ვიღაც სხვები ობლდებიან, ნაადრევად იზრდებიან და სხვისი შვილები ხდებიან ტერორისტები . .
როდესღაც სადღაც ვიღაც შეიძლება შენ აღმოჩნდე. . .

როცა შენ სადღაც ვიღაც ხარ,ძალიან ბევრი რამე უფრო მარტივია. . .
ნაკლებია გარესამყაროსადმი რესპექტი,იოლად მოსანელებელია მახინჯი მოვლენები და გულთან უფრო შორს ხდება ყველაფერი ცუდი. . .
როცა სადღაც ვიღაც შენ ხარ,მაინც შენ ხარ და შენი თავი ყოველდღე ჩაგჩიჩინებს რომ თავს იტყუებ და სხვაგან არ არსებობს,უცნობი ფოტოგრაფი წერილში გიხსნის რომ სამყარო ერთი პატარა სოფელია და შემთხვევითი გამვლელი,რომ ადამიანები ორჯერ მაინც აუცილებლად ხვდებიან ერთმანეთს. . .
სადღაც ვიღაცეებს აუცილებლად უმეგობრდებიან სხვა ვიღაცეები,აუცილებლად ემშობლიურებათ ქალაქები და ეზეპირებათ QQქუჩები და ზამთრობით მიტოვებული ბაღების თანმიმდევრობა. . .

სადღაც ვიღაცეები ხან სამუდამოდ რჩებიან,ხან სულ არ მიდიან,ხან გამუდმებით მიდიან და მოდიან. . .
მე ბოლო ტიპის სადღაც ვიღაც ვარ. . .




სულ ვფიქრობ ხოლმე რომ ვინმემ სიტყვები რო გადამიყაროს,ყველაზე გვიან გზას გადავაგდებ. . .
არანორმალურად მიყვარს გზები,მაშინაც კი,როცა არ არსებობს. . .
მაშინაც,როცა ღრუბლებში გადის და
მაშინაც როცა დაკარგულია. . .
ერთადერთი,რაც არ მიყვარს, ატალახებული გზაა. . .

ყველაზე კარგად გზაში ვფიქრობ ხოლმე,ყველაზე მოლოდინიანიც გზაში ვარ და ჩემი არსება მთელი თავისი ჩაცმის სტილით,აქსესუარებით,ლაპარაკით და მანერებით,გზას შეეფერება...

გზა უნიკალურია,შენზეა დამოკიდებული,სად დაიწყებ და დაამთავრებ. . .
სად გაიყვან და
ვინ იქნება მარჯვენა ბოლო მოსახვევში ძველ შუქნიშანთან . . .

მე არ მიყვარს შუქნიშნები,სულ ცისარტყელას უნიჭო პროვოკაცია მგონია და მინდა როდესმე ჩემი გზა ნამდვილ ცისარტყელას შუქნიშნებზე გადიოდეს. . .

კიდე,მინდა მქონდეს გზა,რომელიც ჩემ მეგობრებს,სადღაც რომ დავტოვე ჩემამდე მალე მოიყვანს,. . .
წამოსვლისას ვუთხარი,რომ ახლა ერთით მეტი მოტივაცია აქვთ უკან დაბრუნების,ახლა მე ველოდები და მე როცა ვინმეს ველოდები,სასტიკად ველოდები. . .
და როცა ვინმე სასტიკად გელოდება, ჰმმმ. . .

ჩემ თანამცხოვრებს ვუთხარი რომ როცა რამე მართლა გინდა აკეთო,იქ უნდა აკეთო,სადაც ყველაზე ,,შინ’’ და ,,შენ’’ ხარ . . .

Dდა ჩემ პატარა,სულელ ქალაქს ვუთხარი,რომ იდეალური უნარი აქვს შენი გახდეს და რომ თოვლი უხდება. . .

სახლში ჩემებს არაფერს არ ვეტყვი,ისედაც იციან. . .
არც ქალაქს არ ვეტყვი არაფერს,უბრალოდ ბევრს,ძალიან ბევრს ვიბოდიალებ…
და მოკლედ, მიხარიასავით და გამოლოდინებული-ვარ-თვითმფრინავი-ჯერ-ადრეა-ჯანდაბა პოსტი. . . .

მაშინ როცა შენთან,სადღაც და როდესღაც ნანატრი თოვლი მოვა,შენ შეიძლება უკვე მატარებელში იჯდე და თავგადასავალი თითქმის დამთავრებული იყოს. . .
თავგადასავლები იმიტო მთავრდება,რომ ახლები დაიწყონ. . .
სასიამოვნოდ გატრუნული ველოდები რა მოხდება ახალ ეტაპზე,ძველ გარემოში. ..
წავუდაღლილებ. . .

წავუმშვიდებ და წავუმოლოდინებ. . .