Friday, December 31, 2010

ოდნავ ძველმოდური და ოდნავ მოსაწყენი ახალი წელი

ვფიქრობდი, არაფერს არ დავწერ, მით უმეტეს გასული წლის შეჯამებებს, საუკეთესო ემოციიებს, პოსტებს, ალბომებს, ფილმებს და ადამიანებს არ გავიხსენებ და ერთად წინასაახალწლო პოსტში არ შევყრი თქო.

ვფიქრობდი, დღესასწაულის შეგრძნება იმას უნდა გაუჩინო, ვისაც ყველაზე მეტად ჭირდება შენი გვერდზე ყოფნა იმ დღეებში, ყველა ერთად და ყველა ყველგან როცაა თქო.

ვფიქრობდი, ეგ წელსაც მოვა, წავა და მერე რა, ჩემი არდადეგები დამთავრდება და  მერე უკვე გამოცდებზე ფიქრი მომიწევს, მერე დასვენებაზე და მერე სხვა ჯანდაბებზე.

და საერთოდაც, ვფიქრობდი, რომ მე ნამდვილად ის ოდნავ ძველმოდური და ოდნავ მოსაწყენი  თავხედი ადამიანი ვარ, რომელსაც შეუძლია თავისი ამბები თავისთვის მშვიდად ინახოს, სამი კვირა არაფერი დაწეროს, მერე მოვიდეს და თქვას, რა ახალი წელი, დრო ისე გადის, თვალის დახამხამებასაც ვერ ასწრებ, მაგრამ ჩვენს გარშემო დიდი არაფერი იცვლებაო.

ხოოდა, მოვედი და ეს ყველაფერი გადმოვალაგე.

ახალ წელს ფშავში ვხვდები, მეგობრის ბაბუასთან. მარტო ცხოვრობს, ცისფერი თვალები, დიდი წარბები და დაუსრულებელი ამბები აქვს.
ცოტა არ იყოს და გაციებული ვარ, მაგრამ ეგ არაფერი. იქნება და როდესმე ვისწავლო თბილად ჩაცმის პრელესწები. თან სანამ გაციებული ვარ, ბევრ ჟოლოიან და ლიმნიან ჩაის დავლევ.

 ხოო, ამ ფოტოებს ძალიან დიდი ხანია ვინახავ, დროსთან ჩემი გაფაქიზებული დამოკიდებულებებისთვის სამკურნალოდ კარგი საშუალებაა.ავდგები და ახლა გაგიზიარებთ.
Students at San Francisco State College (1966)


ეს მხოლოდ იმიტომ , რომ  ახლა ალბათ ასეთი აღფრთოვანებით
 ტელევიზორს ან გაზეთებს  ცოტა თუ უყურებს. არადა,
რა ბედნიერი სახეები აქვთ, ღმერთო ჩემო.

სამწუხაროდ, გამოშვების თარიღები არ ვიცი.არადა, გენიალურია :)
Bathing nude, c.1930, Germany

1930 წელი.
Toby Creek

ერთ-ერთი ყველაზე ეფექტურრი ფოტოგრაფის Christer Strömholm-ის პატარაობა
 და პარიზის 50იანი წლებია. მერე გაიზარდა და ისეთი ფოტოენბი გადაიღო
სულ ამ გამოხედვის დამსახურება მგონია, ამ ფოტოზე რომ აქვს.

პ.ს.
კიდევ მაქვს რაღაცეები, მაგრამ სხვა დროს

მრავალს და შეეცადეთ ბენდიერები იყოთ.
უკეთესს ვერც ამ და ვერ ვერერთ წელში ვერაფერს გააკეთებთ :)

Saturday, December 11, 2010

ფამუქის ქუჩა პარიზში და ახალი მთვარის ეფექტები თბილისში

ყველა შემდეგო შაბათო დილავ, ძალიან გთხოვ, ბევრად უკეთესი იყო, ვიდრე დღეს იყავი.
სულაც არ მომწონს ინტერნეტპროვაიდერებით დაწყებული დღეები, მით უმეტეს შაბათები.

არადა, სიზმარში პარიზში ვიყავი, სასტუმროში დედაჩემი, ჩემი და და კიდევ ილო აღმოვაჩინე.პარიზში სხვა რომელღაცა ქალაქიდან ჩავედი, მერე გერმანიაში მივდიოდი და მანამდე ფამუქის ქუჩაზე დავდიოდი. მიკვირდა, რომ პარიზში ფამუქის ქუჩა არსებობდა და ვაპროტესტებდი, რომ ის სულაც არ იყო წითელი.

პარიზი სულაც არ გავდა პარიზს, სასტუმროს ნომრებში ბევრი "ყიყლიყოები" იყო და საერთოდ, ჩემი სიზმრები ერთ დიდ გაუკვევლობად იქცა.

წინა ღამეს ვიღაც მეგობართაგანმა რაღაც გაურკვეველ ფართიზე გრძელი და ბევრთვლებიანი ყელსაბამის ძაფი გამიჭრა. თვლები მთელ იატაკზე მიმოიფანტნენ, მე ვამბობდი, რომ რეალურად თვლები კი არა, იატაკზე ჩემი დღეები, ემოციები და რეფლექსები ეყარა.

მამამ 9 საათია, ადექიო, თვალები გავახილე, ვიტირე და ისევ დავიძინე. 10ზე ხელახლა გავიღვიძე.
ლექციაზე დამაგვიანდა.
საღამოს ვფიქრობდი რომ სავარაუდოდ ძალიან სენტიმენტალური მოხუცი ვიქნები და სულაც ვერ აღვფროვანდი.სავარაუდოდ აუტანელი იქნება.

მე დაფაფიქსირე, რომ სავსე  მთვარეზე ვამპირების ეშვების ანალოგიით, ახალ მთვარეზე ძველი ბიჭები გამოდიან. არ ამ აღმოჩენას გავუბედნიერებივარ. მოსაწყენია მთელი ეს წრეები.

რამდენიმე დღის წინ 3 ერთმანეთზე მომხიბვლელი და რეალური სურვილი გამიჩნდა და მივხვდი, რომ ასე ძალიან და მკვეთრად განსაზღვრულად უკვე წლებია არაფერი მნდომებია.
ხოოდა, დავდივარ და ვკითხულობ, რამე ძალიან რომ გინდა ის ხომ აუცილებლად, აუცილებლად გამოვა თქო.
რაც არ უნდა მიპასუხოთ თქვენ ან სიზმრებმა,ახალმა და ძველმა მთვარეებმა ან ახალმა და ძველმა ბიჭებმა, მე მაინც ძალიან, ძალიან მინდა რომ ჩემი მკვეთრი სურვილები ასრულდნენ.

გუშინ საღამოს იმ საშინელი წითელი პომადის წასმა დამავიწყდა სამსახურდან გამოსვლის წინ და მეგონა, მარშუტკები მხოლოდ იმიტომ არ მიჩერებდნენ. მერეც, სადღაც მივედი და თავს საშინლად ვგრძნობდი. მალევე წამოვედი და სწორადაც მოვიქეცი.
საშინელებაა ღამე ტრანსპორტი რომ გჭირდება, ვერაფრით ვერ ვარჩევ მარშუკტების ნომრებს.ამიტომაც საბოლოოდ სახლში ფეხით დავბრუნდი. ჩემი და ირაკლის თეორიის თანახმად აუცილებელია სახლში მისვლამდე ფეხით სიარული, თუ საბოლოოდ დაცომებას და გამოშტერებას არ გეგმავ.
საწინააღმდეგო არგუმენტები არ მიიღება.

მე სულაც ვერ მივხვდი, რომ უკვე ერთი წელი გავიდა.
ადაპტირება სახეზეა, ცვლილებებიც და მარადიული ამბებიც.

თოვლის ბაბუავ, შენ რა გენაღვლება, წელსაც მოზიდავ სულელურ საჩუქრებს და გააცრუებ იმედებს, ისე რომ მე ერთხელაც კი არ გამახსენდები, შაბათმა დილებმა იკითხონ, ყოველ კვირას პრეტენზიებით რომ ვხვდები.

Tuesday, December 7, 2010

შავი კატა რომ შავ-თეთრ კატას მიდევდა ეგ ამბავი

შავი კატა შავ-თეთრ კატას მიდევდა.
ბებიას თხელი ყვითელი პალტო ეცვა წითელ-ლურჯი გადამკვეთი ხაზებით, შესაბამისად უჯრებით. ანუ კუბოკრული. მე ბავშვობაში არ ვიცოდი კუბოკრული რას ნიშნავდა და არასოდეს არ მიკითხავს ახსნა, სულ მეგონა სიკვდილთან დაკავშირებული რამე უსიამოვნო ამბავი იქნებოდა.
კუბოკრულ პალტოიანი ბებო სწრაფი ნაბიჯით მიდიოდა.
ეგ დილის კადრებია.

ახლა საღამოა, მე ერთ-ერთ კაფეში მეგობარს ველოდები. კაფეებში და ვინმე ლოდინებში გადასარევი იდეების გენერატორი მე ამჯერად ვფიქრობ, რომ რომ გადასარევი იდეა იქნება აქვე, გვერდზე მაგიდებთან მჯდომი ადამიანების შესწავლა.


აი, მაგალითად ამ გოგოს, ზუსტად ჩემს გვერდზე რომ ზის, რუსი ბებია ყავს, ისევე როგროც მის მეგობარ კოტეს. კოტე მას რუსულ ფილმებს უთარგმნის ხოლმე კინოში და ეს ”შტერდება”, რატომ ავიწყდება კოტეს, რომ მასაც რუსი ბებია ყავს.

ეს გოგონა ცოტა ხნის წინ ავსტრიაში იყო და იქ ვერც ერთი წიგნი ვერ იყიდა, იმიტომ რომ მის მეგობარს, წიგნებში ფულის გადახდა გადაყრა გონია.
არც ეს ჩანს დიდად წიგნიერი, მხოლოდ ჰარი პოტერი და ”ნირვანას წიგნი” აქვს წაკითხული და კიდევ ფილმი აქვს ნანახი, რომელშიც ბიჭმა გოგოს ოთახისთვის ლურჯი ნათურები მოუტანა, გოგოს ლურჯი არა, ყვითელი უნდოდა.
ბიჭი გავიდა და შემდეგ კადრში  ყვითელი ნათურებით შემოვიდა.
მეგობრის ლოგიკური შეძახილი:  აუუუ. რა საყვარელია, აუ, გოგო, მეც მინდა ჩემთვის ახალი ნათურები, აი ისეთი...
რეალურად ნათურები არა, ყველაფრის შემსრულებელი  და უადგილო პრეტენზიულობებზე იმუნიტეტიანი ბიჭი უნდა. მაგრამ მაგდენი არ იცის.
უფრო სწორად, აქცენტს ნათურებზე სვამს.

ამ გოგოზე ბევრი ვერაფერი გავიგე, თითქმის არ ლაპარაკობს, უფრო სწორად, ის, ჰარი პოტერის მკითხველი და რუსბებიიანი გოგო არ აცდის. დაუმთავრებლად ყვება ამბებს კოტეზე, სამ სანდროზე, მაკოზე და კიდევ ვიღაცეებზე. სულაც აღარ არის საინტერესო.

ალბათ უსინდისობაა, როცა ასე იპარავ ვიღაცეების ამბებს, მაგრამ დარწმუნებული ვარ ეს გოგო ბედნიერიც კი იქნება, რომ იცოდეს, ახლა გვერდზე მჯდომი გოგო ნასტასიაა, რომელიც მისნაირი გოგოებისადმი აბსოლუტურად არგუმენტირებული ნულოვანი ინტერესით ხასიათდება და მაინცდამაინც ახალა, ამ კაფეში გადაწყვიტა მისი პორტრეტის დახატვა.

რამდენიმე დღის წინ მეტროში ჩემი მეგობარი დახატეს. ოღონდ ასე არა, ფანქრებით ფურცელზე, ერთი გაჩერებიდან მეორე გაჩერებამდე.
 პირველად ვნახე მეტროში ქალი, რომელსაც სტაფილოსფერი, ფრჩხილების ლაქის შესაფერისი  პალტო ეცვა და მგზავრებს ხატავდა. ისიც ჩემსავით, დაუკითხავად.
ნახატები ობიექტებს არ გავდნენ, მაგრამ მაგას არავინ აპროტესტებდა, პირიქით, მადლობლები აფრიალებდნენ ფურცლებს საკუთარი თავებით და ქალი მადლიერების ნიშნად გადახდილ ხურდებს ჯიბეში იყრიდა.

არ ვიცი რატომ, მაგრამ იმ ღამეს ღრმად დარწმუნებული ვიყავი, რომ ბედნიერი ქალი ვნახე. სამსახურში 9-დან 7-მდე ჯდომის მაგივრად  მიწისქვეშეთში, დეპრესიული გამომეტყველების მქონე ადამიანებსა და მატარებლების ხმაურში სადგურიდან სადგურამდე ადამიანებს თვითონ ირჩევდა და აბედნიერებდა.
ხო, ადამიანის ერთ-ერთი მთავარი ბედნიერება ზუსტად ეგ არის, რომ ვიღაცისთვის შესამჩნევი ხდება. იმიტომაც არ აპროტესტებს მერე დაკარგულ მსგავსებას თავის თავსა და ნახატს შორის. რაც მთავარია შეამჩნიეს, ვსიო, დანარჩენი სულ ერთია.

მერე ალბათ სახლში ადამიანების შემჩნევისთვის მოგროვილ ხურდებს  ითვლიდა და ელემენტარული მოთხოვნილებების დასაკმაყოფილებლად დახარჯვას გადარჩენილი ფულით, სტაფილოსფერ ფრჩხილების ლაქს და წითელ თმის საღებავს ყიდულობდა.
ხო, მგონი წითელი თმა ქონდა, ზუსტად არ მახსოვს.

შეიძლება შიგადაშიგ ესიზმრებოდა ხოლმე, რომ სამსახურში მიდის, აი ისეთში, მატარებლების ხრიგინი რო არ ისმის  და ყურადღებას მიაქცევ თუ არა ადამიანებს, დიდად მნიშვნელოვანი არ არის. დილის 9იდან 7მდე, ნათელ, თეთრ დერეფნებში დადის და სხვა პალტო აცვია.
მეცოდება კეთილი ადამიანი ეგეთი სიზმრებისთვის.

მე არ ვიცი, ამ გოგოსთვის რომ მეთქვა, ბლოგზე აუცილებლად მოხვდები და ჩემი არც ისე ბევრი, მაგრამ შენი ბედნიერებისთვის საკმარისი მკითხველი შენ ამბებს ნახავსთქო, გადამიხდიდა თუ არა ჟოლოს ტორტის ფულს, ან იფიქრებდა თუ არა, რომ ბედნიერი ნასტასია ვარ.

მაგრამ მაგას არანაირი მნიშვნელობა აქვს, მე ისედაც მაქვს სამსახური, რომლის დერეფნებშიც შემიძლია ვიარო და რომლის ზოგიერთ ოთახში ლურჯი ჭერი ყველანაირ ჩემს განწყობას კლავს. მე ვითხოვ რომ ასეთ სამსახურებში იყვნენ მასაჟისტები, რომლებიც უმკურნალებენ ჩემ მკვდარ ხერხემალს.

მე ვითხოვ რომ ამნაირ სამსახურებში მუშაობის კომპენსაციად ბედნიერი ნასტასია ვიყო. ოღონდ არა სხვების, ჩემი საკუთარი გადაწყვეტილებით ბედნიერი. ჩემ სახლში კატები რომ  მყავდეს და კუბოკრული ტანსაცმელი, ჟოლოს ნამცხვრები და საახალწლო განწყობას ოდნავ მაინც რომ ვგრძნობდე.

პ.ს.კი, კი, დამდვილად, ჩემ აბუზღუნებას მარტივი მიზეზები განაპირობებენ ხოლმე. გუშინ დავაფიქსირე, რომ სუფთა ჰაერზე დღის განმავლობაში 2 საათსაც კი ვერ ვატარებ, ხოოდა, სულაც არ არის ეგ კაი ამბავი. მით უმეტეს მაშინ, თუ ოფისში მასაჟისტი არ არის და შავი კატა შავ-თეთრ კატას დილას მიდევდა.

Monday, December 6, 2010

ამიტომაც ავიწოწე ნაძვის ხესავით

"მე ვარდივით ლამაზი ვიყავი,
შენ გვერდით წოლით კი ყვითელ ფორთოხალს 
დავემსგავსე"



მნიშვნელობა არ აქვს, ერთ მშვენიერ დღეს აიღებ ხელში ქაბულელი წიგნებით მოვაჭრეს და წაიკითხავ თუ არა სულმოუთქმელად. ის ჩვენთვის ძალიან სხვა ქვეყანაა, ძალიან სხვა კულტურით და ადვილად შესაძლებელია მათზე ფიქრისას საბოლოო დასკვნა უბედურების და განუვითარებელი მუსლიმების კატეგორიის მიკუთვნება იყოს.

მე ისიც კი არ ვიცოდი, იქ თუ მყინვარივით მთები იყო და ჩადრზე უარეს რამეში გახვეული ქალები ასეთ რამეებს წერდნენ.
მაგრამ ეგრეა.
ამ ყველაფერს მტვრიან, ომიან, სისხლიან, მშიერ და ჩვენთვის ველურ ავღანეთში ჩადრიანი ქალები წერენ. ღმერთო ჩემო, როგორ სიამოვნებით მოვხარშავდი მათთან ერთად ბრინჯს, თუ ეს მათთან ლაპარაკის საშუალებად გამოდგებოდა.

"მომეცი ხელი საყვარელო, გადავიმალოთ მწიფე ყანაში, 
რათა ერთმანეთს ვეალერსოთ,
 ან კიდევ ერთად დაგვცენ გულში ლახვარი"


"მე მდინარეში გადავეშვები, 
მაგრამ დინება არ გამოყოლებს.
ჩემს ქმარს რატომღაც ბედი უღიმის,
რადგან მდინარე მე ყოველთვის
ნაპირზე მრიყავს"


"ხვალ დილით ადრე მე შენს გამო ვიცი მომკლავენ, 
და გევედრები ნუ უარყოფ, რომ შენც გიყვარდი."




"ვნება ჩემთვის უცხო იყო 
და ამიტომაც ავიწოწე ნაძვის ხესავით"


"შენი ბაგე  შეახე ჩემსას, 
თავისუფლება მიეცი ენას, რაღა მოგითხროს, 
სიყვარულის უშრეტ ძალაზე"


" შემომხვიე მკლავები, გულში ჩამიკარ!
ჯერ მომეხვიე!
მერ ეკი ჩემი ხავერდოვანი ბარძაყების სინაზით დატკბი!
ჩემი ტუჩები შენ გეკუთვნის, დაეწაფე, ნუ გეშინია!
ბაგე შაქარი კი არ არის, რომ გადნეს და გაქრეს."


"მე შენ მოგიძღვნი ჩემს ბაგეებს...
შენ ეზიდები ჩემს მაღალ სურას, რომლიდანაც
წყალი იღვრება და სულმთლად მასველებს." 


"მე ფერფლად გაქცევ, 
როგორც კი თვალებს წამიერად შემოგანათებ."

ეს 1967 წელს გადაღებული ფოტოა ავღანეთში, Paghman Gardens-ში

ეს ქაბულია.ახლო წარსულიდან.

პ.ს. 
მამამ თქვა, ავღანეთში ქართველებიც ბლომად არიანო და მერე გამახსენდა, რომ ომის დროს იბრძოდნენ იქ, საბჭოთა მოქალაქეობის ეგიდით. ვიფიქრე, საინტერესო იქნება, მათი ნახვა და ენობრივ მასალაზე დაკვირვება თქო, მაგრამ მერე კიდევ ერთხელ კარგად გადავათვალიერე ჩემს ტვინში არსებული ცოდნა ამ ქვეყანაზე და მივხვდი, რომ მნიშვნელობა მართლაც არ აქვს ის გოგონა გეცნობა თუ არა და ეს წიგნი წაგიკითხავს თუ არა, იქ მართლა ძალიან საშიში, იქ ბედნიერებაზე 1000ჯერ მეტი უბედურებაა და ალბათ არც მე არ მოვხარშავდი ამ ქალებთან ერთად ბრინჯს სიამოვნებით.
უბრალოდ, ომი რომ ადგეს და ჯანდაბის იქით წავიდეს დედამიწიდან, ყველაზე კარგი იქნება, რაც მას შეუძლია გააკეთოს.
თქვენთვის კი ეს წიგნი რეკომენდირებულია :)
უკაცრავად, ორშაბათი მძიმე დღეა.

Friday, December 3, 2010

ანგუსი და ჯულია/იულია



მთელი ბავშვობა მინდოდა რომ ჩემზე დიდი ძმა მყოლოდა. თან ისე, ახირებულად, რომ არ ვიცი რად მინდოდა, მაგრამ ვიცი მაინც ძალიან რომ მინდოდა. მერე გავიზარდე და მივხვდი, რომ რეალურ რამეებზე უნდა იოცნებო და უფროს ძმაზე ოცნება შევწყვიტე. ორი თვის წინ ავსტრალიელი ანგუსისა და იულიას/ჯულიას მეორე ალბომის დეგუსტაციისას მივხვდი, რატომ მინდოდა მთელი ბავშვობა უფროსი ძმა.


როცა იულია/ჯულია ხარ და შენ ძმას ანგუსი ქვია, მაშინ შეგიძლია მუსიკაზე კი არ წერო, მუსიკა წერო. მაშინ შეგიძლია ისე იმღერო, როგორც 9 წლის ნაწნავებიანმა და მოფრიალეკაბიანმა, ჭორფლიანმა გოგონამ, ახლახანს რომ გაიღვიძა და მინდორში გარბის ძაღლთან ერთად. შეგიძლია შენი მუსიკა ისე ჟღერდეს, როგორც ტალღების ხმა ავსტრალიის სანაპიროებზე და ზღვის სუნსაც კი იგრძნობენ შენი მსმენელები. შეგიძლია შენ ძმას დაუმტკიცო, რომ კარგი მუსიკის კეთბა სულაც არ არის ძნელი და რომ ყველაფერი შეიძლება ერთ მშვენიერ დღეს ადგილობრივ მუსიკალურ ფესტივალზე გამოსვლით დაიწყო. სულ რაღაც რამდენიმე წელიწადში კი შენ ახალ ალბომს ათასობით ადამიანი თავისით დაელოდება დედამიწის სხვადასხვა კუთხეში.

ეს ადრე დავწერე მუზეზე, როდესაც მათი მეორე ალბომით აღფრთოვანდი, ახლა კი ჩემი ავსტრალიელი და-ძმა პარისში ჩავიდნენ, კონცერტი გამართეს და მთელი ეს ფოტო და ვიდეო მასალა, მაგ ამბებს ასახავს. ხოოდა, გადასარევია, როცა პარიზში კონცერტს ატარებ, როცა შენ თვითონ გიხარია შენი წარმატებულობა და სულაც არ იცი, რომ სადღაც საქართველოში, თბილისში პარასკევ საღამოს ვინმე ნასტასია დგას და ამ ყველაფრით გულაჩუყებული და გახარებულია.


ხოოდა, პარიზში თოვლი მოსულა, ანგუსს სასაცილო, გამხდარი და დიდძუძუებიანი ქალი დაუხატავს, მათ მომავალ გეგმებზე ჯერ ახალი არაფერია ცნობილი, მეც აღარ ვოცნებობ უფროს ძმაზე, უბრალოდ, ვფიქრობ, რომ გადასარევია, როცა შეგიძლია უცხო ადამაინების ამბები ასე გაითავისო.


პ.ს. გუშინ თეკლე-თეომ დაწერა ფეისბუქზე, ესენი ნასტასიამ შემაყვარაო და ვიფიქრე, იქნებ ვინმეს კიდევ უნდოდეს შეყვარება და აი ისინიც, შეიყვაროსთქო.
ეგეთ დროს ვხვდები ხოლმე, რომ მიყვარს, ჩემ სიყვარულებს და სიხარულებს სხვებსაც ვუზიარებ.

ერთადერთი, რაც ჯერ კიდევ ვერ მოვიფიქრე, ისაა, ჯულია უფრო ლამაზად ჟღერს თუ იულია.

Thursday, December 2, 2010

სამი ერთმანეთზე სულელური, მაგრამ გენიალური ამბავი

ფეხსაცმელებში ქვებიანი გოგონას ამბავი 

ქსეროასლების გადამღები გოგონა წიგნს ისე ისროდა, მეგონა ბლინებს აცხობდა.

ბლინებს ბებია მაჭკატებს უზახის და როცა დედა პირველად მივიდა მასთან რძლის ამპლუაში, ჰკითხა, მაჭკატების გამოცხობა იცოდა თუ არა. დედამ არაო.
მერე გაირკვა რომ იცოდა, უბრალოდ, მაჭკატების არა, ბლინების გამოცხობა.

მე თვითონ ბლინებზე მეტად სიტყვა მაჭკატები მიყვარს, ბავშვობის, ლინდგრენის წიგნების და საზაფხულო არდადეგების განწყობა მოაქვს.

ის გოგო, წიგნს რომ ასე საშინლად, ბლინებიანი ტაფასავით ისროდა, საშინლად დეპრესიული სანახავი იყო. შეწუხებული სახე, უძილო თვალები და უემოციო გამომეტყველება ქონდა. ეჭვი მაქვს ქსეროასლების გადაღების მაგივრად, მაჭკატების ცხობით ან წიგნების კითხვით რომ დაკავებულიყო, უფრო ბედნიერი იქნებოდა.

არადა, ფეხსაცმელებში კენჭები ეყარა და კლიენტიდან კლიენტამდე მათი გადმოყრით ირთობდა თავს. მუქ  და ერთმანეთთან შეუსაბამო ტონებში ეცვა და დიდი, მრგვალი საყურეები ეკეთა. წამოსვლისას მადლობა თქო და გამოუძინებელ სახეს გაკვირვებულიც დაამატა და ისე იკითხა, მე მითხარი რამეო.

ხო, ნუ, ეგეთი ჩვევა მაქვს, მადლობას მაშინაც კი ვიხდი, როცა არავის ჭირდება.
კიდევ  ერთხელ თუ ამოვჩნდი მასთან და ისევ ისე დაახეთქა წიგნები, აუცილებლად ვეტყვი, რომ ჯობია, მაჭკატები აცხოს. მერე ხელებზე გემრიელი სუნი აუვა და ძილისთვისაც მეტი დრო დარჩება. იქნებ ოდნავ მიმზიდველიც გახდეს.




ნაგვის ურნის მომხმარებლების ამბავი

ჩვეულებრივი დილა იყო და ლექციაზე მივდიოდი. რომელღაცა გაჩერებაზე ერთმანეთის თანმიმდევრობით ჩალაგდნენ მგზავრები. იქვე ნაგვის ურნა იყო. ერთმანეთის მიყოლებით ჩალაგებულებმა ერთმანეთის თანმიმდევრობით გადაყარეს ბილეთები ურნაში და გზა გააგრძელეს.
უცნაური სანახაობა იყო.
უფრო უცნაური ის, რომ ჯიბეში ხელი რომ ჩავიყავი, 10ზე მეტი ბილეთი მედო, არადა, არასოდეს არ მიფიქრია, რომ მენაგვე ვიყავი.





თავმოხდილი მარკერის და ბისექსუალების ამბავი

თავმოხდილი მარკერი ჩემ ოთხმოცდარაღაცაწლის ლექტორს უჭირავს ხოლმე სამსაათიანი და უშესვენებო ლექციის განმავლობაში.
მე თითქმის ვერასოდეს ვერ ვიგებ რას ლაპარაკობს ჩემი ოთხმოცდარაღაცაწლის ლექტორი მხოლოდ იმიტომ, რომ მთელი სამსაათიანი ლექციის განმავლობაში მარკერს ვუყურებ და ვფიქრობ: ” აი, ის ახლა დაშრება, მერე ამას რამის დაწერა მოუნდება დაფაზე და ვერაფერსაც ვერ დაწერს, იმიტომ რომ არ დააფარა ის ოხერი თავი”.

მერე იმაზე ვფიქრობ, რომ ფსიქოპატი ვარ, დილას ლექციაზე მხოლოდ იმიტომ რომ მივდივარ რომ თავმოხდილ მარკერზე ვიფიქრო და სამი საათი შესვენების გარეშე ვიჯდე.
ფსიქოპატი იმიტომაც ვარ, რომ პანიკური შიში მაქვს, ფიჯნიდან ყავა ან ჩაი არ დაიქცეს და კიდევ ბევრი სხვა სისულელის გამოც.

რაც მთავარია, როცა ლექტორს დაფაზე რამის დაწერა უნდა ხოლმე, მარკერი მართლაც გამშრალია, და მე მშვიდად სუნთქვას ვიწყებ: ”აი, ხო ვფიქრობდი, აი, დაეფარებინა თავი, აი, მე მართალი ვიყავი...”
თქვენ შეიძლება გაგეცინოთ, მაგრამ მე რეალურად ვწუხდები ყოველ ორშაბათს, პირველიდან ოთხ  საათამდე ჩემი კონცენტრაცია მხოლოდ მარკერს რომ ეკუთვნის.
სულაც არ არის  მხიარული ამბავი,მით უმეტეს,  როცა 23 წლის ხარ და ლექტორი თუ კითხულობს ბი-ზე დაწყებული რომელი სიტყვა გახსენდება, სადაც ბი - ს ორის გაგება აქვს, შენ ბისექსუალს პასუხობ და გაკვირვებულ  სახეს უხსნი, რომ ბილინგვაც კი გაგახსენდა, მაგრამ ეგ სულაც არ არის ისეთი აქტუალური, ამიტომაც არ თქვი.

პ.ს. მოკლედ, ათიათასჯერ მითქვამს და კიდევ ვიტყვი, რომ სწავლის პროცესი გადასარევია, მარკერების, დეპრესიული გოგოების და სანაგვე ყუთების მიუხედავადაც, უბრალოდ, სწავლა და მუშაობა ერთად მითია, რომელიმე აუცილებლად ეწირება და თუ ორივე გადაურჩა მსხვერპლობას, ან შენ ეწირები, ან შენი ურთიერთობები.

ჩემი პირველი შესაწირი აღმოჩენილი ფსიქოპატია და უძილო თვალებია.
მიუხედავად ამისა, ყოველ დილას ადგომისას რომ არ ვიტირო ხოლმე, ჩემ თავს ვეუბნები: ”არა უშავს, ჩემო ტკბილო ნასტასია, შენ ხომ დიდი გოგო ხარ უკვე და იცი, რომ უსაქმურობაზე და უცოდინრობაზე საშინელი კატასტროფა მხოლოდ ცუნამია, ამიტომ, ადექი და საღამოს უფრო ჭკვიანი იქნები”.

მოკლედ, ეგრეა ამბები. დღეს სამსახურიდან რომ გამოვედი თბილი და სასიამოვნო ქარი იყო. ირაკლიმ განიავება და გამზეურება არ გაწყენდაო. მართალია.

ხვალ უკვე პარასკევია. ბედნიერი შაბათ-კვირა თქვენ :)

Tuesday, November 30, 2010

Fast Food

მე უბრალოდ ვიფიქრე, რომ ჩვენ ჩვენს თავებს ადამიანებს მზა სახით ვთავაზობთ. მაგალითად, ჩემ შემთხვევაში, ადამიანებმა იციან, რომ ნასტასია ტკბილია, მოდიან და ამბობენ, ჩემო ტკბილო ნასტასიაო და არც ფიქრობენ, რომ სიტკბოს გარდა შეიძლება კიდევ რამე სხვა დამახასიათებელი თვისება ამომექექოს.
ერთი ნიშანი უკვე საკმარისია, ხოოდა, მეტს აღარ ვეძებთ.

იციან, რომ  მაწანწალა ვარ და მთავაზობენ აქ, იქ და იმის იქით წასვლას, ისე, რომ არც ფიქრობენ, შეიძლება სახლში ჯდომა და ძილი უნდოდესო.
იციან, რომ მე ცუდ რეჟიმში ვცხოვრობ და ცოტა თავისუფალი დრო მაქვს, შესაბამისად, კვირის განმავლობაში არავინ მაწუხებს, რა გეგმები გაქვს ფრაზით. მე ხომ არ მცალია, მეტიც, თუ გაღიზიანებული ვარ, მეპატიება.

  milla jovovich - dj puppy ink by nastasia
აი, დაახლოებით ისე, როგორც იციან რომ ჩემ ბიძაშვილს ჭამა  უყვარს და კვირაში რამდენჯერმე შესაბამის დაწესებულებებში ეპატიჟებიან, არადა, ვინმემ რომ კინოში დაპატიჟოს, არანაკლები სიამოვნებით წავიდოდა.
ან ჩემი მეგობარი, რომელიც ყველასადმი კეთილგანწყობილია და შესაბამისად, ადამიანები მას მხოლოდ საკუთარ პრობლემებზე უყვებიან და საუკუნეში ერთხელ თუ კითხავენ, შენს თავს ხომ მშვიდობაა, მარტო მე რომ გეწუწუნებიო.

ზუსტად ისეთი ამბავია, ზარმაცი, უინტერესო და ქრონიკულად გაღიზიანებული დიასახლისი სუპერმარკეტში ნახევარფაბრიკატებს რომ ყიდულობს, მომზადების წესს კითხულობს და საჭმელი 10 წუთში მზად არის. უნდა დაამატო ცოტაოდენი მარილი, ცხელი წყალი და ეგაა. ან შედგი აერღუმელში, დაიბრაწება, აშიშხინდება და მიიტანეთ სუფრაზე.

არადა, არ არის ეგრე. ყველაზე სასიამოვნო ისეთ ადამიანებთან ურთიერთობაა, რომლებიც ახალ შენ თავებს აღმოგაჩენინებენ, გეტყვიან, რომ საშინელი დღის მერე ძილი ყველას შეუძლია, შენ კი უნდა ადგე და ხიდიდან გადახტე, ან რამე ეგეთი. როცა გასარუჯად წოლის მაგივრად ტალღებში შეგათრევენ, ან რამე უსახურ მინდორში კარვის გაშლის მაგივრად კიდევ რამდენიმე საათს წვიამში გატარებენ, სანამ ყველაზე ლამაზ სოფელში არ აღმოჩნდები და გაკვირვებისგან ყბა არ ჩამოგივარდება, ბედნიერებისგან კი გზაში რომ კვდებოდი, ისიც კი აღარ გაგახსენდება.

ყველაზე მაგარია:
როცა შენ თვითონაც გავიწყდება შენი ყველაზე მკვეთრად ჩამოყალიბებული თვისებები და ისე ირგებ ახალ ემოციებს, ადგილებს, თვისებებს.
როცა მარკეტში ჩასვლის და პლასტმასის ნახევარფაბრიკატის ყიდვის მაგივრად შენ თვითონ ამზადებ გემრიელ საკვებს, ექსპერიმენტებს ატარებ, თეფშებზე ლამაზად ალაგებ, შესაბამის დესერტს ურჩევ და ა.შ.
მაგარია, რომ  უშინაარსო დღეებით სტრესს არ აიკიდებ და არაჯნმრთელი საკვებით კუჭის დაავადებას, მაგრამ ვის აქვს მაგდენი დრო.

დაბადების დღეზეც კი თითქმის ნახევრად მზა ტორტი მქონდა. წელიწადში ერთხელაც კი დამეზარა ავმდგარიყავი და ჩემს საკუთარ თავზე მეზრუნა. არადა, ღმერთო ჩემო, როგორ მიყვარს როცა სამზარეულოში ბევრი პროდუქტები ყრია და მე ჯერ კიდევ არ ვიცი საბოლოოდ საჭმელს რა ერქმევა, ხარშვისას რა სუნი დატრიალდება და ოჯახის რომელ წევრს მოეწონება განსაკუთრებით.

ხო, მე საჭმელების კეთება მიყვარს, უბრალოდ,  იშვიათად ვიცლი ამისთვის.
ხო, მე მიყვარს ექსპერიმენტები.
ხო, მე ექსპერიმენტები მაშინაც კი მიყვარს, როცა ამის თავი კაცმა რომ მკითხოს არ მაქვს.
ხო, თუნდაც თავსმოხვეული და დაძალებული, მერე რომ აღმოჩნდება გადასარევი.

ხო, მე ახალი ენერგიების აღმოჩენა მჭირდება, უბრალოდ, გარშემო ყველა გამოფიტულია და ყველა ერთხმად თანხმდება, რომ ნასტასია ტკბილია, ესე იგი, მას მეტი თვისება არ ჭირდება.

ხო, განსხვავება fast food-სა და ჩვენს შორის თითქმის ნულოვანია, ჩვენ ზარმაცი მომხმარებლები ვართ და მნიშვნელობა არ აქვს რა შემთხვევას განვიხილავთ.

უბრალოდ, ზოგ ადამიანს ცხვირზე სხვადასხვა რამეები აწერია:
”ის საშინლად ცხარე და უჟმურია, მასთან ურთიერთობაში უკეთესია, თუ დისტანციას დაიცავთ. მომზდების ვადა: თქვენ მოთმინებაზეა დამოკიდებული.”
ან
”მას გადასარევი ნერვები აქვს, სათნო და კეთილია, ცოტა მოსულელოც, მოსამზადებლად დაგჭირდებათ ცოტაოდენი ღიმილი, გულისმიერება და ილუზიის შექმნა, რომ  ყოველთვის უსმენთ. ვარგისიანობა: გულისრევის შეგრძნების გაჩენამდე.”
ან:
”ის საშინლად პრეტენზიული და ამბიციურია. გამოიჩინეთ სიფრთხილე და კეთილგონიერება. წინააღმდეგ შემთხვევაში შესალოა მოიწამლოთ:”
”რეკომენდირებულია ფეხმძიმე ქალებისთვის, მოაქვს სიმშვიდე და სტაბილურობის განცდა”
”მას მხოლოდ ზაფხულში მიირთმევენ, ცივად. გაცხელებას არ ექვემდებარება, გემოს კარგავს”.
”18 წლამდე ასაკის ბავშვებისთვის არ არის რეკომენდირებული, ცუდი მანერები აქვს, ემოციებს ვერ აკონტროლებს, ხშირად ბილწსიტყვაობს და დიდად თავსაც არ უვლის.მალფუჭებადია”.

ხოოდა. ეგრე. 
დაბორიალობ მერე ზარმაცი და უფანტაზიო დიასახლისივით თბილ და სასაიმოვნოდ განათებულ სუპერმარკეტში და კალათში ყრი სწრაფად მოსამზადებელ პლასტმასის ნახევარფაბრიკატებს.

არადა, ღმერთო ჩემო, რა გადასარევია, ჯანმრთელი საკვები და კარგი არომატები.

Saturday, November 27, 2010

A что мне нужна

ამ დროს ტორტზე ჩარჭობილ სანთლებს სულ უბერავენ ხოლმე, მილოცვებს ისმენენ და სადღესასწაულო განწყობას დღის ბოლომდე ხელიდან არ უშვებენ. 
ან არც. 

მე ვფიქრობ რომ წლები არა, განვითარების ეტაპები არსებობს და რომ რაოდენობა არა, მდგომარეობებია მთავარი.
ნებისმიერ შემთხვევაში ამ დღეს სხვა დღეებისგან განსხვებული ემოციები მაქვს ხოლმე და ძირითადად რაღაცეებს ვალაგებ. წელს სურვილები დავალაგე, ფრაგმენტულად და სახელდახელოდ. როგორც ჩემი წესია.

პლიუს ერთო წელო, ყველაფერი თუ არა, რამეები  მაინც გაითვალისწინე.
თავისუფალი დროის დეფიციტი შემიმცირე, ჩემი საკუთარი სახლის პერსპექტივა გამიზარდე, სტაბილურობის შეგრძნება გამაცანი, საყრდენები რომ დროებითი არ არის დამანახე და მითხარი, რომ ერთი წელი ბევრი არ არის, მაგრამ საკმარისია იმისთვის, რომ თრუსოში კიდევ ერთხელ წავიდე, გოეთეში რაიმე ჯიშის დამაჯერებელი  სერთიფიკატი ავიღო, დაკარგული შეგრძნებები დავიბრუნო, გახიზნული ტუსო უკან ჩამოვხიზნო და ვისწავლო, ჩემთვის მნიშვნელოვანი რამეების ასე მარტივად არდათმობა, გავაკეთო ფოტობლოგი და შევეცადო  ემოციების უფრო თავისუფლად ფიქსირებას.
პლიუს ერთო ახალო წელო, ვერ ვიტან მე ახალ წლებს და მოლოდინებს და კიდევ არც ის მომწონს, ასე ფამილარულად რომ მოგმართავ, მაგრამ ძნელია სკოლაში ნასწავლი კლასიკოსებისგან თავის დახსნა, როდესმე მაინც გახსენდება. ხოოდა, აი, შენ ჩემი ფრაგმენტული სურვილთაგანი.

ახალი ადგილები, ფილტვების ამატკივებლად სუფთა ჰაერი, ადრენალინი და  მომაკვდინებელი სისავსეები.
ზამთრის ბაღი ჩემი ხასხასა ემოციებისთვის, სიმშვიდისთვის და მეგობრების სტუმრობებისთვის მოხერხებული დიდი და ნატურალური სივრცისთვის.

ვინაიდან მე მტკიცედ მჯერა, რომ ხასიათი დეტალებში იცნობა და აქსესუარები თვითგამოახტვის კარგი საშუალებაა, ბევრი, ბევრი აფრო-ეგზოტიკური სამკაულები მე.
კი, თბილისი ველოსიპედისთვის, მით უმეტეს ასეთი მკაცრად გოგოსებურისთვის მოუხერხებელია, მაგრამ ზოგჯერ ისე ძალიან  მინდა, ისე, რომ ნამდვილად გადასარევი იქნებოდა, რო გამაჩნდეს.
სასურველია არ იყვნენ ძალიან, ძალიან სქელტანიანაები
 და შიგ კრაწუნა ამბები ეწეროს.
ეგ იმას სულაც არ ნიშნავს, რომ მე მათ არასერიოზულად აღვიქვამ,
უბრალოდ, საზოგადოებრივ ტრანსპორტში როცა კითხულობ ძირითადად, ეგეთები უფრო კომფორტულია .
ახლა ცივა და დიდი და ღუნღულები მინდა,
ისეთი წვრილი და ყურებიდან მალ-მალე რომ ძვრება აღარ, ეგეთები მომწყინდა


ქალაქგარეთ ან ქალაქშიგნით მყუდრო და ბედნიერი ადგილ-სიტუაციები.


это самое важное,кто-та рядам меня. თან ისე, მოსვლა-წასვლების შიშების გარეშე, პერიოდულობის და გაურკვევლობების გემოების გამორიცხვით. 


პ.ს.
ეს ისე, დღესასწაულის ფიქსირებისთვის გაკეთებული ჩანაწერთაგანია, ისე გაცილებით რთული და ემოციურია მთელი ეს  და სხვა ამბებიც, კაცმა რომ თქვას,  რომელსაც აუცილებლად მოვყვები როდესმე მაშინ, როცა სადმე მშვიდ ადგილას გადავსახლდები იმ წიგნის საწერად, მერე ნობელს რომ აიღებს :დ 

ისე, ნობელი რომ დააწესონ სურვილების ამსრულებელი წლების შექმნისთვის არა?

ორი დღეც და ზამთრისპირი ზამთარში გადავა.
ზამთარში სითბოს მოთხოვნილება ერთი ორად იზრდებაო, ამბობენ, მე კიდე ვამბობ, რომ როცა დაბადების დღეზე საინგილოში უნდა წასულიყავი და არსადაც არ მიდიხარ, სულაც არ არის კარგი ამბავი. 
სამაგიეროდ, შემიძლია ბევრი ვიძინო.


ხო, ეს ყველაფერი სულაც არ არის ის ყველაფერი, что мне  нужна.


Tuesday, November 23, 2010

ისლის სახლი

ნინამ დაწერა რამდენიმე დღის წინ, წამყე ბეთანიისკენო.

მე ისლის სახლი გამახსენდა და ეს ადგილი, რომელიც შარშან იტალიიდან ავსტრიაში მიმავალ გზაზე შემხვდა.

მაშინ მხოლოდ იმაზე ვფიქრობდი, რომ საქართველოში  ჩამოსვლის შემდეგ მოწყენილობისგან მოვკვდებოდი და არასოდეს არ მიფიქრია იმაზე, რომ მოწყენილობაზე უარესი გარემოა, რომელიც გაუცნობიერებლად გშტამპავს, გზღუდავს და რაღაც პერიოდის შემდეგ მხოლოდ რამდენიმე კონკრეტულ და გაცვეთილ თემაზე შეგიძლია ფიქრი, მხოლოდ ყველაზე ხშირად ხმარებადი სიტყვების გამოყენებით და მხოლოდ  დუნე ემოციებით.

რაც მთავარია ამას გვიან ხვდები და მერე თავს იმართლებ, რომ ჩვეულებრივია, როცა აღარ გეწერინება, ჩვეულებრივია, როცა გადაღლილი და გაღიზიანებული ხარ, ჩვეულებრივია, როცა სახლში გამოკეტვები გინდა, ჩვეულებრივია, როცა ისლის სახლები და შორეული მაგისტრალები გახსენდება  ემოციების გარეშე ჩვეულებრივია.

ხო, შეიძლება  ჩვეულებრივია, რა თქმა უნდა უარესებიც არსებობს და საერთოდ, ყველაფერს 2 მხარე აქვს, მაგრამ მე საშინლად არ მომწონს ის, რომ ცხოვრება კვირის დღეებად დაიყო, კარგი რამეები მარტო დასვენების დღეებში ხდება. არაფერიც, დღეს დასვენების დღეცაა და დღესასწაულიც, მაგრამ არაფერიც არ ხდება.

გუშინ გვიან ერთ-ერთ კაფეში მეგობრებს ველოდებოდი და ვფიქრობდი, რომ აბაზანის შემდეგ ყველაზე კარგად კაფეებში ვფიქრობ, როცა ვინმეს ველოდები და ის ვინმე დასაშვებზე მეტად იგვიანებს, მაშინ. მერე ბევრი მეძინა და ახლა აღარ მახსოვს იმ კაფეში რას ვფიქრობდი.

მალე ალბათ კიდევ ერთხელ და ცოტა ხნით გადავკვეთავ საზღვარს და მერე მოგიყვებით როგორია დაბადების დღე აზერბაიჯანში

ბედნიერი დასვენების დღეები და დღესასწაულები ყველას, ვისაც სრულიად დაავიწყდა ის, რომ ყველა დღე სრულუფლებიანია და ისლის და საოცნებო სახლები მხოლოდ შორეულ მაგისტრალებზე არსებობენ, შენ კი შენ სახლში ბედნიერად ცხოვრება უნდა ისწავლო ბოლოს და ბოლოს.