Wednesday, January 6, 2010

გასიზმრება მომხიბლავი იდეაა...

ზღვისპირა ქალაქში პირველად ჩასულს რა უფრო გაკვირვებს,ბევრი სიცხე თუ ბევრი უცხო?

რა ჯობია, ზღვისპირა ქალაქში, ზამთარში კოცონის დანთება და თუ ზაფხულში სანაპიროზე სეირნობა?

როდესმე ზღვისპირა ქალაქში რო ჩამოხვალ,ისევ დამეკარგებიან შენი სიტყვები და შენ ისევ არ მომიყვები ჩემ ამბებს?

მიყვარს,როცა რამე სათქმელი მაქვს…
ვჩუმდები, დღეს მოსმენის ამინდია..

თოლიები ნაპირთან ახლოს დაფრინავენ,წვიმის წვეთები ტალღებზე არწკაპუნებენ და მოხუცებული წყვილი ჩემი ყველაზე ძველი ზღვისპირა ქალაქის მოგონებებიდან ისევ ერთი ქოლგით გამოდის სასეირნოდ საღამოს,8-ის თხუთმეტ წუთზე. . . იმ მიწაზე სასეირნოდ,ყოველთვის ცოტაა როა ზღვისპირა ქალაქებში,მ ე რომ ბევრი მჭირდება და როცა ვპოულობ,ისევ დაცულობის განცდა რომ მეუფლება. . . მიწის გარეშე სისულელეა,კოცონს წყალზე ხო ვერ დაანთებ?
წყლად ხო არ იქცევი? წყლიანი ქალაქიდან ხო ვეღარ მოგინდება ზღვაზე წასვლა?






გუშინაც წვიმდა,მე ზღვისპირა ქალაქში არ ვიყავი,თოლიები ჩემიდან შორს და ნაპირიდან ახლოს დაფრინავდნენ,კაშნე გავიკეთე, თმაში ყვავილი დავიმაგრე და ყველა შემხვედრს მეგობარივით მივესალმე,როდესმე გამახსენდება რომ როდესღაც ლამაზი და ყურადღებიანი ვიყავი და გამეღიმება...
ხოო,ხშირად ვიღიმი,იმიტო რომ ბევრ ამბებს ვაგროვებ,მერე ზოგს ჩემ თავს ვუცვლი ღიმილში,ზოგს სხვებს ყურადღებაში. .. .
ზოგჯერ არ ვიცი,კარგია თუ არა,როცა ამბები გიგროვდება...

ბევრს სიტყვებს ვერ გაუძლებ,კარგი მსმენელი ან გამოივლის,ან არა.. .ამ ზამთარში ყველა თავის ბუხართან ზის,ყველა თავის ზაფხულს ელოდება, და ყველა სიამოვნებით ცვლის ამბებს ყურადღებაში...

იცი ვინ გამახსენდა?
აი,ის გოგონა,ზამთარში ნეკერჩხლის ხეზე შერჩენილ ფოთოლზე ჯიუტი რო იყო, რო ამბობდა არასოდეს ვტირიო და სულ მსმენელი რო უნდოდა ყოფილიყო...

მართლა მეგონა ხოლმე,ნეკერჩხლის ხეზე კიდია და ჩვენ კი არა,ზამთარს უსმენს თქო. . .

თან ვერ ვხვდებოდი,ზამთარს რა უნდა ეთქვა ჩვენზე საინტერესო. . .

მოდის და ქარი ქრის. . .

მაგისნაირ გოგოებს სიცივის ალერგია და ცრემლდენა ემართებათ,მაგისნაირ ნეკერჩხლის ფოთლებს ავიწყდებათ სიჯიუტე და პირველივე ყინვაზე საშინლად იღვლარჭნებიან. . .

ეგ კი ზის და გისმენს,არავინ იცის, შენ თუ ზამთარს... მგონია კოცონთან კი არა,მზესთან ზის, სითბოს და სიტყვებს თავისში ვერ ინახავს და გამტარია ჩვენსა და სიტყვებისა და სითბოს განსასვენებელს შორის. . .


ამ პატარა, წითელ-ყვითელ გოგოზე არაფერი ვიცი და ზომაზე მეტს ვფიქრობ. . .

ზოგჯერ მგონია,აღარ არსებობს,ფოთლებთან ერთად ჩამოვარდა და დროა დავივიწყო. . .
ზოგჯერ მგონია არც არასოდეს უარსებია...
ზოგჯერ ისევ ჩნდება,ისევ მგონია რომ სიტყვებს და სითბოს ვერ ინახავს და გამეხარდება რომ ჩემი სითბო და სიტყვები მასთან ხვდებიან და არა ვინმე სიპ, ემოციების ამსხლეტ არსებასთან. . .



სისულელეა:
ომი ჯავშანჯილეტით

სექსი პრეზერვატივით

წვიმა ქოლგით

ცხენი უნაგირით

ჩეფირი შაქრით

დილის ძილი გვერდზე ჩასაფრებული მაღვიძარით

ზღვისპირა ქალაქი ბევრი მიწით და სიმყარის შეგრძნებით

გოგონა ნეკერჩხლის ფოთლისნაირი სიჯიუტით



მგონია ხოლმე რომ როდესმე თავისი ნებით ჩამოვარდება,უკან გამოიხმობს სადღაც გაგზავნილ სიტყვებს და სითბოს,თავის სიჯიუტეს და სიჩუმეს ზღვისპირა ქალაქში პირველივე კოცონში დაწვავს და მე თვალს აღარ გავაყოლებ. . .


მგონია ხოლმე რომ ზღვისპირა ქალაქში თოლიები ნაპირთან ახლოს იშვიათად დაფრინავენ,მოხუცებული წყვილი ჩემი ყველაზე ძველი ზღვისპირა ქალაქის მოგონებებიდან ისევ ერთი ქოლგით გამოდის სასეირნოდ საღამოს,8-ის თხუთმეტ წუთზე, წითელ-ყვითელი გოგონა ჩვენშია და უბრალოდ ბოლომდე თვალის გაყოლების გვეშინია...

მგონია რომ ხვალ რომ ავდგე და ზღვისპირა ქალაქში წავიდე, არც კოცონს დავანთებ და არც ბევრი უცხო დამაბნევს,უბრალოდ,ყველა სიტყვა დამეკარგება...

მგონია რომ ახირებული ზღვისპირა ქალაქიც,ნაპირზე კოცონიც და წითელ-ყვითელი
გოგონაც დაკარგვას გადარჩენილი სიტყვები არიან...

მგონია რომ სიტყვები სიზმრების ნაკვალევებია...

გასიზმრება მომხიბლავი იდეაა...