Friday, January 8, 2010

საშობაო ფოტოკოლაჟი

გილოცავთ შობას. 
დღესასწაულები მიყვარს.
არ მიყვარს სადღესასწაულო მისალოცი ტექსტები, დღესასწაულებზე გახსენებული-შეკრებილ-ერთმანეთზე შეყვარებული ადამიანები.

ჩემ დღესასწაულზე, როგორც რიტუალებზე შეყვარებულ ადამიანებს ემართებათ ხოლმე, ყველაფერი რიტუალების შესრულებით დაიწყო:
ანუ წავედი ღამისთევაზე, სადაც მაიძულეს აღვშფოთებულიყავი: აღმაშფოთებელი,ბუნებრივია იყო ეს, რისი სურათიც არის და სახელი ჯერ კიდევ  ვერ მოვიფიქრე...

მოკლედ, ეკლესიასთან იდგნენ ძალიან თავაზიანი, ძალიან მეგობრული, კეთილგანწყობილი და ა.შ. ბიჭები და გვილოცავდნენ შობას. თუმცა რეალურად ისინი მხოლოდ საკუთარი პარტიის პიარ კამპანიას აკეთებდნენ ეკლესიის  შესასვლელთან თავაზიანი, მეგობრული და კეთილგანწყობილი სახეებით.

კი, ნამდვილად,  მილოცვა პარტიის სარეკლამო აქცია იყო, რელიგიური დღესასწაული სააგიტაციო ადგილი, ხატი საარჩევნო კამპანიის სარეკლამო პლაკატი  და ჩვენ ხალხი, ვისაც ეგ ყველაფერი უნდა მოწონდეს.

არ არის რა მოკლედ, კარგი ეგეთი ამბები.

გამოძინების, ოჯახური ერთად საუზმის და სხვა მსგავსი დილის პროცედურების მერე, ასე სასტიკად რომ მიყვარს, წავედი ალილოზე.
მიყვარს სიჭრელე.

მსვლელობის დაწყებისთანავე თვალში მომეჩხირა ახალი ობიექტი:
კარგი,მესმის რო არ შეგვიძლია ერს მანქანების გარეშე, ისიც მესმის, რომ წავუდებილებთ და მაინცდამაინც დიდ და გრანდიოზულ მანქანებზე გვაქვს მოთხოვნილება და ისიც რომ უადგილო ადგილებში ამ მანქანების გაჩხერისგან თავს ვერ ვიკავებთ, მაგრამ რა უნდა ალილოზე ამხელა ხრინგალს, მართლა არ ვიცი.

მეზარება იმაზე ქაქანი, რომ ჩემი ერს ეკეტება გადაკეტილ რუსთაველზე, ერს ყავს სასტიკი და შეუპოვარი სტიქაროსნების არმია და რომ მიუხედავად ამ ყველაფრისა,მაინც მიყვარს დღესასწაულები,სიჭრელე და რიტუალები. 
 


 ჩემი დღესასწაული აქ არ დამთავრებულა, სადაც მსვლელობა.
ჭრელი მარტო მასა არ არის და ყავა ბეილისით და ჩემი მეგობრები ჩემი ყველაზე კარგი რიტუალია.

მრავალ შობას