Thursday, January 21, 2010

ორგანიზებული ,,აბსურდისტანი''


რამდენიმე დღის წინ აღმოვაჩინე რომ ყველაზე საქმიანი უსაქმური ვარ დედამიწის ზურგზე. და ამავდროულად აღმოვაჩინე ისიც,რომ იდეალური სტატუსი,სოციალური და შინაგანი მდგომარეობა დგას ამის უკან.


აღმოჩენების ხასიათზე სულ არ ვდგები ხოლმე,და ბარემ ისიც აღმოვაჩინე,რომ ცხოვრებას facebook-ი მიგეგმავს და მთელი ცხოვრების განმავლობაში უგეგმებო მეს თვითონაც რო ვერ წარმოიდგენს,ისეთ კარგ საქმეს მიკეთებს.

მოკლედ,დღესაც გეგმას მივყევი და მაგთი კლუბში აღმოვჩნდი ბასა ჯანიკაშვილის წიგნის პრეზენტაციაზე.

გამომდინარე იქიდან,რომ თვითონ წიგნი ჯერ არ წამიკითხავს,მარტო ის ვიცი,რომ მუსიკალური რომანია და ძირითად ბასას მეხსიერების ამონაქექს შეადგენს...


სულ ვფიქრობ ხოლმე,რომ არ არი სადმე სხვაგან ყურება აუცილებელი იმისთვის,რომ რამე კარგი შექმნა,მთავარია შენში ყურება არ დაგავიწყდეს,ან მოგბეზრდეს,ან რამე მსგავსი.

კიდე ვფიქრობ ხოლმე,რომ ძალიან ბევრი ამბები და ისტორიები გვეყრება თავზე და მართლა მიხარია,როცა მე,თქვენ ან სხვა ამ ამბებს და ისტორიებს კი არ უბერყავს,კრეფს და ინახავს.

და კიდე მიხარია რომ იდეალურად ორგანიზებული პრეზენტაციები რეალობაა.

როგორც ბასამ თქვა,რეალობაა ისიც,რომ მუსიკა ვერ ასრულებს თავის მისიას,როკის და ბრიტნი სპირსის მოყვარულები ომის დროს ერთად მიდიან საბრძოლველად და ამის გააზრებამ ძალიან ცუდად იმოქმედა აგვისტოს ომის დროს.კიდე არსებობს სხვა რეალობა,სადაც ბასა და მისი თაობა გაიზარდა და რაც ჩვენ აესე,მონაყოლიდან გვეცნობა,როცა მაგნიტოფონის ყიდვა ზეიმი იყო და ახალი კასეტა ზეიმის გაგრძელება.არსებობს რეალობა,როცა ადამიანები აბსურდისტანში ცხოვრობენ და ვერ აცნობიერებენ.




არ ვიცი,წიგნში კიდევ რა რეალობებია,მაგრამ ვიცი რომ არსებობს მუსიკა,რომელიც არ ბერდება და არ აბსურდდება,ზუსტად ასეთი მუსიკით უნდა იყოს გაჯერებული წიგნი ( ჩემს ხელთ არსებული ეჭვების თანახმად,რაღა თქმა უნდა ) და გავჯერდი მეც,იმიტომ რომ ჯერ ,,ვაკის პარკი'' და მერე დათო გაბიძაშვილი და გია ფეიქრიშვილი,ძალიან გემრიელობებს უკრავდნენ,თან ძალიან შიგნიდან და მე ვთქვი,რომ ჩემ ძველ ალბომებს გადაეწმინდებათ მტვერი და ამჯერად ყველანაირი სხვა მიზეზის გარეშე შემოვჯდები ფანჯრის რაფაზე და მოვუსმენ უხვად პინკ ფლოიდს...
მერე წიგნსაც წავიკითხავ და მერე ვინმე რამე ახალ რეალობებს დამანახებს...

ფანჯრის რაფაზე და აბსურდში დიდხანს ვერ ვძლებ,ასე,ერთი საღამოსთვის მიყვარს...

რამდენიმე საღამოთი საბჭოთა კავშირშიც კი იცხოვრებდა ისე კაცი,გახსნილს საზღვრებზე იოცნებებდა და ხაზის რადიოს მოუსმენდა,მერე ცუდ 90იანებს გადაახტებოდა და ამ საგიჟეთის ნაცვლად ნორმალურ ქვეყანაში ამოყოფდა თავს,და იქ ვერ იგრძნობდა რომ არაფერში არ ჭირდება საბჭოური შიშები,მოგონებები და იდეოლოგია,რაც არ უნდა თავარიდებული,მაგრამ მაინც ძალიან შენში ჩამჯდარი...
მაგრამ ჩვენ ნორმალურ ქვეყანაში ვერ ამოვყოფთ თავს და ვერ ცუდ 90იანებს გადავახტებით,ამიტომ ჩვენთვის საჭიროა თავარიდებული,მაგრამ მაინც ჩამჯდარი...

p.s.ვოტ ტაკ


მიხარის მე ასეთი ორგანიზებულობები და კარგი ამბები...