Thursday, January 28, 2010

რატომღაც წითელი განწყობით და ძირითადად ლურჯი ფოტოებით


აესე,წავალ ხოლმე,მივხვდები რაღაცეებს,მერე ვცდილობ დავლაგდე და მაგ დროს მიჭირს ხოლმე. თან ზოგჯერ ის,რასაც მიხვდები,რთული დასალაგებელია,ან საერთოდ არ ლაგდება...

მგონია ხოლმე,რომ ჩემი,თქვენი,სხვების თავები,ბევრი ამბები,დატვირთული დღეები, უძილო ღამეები,გათიშული დილები,ინდიფერენტული გამომეტყველება და ამდენი თმა იმათგან დასამალად მჭირდება,რასაც როდესმე აუცილებლად გაიგებ და შეიძლება ისეთი საშინელი იყოს,როგორც შვილმკვდარი დედის დარჩენილი ცხოვრება ...



მოკლედ,რამდენიმე ღამე ზედიზედ ჩემი ძველი ბიჭები მესიზმრებოდნენ,რომლებთანაც კარგად ვიყავი,ვიღიმოდი და მერე,სიზმრის ბოლოს სადღაც შორს უკან მოუხედავად გავრბოდი.

არ ვიცი,რატო,ან ჩემ თავს რას ვერჩოდი,ან საერთოდ,რა მნიშვნელობა აქვს.
 
რამდენიმე დღე ზედიზედ კადრის გადაღება ვერ მოვახერზხე და ბოლოს ჩემი თავთან კონფლიქტის ასარიდებლად გავყევი ორღობეს და ეს რამეები მოვინადირე...


მე მომწონს,უფრო სწორად,ისეთია,სოფელში,ფერად სახლში ყოფნას,ლამაზ აივანზე საუზმეს,სიმყუდროვეს,ბუხრიან ღამეებს და კარკასის სახლად ქცევას რო მოგანდომებს...


მე მჭირდება ხოლმე ეგეთები,მით უმეტეს ახლა. . .
რამდენჯერმე დავაფიქსირე,რომ ყოვლად დაუნდობელი და აუტანელი ვარ საზოგადოების რაღაც ფენის მიმართ,ჩემთვის რომ ძომბები,ერთ ადგილას გაყინულები და განვითარების შანს და სურვილ დაკარგული ადამიანები არიან,საკუთარი ღირსების გამძაფრებული შეგნებით.მამენტ,ალბათ,მაგათ უარესი აუტანლობა ემართებათ ჩემზე,ან სულაც არაფერი და საერთოდ,რა ჩემი საქმეა და ვინ მეკითხება,მაგრამ რა ვქნა,ნაჭუჭიდან თავს რო ვყოფ,ეგრევე მაგათი დანახვა ბოლოს მიღებს...

ხო,რამდენიმე ბევრი არ არის,მაგრამ საკმარისია ხოლმე


საკმარისი ყოველთვის ქვედა ზღვარია და ჩვენ ბევრად მეტიც შეგვიძლია,უბრალოდ,სასურველი არ არის

სასურველი იშვიათად არის ის,რაც ხდება და პირიქით...

პირიქით ან შენ იქნები,ან სხვა...

სხვაც შეიძლება იყო შენ...

როცა შორიდან მოგესმება შენი ხმა,როცა ბევრჯერ მოიკიდებ თავზე ხელს,რო დარწმუნდე,შენია და როცა შენ დილას ჩაებღაუჭები შენი თავის შესანარჩუნებლად და შენ თავს შუადღისას მაგიდაზე დაუდგამ დილის ყავას უკან დასაბრუნებლად...


ისიც მოვა სიზმრიდან გამოქცეული,ხმას მოიტანს და სიახლოვის შეგრძნებას და მერე ერთად დაბრუნდებით ნაჭუჭში...

მივხვდი,რომ სამი წერტილი ყველა წინადადების ბოლოს პუნქტუაციის უცოდინრობის ბრალი კი არა,დასასრულის შიშია

მივხვდი,რომ შიშს რეინკარნაციების ჯერა და საზოგადეობაში გადაცმული დადის

ბასას წიგნი ჩავაბულბულე და დავმშვიდდი დებილებს და კომუნისტებს თავისი რო მიაგო ვიღაცამ და მუსიკასაც,პრონციპში...

კვირას ჩემი მეგობარი ჯვარს იწერს და მეხამუშება.










დანარჩენებს მერე მოგიყვებით..