Thursday, April 1, 2010

,,მაიტა ნასოსი'', ანუ რას გვიშვრება ძუძუები და პროვინციალიზმი

სავარაუდოდ ყველა ნორმალურს აქვს რაღაც ისეთი, რაც მისთვის ძალიან, ძალიან წმინდაა და ძალიან არ უყვარს როცა ამ ძალიან, ძალიან წმინდას ულახავენ.

აი, ეგრეა ჩემთვის საკვები.
თუ რამე ,, სიწმინდე'' არ მაქვს წინ, ავდგები და მთელი დღე არ შევჭამ არაფერს.
 გამომდინარე იქიდან, კუჭის გარდა, ტვინიც მაქვს გამოსაკვები, უფრო ცუდად ვხდები, თუ ვინმემ ცუდი საკვები ტვინისთვის შემომთავაზა.

ნუ, არსებობს პასუხი, თუ არ გინდა, ნურც იმას მიიღებ და აქვე მორჩი წუწუნსო, მაგრამ, მაგაზე აქვე გიპასუხებთ, რომ წუწუნს არც აქვე და არც მერე არ მოვრჩები, იმიტომ რომ იმ ცუდი ფილმებით, ცუდი კლუბებით, ცუდი ავტორებით და ფსევდო კულტურით ჩემს გარდა ბევრს უმასპინძლდებიან.

შეიძლება ვიღაცისთვის ერთი მარად უკმაყოფილო არსება ვარ, რომელსაც არ მოწონს რესტორნის მერომელღაცა სართულზე გახსნილი ინტელექტუალური კლუბები და სარდაფში ობის სუნიანი კლუბები, მაგრამ ფაქტია, ეგ არ უნდა მოგწონდეს.
ისიც ფაქტია, რომ ამაზე ლაპარაკს არ წამოვიწყებდი, ახალი რისხვის ობიექტი რომ არ მქონდეს.

ჩემი ახალი მსხვერპლი არც მეტი არც ნაკლები,  ქართული კინოს მორიგი კრახი,,მაიტა ნასოსია''.

ვიცოდი, რომ  პროვინციალიზმის ჭირს ვერასოდეს ვერ მოვიხდით.

ვიცოდი, რომ ფილმში ერთ-ერთი მოქმედი პირი შიშველი ძუძუ იქნებოდა. გაგვიმართლა და ყველაზე ყბადაღებული თუ როგროც არი, ის.

ვიცოდი, რომ პუბლიკაზე კარგად მოქმედებს, თუ ვინმე ეკრანიდან ყვირის, ქალი მინდაო და საერთოდ გვიხარია ხოლმე, ხამები რო ვართ.

ვიცოდი ისიც, რომ არავინ არ იტყოდა, 2 კვირაში გადაღებული ფილმი ფილმი არ არის და ცოტა უფრო მეტი პასუხისმგებლობა არ გაწყენდათო.

მაგრამ არ ვიცოდი, თუ ვინმეს აზრად მოუვიდოდა ანეგდოტების მიხედვით აეწყო სცენარი.
ფილმის პრემიერაზე სატვირთო მანქანიდან ყიჟინით გადმომხტარიყო, ასევე ყვირილ, ,,აე-აეს'' ძახილით გაეკვლია გზა რახამდე და  იქ სადღეგრძელოების სმა გაემართა.
რეჟისორს ფილმზე არაფრის თქმა არ მონდომებოდა და მსახიობებს ეთქვათ,  რომ გადაღების პროცესი ისეთი სასიამოვნო იყო, ვერ კი ხვდებოდნენ, რომ მუშაობდნენ.

ხოოდა, ასე, ფილმი უკვე გამოვიდა კინოთეატრებში, ნახავენ ადამიანები და კიდევ ერთხელ არ შერცხვებათ პროვინციალიზმის და სატვირთო მანქანით ხრიგინი პერფორმანსად ჩითვლება.

პოსტი მხოლოდ და მხოლოდ იმიტომ დავწერე რომ დაგუგვლის შემდეგ ვერაფერი ვერ ვიპოვე, ინფორმაციული ხასიათის და კიდე, მაია ასათიანმა და გურულ- მეგრულმა ანეკდოტებმა გამახსენეს გუშინდელი.

ხოოდა, ადამიანებო, ან გიყვარდეთ ეს საწყალი ქვეყანა მთლიანად, ან არა.  რა უბედურებაა კუთხეებად დაჩეხვა.

ან გადაიღეთ კარგი კინო, ან ნუ ატენით ადამიანებს საკვებად გამოუსადეგარ საჭმელს.
და საერთოდ გვაცალეთ ისე ცხოვრება, რომ გვიყვარდეს ჩვენი გარემო  და ჩნდებოდეს მსგავსი ფიქრები, : ,, აქ არაფერი კარგი არ ხდება'' , ,,გურჯისტანია'', ,,ჩვენ კაი ხანია კრიზისი გვაქვს და ფასეულს ვერაფერს ვქმნით'' და ა.შ.

პ.ს. არა, მე გუშინ მართლა იდეალური დღე მქონდა,
ახალი ფილმების საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს  და
ის რახი მეც  გამეხარდა.
იმიტომ რომ მე ვიცი,  ის ფილმი არ არის, როცა მსახიობები ვერ ხვდებიან რომ გადასაღებ მოედანზე არიან და მუშაობენ  და როცა ანეგდოტებით აწყობილ ფილმს  2 კვირაში გადაიღებ.


  თქვენ რას გერჩით, აქ სავარაუდოდ არ შემოდის ის ხალხი, ვისაც ,,მაიტა ნასოსი'' კარგი მოეჩვენება. მაგრამ  ნუ მაინც, არ  შემიძლია არ ვთქვა, რომ ძალიან მნიშვნელოვანია, როგორ იკვებები.

საკვები ჯანმრთელი უნდა იყოს და გემრიელი.