Friday, July 23, 2010

ნასვამი მძღოლი და სადღაც, ვიღაც

ადრე ვამბობდი, რომ როდესღაც სადღაც ვიღაც შეიძლება შენ აღმოჩნდე.

დღეს დილას  ღამენათევს თოკო გვიხსნიდა, სავარაუდოდ რატომ სვამენ ადამიანები წასულების სადღეგრძელოს. მე გამახსენდა, რომ ადამიანების დამოკიდებულებები სიკვდილთან მიმართებაში  ძალიან განსხვავდება და განსხვავებებს ასევე ძალიან ბევრი ფაქტორი განაპირობებს.


მე არ მიყვარს სადღეგრძელოები, სიკვდილს, როგორც მოვლენას,  კარგად ვერ ვაცნობიერებ და დღეს დილას ძვლების დამშლელი ამბავი გავიგე.

  • რასაკვირველია ცალსახად ცუდია, ნასვამი მძღოლი და 7 კაცი -  მსხვერპლი, მაგრამ ასევე ცალსახაა, რომ გზა, სადაც ავარია მოხდა, კატასტროფულად ცუდია, საშინელი ნისლი იყო და საერთოდ, .
  • ცალსახაა, რომ ბერდიას ათასორასი პლიუსი ქონდა და ერთ-ერთი ყველაზე პოზიტიური პერსონა იყო, ვისაც კი როდესმე გზად გადავყრივარ.
  • უკვე მეორასედ გამახსენდა  ბავშვების თამაშის კადრები. ბავშვები მაშინ   მანქანებით თამაშობდნენ. ახლა წესით ბევრად დიდები იქნებიან, თითქმის ორი წლის წინანდელი ფოტოებია.

ხოოდა, ეგრე.

ვერ ვიტან, როცა ვიცი, რომ სადღაც ვიღაც ნებისმიერ წუთს შეიძლება გახდე.
ნასვამი მძღოლიც და გვამიც.

და რომ მნიშვნელობა არ აქვს შენ თუ  "შენი", მთავარია ძვლები გეშლება და სულ აღარ გადარდებს რატომ სვამენ წასულების სადღეგრძელოებს და როგორ განსხვავდება ადამიანების სიკვდილთან  დამოკიდებულებები ერთმანეთისგან.

მთავარია რომ გიყვარდა, ნასვამი მძღოლი გახდა და ვსიო.