Thursday, August 5, 2010

"ფრანი", "შინი", ირაკლი ჩარკვიანი და ლადო ბურდული


ლადო ბურდულმა თავის მეგობრებს უთხრა, თუ "შინი", "ფრანი" ან "მეფე" გიყვართ, ახლავე ვწყვეტ თქვენთან მეგობრობას, თანაც ზედმეტი ლაპარაკის  გარეშე მოვაგვაროთ ეგ საქმეო.


ლადო ჩემი მეგობარი არ არის. 
შესაბამისად, მისი ეს მოთხოვნა მე არ მეხება.
ამიტომ, სრული უფლება მაქვს მიყვარდეს ის, ვინც მინდა. თუნდაც ფრანი.
არავინ არ მეტყვის მეგობრობაზე უარს.
ნუ ყოველ შემთხვევაში ასე, დემონსტრაციულად და  "მთელი ქვეყნის დასანახად ". 


თუ ლადო ჩემი მეგობარი არ არის და მე სრული უფლება მაქვს, მიყვარდეს ის, ვინც მინდა  და მაინც ვაგრძელებ წერას, ესე იგი, რამე უფრო მნიშვნელოვანი ამბავია, ვიდრე ფრანის სიყვარულზე უარის თქმა.


ნამდვილად. ფრანი ლადოს გარეშეც არ მიყვარს.
მეტსაც გეტყვით, საყვარელი რამეების ათეულში შინი და ჩარკვიანიც ვერ ხვდებიან.
მაგრამ მაგას რა მნიშვნელობა აქვს.


მნიშვნელოვანი ისაა, რომ ადამიანებს უბრალოდ  დროის და სივრცის აღქმა აქვთ დაქვეითებული  და გონიათ, რომ ყველაფერი სულ ისე იქნება, როგორც 10 ან 20 წლის წინ იყო.
გონიათ, რომ სამყარო მათ გარშემო ტრიალებს.
გონიათ, რომ მათ გარდა ყველაფერ დანარჩენს ერთი და იგივე ფასი აქვს  და  გონიათ, რომ თუ კაცობრიობის მიერ ათასჯერ ნათქვამ ჭეშმარიტებას კიდევ ერთხელ აგრესიული ტონით გაიმეორებენ, მაინცდამაინც თვითონ იქნებიან ამ ჭეშმატირების გამავრცელებლები.


ხოოდა, არ არის ეგრე.
90-იანების მერე დიდი ხანი გავიდა.
მასკულტურაც კულტურაა და მიუხედავად გარკვეული შინაარსობრივი კავშირებისა, არ შეიძლება ფრანი, ირაკლი ჩარკვიანი და შინი ერთ ქვაბში მოხარშო.
და მიუხედავად უკვე ყელში ამოსულობისა, მიუხედავად მაგის ასაკის გავლისა და მიუხედავად მისი ასევე გადამეტებული პოზიორობისა, ჩარკვიანი ბევრად  მეტია, ვიდრე ლადო.


პ.ს.
რამდენიმე დღის წინ თავისუფლების ბლოგებს ვკითხულობდი და კინაღამ  ვიფიქრე, მე მერევა რაღაცეები, ლადო მართლა კარგი ტიპიათქო. 
მალევე  მივხვდი, რომ მე კი არ მერევა რამე და ლადო კი არ არის კარგი ტიპი, უბრალოდ, ბიძინას ნაწერი იყო არანორმალურად კარგი.


ხოოდა, მთელი ეს ამბები იმიტომ, რომ, როგორც არ უნდა გაგვიკვირდეს, ლადო მართალია.


უბრალოდ, ზოგჯერ უნდა გადახედო გარშემო ადამიანებს და აუცილებლად მიხვდები, უნდა იყვნენ თუ არა ისინი შენ გვერდით.
და აქ ფეისბუქის  ან ისე მეგობრები არ იგულისხმება, აქ ზუსტად ლადოები, ფრანები და ეგეთი ხალხი იგულისხმება.
ხალხი, ვისაც პრეტენზია აქვს გახდეს შენი ფასეულობა, დაიმსახუროს შენი ყურადღება, კონცერტებზე მიგიყვანოს, ტელევიზიიდან მოგმართოს, ჟურნალების ყდებიდან სულელურად გაგიცინოს, გითხრას, რომ ის არის, ვინც შენ გჭირდება,  და მერე სხვა სიყვარულებზე აკრალვები დაკიწესოს.


აი, გახსოვთ ის ავადსახსენებელი შოუ, ეკა ხოფერიას "აუდიტორიაში" ფრანის ბიჭი თავის ინტელექტს რომ ამზეურებდა და დოჩანაშვილის სიყვარულს გვაძალებდა?
გახსოვთ, ლადო რომ ავად ჩატარებული კონცერტიდან წამოსულ უკმაყოფილო ხალხს პრიშიკებიან ბავშვებს გვეძახდა? 
და კიდევ რამდენი ვინმე გახსოვთ, ვინც პოპულარობას ადეკვატურად იყენებს, ვინც თავხედობას ურთიერთობის ფორმად არ იკანონებს და ვიზეც სიამოვნებით იტყოდით, რომ აი, ის, შენი იდეალია.


მე თითქმის ვერავიზე.როგორც ჩანს ლადოს ტონით კაი ხნის წინ გადავხედე "ერის გმირებს" და ხელში მხოლოდ იდიოტები, მატყუარები ან ჩემნაირი, აბსოლუტურად ჩვეულებრივი ადამიანები შემრჩნენ.


ლადო ჩემი მეგობარი არ არის და მე წესით სულ არ უნდა მადარდებდეს, რა ულტიმატუმს უყენებს ის სხვებს.
მაგრამ ლადო ხომ უბრალოდ, მთაწმინდელი კაი ბიჭი კი არა, ბოლო წლების განმავლობაში ერთ-ერთი ყველაზე მაგარი მუსიკოსია. შესაბამისად, უფრო მასშტაბურია, ვიდრე ერთი ადამიანი, სახელად ლადო.
 შესაბამისად, მე შემიძლია მასზე თავისუფლად  ვილაპარაკო, ისევე როგროც მაგალითად, ირაკლი ჩარკვიანზე, ან ჯონ ლენონზე.


თქვენი და "დიდი ადამიანების" დამოკიდებულებებზე კი  არ ვიცი.