Tuesday, September 14, 2010

საქართველოს განათლების სისტემის არგუმენტირებული გინება

ძალიან, ძალიან ბავშვობიდან. დაახლოებით იმ დროიდან, სკოლა რომ ერთადერთი საგანმანათლებლო დაწესებულება მეგონა, ვიცოდი რომ როდესმე აუცილებლად უნივერსტეტში უნდა ჩამებარებინა.
როცა უნივერსტეტში ჩავაბარე, უკვე ვიცოდი, რომ რამდენიმე უნივერსტეტი არსებობდა, სკოლა ერთადერთი საგანმანათლებლო დაწესებულება არ იყო  და იმისდა მიუხედავად, რომ  იმ უნივერსტეტის  იმდროეინდელი რექტორი, სადაც მე ვაბარებდი, კორუმპირებული იყო, უნივერსტეტი მაინც უნივერსტეტი იყო და მართლა დღემდე მიყვარს ამჟამად დაკეტილი პირველი კორპუსის ბაღი, რამდენიმე ლექტორი და კიდევ რაღაც-რაღაცეები, რაც მარტო  უნივერსტეტის კუთვნილებაა.
მიუხედავად იმისა, რომ ბაკალავრიატში სწავლის 4 წლის განმავლობაში აუტანლად ბევრჯერ მილანძღია ადმინისტრაცია და შინაბერა, გამოფრუტუნებული რექტორები, აუტანლად ბევრჯერ მიფიქრია, ჯანდაბა, ამასაც უნივერსტეტი უნდა ერქვას თქო, დიპლომის აღებიდან 2 წლის შემდეგ ისევ ვაპირებდი მაგისტრატურის გაკეთებას. 

ამის მიზეზი მხოლოდ თეთრი კედლების სიყვარული არ არის.
და საერთოდ, სიყვარულებზე გაცილებით პრაგმატული მიზეზი მაქვს.
სოციო და ფსიქო ლინგვისტიკას სხვაგან ვერსად ვერ ვისწავლი, მე კიდე ეგ მინდა რომ ვისწავლო. 
ხოოოდა, ეროვნული გაცდების ჩაბარების შემდეგ და შიდა გამოცდებამდე ზუსტად 2 დღით ადრე ვიღაცა უნივერსტეტის სასწავლო დეპარტამენტის წარმომადგენელის სატელეფონო ზარი მატყობინებს, რომ, იმას, რასაც მე მინდა ვერ ვისწავლი, იმიტომ რომ იმ სამაგისტრო პროგრამაზე სწავლის ერთადერთი მსურველი მე ვარ. ეგრე კი არაფერი გამოვა. ერთადერთი, რაც მე შემიძლია გავაკეთო, რომელიმე მონათესავე სპეციალობაზე გადასვლაა.
დიდი მადლობა.
არაფერში არ მჭირდება მონათესავე სპეციალობები.

მე მჭირდება ჩემი კონსტიტუციით მონიჭებული სწავლის უფლების გამოყენება.
ის, რომ უნივერსტეტი უკვე 5 კაცს ვეღარ აგროვებს ჯგუფების შესაგროვებლად, ჩემი პრობლემა არ შეიძლება გახდეს.
და მაშინ, თუ ჩემი პრობლემა არ გახდება და თუ  მე რომელიმე მონათესავე სპეციალობას ავირჩევ, სადაც ჩემს გარდა კიდევ სხვა ბევრს უნდა სწავლა, გამოვა, რომ ჩვენ  არასოდეს არ გვეყოლებიან კარგი იმ დარგების სპეციალისტები, რაზე სწავლაც 5 კაცზე მეტს არ უნდა.

ხოოდა, გადასარევი ამბავია.

ხომ შეიძლება რომ ფესტივალის დროს ფესტივალზე იყო და საქართველოს განათლების სისტემის კარგის ტრაკი არ გქონდეს საგინებელი.
ხომ შეიძლება, ამ ქვეყანაში თავის ადამიანად გრძნობა ფუფუფნება არ იყოს და შენი უფლებების გამოყენება რეალობა. 
ხომ შეიძლება, ქრონიკულად გულისრევის შეგრძნება სავსებით ადეკვატური რეაქცია არ იყოს და საერთოდ,
არ მიყვარს რა ეს ოხერი გინება და დაძაბული ნერვიული სისტემა.

მე მშვიდი და ბედნიერი ცხოვრების მომხრე ადამიანთა ნაწილს შევადგენ, რომელსაც სიამოვნებს, როცა იღიმება, მადლობებს იხდის და  უცენზურო სიტყვების გამოყენების აუცილებლობას ვერ გრძნობს.

არადა, არ გამოდის ეგრე