Saturday, October 9, 2010

70 წლის ჯონ ლენონი, პარასკევ საღამოები და ვადაგასული პროდუქტები

პარასკევი საღამოები ძალიან მინდა ხოლმე გავდეს პარასკევ საღამოებს. 

ზოგჯერ გავს, ზოგჯერ არა.
დღეს არ გავდა.
მეგობრების ერთი ნაწილი ფეხბურთმა წამართვა, მეორე თეატრალურმა ფესტივალმა და მესამე პარასკევმა საღამოებმა.

მეც ავდექი და ტუსო  წავიყვანე საღამოს ბაღში სასეირნოდ.

ტუსო გიჟივით დარბოდა სველ ბალახებზე და მე ვფიქრობდი, რომ ჯონ ლენონმა კარგი ქნა 70 წლამდე რომ არ იცოცხლა.

რაღაც უცნაური იქნებოდა, დაბერებული და დაჩამიჩებული. ტრანსფორმირებული იდეალიზმით და დროს ფეხ აწყობილი, იოკოსთან ერთად მოდის კვირეულებზე მოსიარულე.

მე სულაც არ მენდომებოდა ეგეთი ჯონი.


ისედაც კომერციულად მომგებიან პროდუქტად აქციეს. ლენონიანი ჩანთები, ლენონიანი მაიკები, ლენონიანი გემოვნება, ლენონიანი მკვლელობა, წელს ადგებიან და 3 ახალი ჯიშის გიტარას დაამზადებენ, იმის მსგავსებს, ჯონი რაზეც უკრავდა თავის დროზე.


იოკო ბედნიერია, იმიტომ რომ დარწმუნებულია, გრანდიოზული ფასის მიუხედავად ყველა გაიყიდება,  ჯერ კიდევ ცოცხალი ფანები საბანკო ანგარიშების ნაშთებს ამოწმებენ და ჟურნალები სტატიებს სტატიებზე წერენ, ვინ ვის დაასწრებს პრინციპით. 


გუგლიც კი დაფაცურდა და ვერ დაუკარგავ, ღრმად საყვარელი მილოცვა მოიფიქრა, მაგრამ მერე რა, ჯონს მაინც არ უნდა ეცოცხლა 70 წლამდე. 




მე არცერთ შემთხვევაში არ ვაქცევდი იმ კაცის დაბადების დღეს დამატებითი ვიზიტორების მოსაზიდ პოსტად, რომელსაც ბაბუასთან ერთად ვუსმენდი ბოლოს ბაბუას  ბოლო ზაფხულის ცხელ დღეებში.

 მე არცერთ შემთხვევაში არ დავწერდი არც ერთ სიტყვას კაცზე, რომლის ცოლიც ერთადერთი ქალია დედამიწის ზურგზე, ვისიც მშურს, პარასკევ საღამო რომ ისეთი ყოფილიყო, როგორ პარასკევ საღამოს შეეფერებოდა.

და საერთოდაც, მე ვერ ვიმახსოვრებ დაბადების დღეებს და არ მიყვარს დღესასწაულები.

მე პარასკევული პარასკევები და კომერციად არ ქცეული იდეალები მიყვარს.

ეგენი  კიდე 70 წლამდე ვერ აღწევენ და სავარაუდოდ ძალაინაც კარგს შვრებიან.

პ.ს. ყოველთვის შეამოწმეთ რაიმე პროდუქტის ყიდვისას შენახვის ვადა.
ხშირად ვადაგასული პროდუქცია იყიდება ხოლმე სანდო სუპერმარკეტებშიც კი.


ერთხელ კვერცხი შემომეყიდა ეგრე, ვადაგასული და არ იყო სასიამოვნო ამბავი.