Saturday, December 11, 2010

ფამუქის ქუჩა პარიზში და ახალი მთვარის ეფექტები თბილისში

ყველა შემდეგო შაბათო დილავ, ძალიან გთხოვ, ბევრად უკეთესი იყო, ვიდრე დღეს იყავი.
სულაც არ მომწონს ინტერნეტპროვაიდერებით დაწყებული დღეები, მით უმეტეს შაბათები.

არადა, სიზმარში პარიზში ვიყავი, სასტუმროში დედაჩემი, ჩემი და და კიდევ ილო აღმოვაჩინე.პარიზში სხვა რომელღაცა ქალაქიდან ჩავედი, მერე გერმანიაში მივდიოდი და მანამდე ფამუქის ქუჩაზე დავდიოდი. მიკვირდა, რომ პარიზში ფამუქის ქუჩა არსებობდა და ვაპროტესტებდი, რომ ის სულაც არ იყო წითელი.

პარიზი სულაც არ გავდა პარიზს, სასტუმროს ნომრებში ბევრი "ყიყლიყოები" იყო და საერთოდ, ჩემი სიზმრები ერთ დიდ გაუკვევლობად იქცა.

წინა ღამეს ვიღაც მეგობართაგანმა რაღაც გაურკვეველ ფართიზე გრძელი და ბევრთვლებიანი ყელსაბამის ძაფი გამიჭრა. თვლები მთელ იატაკზე მიმოიფანტნენ, მე ვამბობდი, რომ რეალურად თვლები კი არა, იატაკზე ჩემი დღეები, ემოციები და რეფლექსები ეყარა.

მამამ 9 საათია, ადექიო, თვალები გავახილე, ვიტირე და ისევ დავიძინე. 10ზე ხელახლა გავიღვიძე.
ლექციაზე დამაგვიანდა.
საღამოს ვფიქრობდი რომ სავარაუდოდ ძალიან სენტიმენტალური მოხუცი ვიქნები და სულაც ვერ აღვფროვანდი.სავარაუდოდ აუტანელი იქნება.

მე დაფაფიქსირე, რომ სავსე  მთვარეზე ვამპირების ეშვების ანალოგიით, ახალ მთვარეზე ძველი ბიჭები გამოდიან. არ ამ აღმოჩენას გავუბედნიერებივარ. მოსაწყენია მთელი ეს წრეები.

რამდენიმე დღის წინ 3 ერთმანეთზე მომხიბვლელი და რეალური სურვილი გამიჩნდა და მივხვდი, რომ ასე ძალიან და მკვეთრად განსაზღვრულად უკვე წლებია არაფერი მნდომებია.
ხოოდა, დავდივარ და ვკითხულობ, რამე ძალიან რომ გინდა ის ხომ აუცილებლად, აუცილებლად გამოვა თქო.
რაც არ უნდა მიპასუხოთ თქვენ ან სიზმრებმა,ახალმა და ძველმა მთვარეებმა ან ახალმა და ძველმა ბიჭებმა, მე მაინც ძალიან, ძალიან მინდა რომ ჩემი მკვეთრი სურვილები ასრულდნენ.

გუშინ საღამოს იმ საშინელი წითელი პომადის წასმა დამავიწყდა სამსახურდან გამოსვლის წინ და მეგონა, მარშუტკები მხოლოდ იმიტომ არ მიჩერებდნენ. მერეც, სადღაც მივედი და თავს საშინლად ვგრძნობდი. მალევე წამოვედი და სწორადაც მოვიქეცი.
საშინელებაა ღამე ტრანსპორტი რომ გჭირდება, ვერაფრით ვერ ვარჩევ მარშუკტების ნომრებს.ამიტომაც საბოლოოდ სახლში ფეხით დავბრუნდი. ჩემი და ირაკლის თეორიის თანახმად აუცილებელია სახლში მისვლამდე ფეხით სიარული, თუ საბოლოოდ დაცომებას და გამოშტერებას არ გეგმავ.
საწინააღმდეგო არგუმენტები არ მიიღება.

მე სულაც ვერ მივხვდი, რომ უკვე ერთი წელი გავიდა.
ადაპტირება სახეზეა, ცვლილებებიც და მარადიული ამბებიც.

თოვლის ბაბუავ, შენ რა გენაღვლება, წელსაც მოზიდავ სულელურ საჩუქრებს და გააცრუებ იმედებს, ისე რომ მე ერთხელაც კი არ გამახსენდები, შაბათმა დილებმა იკითხონ, ყოველ კვირას პრეტენზიებით რომ ვხვდები.