Friday, December 2, 2011

მე რომ კეთილგონიერი ადამიანი ვყოფილიყავი

ერთ მშვენიერ დღესაც ავდგები და ვიტყვი, რომ ვერ ვიტან ამ დასვენების დღეებს, იმიტომ კი არა, რომ დასვენება აღარ მიყვარს, იმიტომ რომ ისინი იმედგაცრუების მეტს არაფერს აკეთებენ.

რომ იცი, რომ როდესღაცა კვირის ბოლოს დასვენების დღე გაქვს, ყველა სასიამოვნო და არასასიამოვნო საქმეებს ამ დღისთვის ინახავ, ეს საწყალი დღე კიდე ისევე 24 საათიანია როგროც ყველა დანარჩენი, ამიტომაც სულაც არ არის გასაკვირი, ყველა ხრინგალს  რომ ვერ იტევს და სრულიად უდრტვინველად, რას მელოდებოდი, რო მელოდებოდი, შენ თუ კეთილგონიერი ადამიანი ხარ - სახით გიცრუებს იმედებს.

ხოოდა, ასე:  ვერ ვიტან დასვენების დღეებს. ცაიტნოტში რომ რაიმე სასიამოვნოს გამოგლეჯ ხელიდან რომელიმე დაკავებულ და გაძეძგილ დღეს აშკარად ის უფრო სასიამოვნოდ მახსენდება, ახლა, ამ დასვენების დღეს, სრულიად იმედგაცრუებულს დასვენების დღეების არსებობით.

და საერთოდ, ბოლო 2 თვეა მხოლოდ იმიტომ არ დამიწერია, რომ დღითი დღე უფრო და უფრო ხვდები, როგორ მეშინია  სიტყვების, ნათქვამისაც  და მით უმეტეს დაწერილისაც.
ისინი აუტანელი სისწრაფით სრულდებიან, ბუმერანგებივით უკან ბრუნდებიან, ვარაუდების გამოთქმის საშუალებასაც კი არ მაცლიან  და  ბოლოს მთელ პასუხისმგებლობას მე მჩრიან ხელში.

სულაც არ არის სასიამოვნო ამბავი.
ისედაც 28000 ფობია მაქვს და როგორც ბოლო პერიოდში ვხვდები, უბრალოდ, არ გამომდის მშვიდად ვიყო ბედნიერი.

პ.ს. ბედნიერი დასვენების დღეები და მშვიდი ბედნიერებები თქვენ, ვისაც ჯერ კიდევ მყარი ნერვული სისტემა გაქვთ.