Sunday, April 15, 2012

არაკონცენტრირებული ბედნიერებები

კვერცხები არ შემიღებია.
არც რამე განსაკუთრებული სადღესასწაულო გამიკეთებია კონკრეტულად ამ დღისთვის.

ვცდილობ, ჩემი სიხარულები, ბედნიერებები და სიმშვიდეები არაკონცენტრირებულად ერთ დღეს, არამედ ყოველ დღე პატარ-პატარა დოზებით მივიღო.

ხოოდა, ასე მაგალითად ვისწავლე ხაჭოს პასკის გაკეთება. უგემრიელესია, ნაკლებ კალორიულია, ვიდრე ნებისმიერი ცომიანი პასკა და ძალიან, ძალიან სასარგებლოა. ინტერნეტში ბევრი რეცეპტი დევს, რომლის მიხედვითაც შეგიძლიათ იხელმძღვანელოთ. ჩემი საკუთარი რეცეპტი მათი კომპინაციაა და შეგიძლიათ ნახოთ ბმულზე/


სახლში ყვავილები მოვაშენე და დიდად ბედნიერი ვარ. თავიდან ისე მოვიტანე, არც მეგონა თუ გაიხარებდნენ, მეთქი, სანამ იცოცხლებენ, იყვნენ. მაგრამ აღმოჩნდა რომ ჩემ ხელში ყვავილები მშვენივრად ხარობენ. ხოოდა, ძალიანაც კარგი. 
ისე, ადამიანებმა რომ არ იციან ხოლმე ერთმანეთს რა აჩუქონ და ჭიქებს, საფერფლეებს, თითო ჭრაჭუნა ქაღალდში გამოხვეულ ვარდებს  და მსგავს ბანალურ რამეებს რო ჩუქნიან ხოლმე, აი, რატომ არ ჩუქნიან მაგალითად ქოთნიან ყვავილებს? მოუვლის ის ვიღაცა, გაახარებს, გაეხარდება. რა ვიცი. მე გვანცამ მაჩუქა ორი ცალი მაგალითად. დიდად ბედნიერი ვიყავი. 
ეგეც ბოტანიკური. სადაც მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი ხალხი დაზივზივებს, სასეირნო ბილიკებს აკეთებენ და გადათხრილობის რეჟიმში არიან და ბევრი ნაგავი ყრია, მაინც ღირს გასეირნება. ყველაფერი ყვავის, კარგი სუნია და გრილა. 

 ხოოდა, ასე. ვინარჩუნებ აღდგომისადმი განსაკუთრებულ სიყვარულს, დამსაქმებლების უმეტესობისადმი უნდობლობას და კიდე ოდნავ უარეს შეგრძნებას, ბედნიერების მყარ შეგრძნებას და მადლიერების გრძნობას საკუთარი ფეხებისადმი, რომლებიც ერთგულად დამატარებენ. 



შიგადაშიგ ქალაქის ქუჩებში გაბნეულ მსგავს მაიმუნობებს ვიღებ. ისე, საკუთარი არქივისთვის. 


და სულაც არ მეხამუშება ის, რომ დროის დიდ ნაწილს საჭმელებზე, სახლის ამბებზე და მსგავს რამეებზე ფიქრში ვატარებ. პირიქით, ძალიანაც მომწონს.