სქოლიოზიანი ემბრიონი

just a slow day

2012-01-25T14:59:00.002+04:00

სულ, სულ ცოტა ხანში ჩვენ ერთად ვიცხოვრებთ. იმედია დიდხანს და ბედნიერად.

მანამდე კი, სანამ ღამღამობით ძალიან ძალიან ლამაზად თოვს, სანამ ისე მეზარება მეცადინეობა, რომ ადამიანური ენით ამას ვერ გადმოცემ, იმაზე ვფიქრობდი, როგორი უნდა იყოს სახლი, სადაც დიდხანს და ბედნიერად უნდა იცხოვრო, ორიათასრვაასზე მეტი რესურსი გამოვიწერე.
სულ ლამაზი სახლების ლამაზი სურათებით გაძეძგილი და იმდენი ლამაზი ნივთი ვნახე, სულ ამებნა თავგზა.

ხოოდა, მინდა ეს ჩემი ლამაზი და თავგზააბნეული პერიოდი ბლოგზეც დარჩეს.

მერე როდესმე მოვბრუნდები, გამეხარდება, გამახსენდება, რა იცი, რა ხდება

პ.ს. ესეც დღევანდელი სიმღერა

ჩემო ღმერთო, წამიყვანე გორელოვკაში

2012-01-10T17:24:00.002+04:00

იცით რაა ძალიან, ძალიან ცუდი?

აი, დილას ადრე რომ დგები, სამსახურში მოდიხარ და შუადღისას ამ შენ საოცარ, საოცნებო ოფისში მზე ისე რომ შემოდის, გეგონება გაგანია ზაფხულია, გარეთ თბილა, ყველა ბედნიერია და ეგეთები. ფანჯრებს აღებ, გიხარია, ვოტ, სითბო.

გარეთ კიდევ არაფერიც. ჩვეულებრივი ზამთარია.

სუსხებით და ბევრი ტანსაცმელი რომ უნდა გეცვას შენი ნების საწინააღმდეგოდ, ეგეთი.

მე კიდე გაზაფხული მინდა და ჩემო ღმერთო, თუ ამ გაზაფხულზე არა, როდესმე გაზაფხულზე მაინც წამიყვანე დუხაბორების სოფელში. აი, ეგეთი სახლები რო დგას, იმაში.

და კიდევ, ბარემ აქვე.
როდესმე ალბათ ისევ ვიტყვი, წავედით, ბევრი ვიარეთ, ასე ოფისებში გამოკეტილი მზე საკმარისი არ არისთქო და ისეთ ადგილებს ვნახავ, რომლებიც გადამაფიქრებენ, რომ მალე სამყარო სრულიად ერთნაირი და მოსაწყენი გახდება და მე ისევ ისე გატაცებით ავიღებ კამერას ხელში, როგორც ადრე. აი, ოლიას უვლია ეგეთ ამბებში და გადაუღია კარგი ფოტოები.

ხორცი, კვერცხი და ბალახეულობა ნადღესასწაულევს

2012-01-04T18:07:00.000+04:00

ხო, მე მიყვარს ხორცი, კვერცხი და ბალახეულობა იშვიათად.

სამუშაო საათების დამთავრებამდე რამდენიმე წუთი დარჩა.

მე საშინლად მშია.

და საერთოდ, მე აქამდე სულაც არ ვიცოდი, რა იყო შიმშილი.

ეს ამ ბოლოს გავიგე და იმის შემდეგ ახალი საქმე მაქვს.

დავდივარ და ვათვალიერებ დღეში ათასობით საჭმლის რეცეპტს და მგონია ხოლმე, რომ ასე უფრო ნაკლებად მომშივდება. და როცა საჭმელები აუცილებლად ჩემი გასაკეთებელი იქნება, მე ყველა რეცეპტი მემახსოვრება და რიგრიგობით გავაკეთებ მთელ ამ გემრიელობებს.

უკვე ნადღესასწაულებ ახალ წელს გილოცავთ.

24

2011-11-28T02:42:00.001+04:00

მიუხედავად მთელი ჩემი საოცარი და შეგრძნებებისა, ისტერიკების და რამდენიმედღიანი გაჩუმებებისა, მე ალბათ მაინც ბედნიერი ადამიანი ვარ და ეს აუცილებლად,აუცილებლად უნდა ვუთხრა ჩემ თავს, რომელსაც გზადაგზა ეჭვი ეპარება ხოლმე მთელ ამ ამბავში.

და ბარემ : მადლობა მას, ვინც ხვდება, რა სურვილის ასრულებაა შენთვის მნიშვნელოვანი და მადლობა მას, ვინც ყველაზე მნიშვნელოვან სურვილებს ასრულებს.

ხვალ ორშაბათია და გარანტირებულად დავკარგავ წონასწორობას, ბედნიერების შეგრძნებებს და სიმშვიდეებს,მაგრამ ნი ჩევო,მე ოდნავ უფრო დიდი გოგო ვარ, ვიდრე ერთი წლის წინ ვიყავი, ჩემი უკიდურესად მნიშვნელოვანი პროგრესებით და ბედნიერებებით :)

Sind meistens gar nicht wahr

2011-11-26T15:37:00.001+04:00

ეს კაცი, ჯონად წოდებული, ბედნიერი დასვენების დღეების იდეალური ილუსტრატორი იქნებოდა.
მე კი, რომელიც ხვალამდე არაფრის დაწერას არ ვაპირებდი, ხვალ კი ვფიქრობდი, მეთქვა რა კარგია, რომ შარშან ამ დროს ჩამოწერილი სურვილებიდან ყველაზე მნიშვნელოვანი შემისრულდა, რის გამოც აგერ უკვე რამდენი თვეა ბედნიერად გამოვიყურებითქო, მაგრამ ვერ აღმოვჩნდი ეგეთი გადასარევი და ვერ გაგწირეთ მხოლოდ პოზიტივების მიმღებებად.
ხვალ წესით "დღესასწაულია" და ადამაინები დღესასწაულებზე ცდილობენ მხოლოდ კარგ რამეებზე აქცენტირდნენ, მე კიდე არ მიყვარს დღესასწაულები და მეშინია განსაკუთრებული დღეების, მე ჩვეულებრივი, ყოველდღიური ნეტარებები მიყვარს, ჩვეულებრივად ქცეული.
მაგრამ ვინაიდან ყოველთვის არ მოდიან ჩვენთან კეთილი ელფები და იმით არ გვასაჩუქრებენ, რაც ძალიან, ძალიან გვინდა, მე სრულიად ლოგიკური წინასადღესასწაულო კრიზისი მაქვს, რომელსაც არანაირი ხვალ, ზეგ და შემდეგი დღეები არ უშველის, მანამ, სანამ ჩემი ცხოვრება ცოტა უფრო სიმპატიური არ მომეჩვენება.

ბედნიერი შაბათი კვირა, ნამდვილი დღესასწაულები და სიმპატიური ცხოვრებები თქვენ :)

ღმერთივით შაბათი

2011-10-23T20:00:00.000+04:00

მე უკვე ცხოვრება აღარ მინდოდა. დილას სწრაფ-სწრაფად ვიღვიძებდი და სამსახურში მივდიოდი, ტირილისთვის საღაამობით თუ ვიცლიდი, ისიც ყოველთვის ვერა. ანუ, თუ ძალიან გადავიღალე, ვეღარც ვტირი და ვეღარც ვიძინებ.

ღმერთივით შაბათს სრულიად მოულოდნელად ხევსურეთში წავედი, ასევე მოულოდნელად ჩვენ ახლა უკვე მიტოვებულ სოფელში ავედი, სადაც როგორც გავიხსენე ბოლოს ალბათ 6 წლის ვიყავი და პირველად გადავიღე ამ კამერით ამ რეჟიმში ფოტოები.

მე იმდენად მომწონს, თქვენ შეგიძლიათ აღარ გადაირიოთ, მაინც ვერავინ დამარწმუნებს, რომ ისინი გადასარევები არ არიან, ისე როგორც აქამდე ვერც ერთმა სამსახურმა ვერ დამარწმუნა, რომ სუფთა ჰაერს, მზეს და ბალახს რამე ჯობია.

ხოოდა ეგრე. ჯერ ისევ კვირაა. ეს ყველაფერი ძალიან გავს ადგილობრივ ანესთეზიას. ოპერაციისას ვერაფერს გრძნობ, არაფერი გტკივა, რამდენიმე საათი და ყველაფერი ისევ ისეა. + ჭრილობა. მაგიტომაც აღარ დავდივარ ბოლო პერიოდში იმდენს, რამდენსაც ადრე დავდიოდი.
1 დღიანი არა, ბევრდღიანი ბედნიერებები მინდა.

ტკბილ ნოემბერს გისურვებთ.

კარგი გოგოა დუდა

2011-10-03T18:53:00.000+04:00

უკვე ისეთი ამინდებია, ქუჩის იმ მხარეს რომ დადიხარ, რომელ მხარესაც მზე ანათებს.

ანუ აგრილდა.

მე ყოველ დილას 10-ს რომ 10 წუთი აკლია სახლიდან გავდივარ და პლეხანოვის მარცხენა ტროტუარს მივუყვები. მაგ დროს მზე მარცხენა მხარეს ათბობს.

3-დან ოთხამდე იგივე პატივცემული მზე სამზარეულოს ფანჯარას ადგება. მე მაგ დროს ვსვამ ხოლმე ყავას.

სახეს მზეს ვუშვერ, ვიხსენებ ბათუმში გატარებულ ერთადერთ დილას ამ ზაფხულიდან, როცა ძალიან მეზარებოდა ზღვაზე გასვლა და მეგობრის მეგობრის აივანზე ვეფიცხებოდი მზეს.

ამასობაში სახე მეწვება, ფინჯანში ყავა თავდება და მე ვერც ვასწრებ იმაზე ჯავრის წამოწყებას, რა ცოტა მზე შევაგროვე ამ ზაფხულში, სამუშაო მაგიდას ვუბრუნდები.

საღამოს აზრი არ აქვს პლეხანოვის რომელ მხარეს ივლი, მზე უკვე ჩასულია.

ხოოდა, როცა ეგრე ცხოვრობ, როცა კვირა დღეა, შენ ისე ტკბილად გძინავს, თითქოს შენ მაგივრად სხვა გრძნობდეს ყოველდღე შემოდგომის სუსხს და კაპიტალიზმის მოკრძალებულ ხიბლს, სხვა აფიქსირებდეს, რომ გაზრდასთან ერთად ყველაფერი საშინლად რთულდება, ათას რამეზე გიწევს ზრუნვა და ამით თითქმის არაფერი არ იცვლება, თითქოს შენ არ იყავი ის, ვინც რამდენიმე დღის წინ გადაწყვიტა, რომ სამყაროში შენზე თითქმის არაფერი არ არის დამოკიდებული და შენ ჩვეულებრივი ნამცეცი ხარ შენი ვითომ მნიშვნელოვანი არსებობით, ადამიანები კი ყველაფერს აკეთებენ იმისთვის, რომ ამ საკუთარი თავის მნიშვნელობის შეგრძნება არ დაკარგონ.

კვირა დილაა და მსგავს ამბებზე არ ფიქრობ, გძინავს და სიზმარში წინა კვირის ფრაგმენტები გესიზმრება ინტერპრეტირებულად და რა გასაკვირია, რომ არ იცი, რომ ეს კვირა განსაკუთრებული კვირაა.

კვირა განსაკუთრებული მხოლოდ იმიტომ იყო, რომ პირველად ავდექი და სახლიდან გავედი რომელიმე მეგობრის გამო კი არა, მეგობრის შვილის გამო. ხოოდა, მივხვდი, რომ მთელ იმ ჯანდაბებთან ერთად, რაც გაზრდასთან ერთად მოდის, კარგი რამეებიც არსებობს.

და ისეთი თბილი და მაგარი შეგრძნება იყო, რომ მთელი ჩემი უმზეო შემოდგომის ჯავრი და კაპიტალიზმის მოკრძალებული ხიბლის დამღა ჩამომაშორა.ვიჯექი ბედნიერი და ვფიქრობდი, რა კარგი გოგოა დუდა.

უბრალოდ, მერე ისევ ორშაბათია ხოლმე, ცივი ამინდით და ზრდასრულების საზრუნავებით. მე ყოველი კვირის დასაწყისში ვდებ პატიოსან სიტყვას, რომ იმ კვირაში კარგად მოვიქცევი, ავ განწყობებს გავუმკლავდები, კეთილგონიერი და თავაზიანი ვიქნები და ა.შ. შუა კვირამდე ვძლებ ხოლმე, მერე ვეღარ.

ჯერ კვირის დასაწყისია და ყოჩაღად ვარ. უბრალოდ, ამ ოქტომბერს აებნა თავგზა და თავი დეკემბერი გონია. მე კიდე სულაც არ მინდა ცივი შემოდგომა, ტკბილი შემოდგომა მინდა. ჯერ კვირის დასაწყისია და ყოჩაღი გოგო ვარ.

ვაკანტური ადგილები, ასეთი ცხოვრებები და სხვა ბედნიერებები

2011-09-24T18:16:00.001+04:00

მთელი კვირა ჩემ სამსახურში ვიღაცეები დადიოდნენ გასაუბრებაზე.

ასე მოდიან, ფიქრობენ, რომ რაღაც კონკრეტული თანამდებობა მაინცდამაინც მაგათთვის არის შექმნილი, ზოგს შეიძლება არც აქვს იმედი, მაგრამ მაინც მოდის, იმიტომ რომ დაურეკეს და იფიქრა, იქნებ რამე იყოს, იქნებ ტყუილად ვარ ნიჰილისტიო.
ზოგი ალბათ არც არაფერს არ ფიქრობს, უბრალოდ, უსაქმურობა და უფულობა მოწყინდა და სამსახურის ძებნა დაიწყო.

ისე მოდიან, სათითაოდ, მერე ჯგუფ–ჯგუფად ერთიანდებიან და სანამ ვინმე გაესაუბრება, დერეფანში კონკურენტებთან იწყებენ კომუნიკაციას. თან ისეთ კომუნიკაციას, აბა ვნახო, ეს ვინ არის, რა გამოცდილება აქვს, რა მოსაზრებები ამ ვაკანსიაზე, რა იცის, სად უსწავლია. მოკლედ, ადამიანური ამბებია.

მე კიდე მთელი კვირაა ყველა ჩემი ძველი სამსახური და იქ მოსახვედრად გავლილი გასაუბრებები გამახსენდა.
აქვე გეტყვით, რომ მე კატეგორიული ტონით არ ვეთანხმები იმ აზრს, რომ სამსახურის დასაწყებად ნაცნობ/ახლობელია საჭირო და არც იმას, რომ რაც არ უნდა ჭკვიანი იყო, ამ ქვეყანაში არაფერს აზრი არ აქვს.
მეტიც, კატასტროფულად ვერ ვიტან, როცა იმას მიმტკიცებენ, რასაც წლებია საკუთარი სამსახურებით ვაბათილებ. დავდივარ ხოლმე გასაუბრებებზე, მჯერა რომ ეს ის არის, რაც მე მინდა და მერე ხარ ვიწყებ მუშაობას, ხან ძველ ადგილზე ვრჩები. ასე, ახლობლების და ამერიკული ოცნებების გარეშე აგერ უკვე რამდენი ხანია.

ხოოდა, მთელი კვირაა მახსენდება, როგორ ვიჯექი 17 წლის მე ზაფხულის არდადეგების მიწურულს სახლში მარტო, როგორ ვნახე რაღაც გაზეთში ვაკანსიების ვრცელი ჩამონათვალი და იმ ჩამონათვალში ერთადერთი დასახელება, რომელიც ჰუმანიტარებისთვის იყო განკუთვნილი. მეორე კურსზე გადავდიოდი და ვიფიქრე, სწავლის დაწყებამდე ვცდი, სახლიდან გარეთ გასვლის მიზეზი მაინც მექნებათქო. დიდხანს დავიდიოდი გასაუბრებებზე, მერე სტაჟიორი ვიყავი, მერე ფრილანსერი, ამასობაში სამი წელი გავიდა და მე გერმანიაში წავედი.

მერე მახსოვს როგორ ვიყავი 20 წლის მე სრულიად მარტო შემოდგომის ბოლოს ცენტრალურ გერმანიაში, როგორ მეგონა, რომ ყველა უნდა მომსალმებოდა და ეთქვა: რა კარგია, რა გადასარევია, შენ რომ ჩამოხვედი, შენ ხო აქ ჩამოსვლა მეორე კლასიდან გინდოდა და მოსაწყენ გერმანული გრამატიკის სავარჯიშოებსაც გულმოდგინედ ავსებდი. აი, ეგრეა, რასაც მოინდომებ, გექნება. ახლა აქ ხარ და დატკბი აქაურობითო. მაგრამ სულ ტყუილად მეგონა. იმ ცივ გვიან შემოდგომას 1 თვეში 3 სამსახური გამოვიცალე და არავის არ უთქვამს, რა კარგია, აქ რომ ხარო. მე სულ მარტო ვიყავი, 20 წლის და ქვეყნის მოსახლეობა 80 მილიონზე ბევრად მეტს ითვლიდა უკვე იმ დროისთვის. სრულიად არამხიარული ამბავი იყო, უბრალოდ, ბევრი ვიმოგზაურე იმ წელს.

მახსოვს გერმანიიდან ჩამოსულს როგორ მინდოდა დასვენება, მერე როგორ წავედი ზა ინწერესა გასაუბრებაზე და დავიწყე ერთ–ერთ წყეულ ტელევიზიაში მუშაობა, სადაც თავიდან მეგონა რომ ტაქსის გარდა არაფერი მიდიოდა და საღამოობით შემოგარენში ტურები კიოდნენ. გულისხმიერი ოპერატორი მყავდა და ზოგჯერ გადაღებების მერე ალკოჰოლს მთავაზობდა რელაქსაციისთვის.
იქიდან მალე წამოვედი, საკმარისად სკანდალური ხმა არ მქონდა. გამოვიდა, არ ვივარგე ჯოჯოხეთისთვის.

მერე კიდე ვიყავი გასაუბრებაზე, მერე კიდევ, მერე კიდევ. ბათუმში არ ამიყვანეს, თბილისში ამიყვანეს, ძველ სამსახურში ვერ დავბრუნდი, სრულიად ახალი ვიპოვე და ასე. შიგადაშიგ კერძო პროექტები ჩნდებოდნენ, სამსახურებზე უფრო საინტერესოები და რამდენიმე დღით სხვა რამეზე გადადიოდა კონცენტრაცია.

ხოოდა, რაღაც სევდიანი სურათია რომ უყურებ ადამიანებს, რომლებსაც შენზე მეტი ან ნაკლები გამოცდილება აქვთ, შენზე მეტი ან ნაკლები უნახავთ, შენზე იმედიანები ან უიმედოები არიან, შენზე თავდაჯერებულები და მიზანთროპები ან სულაც პირიქით და ფიქრობ, რომ ის, რაც ამ წუთას მათთვის მნიშვნელოვანია, რაზეც იმედებს ამყარებენ, რის გამოც ვიღაცა თავისსავე მდგომარეობაში მყოფს სახელდახელო დიალოგში ითრევენ, მნიშვნელოვანი მხოლოდ რამდენიმე დღეა.
გზადაგზა რუტინა ხდება, შენ სისტემის ნაწილი ხარ და თან ისეთი, რომ შენი ქარიზმების ქრობას და უძილო სახეს პროტესტის გარეშე იღებ.

ეგეთია ცხოვრება ჩემო დერეფანში გადაყრილო უცნობებო, თავგამოდებით მომუშავე და შედარებით უსაქმურო მეგობრებო, ყველა ჩემო გადასარევო ადამიანო, რომლებიც ფიქრობთ, რომ სამსახურები ბედნიერებებს მოგიტანთ და იმათაც, რომლებსაც უკვე წლებია ვაკანსიებისთის თვალი არც კი შეგივლიათ, შემთხვევითო გამვლელებო, ერთ დროს რომ მივიჩქარით დილაობით ოფისებისკენ და საღამოობით სხვადასხვა დროს სხვადასხვა სახეებით რომ მივდივართ სხვადასხვა ადგილებისკენ.

მე კიდე მჯერა, რომ არსებობს სხვა ბედნიერებიც.

და ისიც კარგად ვიცი, რა მაგარია, როცა შენ რაღაცას აკეთებ, როცა შენ ხარ ის, ვიზეც არჩევანს აკეთებენ, როცა შენში ძალას გრძნობ და იცი, რომ რაღაც შეგიძლია და იცი, რომ სხვა ბედნიერებების არსებობის შემთხვევაში, მათთან მისასვლელად ზოგს დიდი და ზოგს მოკლე გზის გავლა ჭირდება.

p.s. ტექსტში ჩართული სიმღერა, შეიძლება რომ გეგონოს, ტექსტთან არაფერ შუაშიაო, შუაშიაო. აი, მაგ კაცმა იცოდა სხვა ბედნიერებების ამბები და ეგ ჩანაწერი მგონი ერთ-ერთი ყველაზე კარგი ლაივის ჩანაწერია/

ბავშვობის მოწყენილი დღეების ნახატები და ბროკ პოდუჩეკი

2011-09-16T22:53:00.001+04:00

ბავშვობაში, როცა მოწყენილ დღეებში სახლში ვიჯექი, სკოლის ამბები არ მადარდებდა და გარშემო ჩემხელა არავინ დაიარებოდა, ჩემი არაკომუნიკაბელურობა რომ მომეშორებინა და ბავშვებთან თამაში მესწავლა, სასაცილო რამეებს ვხატავდი და მაგიდის უჯრაში ვაწყობდი მანამ, სანამ ძალიან ბევრი არ დაგროვდებოდა და მერე ერთიანად არ გადავყრიდი.

ცოტა მერე, როცა სკოლის ამბები მადარდებდა და დღეები ისევ მოწყენილები იყვნენ, მაინც არაკომუნიკაბელური ვიყავი და მოწყენილ დღეებში დახატულ რამეებს კედლებზე ვაკრავდი, სანამ იმდენი არ დაგროვდებოდა, რომ ყველას ერთად ჩამოვკრეფდი და სადღაც გადავყრიდი.

კიდევ უფრო ცოტა მერე, როცა ჩემი და გაიზარდა და კედლებზე უკვე მის ნახატებს ვაკრავდით.

მაშინ რომ გვეფიქრა, რომ ეს ნახატები მოწყენილ დღეებში დახატული სულელური ბავშვური რაღაცეები კი არა, მშვენიერი რამეები იყო და იმის მნიშვნელობის შეგრძნება გვქონოდა, რასაც ჩვენ ვაკეთებდით, შეიძლება ყველაფერი სულ სხვანაირად ყოფილიყო.

შეიძლება ჩვენ ახლა ვინმე ბროკ პოდუჩეკები ვყოფილიყავით, ხატვა გაგვეგრძელებინა და სულ სხვა ამბებში ვყოფილიყავით გახვეულები.

მართალია, სულაც არ ვიცი, ვინაა ვინმე ბროკი და როგორ ცხოვრობს, თვლის თუ არა, რომ რასაც აკეთებს, მნიშვნელოვანია და საერთოდ, აქვს თუ არა ბედნიერების ისეთი მძლავრი მოთხოვნილება, როგორიც მე მგონია, რომ ყველა ნორმალურ ადამიანს უნდა ქონდეს.

ან ფიქრობს თუ არა საერთოდ იმაზე, რამდენად მნიშვნელოვანია საქმე, რომელსაც აკეთებს.

ან რას იფიქრებდა, რომ გაეგო, რომ ერთმა ტკბილმა და გენიალურმა ნასტასიამ სადღაც შორს მაგისი ბლოგი იპოვა და იმის მერე ფიქრობს, რის მიხედვით ანიჭებენ ადამიანები ამ თუ იმ რამეს მნიშვნელობას, სახელს, სტატუსს.
მაგრამ მე სრულიად არაფერი არ ვიცი ვინმე ბროკზე გარდა იმისა, რომ ამერიკელი უნდა იყოს, ხატავს და მუსიკას წერს, გამოფენების მოწყობაც მოუსწრია აქამდე და არის ასე.
სიმართლე რომ ვთქვა, არც არაფერში მაინტერესებს ვინაა ეს ბიჭი, ბავშვური ნახატებით და ისეთი მუსიკით, ახლა თითქმის ყველა მეორე რომ წერს.

და საერთოდ, ეს ბიჭი არაფერ შუაშია.
უბრალოდ, რაც დრო გადის, უფრო და უფრო ხშირად ვფიქრობ, რატომ ხდება ის, რაც ხდება.
როგორ უნდა ისწავლო ბედნიერების და კმაყოფილების შეგრძნება და როგორ უნდა გიყვარდეს საქმე, რომელსაც აკეთებ და საერთოდ, რის მიხედვით ირჩევ საქმეს, რომლის კეთებასაც იწყებ.

წესით ბოლო პერიოდში ბედნიერების და კმაყოფილების უფრო მეტი მიზეზი მაქვს, ვიდრე აქამდე მქონია.
მაგრამ ამას მნიშვნელობა არ აქვს. ვზივარ ხოლმე დილიდან საღამომდე და ვერაფრით ვერ ვხვდები, როგორ მოხდა, რომ მე ახლა სადმე სუფთა ჰაერზე კი არა, აქ ვზივარ; მე სადმე კი არ დავდივარ, აქ ვზივარ. მე რამე საოცრებას კი არ ვაკეთებ, აქ ვზივარ. დაღამებამდე აქ ვზივარ. გარეთ უფრო საინტერესო რამეები ხდება და სადმე სხვაგან უფრო სიამოვნებით ვიქნებოდი, მაინც აქ ვზივარ.

ნელნელა სრულიად გაცნობიერებულად და გეგმაზომიერად უარს ვამბობ რაღაცეებზე, რაც როდესღაც მნიშვნელოვანი იყო.

სურვილები და ოცნებებიც შეიცვალა ამასობაში და თავისუფალ დროსაც ძირითადად ძილში ვატარებ.
ხანდახან მახსენდება რომ ეს ყველაფერი ბუნებრივია. ჩვენ გზადაგზა ვიზრდებით და დიდი გოგოები და ბიჭები კიდე სხვანაირად ცხოვრობენ, ყველა ბროკისნაირი კი არ არის, მერეც ბავშვივით რო აგრძელებს ცხოვრებას .

არაბუნებრივი ის არის, ყოველ დილას ჩემი თავის რომ ვუხსნი, ყველაფერი თავის ადგილზეა, ასე მილიონობით ადამიანი ცხოვრობს, რაც დრო გადის, ადამიანები უფრო და უფრო კარგავენ აღფრთოვანების უნარს და არაფერი ამაში საოცარი არ არისთქო.

პ.ს. შემოდგომა სრულიად შემოდგომური და ისეთია, როგორსაც ველოდებოდი.
ამ შაბათ კვირას ბევრს ვიძინებ და მიუხედავად იმისა, რომ კვირა საღამოს უკვე დასვენებული სახე მექნება, მაინც არ მეცოდინება, რა მოხდებოდა, როდესღაცა ხატვა მოსაწყენი საქმე რომ არ მომჩვენებოდა/

მთის სულების და ჩვეულებრივი გოგოების წინასაშემოდგომო ამბები

2011-08-28T15:32:00.003+04:00

"ამ მთებში ერთი სული ცხოვრობს, ბაბუა მიყვებოდა მის შესახებ, რაც თავისი ბაბუასგან ქონდა გაგონილი.

სულს ახალგაზრდა ქალიშვილის სახე აქვს. გრძელი შავი თმა კოჭებამდე სწვდება. ძალიან შავი და წვრილი თვალები აქვს. არასოდეს იღიმება.

ამბობენ, თუ გაიცინა, მის მომაჯადოებელ სილამაზეს მთებიც კი ვერ ვერ გაუძლებენ, ჩამოიშლებიანო. ტანზე ხვიარა მცენარეების კაბა აცვია, ზამთარ-ზაფხულ ყვავილები უფარავს სხეულს. როცა დადის, სურნელოვაბი ნიავი ყვავილების ჭრელ ფურცლებს აფრიალებს. ლეოპარდზე ამხედრებული დასეირნობს ტყეში. ყველგან გარეული ცხოველების გუნდი დაყვება.

თურმე ერთ დღეს სული მდინარეში ბანაობდა. უცებ შენიშნა, რომ ახალგაზრდა კაცი უთვალთვალებდა. სულმა ლეოპარდს უბრძანა, უცნობი მასთან მიეყვანა. მხეცი კაცს ეცა და ქალბატონს მიგვარა. საბრალოს შიშისა და გაოცებისგან გული წაუვიდა.

სულს დანახვისთანავე შეუყვარდა თავისი ტყვე. თითები დაისველა და ფრთხილად მოწმინდა ლამაზი სახე.

კაცი გონს მოვიდა. უამბო, რომ ტყეში გზა აებნა, შინ კი ავადმყოფი დედა ელოდებოდა. ვაჟი სულს დაჰპირდა, როგორც კი დედა გამოკეთდება, შენთან დავბრუნდები და ერთად ვიცხოვროთო.

შეთანხმდნენ, ერთი თვის შემდეგ მთვარის დღესასწაულზე მთის წვერზე შეხვედროდნენ ერთმანეთს. სულმა ვაჟი გაუშვა და თან ვეფხვი გააყოლა ტყეში გზის გასაგნებად.

დადგა მთვარის დღესასწაულის დღეც. სავსე მთვარემ ღამე დღესავით გაანათა. სულმა თმაში ულამაზესი ყვავილები ჩაიბნია. მოკაზმვას რომ მორჩა, ველური კატებით გარშემორტმულმა მთის წვერზე საქმროს დაუწყო ლოდინი.

მზე ამოვიდა, გადაიხარა, ჩავიდა...კაცი კი არ ჩანდა. "რატომ არ მოვიდა? ნუთუ სხვა ქალთან დარჩა?" ფიქრები არ ასვენებდა ქალს. სევდამ მოიცვა. მაშინვე ჭექა-ქუხილი გაისმა, ელვამ ღრუბლები გააპო, ქარიშხალმა ხეები ფესვებიანად დაგლიჯა, ველური

ცხოველები სულის ირგვლივ გაიშოტნენ და ყმუილი მორთეს.

ახალგაზრდა კაცი სულთან არასოდეს დაბრუნებულა. იმ დღის შემდეგ, როცა ცუდი ამინდია,როცა ქარი ზმუის და ზღვა ბობოქრობს, ამბობენ, რომ მიტოვებული სული საკუთარ ბედს დასტირის. ხოლო როცა კარგი ამინდია და მზე ანათებს, ამბობენ, სულს ისევ მიეცა იმედი და კვლავ სატრფოსთან შესახვედრად ემზადებაო..."

უკვე ისე აგრილდა, მშვიდად შემიძლია ჩექმებით და კაშნეებით სიარული, საღამოობით ჩაის დაყენება და შაბათ-კვირას სახლში ჩაბუდებულს ისეთი კრაწუნა წიგნების კითხვა, როგორიც მაგალითად "ციური მშვიდობის კარიბჭეა", ანუ იმ წიგნის, საიდანაც არის ზემოთმოყვანილი ნაგლეჯი.

წიგნი დიდი არაფერი, უბრალოდ, ამ ნაგლეჯმა მთელი ის ამბები გამახსენა, ბაბუა რომ მიყვებოდა ხოლმე და იმანაც იმიტომ იცოდა, რომ თავისმა ბაბუამ მოუყვა თავის დროზე და აგერ უკვე რამდენი ხანია, მსგავსი აღარაფერი მსმენია,

არც დავინტერესებულვარ, არც მიკითხავს და ასე.

სამაგიეროდ, სრულიად მომავალზე ორიენტირებულ პროფესიას დავეუფლე, ახალი ტექნოლოგიები, არატრადიციული მედია, საზოგადოებასთან ვურთიერთობ და ასე. წარმატებული გოგო ვარ, უკვე იმდენი ხანია ხან სად და ხან სად ვმუშაობ, კაცმა არ იცის. აგერ ბოლო რამდენითაცა წელია, არ დამისვენია და ამ ზაფხულსაც მხოლოდ რამდენიმე დღით გავყავი ცხვირი ქალაქიდან, მაგრამ, მერე რა. კარგი ამბებიც თავზესაყრელია.

ზაფხულის მიწურულს, ზუსად ისე, როგორც ჩემ თავს კაი ხნის წინ შევპირდი, ახალი სამსახური ვიშოვე, სადაც ამ ჩემ კაი ხნის წინ დაუფლებულ ახალ პროფესიას ვიყენებ, ბევრი საქმის გამო თავს სრულიად რეალიზებულად ვგრძნობ და დროც ისე მალე გადის, თვალის დახამხამებას ვერ ვასწრებ. საოცნებო ამბავია.

მაგრამ არასამუშაო საათებში, ჩაიებიან საღამოობით და გრილ უქმეებზე, მაინც ისე

ვტირი, მთის სული რომ ვიყო, ჭექა ქუხილი დაიწყებოდა.

მაგრამ ვინ მე და ვინ მთის სული. ამიტომაც არ წვიმს გრილ უქმეებზე და ჩაიებიან საღამოობით და ამიტომაც ყველას გონია, რომ დედამიწის ზურგზე ყველაფერი გადასარევად არის.

ბედნიერი შემოდგომა ჩვენ ყველას

საზაფხულო თამაშები 2

2011-07-25T21:11:00.000+04:00

არ ვიცი როგორ არის თქვენთვის ეგ ამბავი, მაგრამ მე ვგიჟდები ადამიანებზე და ჩემ ცხვირწინ დატრიალებულ ამბებზე. ზოგჯერ ისე დაჟინებით ვუყურებ ხოლმე ადამიანებს, თითქმის უხერხულია.

მაგრამ ეგ არაფერი, სამაგიეროდ, მე შემიძლია ვიცოდე ისეთი ამბები, რასაც სხვა სულაც ვერ შეამჩნევდა. მე შემიძლია საკუთარი ინტერპრეტაციები ჩავრთო საქმეში და ამბები უფრო საინტერესო გავხადო და მე შემიძლია არ მოვიწყინო მაშინაც კი, როცა დიდი არაფერი ხდება. მთავარია, რამდენიმე ადამიანი შეინიშნებოდეს სადმე ახლომახლო.

ეს ფოტოებიც არტ-გენზე გადავიღე, სანამ დიდი კონცერტები და ბედნიერებები დაიწყებოდა და მერე, სახლში რომ ვათვალიერებდი, გამახსენდა რომ მსგავსი ამბები შარშანაც გადავიღე.
როგორც ჩანს, საინტერესო ხალხია ეს პატარა ბიჭები, ზაფხულობით თვალშისაცემები რომ ხდებიან, მერე უცბად რომ იზრდებიან და სულ სხვა თამაშებს იწყებენ.

არტ-გენი დამთავრდა, ეს კი ამ ზაფხულის ბოლო არტ-გენული ამბავია. დარჩენილი ზაფხულის სრულიად ბედნიერად გატარებას გისურვებთ.

ახ ტურფავ, ტურფავ...

2011-07-21T15:11:00.001+04:00

თავისუფალ დროს ყველა სხვადასხვანაირად იყენებს.
არტ-გენის ერთ-ერთი პლიუსი ჩემი აზრით ზუსტად ეგ არის,
კულტურული მემკვიდრეობების დაცვის და
ტრადიციების დარაჯობის და ფოლკლორის წახალისების და
სხვა ეგეთი გრანდიოზული მისიების გარდა,
რომ ზაფხულში, რამდენიმე დღე შეგიძლია არ იფიქრო,
სად წახვიდე. ადგები და ახვალ ეთნოგრაფიულში.
ხალხი არის, სიგრილეც არის, მუსიკაც არის,
ფერად-ფერადი აქსესუარები და ჰამაკებიც არის,
და მწვადი და მსგავსიგემრიელობებიც მოიპოვება.
მშვენიერი ამბავია. კვირამდე ეჯრ კიდევ გაქვთ დრო.

ასეთი ლამაზი გოგონების ნახვა არტ-გეზე წარმოუდგნელი არაა,
მაგრამ არც ყოველი ნაბიჯის გადადგმაზე შეგხდებიან.
მე კიდევ ისე მიყვარს, დიდები და პატარები
ერთად რომ აკეთებენ რაიმე ერთსა და იმავე საქმეს.
კავშირების გასამყარებელი იდეალური საშუალებაა.

ასეთი გოგონების ნახვა, სხვადასხვა ფერის ყვავილებიან კაბებში
და სხვადასხვა კუთხის წრმომადგენელთა საცეკვაო ნომრების
შესრულება არტ-გენზე ძველი ამბავია.
უბრალოდ, ზოგი უფრო ლამაზია, ზოგი უფრო არგად ცეკვავს,
ზოგი პირველად გამოდის, ზოგი მერღცამდენედ და კარგია,
გამოდის, რომ უწყვეტი ციკლი არსებობს,
ყვავილებიან კაბიანი მოცეკვავე გოგონების.

აი, ასეთი გოგოები კი მართლა იშვიათია. იმდენჯერ დავწერე,
ეს ქალი ძალიან., ძალიან მიყვარს თქო, აღარ განვმეორდები.
მითუმეტეს, სიყვარულებს სულაც არ უნდა არგუმენტები და ფაქტები.
გიყვარს და ვსო.

უბრალოდ, ძალიან გენიალური და როცა ყოველთვის,
როცა ვუყურებ, რეებს აკეთებს სცენაზე, როგორ იღებს პუბლიკას,
როგორ ელაპარაკება პუბლიკას, სულ ვფიქრობ ხოლმე,
რომ ნამდვილად ბედნიერი ქალია.

და საერთოდაც, ინდივიდუალიზმი, გულწრფელობა
და მსგავსი ამბები კარგი რამეა.

ამდენი ხალხი არტ-ტენის არცერთ კონცერტზე არ მინახავს.

ეს კიდე სულ სხვა ლაივის ჩანაწერია, მაგრამ კარგია. ამიტომაც იყოს. მაინც გადარეული სიარულების დრო მაქვს და თემასთანაც ახლოს იქნება.

განახევრებული ზაფხულები, დაკონსერვებული ამბები და ტრანსფორმირებული იდეალები

2011-07-17T18:24:00.000+04:00

არტ-გენმა თბილისში გადმოინაცვლა, რას იმას ნიშნავს, რომ ზაფხული უკვე განახევრდა, ვისაც ბედმა, აგარაკებმა, შვებულებებმა და ბებია-ბაბუებმა გაუღიმეს, ქალაქიდან გასვლა მოახერხა, ვინც არა ადგა და კუს ტბის მისადგომებთან გადაწყვიტა შვება ეპოვა.

აგერ უკვე მერვე წელია, ასე ხდება. ამ ხნის განმავლობაში მე ხან პახოდებში ვიყავი და იმას ვფიქრობდი, ეე, არტ-გენი უჩემოდ ტარდება თქო, ხან არტ-გენზე და ვამბობდი, ეე, ახლა პახოდში რომ ვიყო უკეთესი იქნებათქო.
ეგრეა, როცა ყველაფერი ერთად გინდა ადამიანს. ამასობაში მე სრულიად დამაჯერებელი ბურჟუა გავხდი და ცხელი ზაფხულში საღამოს შედარებით გრილად გასატარებლად ეთნოგრაფიულში წავედი.

ვიჯექი და ვფიქრობდი:
პირველი ჯგუფი, რომელსაც - "ფიცვერცხლი" იყო . ცუდი ჯგუფი არ არის, შეიძლება მეტიც, კარგ ხასიათზე მყოფმა თქვა, რომ კარგია, მაგრამ დინამიკა თუ ქარიზმა თუ ცეცხლი თუ რაღაც მსგავსი აკლიათ და საერთოდაც, არ არის ადვილი, ურბანულ გარემოში ფოლკის კეთება.
და არაურბანული გარემო კიდე ისეთი დეპრესიული და მძიმეა საქართველოში, მით უმეტეს რთულია, იქ რაიმე შეიქმნას. მომკალით და არ მჯერა, რომ ფოცხო-ეწერებში, წეროვანის კოლოფჩიკებში, სამმოხუციან მაღალმთიან სოფლებში და ეროვნული უმცირესობებით გაძეძგილ სამხრეთის ვრცელ ველებში რამე შეიქმნება.

სულ ვფიქრობ ხოლმე, რომ კონკრეტული პროდუქტი
უამრავი ფაქტორის ჰიბრიდით იქმნება და ფოლკლორიც ზუსტად ეგრეა, გარკვეული გარემოს, ფაქტების, ხასიათის, დროის, წესების კარნახით იქმნება და როცა სადმე თბილისში ცხოვრობ, დილას ავტობუსით მიდიხარ უნივერსტეტში, მერე სამარშუტო ტაქსით მეგობართან, საღამოს ერთად უყურებთ ფეხბურთს რაიმე დიდ მონიტორზე, ძილის წინ სოციალურ ქსელებში ყვები მთელი დღის ამბებს, ბუნებრივია, შენთვის სრულიად არაბუნებრივია გურული კრიმანჭული და კახური მრავალჟამიერი, რაც არ უნდა კარგი საშემსრულებლო მანერა და ვოკალური მონაცემები გქონდეს, არ არის ეგ საკმარისი.

და თუ მაინც გინდა რამეს აკეთებდე, ამის უარყოფას კი არ უნდა შეეცადო, დაკონსერვებაც საქმეაო, კი არ უნდა იძახო, შენი გარემოს ამსახველი და შენი რეალობისთვის ადეკვატური მუსიკა უნდა შექმნა.
ეგ კიდევ რთული ამბავია, განსაკუთრებულ ნიჭს საჭიროებს და ასე, 5 კაცი შევიკრიბეთ, დაკვრა დავიწყეთ, არ არის საკმარისი.
მთელი ეს ტექსტი უბრალოდ, ჩემი ფიქრებია ფოლკლორის მომავალთან დაკავშირებით და არაფერ შუაშია კონკრეტული ჯგუფი - "ფიცვერცხლი", რომელიც მხოლოდ ფიქრების საუნდტრეკის ავტორებად შეგვიძლია მოვიხსენიოთ.

შემდეგი საუნდრეკის ავტორი - ლეჟავები.

რაც უფრო ვიზრდები, მით მეტს ვფიქრობ თაობებს შორის გაუცხოებაზე. ადამიანებს ისედაც ძალიან ცოტა დრო რჩებათ ურთიერთობებისთვის და ამ ურთიერთობებში მშობლებთან ურთიერთობა თითქმის ყველაზე ბოლო ადგილას გადადის.
სამსახურიდან რომ მოდიხარ, დედასთან ან მამასთან ერთად ტელევიზორის ყურებას, მეგობრების ნახვა გირჩევნია, ეს ნორმალურიც არის და ალბათ მგრძნობიარე ადამიანების გარდა, არავინ აპროტესტებს, უბრალოდ, მერე, გზადაგზა, ხვდები, რომ ყველაზე ცოტა დროს მათ უთმობ, ვინც უფრო მეტს იმსხურებს და საერთოდ, დროზეც არ არის ლაპარაკი.

მშობლებს სულ უნდათ რომ შენზე იზრუნონ, შენი ამბები იცოდნენ, საკუთარი გამოცდილება გაგიზიარონ, შენ კიდე უკვე გაიზარდე და მთელი ეს ამბები ან აღარ გჭირდება, ან გეხამუშება. მოკლედ, რთული ამბავია, თითქმის შეუქცევადი და თავისი არსით ალბათ სრულიად კანონზომიერი და იშვიათად თუ ვინმე ახერხებს მსგავს სიტუაციებში თავის არ გაყოფას.

აი, ლეჟავების ორი თაობა ერთად იდგა სცენაზე, და ჩემმა ფიქრებმაც იმიტომ მიიღეს ასეთი მიმართულება, რომ მივხვდი, რა კარგი გამოსავალია, როცა შენ და მამა ერთად აკეთებთ რაიმეს. ავტომატურად უფრო მაგარი ხდება მაკავშირებელი ძაფები.
მუსიკალურ მხარეს რაც შეეხება, ინდივიდუალიზმს არ უჩიოდნენ, დიდი ნაწილი ინსტრუმენტალს ეკავა და არტ-გენის სივცრისთვის ცოტა მოუხერხებელი იყო, რამე პატარა და დახურულ სივრცეში სავარაუდოდ უფრო ეფექტური იქნებოდა.
მთელ ამ ოჯახურ ამბებზე და გაუცხოებებზე ერთი გადასარევი გერმანული ფილმი გამახსენდა, თუ არ გაქვთ ნანახი, რეკომენდირებულია ჩემს მიერ.

და ბოლოს,მისი აღმატებულება რობი
ამ ბოლოს, ხშირად ვფიქრობ, რომ რობი ნამდვილად ყველაზე კარგი მუსიკოსია საქართველოში და იმასაც ვფიქრობ, რომ ალბათ დიდი დრო უნდა გავიდეს, რომ ჩემსავით ბევრმა იფიქროს. ყველაზე სწორი აქცენტებით, ყველაზე ნამდვილი, ყველაზე გულწრფელი, ინდივიდუალური, თბილი და კეთილი.

აი, ადრე, იდეალები რომ გვყვავდნენ, 13-14 წლის ასაკებში, უკომპრომისო, რევოლუციონერი, სიმართლეების მოლაპარაკე და საზოგადოების გამოფხიზლების მსურველი ყოვლისშემძლე გმირები, ჩეგეები, ლენონები და ათასი ეგეთი, მერე რომ აღმოვაჩინეთ რომ არც ეგეთი ყოვლისშემძლეები და იდეალისტები იყვნენ.

იმ იმედგაცრუების საფასურია ჩემთვის რობი, პერფორმანსად ქცეული კონცერტებით, გეხუტუნეებით, უკომპრომისო, მართალი განცხადებებით, სიმღერებს შორის ტექსტებით და უნარით, იუმორით უყუროს თავის თავსაც და ყველაფერ დანარჩენსაც.

აი, სულ თავში რომ ვამბობდი, გარემოსთვის ადეკვატური მუსიკათქო, ეგაა ზუსტად რობი.
მერე რომ ვამბობდი, გაუცხოება თქო, ეგეც რობია, მეგობარივით შეგიძლია ელაპარაკო, რაზეც გინდა, გაუხარდება. კონცერტზე თქვა, 45 წლის კაცი ვარ, დავიღალე, ამდენი კი არ შემიძლიაო, 2 წლის ბავშვივით გვახარა, მალე კბილები მექნებაო. არ არის უცხო, შენიანია.
თან ისეთი შენიანი, რო გიხარია.

არითმეტიკების და პროცენტების ამბავი

2011-07-11T13:46:00.003+04:00

ხშირად ხედავთხოლმე თოლიებს? - მე არა,შეიძლება წელიწადი ისე გავიდეს, ერთსაც კი ვერ მოვკრა თვალი. რა ჩემი ბრალია, ეგეთადგილას ვცხოვრობ.

გყავთ ვინმე დიდებული წარმომავლობის წინაპარი, რომელმაცბევრი ქონება გიანდერძათ და თქვენ მეორე დღესვე უდარდელი ცხოვრება წამოიწყეთ? - მე არა, ჯერ ერთი ახლა ის დრო აღარ არის,დიდებული წარმომავლობები რომ რამეს წყვეტდეს, მეორეც უდარდელი ცხოვრება ცოტა მოსაწყენია:ფუქსავატი ხდები, ყველაფერი გეჩვეულებრივება და საბოლოოდ შეიძლება დაშტერდე კიდეც.

ხო, ხერხია ეგეთი, კატა რომ ძეხვს ვერ წვდება,მერე ეგეთი არგუმენტებით იმშვიდებს თავს, ხან პარასკევია, ხან მემკვიდრეობები გაფუქსავატებსდა ათასი მსგავსი სისულელე. პაპიდა მყავდა,ქვიშხეთში აგარაკს გვიტოვებდა, დედამ, იქ როგორ დავისვენებ, ემოციური ამბავია, არ შემიძლია,მაგის ხელში ვარ ნახევად გაზრდილიო და ეგრე დამთავრდა ჩემი ერთადერთი პოტენციური ანდერძისამბავი.

ხშირად გიფიქრიათ კუნძულზე ცხოვრებაზე ან გიპასუხიათკითხვისთვის, უკაცრიელ კუნძულზე რას წაიღებდით, ცხოვრების მეორე წელს რას მოიფიქრებდითსაკუთარი თავის გასართობად და ასე შემდეგ? - მეარა. ჯერ ეგრე არ გადავრეულვარ, რომ მეგონოს, „იქ სადაც ვცხოვრობ და თოლიებს ვერ ვხედავ,ანდერძებს არ მიტოვებენ და უდარდელ ცხოვრებას ვერ წამოვიწყებ, ვერავინ ვერ მიგებს,ჩემი ადგილი სადმე სხვაგან არის, ამ საზოგადოებაში ვერაფერს ვერ გააკეთებ და რაიმესხვა უნდა მოძებნო, უნდა გაიქცე, უნდა განმარტოვდე, ჩენი თავი იპოვო, ახალი აღმოჩენებიგააკეთო...რა სისულელეა. ახლა კი არა,კუნძულები რობიზონ კრუზოს რომ ვკითხულობდი მაშინაც არ მაღელვებდა და გარდატეხის ასაკირომ მქონდა მაშინ არ მიფიქრია გაქცევებზე, რაღა დროს ჩემი ეგეთებია.

იცით რა?

ამ კითხვებს და პასუხებში ჩადებულ ფრაგმენტულ, გადაკრულამბებს, ავდგები და ყველაფერს პირდაპირ მოგიყვებით,ზუსტად ისე, როგორც არის. მითუმეტეს, დიდი ფანტაზიით არ გამოვირჩევი დათუ როდესმე ვინმესთვის რამე ნორმალური მომიყოლია,ის მხოლოდ პირდაპირ მოყოლილი რეალური ამბავი ყოფილა. ეს ყველაზე კარგი და მარტივი გამოსავალია, გამოსავალიკი კარგი და მარტივი უნდა იყოს, წინააღმდეგ შემთხვევაში არანაირი აზრი არ ექნება მისარსებობას, ვინაიდან თავის თავში უკვე რაღაცისგან გათავისუფლებას გულისხმობს და თუამას ყველაფერი შეწირე, რაც გაგაჩნია, მერე სადაც გინდა იქ გამოდი, სულ ერთია.

მოკლედ, მე 23 წლის, მდედრობითი სქესის, ერთ-ერთიკონკურსის ერთ-ერთი სრულიად ჩვეულებრივი მონაწილე ვარ. კონკურსის თანახმად უნდა დავწერორაიმე, რომელიც მოიცავს სამ სიტყვას: თოლიას,კუნძულს და ანდერძს. დანარჩენი ჩემი გადასაწყვეტია.

ჯერ კიდევ დილას, სანამ კონკურსის პირობებს გავიგებდი,ყველაფერი მარტივად იყო. ვიჯექი საქანელაში, დილის ყავას მივირთმევდი და ვფიქრობდი,რომ ზღვა წვიმაშიც კი გადასარევია, ეს ზაფხულიც არაფრით არ გავს არც ერთ წინა ზაფხულს,სავარაუდოდ არც შემდეგებს დაემსგავსება , დღეს ზუსტად წერის და კითხვის ამინდია და ცხოვრება იმიტომაა კარგი, რომ შეგიძლია მრავალფეროვნებებითდატკბე სხვადასხვა დროებსა და სივრცეებში.

ახლა ვზივარდა ვფიქრობ, რომ კონკურსები ძალიან სასაცილოა.

ყველას გონიარომ ვიღაცა მეორეზე უკეთესია, ყველა ფიქრობს, რომ აუცილებლად რამე ღირებული უნდა დაწეროს, საკუთარი უპირატესობის დასამტკიცებლად ყველას თავისიგზა აქვს და ზოგი ალკოჰოლს ეძალება, ზოგი ნომერში განმარტოვდება, ზოგი შეფიქრებულ იერსიღებს ( როგორც შემოქმედებითი წვის გარეგან გამოხატულებას) ,ზოგი იმაზე მეტს ეწევა,ვიდრე ჩვეულებრივ და ზოგი წვიმის წვეთებს ითვლის რიტმულად (შინაგანიწონასწორობის შესანარჩუნებლად).

სინამდვილეში არავის არ მოგვეთხოვება რაიმე ღირებულისშექმნა, იმიტომ კი არა, რომ რაიმე უფრო მარტივი მოგვეთხოვება და ჩვენ ძალით ვირთულებთსაქმეს, როცა გვგონია, რომ ღირებული რამეები გვაქვს შესაქმნელი, იმიტომ რომ ღირებულებებიროგორც ასეთი, არ არსებობენ და გამოდის, შენც არაფერს ქმნი, რასაც არ უნდა ქმნიდე.უბრალოდ, მერე ეს არაფერი, ზოგს შეიძლება რაიმედ მოეჩვენოს, ზოგისთვის არაფრად დარჩეს.ყველაფერი სუბიქტივიზმის შედეგად მიღებულ პროცენტებზე და არითმეტიკაზე დადის საბოოლოოდ.შეგიძლია ბედიც ჩართო საქმეში, მაგრამ მე არ გირჩევდით, ვერც მაგისას გაიგებთ საბოლოოდვერაფერს.

იმას გეუბნებოდით, რომ სამი სიტყვა მაქვს, თოლია, ანდერძიდა კუნძული, დანარჩენი ჩემზეა დამოკიდებულითქო. სინამდვილეში კი აღმოჩნდა რომ ყველაფერი პროცენტებზე და არითმეტიკაზეყოფილა დამოკიდებული და ჩემი კეთილგანწყობის პროცენტები ამ სამი სიტყვიდან თოლიებმადაიკავეს. ძველი ამბავი გამახსენდა, ანუ ის, რომ თოლიები ისტერიჩკა ქალებივით კივიან.

ერთხელ მომეჩვენა ეგრე და ვიღაც, პირველივე შემხვედრსმოვახსენე ჩემი აღმოჩენა. პირველი შემხვედრი სრულიად შემთხვევითი გამვლელი იყო. გვერდზეჩამომიჯდა, სანამ მე თოლიებს ვუსმენდი და მკითხა რას შვრებიო. ვერ ვიტან მაგკითხვას, ხომ ხედავ ვზივართქო, რომ მეთქვა, თავხედი გოგოსავით გამომივიდოდა, მე კიდევმსგავსი არაფერი. ამიტომაც, არც არაფერს,აგე, თოლიები კივიან, მე კიდევ ჩემი კუთვნილი ნიჟარა ვიპოვე, ახლა უნდა წავიდე, შენკი მანამდე ფეხი არ მოიცვალო აქედან, სანამ შენ ნიჟარას არ იპოვი, ნიჟარა დიდი არაფერი,უბრალოდ, პოვნის სიხარულია ძალიან კარგი ტიპითქო, ასე, ანდერძივით დავუტოვე, ავდექი და წამოვედი. იმას კიდევ ალბათ ეგონა,წავალ,გავიცნობ, რიჟა გოგოა, ნაპირზე მარტო ზის, საღამომდე იქნებ უფრო შორსაც წავიდეო.

ეგრეა,მოლოდინები ყოველთვის როდი არიან ვალდებულებები, გაგიმართლდნენ.

მას შემდეგ ბევრი დრო გავიდა და მე სრულიად აღარ მახსოვს,ვინ იყო ის შემთხვევითი გამვლელი. ეგრეა ჩავლილიამბები, რაც დრო გადის, სრულიად უმნიშვნელოვანი ხდება, ამ კონკურსსაც იგივე ბედი ელის,თქვენ რა გგონიათ, და ის შემთხვევით გამვლელიც ალბათ ტყუილად არ გამხსენებია, ამბებისერთი ნაწილი მელოდინების გამართლება-არგამართლებაზეა აგებული და ამ კონკურსის და იმ პატიოსანი ადამიანის ამბებიც, ისევეროგორც პაპიდას ანდერძის ამბავი, სწორედ ამნაწილს განეკუთვნება

პ.ს. პოსტი დაწერილია კონკურსის ფარგლებში. მე ძალიან მომწონს, ამიტომაც განვათავსე აქ. ზღვისპირეთში არც ისე კარგი ამინდებია, მე ასოციალურობა შემენიშნება და ყველაზე დახვეწილი სტილი. ზღვისპირეთს ვტოვებ ვადაზე ადრე, ვინაიდან მონატრებების დონე სასურველზე მაღლა იწევს. ოფიციალური ვერსია საქმეებია : )

ის აქ არის

2011-07-03T16:22:00.001+04:00

ის აქ ჩამოვიდა, ის უკვე ბათუმშია, უკვე ცნობილია, რომ ის ხუთ სიმღერას იმღერებს, ქართულმა საზოგადოებამ უკვე გამოხატა სიხარული, რომ მის შესრულებულ ხუთ სიმღერას მოისმენს და რუსთავი 2-მაც უკვე გვამცნო, რომ ვინც პიაცაზე ვერ მოახერხებს მისი ხუთი სიმღერის მოსმენას, მათი პირდაპირ ეთერით შეეძლებათ სტინგით ტკბობა.

დილას 9 საათიდან ყოველ საათში ერთხელ საინფორმაციო გამოშვებები იწყება და აღარასოდეს აღარ მთავრდება ამ ამბებით.

მე სტინგზე არაფერს, იმ ადამიანებზე ვწერ, რომლებიც ერთნაირი აღფრთოვანებით აშუქებენ კრის ბოტის და კრის დე ბურგის ჩამოსვლას, ნიჭიერს და თბილისის ჯაზ ფესტივალებს, არტ-გენის კონცერტებს და Tbilisi Open Air-ებსა და Altervision-ებს, კონცერტებზე ძირითადად არ რჩებიან და არც სახლში იკლავენ თავს იმ შემსრულებლების მოსმენით, რომელზეც მთელი დღე შეუძლიათ ილაპარაკონ, რომ ჩამოვიდნენ, აი, ამ სასტიმროში გაჩერდნენ, აი, სოფო ნიჟარაძესთან ერთად ამას იმღერებენ, აი, ნიკა მემანიშვილიც აქ არის, აი, აი, რა მნიშვნელოვანი ამბავია.

იმ ადამიანებზე, რომლებიც ამ საინფორმაციო გამოშვებების უკან დგანან და წყვეტენ, ომ ჟურნალისტმა მარტო მუსიკოსის ჩამოსვლის დეტალები უნდა მოყვეს და მარინა ბერიძის სინქრონი ჩაურთოს აუცილებლად თავის ყველა ჩართვას. ისიც, რა საკვირველია, ისეთივე სახით, როგორც ერთ ვინმე ჯეოსტარელზე, სტინგზეც იტყვის კაი ბიჭია, სცენაზე დგომა იცის და ალბათ სასიამოვნო იქნება მისი მოსმენაო. არადა, ჟურნალისტმა ისიც უნდა მითხას, რატომ უხარია დილიდან ასე ძალიან სტინგის ჩამოსვლა, რითია საერთოდ ეს კაცი მნიშვნელოვანი (გარდა გაყიდული ალბომების რაოდენობისა) და რატომ უნდა გადავიხადო მის ბილეთში ლამის ორჯერ მეტი, ვიდრე მის კონცერტში ვინმე გერმანელი გადაიხდიდა მიუნხენში გასამართ კონცერტზე თუ მოინდომებდა წასვლას?

საერთოდაც, ჟურნალისტი, ინფორმაციის მომწოდედელი ტიპია და რამე პოზიციაც უნდა ქონდეს მშრალ ინფორმაციასთან ერთად. ის მაინც თქვას ბოლო ბოლო, სტინგის რომელი სიმღერის მოსმენას ისურვებდა. მაგრამ არა, ეგ ალბათ სადმე სხვაგან შეიძლება მოხდეს, სადაც ანალიტიკა მითი არ არის და მომასმედიო რაღაცა არსებობს. სადაც ამ მომასმედიო რაღაცის "მესვეურები" მაინცდამაინც ხალხის დაშტერებაზე არ ფიქრობენ და ხალხიც იმ კონცერტზე წასასვლელად კი არ ირაზმება, სადაც "ელიტა" იკრიბება, ან სადაც "სმის პონტი იქნება", ისეთ კონცერტებზე დადიან, სადაც მათთვის სასურველ მუსიკას შეთავაზებენ. ანუ, დგანან და ფიქრობენ, სად უნდათ წასვლა და სად არა და არა ასე, უი, სტინგი ჩამოდის, წავალ აბა რას ვიზამ.

საერთოდაც, კონცერტებზე წასვლა, საყვარელი შემსრულებლების ყოლა და ასე შემდეგ ამბები, სულაც არ არის ადვილი რამე, პასუხისმგებლობას მოიცავს, შენი გემოვნება ჩანს, შენი დამოკიდებულება, შენი ინტერესები, ქვეცნობირი, მოკლედ, შიფრირების კარგ საშუალებას იძლევა.

ხოოდა, რა ვიცი, რაღაც ეჭვი მეპარება, ამ სტინგზე გადარეული 3 000 კაცი გვყვავდეს ქვეყანაში ვინც ბილეთს მხოლოდ სიყვარულის გამო იყიდდა და კიდე ერთი 50 000, ვისთვისაც ძალიან მნიშვნელოვანია მისი აქ ჩამოსვლა.

აი მე მაგალითად ვიფიქრე, ვიფიქრე და ვერაფრით ვერ გავიხსენე, ბოლოს ჩემი ნებით როდის მოვუსმინე სტინგს, კრის ბოტი გავიხსენე, სადღაც 17 წლის ვიყავი ალბათ, ცხელი ზაფხული იყო და მე სრული მიქსი მქონდა თავში. ხოოდა, არ არი რა კარგი, როცა მთელი ერი ისეთ აგონიაშია, შენ რო წლების წინ იყავი, ისიც ისიც გარდატეხის ასაკის ეგიდით

პ.ს. ყველაფერი ცხელი კვირა დღეების ბრალია.

პ.ს. 2. თუ თვითონ სტიგზე ამბები მოგინდებათ, ვოტ ლინკი, მშვენიერი ამბებია.

გამართლებული მოტივატორების ამბავი, ანუ არტ გენი რუსთავში

2011-06-25T01:04:00.004+04:00

რუსთავი თბილისის გვერდზე მყოფი ქალაქია, სულ რამდენიმე წუთის სავალზე, სავსეა ერთმანეთის მსგავსი კორპუსებით და არ გამოირჩევა თითქმის არაფრით, სხვა მსგავსი ქალაქებისგან.

ამიტომაც, ჩემი არსებობის ოცდარაღაცა წლის განმავლობაში არასოდეს მიფიქრია, წავსულიყავი და რომ არა არტ-გენი, ალბათ არც არასოდეს წავიდოდი. ეგრეა, მოტივატორების გარეშე თითქმის ყველა საქმე რთულია.

ერთი ეგ არის, მოტივატორები ხან ამართლებენ, ხან არა.

ამჯერად, გამართლებული აღმოჩნდა.

იმიტომ კი არა, რომ რამე ჯერთ უნახავი ცეკვა ვნახე ან სიმღერა მოვისმინე, იმიტომ რომ ვნახე ცოცხალი ნამდვილი აშუღი მომღერალი აზერბაიჯანიდან, დავაგემოვნე აზერბაიჯანული ნამცხვარი, ბევრფენებიანი და ხრაშუნ-ხრამუნა, და ვუყურე ჭიდაობას, რომელიც იმაზე მეტად საინტერესო და სასიამოვნო საყურებელი აღმოჩნდა, ვიდრე მე წარმოვიდგენდი.

აშუღი მომღერალი

ბაბუას ქონდა ადრე სამოვარი, მერე ჩემმა დეიდაშვილმა წაიღო და
ახლაც მახსოვს,
როგორ ვტიროდი, რო მიქონდა. მართალიც ვიყავი, ბაბუას
გარემოსთვის უფრო შესაფერისი ნივთი იყო.

სამოვარი ბავშვობის მერე არ მინახავს, თუხთუხა და ფუნქციონირებადი,
და მეგონა რომ აღარც აღარავინ იყენებდა.
სულ ტყუილად. ქვემო ქართლში მცხოვრები აზერბაიჯენელები
ძალიანაც კარგად იყენებენ თურმე.

ეს ის ხრამუნ-ხრაშუნა ნამცხვარია

ეგეც ჭიდაობა

ხვალ მალთაყვას ტბაზე იქნება მსგავსი და განსხვავებული ამბები, ივლისის ბოლოს კი ეთნოგრაფიულში. გადასარევი გამოსავალია, თუ ჯერ კიდევ არ დაგიგემავს ზაფხული და მოწყენილობისგან და სიცხის სიკვდილის მომხრეც არ ხარ.

დასტურ იმისა, რომ წითელი თმა გენიალური რამეა

ხოოდა, შაბათ-კვირას კიდე შეგიძლიათ ლუდის ფესტივალზე წასვლის და მგზავრების მოსმენის მაგივრად, აგერ ამ გადასარევ ფესტივალზე წახვიდეთ, მერე მოხვიდეთ და მითხრათ, რომ გენიალურ რჩევებს ვიძლევი.

აი მაგალითად ასეთს, შეიარეთ ჩორვენთან და ნახეთ რას წერს ამავე თემაზე. მერე იპოვეთ ამ პოსტსა და იმ პოსტს შორის 10 განსხვავება და იყავით ბედნიერები.

წყაროდან ჭიქა წამოიღეთ

2011-06-21T16:59:00.000+04:00

თქვენც ნახეთ ეს ამბები, როგორ მთავრდება მდინარეებში ნაგვის ყრა და ხეების თვალდახუჭულად ჩეხვა?

არადა, ადრე, როცა მე იქ ვცხოვრობდი, სულ სხვა ამბები ხდებოდა. უფრო სწორად, მე ვხედავდი სხვა ამბებს, თორემ ნაგავს მაშინაც ყრიდნენ და ხეებს მაშინაც ჩეხავდნენ და იმიტომაც არის, ახლა ასეთი ამბები რომ დატრიალდა.

და მე სულ ვამბობ ხოლმე, რომ სანამ შორიდან უყურებ ამებებს, გგონია ეგ ყველაფერი იქ ხდება და შენამდე არსად მოვა, მაგრამ ერთ მშვენიერ დღეს შეიძლება სადღაც, ვიღაც შენც აღმოჩნდე, უბრალოდ, თუ ღმერთი გაწყრა და ეგრე მოხდა, ის მაინც უნდა იცოდე, რომ შენი საკუთარი დურაკობის ბრალი არ არის.

სრულიადაც არ მიყვარან მორალისტები და არც მწვანეთა მოძრაობის სათავეებთან ვდგავარ. უბრალოდ, ახლა, როცა თბილისში ასე დაცხა და უმეტესობა იმას ფიქრობს, სად დაისვენოს, სისხამ კვირა დილას კი იგებ, რომ ერთი სრულიად მშვენიერი კურორტისგან ტალახის ქუჩები და ბევრი გვამები რჩება, უნდა თქვა ის, რასაც სულ ფიქრობდი.

ხოოდა, წყაროდან ჭიქა წამოიღეთ, მაგით არ დაიქცევა ქვეყანა, უბრალოდ, ადექით და შიგადაშიგ გარემოზეც იზრუნეთ ხოლმე. მართლა არ არის ძალიან ძნელი ადგე და სენი საკუთარი ნაგავი ნაგვის ურნამდე მიიტანო.

პ.ს. ფოტოები ჩემი ბავშვობის ნაცნობს ეკუთვნის, მეტის ნახვა შეგიძლიათ ფეისბუქსზე.

არტ-გენი

2011-06-19T14:21:00.003+04:00

არასოდეს არ მომსვლია აზრად არტ-გენზე თბილისის გარდა სადმე წავსულიყავი.

წელს წავედი მირზაანში და გადასარევადაც მოვიქეცი.

მანქანიდან გადმოსვლისთანავე სუფთა ჰაერმა,სოფლის არომატებმა, მწვანე ბალახმა, ფუტკრების ყოვლად საშიშმა ბუდეებმა, ჭრიჭინების და ჩიტების ხმაურმა და ა.შ. "პრელესწებმა" სრულად ბედნიერ ადამიანად მაქცია.

და საერთოდ, მე ვფიქრობ, რომ არტ-გენი, რომელიც აგერ უკვე რამდენი წელია შესაშური დაჟინებით ტარდება და აგერ უკვე რამდენი წელია თითქმის ერთსა და იმავე კოლექტივებს და ადამიანებს აერთიანებს, ამდენი ხნის განმავლობაში მუსიკალური ფესტივალიდან, რომელსაც ფოლკლორის აღორძინებისთვის უნდა შეეწყო ხელი და ჩვენი არტი და გენი გაეერთიანებინა, ერთმანეთთან შეხვედრის, კომუნიკაციის, სიარულის, სხვა ადგილების გაცნობის მიზეზად უფრო გადაიქცა. შეიძლება ეგ არტ-გენის არა და ჩვენი საკუთარი გენების და არტების ამბავია და მეტი აღარც გვინდა აღარაფერი, ან მეტის რესურსი აღარ გვაქვს და უბრალოდ, კომუნიკაციაც მნიშვნელოვანია.

ხოოდა, როცა ეგრე ხდება, მერე დიდად აღარ ფიქრობ იმაზე, ისევ თვითმყოფადია თუ არა ქართული ფოლკლორი, ვითარდება თუ არა და კარგია თუ არა, რომ ერთსა და იმავე სიმღერას ათი სხვადასხვა შემსრულებელი ასრულებს ერთი დღის განმავლობაში.

იმიტომ კი არა, რომ მწვანე ბალახმა და სუფთა ჰაერმა გაგაბედნიერა და სხვა ყველაფერი მეორეხარისხოვანი გახდა, იმიტომ რომ სხვა შენც არაფერი შეგიძლია.

ვერავის ეტყვი, წადი ახალი ჩაკრულო შექმენი და მომავალ არტ-გენზე ისე მოდიო.

მოკლედ, არტ-გენი გუშინ მირზაანიდან დაიწყო, 23-ში რუსთავში იქნება, 25-26-ში მალთაყვას ტბის პირას და მერე უკვე ივლისის ბოლოს თბილისში.

მე განსაკუთრებით მალთაყვას ტბას ველოდები. მგონია რომ ძალიან ლამაზი იქნება და წინასწარ მიხარია.

ხრიდოლი / ქართული საბრძოლო ხელოვნება

ეს ყოვლად საყვარელი არსება ფოროსმანის ნახატი ყოფილა. რომლის ორიგინალიც კაცს არ აქვს
ნანახი, ნეგატივიდანაა აღდგენილი.
მე სულ მეგონა, რომ ფოროსმანის ნახატები მაინც ვიცოდი, მაგრამ მუზეუმში
შებორიალება-გამობორიალების შედეგად დავადგინე, რომ რაღაცეები სულაც არ ვიცოდი და
ვერც წარმოვიდგენდი, თუ ნიკალას ფუნჯის შედეგი იყო ( მაგ. თამარ მეფე ეტრატით და
ეტრატის გარეშე და სხვ. )
და ნიკალას ტიპებს უფრო კეთილი თვალები ქონიათ, ვიდრე მე ბავშვობაში მეგონა.
აქედან დასკვნა, რაღაცეები კია სიეთი, ბავშვობაში რო გაიგებ და მერე აღარასოდეს აღარ
უბრუნდები( მაგალითად,ლადო ასათიანი, დიდგორის ბრძოლა, ფოროსმანი, ამდერსენი და ა.შ) ,
მაგრამ ზოგჯერ მიბრუნებები კარგი რამეა.

პოსტი ამავე თემაზე, შეგიძლიათ იხილოთ ჩორვენთანაც , თუ ჯერ კიდევ არ ცაგილაგებიათ ჩანთა და დამგზავრებიხართ არტ-გენს.

ყოფითი სისულელეები და უფილტრებო ამბები 2

2011-06-16T18:38:00.001+04:00

მაღვიძარას აღარ ვაყენებ, რაც დათბა, დღეები დაგრძელდა და გადავწყვიტე რომ ჩემი ბიოლოგიური საათი გადასარევად მუშაობს.

10 საათზე ლექცია მაქვს. ავტობუსში ამოდის ჩინელი გოგონა და მეკითხება მიიყვანს თუ არა ეს ავტობუსი აზერბაიჯანის საელჩომდე. მეკითხება რა, ქაღალდის ნაგლეჯზე უწერია დანიშნულების ადგილი და იმ ქაღალდის ნაგლეჯს მაჩვენებს. ჯერ ჩინელი რომ ხარ, მერე 2 დოლარით მეტის საშოვნელად საქართველოში რომ ჩამოხვალ და ცელოფნის წინდებს და პლასტმასის ფეხსაცმელებს გაყიდი და მერე კიდევ აზერბაიჯანში გადასვლის გენიალური იდეა რომ მოგივა სისხამ დილას თავში და მე დამემგზავრები ყვითელ, საზიზღარ, გაძეძგილ ავტობუსში... ლექციაზე 15 წუთი დამაგვიანდა.

1-ს რომ აკლია 15 წუთი, ეპილაციაზე ვარ ჩაწერილი. 3 წუთით ადრე მივედი, 17 წუთით გვიან შევედი. არადა, წესით რესპექტაბელური ადგილია, კლიენტებზე ზრუნავენ და რაღაც ეგეთები. ნუ ჯანდაბას.

2-ის წუთებზე ბანკში კლიენტების მრჩეველის წინ მოვკალათდი.
ვინაიდან მე თავხედმა გავბედე და გერმანიიდან ისე წამოვედი, რომ საბანკო ანგარიშები არ დავხურე, ბოლო 2 თვეა ინტენსიურად ვიღებ ლანძღვა-გინება-შეჩვენების წერილებს ამ ჩემი ბანკებიდან, რომლებიც იტყობინებიან, რომ თუ მათი მომსახურების საფასურს არ გადავიხდი, კარგი არაფერი დამემართება. მე სადღაც გულის სიღრმეში უკიდურესად პატიოსანი ადამიანი ვარ, ამიტომაც ავდექი და ჩემი ბოლო ჰონორარი სრულიად დამპალ ბიოროკრატიას ჩავჩარე პირში. არასოდეს არ მკითხოთ, რატომ არ მიყვარს გერმანია. აი, ეგეთი რამეების გამო.

3ის წუთებზე ბიბლიოთეკაში შევიარე, დოკუმენტების დასაპრინტერებლად. ბიბლიოთეკარს ჩემი ჩარვალი მოეწონა და ჩამოეკიდა. არც ფამილარობები არ მიყვარს.

3ზე უნივერსტეტში მივბრუნდი, 4მდე ვარკვევდი ათას ხრინგალს. 5მდე საცოდავი სახით ვიჯექი კათედრის კომპიუტერის წინ, რომელსაც დედამიწის ზურგზე არაფერზე რეაქცია არ ქონდა და არაფერს არ მიხსნიდა. 5ზე დანიშნულ ლექციაზე მოვიბოდიშე, რომ მე ვარ ცუდი ადამიანი, რომელმაც ვერ მოამზადა დავალება, რომელიც მთელი დღე რაღაცა ფულებსა და პროგრესის ავ მხარეებზე ფიქრობს და წამოვედი.არ მიყვარს, როცა ლექცია ჩემი მოუმზადებლობის გამო ცდება. მართლა ცუდი ვინმე მგონია თავი.მართლა უკიდურესად კეთილსინდისიერი ადამიანი ვარ.

5ს აკლდა წუთები, სამსახურში რომ მოვედი.
გზაში ვიღაცა ლამაზ კაბებიანი გოგოები მხვდებოდნენ. უკვე ზაფხულია, მთელი ამ ჯანდაბების მიუხედავად.

სემესტრის დამთავრებას აკლია მხოლოდ ერთი დღე, მოსაგვარებელი საქმეების რიცხვმა ყოველგვარ ზედა ნიშნულს მიაღწია.
შაბათს არტ გენი იწყება, რომლის ამბებსაც ჩემი ბლოგიდან მიმდინარეობის დროს პერმანენტულად გაიგებთ.

ხოდა, იცით რა, სისულელეა მთელი ეს ლექციები, საბანკო ანგარიშები, ჰონორარები, ლექციები, ფესტივალები და მერე კიდევ იმათი გამშუქებელი ჟურნალისტები, ბლოგერები და სხვა კომპეტენტური ხალხი, სამსახურები და სიფტები სართულებს შორის.
სისულელეა შუქნიშნები, საზოგადოებრივი ტრანსპორტი, გზადაგზა მოხდილი ბოდიშები და ზრდილობის ფორმულა - მადლობები, მაღვიძარები და კალენდარზე მიწერილი შეხვედრების სიები.
სისულელეა ზაფხულები და გაზაფხულები, რომლებსაც არაფერში არ იყენებ.

იმიტომ რომ არც ერთ მათგანს არასოდეს არავისთვის ბედნიერება არ მოუტანია. ისინი როდესღაც ჭკვიანმა ადამიანებმა მოიგონეს მნიშვნელოვანი ამბებიდან უმნიშვნელოებზე ყურადღების გადასატანად და გადასარევადაც გამოუვიდათ.

ახლა დავდივართ და გვგონია, რომ ჩვენი უძილობა ქუჩის პირზე ცხოვრების ბრალია, დაგვიანებები ტრანსპორტის მოუწესრიგებელი მოძრაობის და ქრონიკული დაღლილობა დატვირთული სამუშაო გრაფიკების.

გამჭვირვალე ჰაერი მინდა, მწვანე ბალახი და გაწელილი დილის ძილები.

ჟურნალ-გაზეთების ჯიხურთან მისვლამდე საკითხავი

2011-06-02T16:44:00.002+04:00

აი ასე.
სრულიად მალე, რაღაც რამდენიმე დღეში შეგიძლიათ მიხვიდეთ ჟურნალ-გაზეთების ჯიხურებთან და იკითხოთ ჟურნალი ტაბულა არტი.
იქ დაგხვდებათ სავარაუდოდ ბევრი სტატია. იმათი ამბები არ ვიცი, მე ვიცი, რომ იქნება ჩემი ჩაწერილი 2 ცალი ინტერვიუ.
მართალია, ცოტა შელამაზებულ-შემოლამაზებულები, მაგრამ მაინც ჩემები.

და საერთოდაც, სანამ მეც მივადგები ჟურნალ-გაზეთების ჯიხურებს, ვიფიქრე, ვიფიქრე და მოვიფიქრე, რომ ინტერვიუების ჩაწერა მიყვარს. აი ასე, მიდიხარ სრულიად უცნობ ან ოდნავ ნაცნობ ადამიანთან და მანამ ელაპარაკები, სანამ იმ დონეზე ნაცნობი არ ხდება, სადამდეც შენ გჭირდება. მერე ივიწყებ ამ შენ ემოციებს და წერ. კიდე მერე სადმე შეგხვდებიან, რამე ამბავს გაიგებ და ისევ გახსენდება ემოციები. მოკლედ, კაი რამეა. ინტერვიუების ჩაწერა კი არა, ადამიანების სიყვარული.

ცოტა უფრო მეტი ადამიანი რომ ფიქრობდეს ეგრე, ნაკლებად შემეშინდებოდა ტელევიზორის ჩართვის, ნაკლებად ავუვლიდი გვერდს მიტინგის და ნამიტინგარ ადგილებს, ნაკლებად შემეპარებოდა ეჭვი დადგმულ საზეიმო განწყობილებებში და საერთოდაც, ჩემს სრულიად ბედნიერ პერიოდს კიდევ უფრო კარგად შევიგრძნობდი.

სხვა ისეთი არაფერი, უბრალოდ, როცა პოსტის სათაურს ვწერდი, მივხვდი, რომ ჟურნალ-გაზეთების ჯიხურებთან მისვლა უკვე ძალიან ძველმოდურად ჟღერს, მგონი ყველა ყველაფერს ონლაინ ვკითხულობთ. ყოველ შემთხვევაში, მე ისეთივე ძველი ამბავი მგონია, როგროც ბავშვობაში მუსიკის გაკვეთილებზე სრულიად უშედეგო და უმიზნო სიარულები და გაზაფხულზე დათბობის აღსანიშნავად პირველად ჩაცმული მოკლემკლავიანები მაიკების და შორტების ჩაცმის სიხარული.

ხო, ეგრეა, მე სრულიად ბედნიერად ვცხოვრობ და როცა ფანჯრებში მუსიკალურ სკოლაში მისული ბავშვების გაკვეთილების ხმები შემოდის, მგონია, რომ ძალიან, ძალიან ადრე ვიყავი მაგხელა და ახლა უკვე დიდი გოგო ვარ. მერე ჩაიში ლიმონს ვწურავ, რამეს ონლაინ ვკითხულობ და ბედნიერ ზაფხულს ველოდები.

მე რომ კეთილგონიერი ადამიანი ვყოფილიყავი

2011-05-12T17:09:00.000+04:00

ერთ მშვენიერ დღესაც ავდგები და ვიტყვი, რომ ვერ ვიტან ამ დასვენების დღეებს, იმიტომ კი არა, რომ დასვენება აღარ მიყვარს, იმიტომ რომ ისინი იმედგაცრუების მეტს არაფერს აკეთებენ.

რომ იცი, რომ როდესღაცა კვირის ბოლოს დასვენების დღე გაქვს, ყველა სასიამოვნო და არასასიამოვნო საქმეებს ამ დღისთვის ინახავ, ეს საწყალი დღე კიდე ისევე 24 საათიანია როგროც ყველა დანარჩენი, ამიტომაც სულაც არ არის გასაკვირი, ყველა ხრინგალს რომ ვერ იტევს და სრულიად უდრტვინველად, რას მელოდებოდი, რო მელოდებოდი, შენ თუ კეთილგონიერი ადამიანი ხარ - სახით გიცრუებს იმედებს.

ხოოდა, ასე: ვერ ვიტან დასვენების დღეებს. ცაიტნოტში რომ რაიმე სასიამოვნოს გამოგლეჯ ხელიდან რომელიმე დაკავებულ და გაძეძგილ დღეს აშკარად ის უფრო სასიამოვნოდ მახსენდება, ახლა, ამ დასვენების დღეს, სრულიად იმედგაცრუებულს დასვენების დღეების არსებობით.

და საერთოდ, ბოლო 2 თვეა მხოლოდ იმიტომ არ დამიწერია, რომ დღითი დღე უფრო და უფრო ხვდები, როგორ მეშინია სიტყვების, ნათქვამისაც და მით უმეტეს დაწერილისაც.
ისინი აუტანელი სისწრაფით სრულდებიან, ბუმერანგებივით უკან ბრუნდებიან, ვარაუდების გამოთქმის საშუალებასაც კი არ მაცლიან და ბოლოს მთელ პასუხისმგებლობას მე მჩრიან ხელში.

სულაც არ არის სასიამოვნო ამბავი.
ისედაც 28000 ფობია მაქვს და როგორც ბოლო პერიოდში ვხვდები, უბრალოდ, არ გამომდის მშვიდად ვიყო ბედნიერი.

პ.ს. ბედნიერი დასვენების დღეები და მშვიდი ბედნიერებები თქვენ, ვისაც ჯერ კიდევ მყარი ნერვული სისტემა გაქვთ.

ჩვენი დროები და სივრცეები

2011-04-06T14:33:00.000+04:00

ეს კაბა ჩემი გარდერობიდან არ არის.

სადღაც ვნახე და მომეწონა.

ზუსტად ისეთია, საგაზაფხულო-საბედნიერო.

მაგრამ თავს დავდებ და მართალიც ვიქნები 2 700 ასეთი კაბა ვერ უშველის ჩემ უგაზაფხულობას. არა, არც ცუდად ვარ, არც ამ კაბას ვითხოვ და არც არაუშავს, მერე რა მოხდა, ყველა ეგრე ვცხოვრობთ, ზოგი უარესადაც - ფრაზებს. უბრალოდ, გაზაფხული არ მაქვს და სულაც არ მომწონს ეგ ამბავი.

მარტი ისე გავიდა, ვერაფერი გავიგე, რამდენიმე ლინგვისტური თეორიის გარდა. აპრილიც გული მიგრძნობს ზუსტად ეგრე მოიქცევა და მაისი კიდევ რაღა გაზაფხულია.

ზაფხულის სისულელეების სუნი ადის აქედანვე.

ერთადერთი, რასაც ვაფიქსირებ, ის არის, რომ რაც კი ოდესმე მიფიქრია, ყველაფერი სხვადასხვა დროის ინტერვალით, მაგრამ მაინც სრულდება. თან ახლა კი არა, უკვე რამდენი ხანია.

ასე, გაყრია ბევრი ამბები და გინდა არაფერზე არ იფიქრო. გადის 2 კვირა და არაფერზეც არ ფიქრობ, თმის შესაღებადაც კი ვერ იცლი. ერთადერთი მიზანი ძილია. ეს დიდხანს გრძელდება და შენც ბედნიერი ხარ. ზუსტად ისე, როგორც გინდოდა ყოფილიყავი.

უყურებ ადამიანს და ფიქრობ, რომ ის 2, 3 , 4 ან მნიშვნელობა არ აქვს, რამდენიმე კვირაში ამოწურავს თავის თავს, მოსაწყენი გახდება და შენ სულაც აღარ მოგინდება კიდე ნახო.

გადის რამდენიმე კვირა და ჯანდაბასაც წაუღია ყველა მოსაწყენი ადამიანი. ის კი არა, სხვებიც აღარ გინდა ამ ამოწურვადობის მანიით შეპყრობილს.

ფიქრობ, რომ შენი ჯინსი გადასარევი როა და ასე გიყვარს, ზუსტად 2 წლის წინ ზალცბურგში რომ იყიდე და შენს გარდა იშვიათად თუ ვინმეს მოწონს, აგერ შენ მესამე გაზაფხულს უყურებს შენი ფეხებიდან.

2 დღის მერე ზიხარ, მეგობარს ელოდები და ამჩნევ, რომ მუხლზე გადახეულა.

ფიქრობ, რომ შარშან, მართალი გაზაფხულის ძებნაში ამბობდი, მზიურში ერთხელ მაინც უნდა დალიო მართალ გაზაფხულზეო.მერე მარუსიას ნახულობ, 13 წლის თინეიჯერივით ლუდსაც სვამ, სულელურ ამბებსაც ყვები, გარეთაც თბილა და არა რა, არ არის მზიური და ლუდი გაზაფხულის გარანტი. თან 13 წლისაც აღარ ხარ და უფრო დამაჯერებლად ჩანს იდეა ფიქრის შეწყვეტის საფუძველზე.

აი, მართლა რომ წავიდე, ჯერ იტალიაში, მერე ბუდაპეშტში, მართლა რომ მქონდეს ახალი სამსახური, მართლა კარგი ტიპები რომ აღმოჩნდნენ ახალი ადამიანები, მართლა რომ დავწერო მთელი ის ამბები, რაც მინდა რომ დავწერო, მართლა ისეთი ზაფხული რომ მქონდეს, კვირაში ლექციებზე გატარებული 21 საათის კომპენსირებას რომ მოახდენს, მართლა ისეთი ჭკვიანი რომ ვიყო, მე როგორც მინდა, მერე ხო კიდევ უფრო შემეშინდება ჩემი აკვიატებების, მერე ალბათ საერთოდ ვეღარ გავიგებ წელიწადის დროების ამბებს და საერთოდაც, მთელ ამ უგაზაფხულობას მარტო იმიტომ ვჯავრობ, რომ რეალურად ერთადერთი ქონება, რაც გაგვაჩნია, ჩვენი დროები და სივრცეებია, ჩვენ კი იმის მიხედვით ვართ კაი ან ცუდი ტიპები, როგორ, რისთვის, ვისთან, სად რამდენ დროს ვატარებთ.

ხოოდა, როცა რაღაც გაქვს და იმას არ იყენებ, არ უნდა იყო მთლად კარგი ტიპი.ხოოდა, მგონი იმიტომაც არ მაქვს გაზაფხული, რომ ბუნდოვანი წარმოდგენაც კი არ მაქვს, რა უნდა ვუყო.აი, ისეთი კაბაც იმიტომ არ მაქვს, რომ ლექციებს მოუხდება და არც სამსახურს.და საერთოდაც, ყველაფერი ისეთი ლოგიკურია, გადარევა შეიძლება.იმიტომაა, რომ რაც კი ოდესმე მიფიქრია, ყველაფერი სხვადასხვა დროის ინტერვალით, მაგრამ მაინც სრულდება. თან ახლა კი არა, უკვე რამდენი ხანია.

ხოოდა, ეგრე.

მოდით ახლა მომიყევით თქვენი გაზაფხულის ამბები : )

ან თქვენი ლოგიკური თანმიმდევრობები, ან არ ვიცი, რაც გინდათ.

Bits Of My Weekend

2011-03-14T02:11:00.002+04:00

ერთი კარგი ბლოგერია, კარგა ხნის წინ აღმოვაჩინე, იმას აქვს ხოლმე ეგეთი პოსტები, Bits of my weekend, თავისი მეგობრის, კატის, მოგზაურობების, საჭმელების და ოთახების სურათებს დებს ხოლმე, კაი ტიპია მოკლედ.
რამე ანალოგი არ არის ეს პოსტი, უბრალოდ, მინდოდა კიდევ ერთხელ მეთქვა ჩემი თავისთვის : "კი, ჩემო ტკბილო ნასტასია, ნამდვილად გენიალურია, როცა 23 წლის ხარ, ლამაზი და მშვენიერი და გიხარია, რომ გაზაფხული უკვე მოვიდა. "
რადიაცია ალბათ გაიზრდება, სამუშაო კვირაც თავის წილ ნერვებს წაიღებს და მე გამიჭირდება ხვალ დილას ადრე ადგომა, მაგრამ დიდი არაფერი, მე ვიცი ჩემი წილი ბედნიერებები სად შეიძლება გამოიქექოს.
ბედნიერ კვირას გისურვებთ :)
პ.ს. ამის წინა პოსტი სულაც არ იყო ისეთი საშინელი, რომ კაციშვილს არ წაეკითხა, მერე რამ დიდი იყო, ბოლოში მშვენიერი ამბები ეწერა.

ნებადართული იმედების ნუსხა და უღიმღამო მოვალეობების უსასრულო რიგი

2011-03-12T17:04:00.001+04:00

"თუ იაპონელი ქალი აღტაცების ღირსია, - და იგი უეჭველად ღირსია, - ეს იმიტომ რომ თავს არ იკლავს. იმ ასაკიდანვე, როცა იგი ჯერ კიდევ ერთი ციცქნა ბავშვია, ყველანი მისი იდეალების წინააღმდეგ არიან შეთქმულნი და თავში უჭედავენ, რომ შიგ მაგრად ჩაეკიროს: "თუ ოცდახუთისა გათხოვილი არ იქნები, სამარცხვინოა", "თუ იცინი, გაუზრდელი იქნები," "თუ სახეზე განცდა გახატია,ხეპრე იქნები", თუ შენი სხეულის ბალანს ახსენებ, ბილწი იქნები", "თუ ვაჟმა ხალხის თვალწინ ლოყაზე გაკოცა, კახპა იქნები", "თუ ჭამა გიყვარს, ძროხა ხარ", "თუ ძილი გიყვარს, ღორი ხარ", და ა.შ.
ეს შეგონებები სასაცილო იქნებოდა, გონებაში რომ არ იბეჭდებოდეს.

რადგან დოგმათა ეს დომხალი, საბოლოო ჯამში, ერთ სულისკვეთებად მთლიანდება, იაპონელ ქალს წინ სასიხარულო აღარაფერი უნდა ეიმედებოდეს: არ აღგეძრას სიამეთა იმედი, რადგან შენი სიამაყე არარად გაქცევს. არ აღგეძრას სიყვარულის იმედი, რადგან ამად არ ღირხარ. თუ ვინმეს შეუყვარდები, მხოლოდ იმის გამო შეუყვარდები, ზმანებით რაცა ხარ, არასოდეს იმისთვის, რაც მართლა ხარ. ნუ აღიძრავ იმედს, რომ ცხოვრება რამეს მოგიტანს, რადგან ყოველი ჩავლილი წელი რაღაცას წაგართმევს. ისეთი მცირედის იმედსაც ნუ აღიძრავ, როგორიცაა სიმშვიდე, რადგან არავითარი საბაბი არა გაქვს, თავი დაიწყნარო.

აღიძარ შრომის იმედი. მართალია, შენი ქალობის გამო ძალიან მაღლაც ვერ ახვალ, მაგრამ აღიძარ იმედი, საქმეს ემსახურო.შრომით ფულს მოიხვეჭ, რომელიც მართალია ვერანაირ სიხარულს ვერ მოგიტანს, მაგრამ ზოგ რამეს გაგიადვილებს, მაგალითად გათხოვებას, - რადგან ისეთი სულელიც არ იქნები, დაიჯერო, რომ ვინმეს მართლა შენი ღირსებისთვის უნდიხარ.

გარდა ამისა, ნება გაქვს, იქონიო იმის იმედი, რომ სიბერეს მიატან, რაც თავისთავად დიდად საშურიც არ არის, და კიდევ იმის იმედი, რომ პატივაყრილი აღარასოდეს შეიქნები, რაც ასე თუ ისე, მიზანია .
აქ წყდება ნებადართული იმედების ნუსხა.

აქვე იწყება შენი უღიმღამო მოვალეობების უსასრულო რიგი.

შენი სახელი უმწიკვლო უნდა იყოს იმ ერთადერთი მიზეზის გამო, რომ ეს მცირე რამ არ არის. შენი შეუბრალავი სახელი არაფერს მოგიტანს იმის გარდა, რომ შეუბღალავი სახელი გექნება, რაც სიამაყით ვერ აღგავსებს, მით უმეტეს - სიამით.

მე ვერასოდეს შევძლებ, ჩამოვთვალო ყველა მოვალეობა, რადგან არ არსებობს შენს ცხოვრებაში ისეთი წუთი, რომელიც ერთ-ერთი ამ მოვალოებით არ იქნება ზღვარდადებული. მაშინაც კი, როცა საპირფარეშოში ხარ განმარტოებული, რომ შარდის ბუშტს შვება მისცე, ვალდებული ხარ, ფხიზლად ადევნო თვალყური, ვერავინ გაიგოს შენი რუს რაკრაკი: ამისთვის ვალდებული ხარ, წყალი მალ-მალე ჩამოუშვა.

ეს შემთხვევა მხოლოდ იმისთვის გავიხსენე, მინდა შეგაგნებინო, თუ შენი არსებობის ასეთი ინტიმური და უმნიშვნელო მხარეც კი აკრძალვებს ექვემდებარება, დროა დაფიქრდე ამ აკრძალვათა ყოვლისმომცველობაზე, მთელ ცხოვრებას რომ ასე მკაცრად გისაზღვრავს.

გშია? - მხოლოს ცოტა წაციცქნე, რადგან ტანთხელი უნდა იყო. იმ სიამოვნების გამო კი არა, ქუჩაში შენს სილუეტს თვალი გამოაყოლონ, ამას არავინ გააკეთებს, - არამედ იმის გამო, რომ სირცხვილია, დუნდულები გითახთახებდეს.

შენ ლამაზი უნდა იყო. თუ ამას მიაღწევ, სილამაზე არავითარ შვებას არ მოგიტანს, ქათინაურით მხოლოდ დასავლელები შეგამკობენ. არადა, ჩვენ ხომ ვიცით, როგორ აკლია მათ გემოვნებას დახვეწილობა. თუკი სარკეში საკუთარი სილამაზით მოიხიბლები, დაე, ამან უფრო შიში აღგიძრას, ვიდრე სიამოვნება: რადგან სილამაზემ სხვა რა შეიძლება მოგიტანოს, თუ არა, მისი დაკარგვით გამოწვეული შეძრწუნება?

თუ ყმაწვილი და ლამაზი ქალი ხარ, არ იქნები არაფერი;
თუ ულამაზო ხარ, არაფერზე უფრო არაფერი იქნები;
შენი ვალია, გათხოვდე;
გიჯობს, თუ 25-მდე მოასწრებ, რადგან ეს შენი ჩამოწერის ასაკია. შენი ქმარი სიყვარულს არ მოგანიჭებს, მართლა რეგვენი თუ არ არის. ხოლო რეგვენისაგან მონიჭებული სიყვარული, დიდი ვერაფერი ბედნიერებაა. ასე იქნება თუ ისე იქნება, ეყვარები თუ არ ეყვარები, შენ ვერ დაინახავ. ქანცგამოლეული, ხშირად, სულაც ნასვამი, შინ ღამის 2 საათზე დაბრუნდება და ცოლქმრულ საწოლში ჩაეგდება, რომელსაც დილის 6-ზე სიტყვის უთქმელად დატოვებს.

შენი ვალია, შვილები იყოლიო, რომელთაც 3 წლამდე ისე მოეპყრობი, როგორც ცით მოვლენილ ღვთაებებს, მერე შენივე ხელით ცივად მოისვრი სამოთხიდან და სამხედრო მწყობრში ჩააყენებ, სადაც ჯერ 3-იდან 18 წლამდე იმსახურებენ, მერე 25 წლიდან სიკვლიდამდე.
შენ ვალდებული ხარ, სიცოცხლე აჩუქო არსებებს, რომლებიც მით უფრო უბედურნი იქნებიან, რაც უფრო მაგრად ჩაუჭედავენ სიცოცხლის პირველ წლებში, რომ ბედნიერება შესაძლებელია.

შენ ეს შემზარავი გგონია?
პირველი არა ხარ, ვინც ამ აზრამდე მივიდა. შენი მსგავსნი ასე ფიქრობენ 1960 წლიდან. მაგრამ ხომ ნახე, აქედან არაფერი გამოდის. ბევრი იმათგანი აჯანყდა და ვინ იცის, იქნებ შენც აჯანყდე, როცა ცხოვრებაში ერთადერთხელ, 18-სა და 25 წლებს შორის, თავისუფალი დრო შენც გექნება. 25-სა უეცრად აღმოაჩენ, რომ გათხოვილი არა ხარ და შეგრცხვება.

შეეშვები ექსცენტრულ ჩაცმულობას და სადად გამოეწყობი. დაივიწყებ შენს თეთრ, მოტმასნილ წინდებსა და გროტესკულ მაშიებს, შენი სწორი და მშვენიერი თმა, რომელიმე უღიმღამო "ბრაშინგს" დაემორჩილება და იმითაც კმაყოფილი დარჩები, თუკი ვინმეს - ქმარი იქნება თუ თანამშრომელი - შენი სურვილი აღეძვრება.

თუ სიყვარულით გათხოვდები, რაც ნაკლებ მოსალოდნელია, კიდე უფრო უბედური იქნები, რადგან ქმრის ტანჯვას დაინახავ. შენთვისვე ჯობია, თუ ქმარი არ გეყვარება: ეს საშუალებას მოგცემს, გულგრილად უყურო მისი იდეალების მსხვრევას, თუ კიდე შემორჩენია, ვთქვათ, იმედი ჰქონდა, რომ ქალს ეყვარებოდა, არადა, სულ მალე დარწმუნდება, რომ შენ ის არ გიყვარს. როგორ შეგეძლება, შეგიყვარდეს ვინმე, როცა შენი გული გაქვავებულია, შიგ იმდენი რამე ჩაგიკირეს.

მეტისმეტად ანგარიშიანი ბრძანდები საიმისოდ, რომ ვინმეს შეყვარება შეძლო.
თუ მაინც შეგიყვარდა, ეს იმას ნიშნავს, რომ აღზრდა დაუკლიათ. გათხოვების პირველ დღეებში ქმართან სიყვარულობანას გაითამაშებ. ჭეშმარიტად ქალი ვერ შეგედრება თავის მოჩვენების ხელოვნებაში.

შენი ვალია, სხვას შეეწირო.ოღონდ, ნუ წარმოიდგენ, რომ თავის შეწირვით ვინმეს ბედნიერებას მოუტან. ეს მხოლოდ იმის ნებას მისცემს, შენს გამო არ გაწითლდეს; არ არსებობს, არავითარი შესაძლებლობა, ბედნიერი გახდე, ან ვინმე გააბედნიერო.

მაგრამ თუ მოხდება სასწაული და ბედი რომელიმე მაგ აკრძალვას აგარიდებს, არამც და არამც არ დაასკვნა, ვითომ გაიმარჯვე: დაასკვენი, რომ ცდები. თუმცა თვითონაც სულ მალე მიხვდები ამას, რადგან შენი გამარჯვების ილუზია მხოლოდ დროებითი იქნება.

სიხარულის წამი ნუ შეგაცდენს, არ აყვე დასავლელებს, ისინი ანგარიშში ტყუვდებიან. წამი არაფერია.
შენი სიცოცხლე არაფერია.
10 000 წელზე ნაკლები დრო სათვალავში ჩასაგდები არ არის.

თუ იმის ცოდნა, რომ ჭკუა-გონებით მამაკაცზე ნაკლებად არ ითვლები, რაიმე ნუგეშს მოგიტანს, დაე ეს იცოდე. შენ ბრწყინვალე ხარ. რაც ყველასათვის ნათელია. მათი ჩათვლით, ვინც ასე მდაბლად გეპყრობა. მაგრამ ამაზე დაფიქრებამ, განა შეიძლება ნუგეში მოგიტანოს?

მართლა უფრო უღირს არსებად რომ ითვლებოდე, შენი ჯოჯოხეთი გასაგები იქნებოდა, შეგეძლებოდა, ლოგიკის ყველა წესის დაცვით დაგემტკიცებინა შენი გონებრივი სრულყოფილება და შენს დღევანდელ ადგილს არ დასჯერებოდი.

არადა, მათ იციან, რომ მათი სწორი ხარ. თუ კიდევ უკეთესი არა. შენი ჯოჯოხეთი ყოველგვარ აზრს არის მოკლებული, რაც იმას ნიშნავს, რომ იქიდან გამოსასვლელი ყველა გზა მოჭრილია.

არა, ერთი გზა მაინც არსებობს, იგი ერთადერთია, მაგრამ შენ ნება გაქვს, მაგ გზაზე შედგომისა, თუ არ გაბრიყვდები და ქრისტიანობას არ ეზიარები, ნება გაქვს თავი მოიკლა. ჩვენ კი ვიცით, რომ იაპონიაში ეს აქტი ყოვლად ღირსეული ქმედებაა. ოღონდ, არ ირწმუნო, რომ იქ, იმ ქვეყნად, სიმპატიური დასავლელებისაგან აღწერილი მხიარული სამოთხეები გელოდება. არაფერი განსაკუთრებული იქ, იმ ქვეყნად, არ დაგხვდება. სამაგიეროდ, იმაზე შეგიძლია იფიქრო, ამ ნაბიჯის გადადგმა რისთვის გიღირს: სახელზე იფიქრო, შენი სიკდილით რომ დატოვებ. თუ თავს მოიკლავ, შენი სახელი გაბრწყინდება და შენი ახლობლები იამაყებენ შენით. გამორჩეულ ადგილს დაიკავებ საოჯახო აკლდამაში. აი აქ არის ის უზენაესი იმედი, რაზედაც ცოცხალმა არსებამ შეიძლება იოცნებოს.

ცხადია, შეგიძლია ცხოვრება თავის მოკვლით არ დაასრულო, მაგრამ ამ შემთხვევაში, ადრე იქნება თუ გვიან, საცდური დაგძლევს და სახელი რითიმე შეგებრალება: ან საყვარელს გაიჩენ, ან მუცელს გაილაღებ, ან გაზულუქდები, - რას გაიგებ, რა მოხდება?
ყველანი მოწმენი ვართ, რომ ადმიანს, ქალს განსაკუთრებით უჭირს დიდხნობით ისე ცხოვრება, რომელიმე ხორციელ საცდურს არ მინებდეს. ჩვენი უნდოლობა ამ სიამოვნებათა მიმართ პურიტანიზმით არ არის გამოწყვეული.
შიორს ჩვენგან ამერიკელთა ამგვარი აკვიატება.

ჭეშმარიტად გვიჯობს, ნუ ავყვებით ხორციელ წადილს, თორემ ოფლიანობა იცის. ოფლზე სამარცხვინო კი არაფერია. როცა ოხშივარადენილ ატრიას შეექცევი დიდ-დიდ ლუკმებად, ანდა გაშმაგებულ სიყვარულს ეძლევი, ან კიდევ ზამთარში თვლემა მორეული ზიხარ გავარვარებულ ღუმელთან, აუცილებლად ოფლი დაგდინდება და აღარავის შეეპარება ეჭვი, რომ ვულგარული ხარ.

თვითმკვლელობა თუ ოფლიანობა?

წამით არ შეგაყოვნის მაგ არჩევანმა. რამდენადაც საკუთარი სისხლის დაღვრაა დიდებული რამ, იმდენად ოფლად გაღვრაა შესაზიზღარი.თუ სიკვდილს არჩევ, ოფლად აღარასოდეს გაიღვრები და შენი ტანჯვა-ვაება სამუდამოდ დასრულდება.

არც იაპონელი მამაკაცის ხვედრი მგონია ბევრად სახარბიელო.
იქნებ პირიქითაც იყოს. ქალს ის მაინც შეუძლია, გათხოვებისთანავე წავიდეს იაპონური კომპანიიდან, დროზე გაასწროს ამ ჯოჯოხეთს. დროზე წასვლაც, თავისთავად, უვკე რაღაც მიზანია.
მაგრამ იაპონელ მამაკაცს, სულს არავინ უხუთავს. მასში იდეალის ყოველგვარი კვალი სიყრმეშივე არ წაშლილა. ადამიანის ერთი უმთავრესი უფლება მან შეინარჩუნა. ოცნებისა და იმედისა. და ხშირად იყენებს კიდეცავ ამ უფლებას: ქიმერულ სამყაროებს იგონებს, სადავ თავისუფალია და თვითონვეა მბრძანებელი.

იაპონელ ქალს, თუ კარგად არის აღზრდილი, ასეთი თავშესაფარი არ გააჩნია. უმრავლესობა კი კარგად არის აღზრდილი.
მას წარკვეთეს, თუ შეიძლება ასე ითქვას, ეს ერთი ძირითადი უნარი. ამიტომაა, დიდ აღფრთოვანებას რომ ვუცხადებ ყოველ იაპონელ ქალს, რომელსაც თავი არ მოუკლავს. სიცოცხლის შენარჩუნება მისი მხრიდან წინააღმდეგობისა და გაბედულების აქტია, რომელიც ისეთივე უანგაროა, როგორც დიადი."

პ.ს. ეს ნაწყვეტია ამელი ნოტომის წიგნიდან - "კრძალვითა და ცახცახით", რამდენიმე დღის წინ ჩემს სამსახურში ვიღაცამ ვიღაცას მოუტანა.
მერე ირაკლიმ წაიკითხა და იაპონია ცუდი ქვეყანააო.

მე ამელი ნოტომზე დიდად ვერ ვეფეთები. მგონია რომ ძალიან უნდა აუტანელი გოგო იყოს, ნერვებისმომშლელად რეალისტური დიალოგები კარგად გამოდიოდეს და ამისთვის მსოფლიოს უყვარდეს.
უფრო სწორად, ლიტერატურის მაგივრად იმ რეალობას გვატენის, რომელსაც გზადაგზა ვაიგნორებთ, ფორმას ვუცვლით და ისე უფრო რომ მარტივია, იმ ცხოვრებით ვცხოვრობთ.

მაგრამ ეგ იქით.

საინფორმაციოს რომ ვუსმედით და მე ავწუწუნდი, აი, სულ რომ დაუცველობის განცდა მაქვს, ტყუილად კი არ მაქვს, კაცმა არ იცის, როდის რა მოგკლავს თქო, ირაკლიმ, თან ეს წიგნიც ხომ ახლა წავიკითხე და იაპონია ვლანძღე, ასეთ მოკლე დროში დამთხვევები კარგი არ არისო.

წამოვიღე და დღეს დილას საწოლშივე წავიკითხე.
იაპონია იქით და მთელი ეს ამბები მხოლოდ იმიტომაა ცუდი, რომ მარტო იქ არ ხდება, ყველგან ხდება ან შეიძლება მოხდეს. ან რა მნიშვნელობა აქვს, იაპონიაში ვიღაცა იოკოტო მოკვდება თუ თბილისში ნასტასია. ცუნამი ცუნამია და რადიაცია რადიაცია/

მერე დავდივარ მე ამ ჩემი დაუცველობის განცდით და მგონია რომ ბედნიერებებსაც, ყურადღებებსაც, შაბათ დილებსაც და პარასკევ საღამოებსაც გემო უკვე გამოაცალა რადიაციამ, სულელურმა საზოგადოებრივმა აზრებმა და ათასმა სხვა ჯანდაბამ.

და სულაც არ ვიცი, გძე ტი დრუგ მოი, რატომ არ გინდა რომ შენც იფიქრო ბენდიერებებზე, მზიან შაბათებსა და სულელურ წესებზე, არაფერთან დაკავშირებით რომ ვიგონებთ ადამიანები.

ა ტი, დრუგ მოი, უნდა იცოდე, რომ ის მაინც უნდა შეცვალო, რისი შეცვლაც შეგიძლია, თორემ გლობალურ კატაკლიზმებზე ლაპარაკიც არ ღირს, მაინც ვერაფერს გახდები.

ა ტი დრუგ მოი, რა საჭიროა იმაზე ლაპარაკი, რაც ისედაც ცხადია და რა ცუდია, რომ საჭიროა შეგახსენო: მე ჯერ კიდევ არ ვარ გლობალური და თუ კატაკლიზმებზე ლაპარაკი სისულელეა, მოდი და ჩვენზე მელაპარაკე.

ზურნა

2011-03-06T13:07:00.001+04:00

ZurNa Promo by Interviewz
მოისმინეთ გულდასმით პრომო?
კარგი.

უბრალოდ, მომინდა თქვენც გცოდნოდათ, რომ პარასკეობით შეგიძლიათ + ერთი ახალი საქმე გამოიძებნოთ და მაგალითად მე და ზურას გვისმინოთ.

ან იმისთვის, რომ ჩვენი მოსმენა თქვენთვის უფრო საინტერესო იყოს, ადგეთ და წინასწარ მოგვწეროთ, რა თემებზე მოისმენდით ჩვენ კომპეტენტურ აზრს.

ან უბრალოდ, ადექით და თქვენ მინიმუმ სამ მეგობარს უთხარით, რომ აი, ნახეთ, ყველანაირი ეფემ სიხშირის, სატელევიზიო ეთერის და ოფიციალური კლიშეების გარეშე 2 კაი ტიპი კარგ პროექტს იწყებს და მოუსმინეთ ხოლმეო. თან იქვე დააყოლეთ, რომ მაგალითად თქვენ, სულმოუთქმელად ელოდებით პირველ პარასკევს. ასე უფრო დამაჯერებელია ხოლმე რეკლამა, პირადი მოლოდინების და აზრების საქმეში ჩართვით.

მოკლედ, ეგრე.
ZurNa Promo 2 by Interviewz

პ.ს. გარეთ ისეთი სასიამოვნო მზე და კვირა დღეა, იმედია ყველანი ბედნიერები ხართ.

დედები არ ჭამენ დაშაქრულ მარწყვს

2011-03-03T01:41:00.003+04:00

პირველად რომ მოვისმინე ოდნავ პათეტიკური მომეჩვენა.
მაგრამ სისულელეა რამე მოგწონდეს ან გიყვარდეს და გული გეთანაღრებოდეს, სულელურად, გულუბრყვილოდ ან პათეტიკურად ხომ არ ჟღერსო.

საერთოდ ,როცა გიყვარს ან მოგწონს, გული არ უნდა გეთანაღრებოდეს.

როცა გიყვარს, ქუჩებს რომ წალეკავს ხვალ, იმ ყვავილების თაიგულები არ უნდა მიათრიო სახლში.

როცა გიყვარს, არ უნდა ამშვიდებდე იმით, რომ კომუნიკაციის დეფიციტი ჩვეულებრივი მოვლენაა და არასოდეს არ არის ჰარმონია თაობებს შორის.

როცა გიყვარს, არ უნდა ამტკიცებდე რომ შენი საქმის შენ უკეთ იცი და მათ უკვე მიიღეს თავიანთი წილი გადაწყვეტილებები.

როცა გიყვარს, არ უნდა თვლიდე, რომ ახლა და ამ სივრცეში შენ უკეთ ორიენტირებ. დედამიწაზე იშვიათად იცვლება რამე და ყველა ჩვენ გარშემო მოქმედი წესი კარგად გემრიელად ძველია.

როცა გიყვარს, არ უნდა ფიქრობდე, რომ ისედაც ცხადია და ლაპარაკად არ ღირს.
ზუსტად ვიცი, როგორი სასიამოვნოა, როცა კიდევ ერთხელ გახსენებენ, რომ ვიღაცას ზუსტად შენ უყვარხარ.

როცა გიყვარს, გგონია, რომ ვინაიდან გიყვარს, უკვე რაღაც გააკეთე და ახლა უკვე სრულიად ბუნებრივია, დილა საღამოს რომ იმეორებ დაჟინებით, თქვენ გარეშე უკეთ ვიცხოვრებდიო და შეიძლება მართალიც იყო.
მაგრამ ჩვენ დედებს ალბათ ყველაზე ცუდად რაც გამოდით, "როცა გიყვარს" კონსტრუქციიანი წინადადებებია, ისინი თვლიან, რომ უკვე რაღაც გააკეთეს და ლაპარაკად არც ღირს. ჩვენ კიდევ ყველაფერი ვისწავლეთ იმის გარდა, რაც წესით პირველად უნდა გვესწავლა.

ხოოდა, ეგრე, ქალაქს რომ წალეკავს იმ ყვავილების და პათეტიკის გარეშე.

პ.ს.გენიალურია, რომ ჩვენ ყველას ძალიან გაგვიმართლა, როცა ჩვენმა დედებმა 5-6 წლის ასაკში შეშის ნაჩეხებით არ დაგვხოცეს.

ყოფითი სისულელეები და უფილტრებო ამბები

2011-02-25T17:08:00.002+04:00

როცა ჩემმა ფსიქოლოგმა წვიმიან, უპატრონო დღეს თბილ და დღის ნებისმიერ დროს საღამოიან კაფეში მკითხა, აი, ახლა რა გაწუხებს ყველაზე მეტადო, ლუდს ვსვამდი და ვიფიქრე, რომ ახლა არაფერი, მაგრამ ზოგადად არასტაბილური გარემო მაცოფებს თქო.
ეგრეც ვუთხარი.

ახსნა ისეთი მარტივია, ლაპარაკად არც ღირს.

მე ფილტრებს იშვიათად ვატარებ და კაი გამტარი ვარ. ამიტომაც მაწუხებს გარემოს არასტაბილურობა მეტად, ვიდრე მაგალითად ის, რომ სახლში და სამსახურში ჯდომა ერთნაირად გამაღიზიანებელია.

უფრო სწორად, ეგეც საშინლად მაწუხებს, უბრალოდ, მაშინ ის გამახსენდა.

ხოოდა, გუშინ ასე, სახლში დავრჩი და გარდა იმისა, რომ 7ის მერე აუტანელი ვიყავი, დღეს მივხდი, რომ ერთი დღე სახლში ჯდომა აბსოლუტურად საკმარისია იმისთვის, რომ შენ ქალაქში მარშუტკები აღარ დადიოდნენ, პლეხანოვზე ტროტუარები გაიფიცონ, გვერდზე ქუჩაზე სახლი ჩამოინგრეს და კიდევ ათასი ისეთი რამე მოხდეს, რაც შეიძლება ვერც დააფიქსირო.

თან ისევ უპატრონო აუტანელი ამინდია, სამსახურში ამბობენ, რომ გაფიცვებს აზრი როდის ქონია, ახლა ქონდეს, თან ტრამვაის რომ მოსპობ ქალაქში კაცი და სასეირნო კვარტალი არ გექნება, ის რა ქალაქიაო.
ტრამვაი ბუდაპეშტს და პრაღას უხდება და სასეირნო კვარტალი კი არადა, სასეირნო სანაპიროები პარიზს აქვს იდეალური, მარა თბილისს რა. თბილისს ბევრი დანგრეული ქუჩა და უწესრიგო მაცხოვრებელი ყავს. ისე გაკვირვებულები დადიოდნენ ქუჩებში, ეს რა დაგვემართა, ფეხით სიარულმა მოგვიწიაო და ღმერთო ჩემო როგორ გავდნენ ანიმაციურ რობოტუნებს.
ორმაგად საცოდავები და სასაცილოები მომეჩვენენ.

ეს ტაქსისტებიც აუტანლად თავხედურად ითხოვდნენ ნებისმიერ თანხას 5 ლარის ზემოთ და მოკლედ, დიდი ვერაფერი სასიამოვნო ამბავი იყო. მე კიდე ვზივარ სამსახურში და ვფიქრობ, რომ სახლში წასასვლელად ჯერ ფეხით უნდა ვიარო, მერე მეტროში ჩავიდე, ის რაღაცა უპატრონო ბარათი შევავსო, მერე ისევ ფეხით ვიარო და სანამ მაგ ყველაფერს ვიზამ, იქნება და კიდევ რამე ახალი მოხდეს.

მოკლედ, ყოფითი სისულელეებია.

ხვალიდან ჯანმრთელ სხეულზე ზრუნვას უნდა მივყო ხელი. აპრობირებული მეთოდია ეს ტრენაჟორები და აუზები და საუნაში შემოხეტებული გაურკვეველი ტიპები.

არდადეგებსაც ვადა ეწურება და მგონი ზუსტად იმიტომ ვარ გაღიზიანებული, რომ დილის ძილებს უნდა შეველიო.

დილის ძილები კიდე ჯანდაბას. ვერ გავაგებინე შაბათებს და კვირებს რომ სასეირნოდ არიან შექმნილები და ჩემ თავს ის, რომ იმაზე ლაპარაკი, რაც უფრო მნიშვნელოვანია და რაზეც არ ვლაპარაკობ იმიტო რო ისედაც ცხადია, სულაც არ არის ჭკვიანური, ვიდრე იმაზე ლაპარაკი გაიფიცენ თუ არა მარშუტკის მძღოლები და ტროტუარები.

The King of Limbs ანუ კომუნიკაციისა და მუსიკის ამბები

2011-02-19T02:30:00.001+04:00

კაი ხნის წინ იყო ეგ ამბები: მე ჩვეულებრივი ლაწირაკი ვიყავი ახლად ნაყიდი კომპიუტერით და ჯერ ჩამოუყალიბებელი მუსიკალური ( და არა მხოლოდ) გემოვნებით. მოსაწყენი ზამთარი იყო და მგონი დიდი არაფერი საქმე მქონდა.

ხოოდა, სკაიპში გამოჩენილი ახალი კონტაქტი ზუსტად სულზე მისწრება აღმოჩნდა.
ზამთარიც აღარ იყო მოსაწყენი, კომპიუტერმაც ფუნქცია შეიძინა და მე კიდევ ამ ჩემი chat lover-ისგან ყოველდღე ახალ-ახალ აუდიო ფაილებს ვიღებდი.

მშვენიერი იყო. იმ მოსაწყენ ზამთარში იმდენი ვინმე შემიყვარდა და იმდენი რამე აღმოვაჩინე, მეგობრებს რომ ვხვდებოდი ხოლმე, მგონი მარტო ჩათის ისტორიებს ვუყვებოდი. ისინიც თავებს უკმაყოფილოდ აკანტურებდნენ და აღფრთოვანებას არც კი ცდილობდნენ.

ტომიკას გააზრებული სიყვარულიც მაგ ამბების ნაწილია. თან მაშინ ჯერ კიდევ არ ჰქონდათ გამოშვებული ისეთი ალბომები, ნიჰილისტი მელომანები ცხვირს რომ აიბზუებდნენ და სამართლიან უკმაყოფილებას არ დამალავდნენ. მაგრამ მაგას მაშინ სულაც არ ჰქონდა დიდი მნიშვნელობა, მე ჩვეულებრივი ლაწირაკი ვიყავი.
მელომანები და ალბომების რეცენზიები სულ არ მადარდებდა.
უბრალოდ, მუსიკა და კომუნიკაცია მსიამოვნებდა.

ხოოდა, დღეს გადმოსაწერი ლინკის დანახვაზე თვალები რომ ამიციმციმდა და სახლში მოსვლას არც დაველოდე, სამსახურშივე გადმოვწერე ეს ახალი ალბომი, ფეისბუქზეც დღის ტოპ თემა ეგ არის და ამ ვიდეომაც, ტომიკა ჯასტინ ტიმბერლეიქს რომ მაგონებს და მაინც მიყვარს, სულ რომ არ მინდოდა ისე, ის ზამთარი გამახსენა, მოსაწყენი რომ იყო და მე ჩვეულებრივი ლაწირაკი ვიყავი.

არადა, სულაც არ მიყვარს ხოლმე ეგეთი ძველი ამბები რომ მახსენდება. არ არის სასიამოვნო იმის ხელახლა გამეორება, როგორ მოხვედი აქამდე. მაგაში გუშინ კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, ჩაის ბოლო კრიზისის ამბებს რომ ვაყოლებდი. დიდი ვერაფერი სიამოვნებაა.

მაგრამ იმდენმა თქვა, ეს ის არ არის რასაც ველოდიო, აი, პირველი კი კარგია, მაგრამ მთლად ისეთი არ არის, როგორიც ალბომის პირველი ტრეკი უნდა იყოს, სამაგიეროდ, ბოლოზე ტანმა გვიგრძნო, რომ კაი იქნება და საერთოდ, სოლო კარიერას რომ მიხედონ ცალკე ტომიკამ და ცალკე მაგისმა დრამერმა, მეტი მაინც არაფერი ისმის ამ ახალ ალბომშიო, ვიფიქრე, რომ აუცილებლად უნდა ვიფიქრო ის, რასაც ვფიქრობ თქო.

სულაც არ არის მარტივი, ამდენ ადამიანს უყვარდე და გელოდებოდეს. შენ კიდევ ყოველთვის იმას სთავაზობდე, რასაც ითხოვენ.

იმასაც რომ სთავაზობდე, რასაც ითხოვენ, მაინც მეტი მოუნდებათ და მაინც იტყვიან, წავიდეს და რამე უკეთესი გააკეთოსო.

თან შენ ერთხელ უკვე გააკეთე რაღაც ისეთი, რის გამოც ამდენ ადამიანს უყვარხარ, გელოდება და შენგან უკეთესს ითხოვს, შეიძლება მეტჯერაც და კაცმა რომ თქვას, ეგ საკმარისიცაა. უბრალოდ, ძნელია თქვა, საკმარისია და გეყოთ, რაც დაგიწერეთო. თან გელოდებიან. რატომ იტყვი.

ადამიანებმა ის იციან, შენგან რას დაელოდონ, თორემ თვითონ იმის ნახევარსაც ვერ/არ აკეთებენ, რასაც შენგან სიამოვნებით მოითხოვდნენ/მიიღებდნენ.

ადამიანებს სულ გვავიწყდება, რომ დაუმთავრებელი აღფრთოვანებები არ არსებობს და რომ თავისთავად მნიშვნელოვანი პირველი აღფრთოვანებებია, მერე დანარჩენები ჩვევის, ინერციის, სიყვარულის და ყურებისარჩამოყრის სურვილის ბრალია.
უბრალოდ, გინდა რომ რაღაცეები გრძელვადიანი სიყვარულისთვისაც გრჩებოდეს.

და თუ რამემ როდესმე აღგაფრთოვანა, ის უკვე კარგია, სულაც არ შეუძლია ყველა მეორეს ეგ.

ხოოდა, ეს ალბომი რომ არ გადმომეწერა და ასე გაბმულად არ მესმინა, სულაც არ დავდგებოდი ძველი ამბების გახსენების ხასიათზე, არადა, ისეთი მარტივი და კარგი იყო მაშინ რაღაცეები. ეგრეა, როცა მარტო მუსიკა და კომუნიკაცია გსიამოვნებს და ასეა, როცა დეტალებს უჩიჩხინებ.

გზადაგზა სიამოვნების და აღფრთოვანების უნარს კარგავ, მერე წახვალ და ტომიკაზე იტყვი, უკეთესი ალბომი რატომ არ დაწერაო. მერე უცბად დაფიქრდები და სულ ვერ მიხვდები რატომ უძახი ამ კაცს ტომიკას, მაშინ როცა ფამილარული ურთიერთობები საშინლად არ გიყვარს, ეს კაცი კიდე შენი მეგობარი არ არის.

მოკლედ, ეგრე. ბარემ გადმოსაწერი ლინკიც, თუ ვინმეს მოგინდებათ, შორს რომ არ იაროთ . მე კიდევ, სულაც არ მინდოდა ამ ალბომის დაცვა და არც ნიჰილისტებიდან გვერდზე გადგომა. მეც ისე ხშირად ვარ ხოლმე უკმაყოფილო, იმდენს ვითხოვ და ისე მინდა, გარშემო მხოლოდ აღმაფრთოვანებელი რამეები ხდებოდეს, სულ მავიწყდება რომ როდესღაც მხოლოდ მუსიკა და კომუნიკაციაც კი საკმარისი იყო.
მერე კიდე ავდექი და სულ დავკარგე ეს აღფრთოვანებების უნარი და ახლა ინერციები დამატარებენ.

p.s. ბედნიერი შაბათ-კვირა თქვენ, ბედნიერი შაბათ-კვირა მე.

Mr. President, ადამიანები ნაწილებად არ იშლებიან

2011-02-11T17:05:00.000+04:00

თითქმის ყოველ დილას, სანამ სახლიდან გამოვალ ხოლმე და კედლის მაგივრად არსებულ სარკეში ვიყურები, ვამბობ, რომ უსამართლობაა, მე ასეთი ლამაზი და მშვენიერი სამსახურში მივდიოდე და ვიცოდე, იმ დღეს მნიშვნელოვანი არაფერი მოხდება.

თითქმის ყოველ საღამოს, როცა მე ასეთი ლამაზი და გენიალური სახლში ვბრუნდები და იმავე კედლის მაგივრად არსებულ სარკეში ვიყურები, ვამბობ, რომ უსამართლობაა, როცა არაფერი მნიშვნელოვანი არ ხდება და სულ არ დავწერდი ამ პოსტს, ეს ფოტო ასე უცბად რომ არ მომხვედროდა თვალში.

კი, მე ნამდვილად არ ვარ ქერა ლამაზმანი, რომელიც პრეზიდენტებს უმღერის დაბადების დღეებზე და დედამიწის ზურგზე ათასობით კაცი უპირობოდ აღიარებს მის მიმზიდველობას, მაგრამ თუ რამე დამეჯერება, ისიც დამეჯრება, რომ მართლა ასე პომადა მოშორებული და თვალებდახუჭული ვზივარ ხოლმე საწოლზე და სულ არ აქვს არანაირი აზრი ლამაზი ხარ თუ არა, პრეზიდენტს უმღერი თუ საკუთარ მეგობრებსაც იმდენს არ ელაპარაკები, რამდენიც საჭიროა, მაშინ როცა არაფერი მნიშვნელოვანი არ ხდება.

ჩემმა ფსიქოლოგმა თქვა, რომ მე სამყაროსთან ბევრი მოთხოვნები მაქვს და ბედნიერება ხელშესახები და ფიზიკური მგონია, მაშინ, როცა ეგრე სულაც არ არის და სანამ სამყაროსადმი ჩემ მოთხოვნებს არ შევამცირებ, მანამ სულ ასეთი პომადამოშორებული და თვალებდახუჭული ვიჯდები საღამოობით, ჩემ საწოლზე, მნიშვნელოვანი ამბების ტყუილ მოლოდინში.
კიდევ თქვა, რომ მე პარანოია მაქვს და უსაფუძვლოდ აკვიატებული შიშები მაწუხებს. ახალი ამბავი, ისედავ ვიცოდი.

მე ვუთხარი, რომ უბრალოდ არ მინდა ჩემ გულახდილობებსა და აკვიატებულ შიშებზე უარის თქმა, იმიტომ რომ ამასობაში ჩემი შემადგენელი ნაწილები გახდნენ და მერე რა რომ საბოლოოდ ფსიქოლოგთან აღმოვჩნდი, მაინც ჩემები არიან.

გვიან ღამით, მახსოვს ვიღაცას ვეუბნებოდი, რომ ადამიანები ნაწილებად არ იშლებიან. ეტყობა, ჩემი შიშების და გულახდილობების ამბები მქონდა ჩარჩენილი.

ხოდა, მიუხედავად იმისა, რომ უკვე 2 000 ჯერ დავდე პირობა, აქ აღარაფერსაც აღარ დავწერ და ალკოჰოლსაც აღარ მივიღებთქო, როგორ გინდა, ასეთ ფოტოს რომ ნახავ, გულზე ხელები დაიკრიფო და დაიჯერო, რომ სამყაროსადმი მოთხოვნები უნდა შეამცირო.

არა, ჩემო ახალბედა ფსოქოლოგო და ლამის დავიწყებულო ქერა ლამაზმანო, არა მისტერ პრეზიდენტო და თავმომწონე მზეჭაბუკებო ( ერთ ეგეთს კამერა მივყიდე რამდენიმე საათის წინ და ბედნიერი წავიდა), არა კედლის მაგივრად გაჩენილო სარკეებო და სამუშაო საათებში გარეთ მიმზიდველად მანათებელო მზეებო, სამყაროსადმი ნამვილად უნდა გქონდეს დიდი მოთხოვნები და მოლოდინები, თორემ მერე პატარაც არ აგისრულდება და უფრო მეტი ალკოჰოლოს დოზა დაგჭირდება.
მერე მისტერ პრეზიდენტის და მზეჭაბუკების მაგივრად, ოფისში ვიღაცა შემთხვევით შემოხეტებულ ფამილარულ ტიპებს ყურადღებით მოუსმენ და გაუღიმებ როცა გეტყვიან, გენაილური სათვალე გიკეთიაო და დაგავიწყდება, რომ ადამიანები ნაწილებად არ იშლებიან, მით უმეტეს, სათვალეებისა და პომადებიგან არ შედგებიან და უფრო ხშირად მოგიწევს ფსიქოლოგთან ვიზიტი. ისინი, კიდევ, როგორც თორნიკე ამბობს, მხოლოდ იმას გეტყვიან, რაც შენც შეგიძლია იცოდე, უბრალოდ, შენგან აღებული ფულით კარაქიან პირს შეჭამენ დილას საუზმეზე.

პ.ს.
მე სულაც არ მიყვარს ქერა ლამაზმანები, მისტერ პრეზიდენტები და გაურკვეველი ჯიშის ალკოჰოლური სასმელები. მე წითური ქალები და გაურკვეველი ჩალურჯებები მიყვარს სხეულზე.
გდების თერაპიის პიონერად მივიჩნევი და საერთოდაც, მთავარი უკვე გითხარით: მნიშვენელოვანი ამბები სულაც არ ხდება, მიუხედავად იმისა, რომ მე ასეთი ლამაზი და გენიალური ყოველ დილას სახლიდან ბედნიერების მოთხოვნილებით გამოვდივარ.

თავის დროზე, როგორც ამბობენ ხოლმე

2011-02-07T03:34:00.000+04:00

თავის დროზე კარგი გოგო ვიყავიო, ამბობენ ხოლმე ზამთარში ერთმანეთის ღუმელთან შეყუჟული შუახანსგადაცილებული ქალები ყველა თბილ სახლში, სადაც ერთად იკრიბებიან ასეთი, შუახანსგადაცილებული ქალები.

თავის დროზე კაი ბიჭი ვიყავიო, ამბობენ შუახანსგადაცილებული კაცები სუფრებსა და ბირჟებზე ყველგან საქართველოში, სადაც ერთად გაყავთ დღეები ასეთ შუახანსგადაცილებულ კაცებს.

სხვა ალტერნატივა არც აქვთ. ამ ასაკში ქალებთან ურთიერთობა მხოლოდ ძველი ამბების გახსენებით და თვალის გაყოლებით შემოიფარგლება. ქალები კიდევ სხედან ერთად ერთმანეთის სახლებში და უფრო მშვიდად არიან, ვიდრე კაცები, იმიტომ რომ სახლი უფრო მაგათია, ვიდრე კაცების.

შუახანსგადაცილებულ ადამიანებზე მხოლოდ მაშინ ვფიქრობ, როცა ჩემ ან ჩემი მეგობრების მშობლებს ვუყურებ, თორემ ისე ეგოცენტრიკი ვარ ძირითადად საკუთარი თავის პრობლემატიკით ვარ დაკავებული.
უბრალოდ, ცოცხალი თავით არ მინდა თავის დროზე რომ იყო, იმ ამბებში ჩავრჩე. მშვენივრად ვერთობოდი, ჭკვიანი ვიყავი, ლამაზი და გენიალურითქო ვთქვა და კიდევ ერთი ფინჯანი ყავა უდრტვინველად მოვიდუღო.მერე ავდგე, კატას თავზე ხელი გადავუსვა და რომელიმე მეგობრის მოსვლას დაველოდო.

სევდიანი ამბავია მოკლედ.

არადა, სულ შემთხვევით ამეკვიატა ეგ კომბინაცია შხაპის დროს.
ცხელი წყალი მსიამოვნებდა და ვფიქრობდი, თავის დროზე, სადღაც მეოთხე თუ მეხუთე კლასში, გვიანი გაზაფხულის ძალიან მზიან დღეს, მე რომ დასვენებაზე სკოლის უკანა ეზოში ვიჯექი და დახუჭული თვალებით მზეს ვუყურებდი, სხვადასხვა ფერები რომ შემოდიოდა დახუჭულ თვალებში, რა სასიამოვნოდ მწველი დღეები იყო იმ გაზაფხულზე თქო.

ვფიქრობდი, თავის დროზე, რამდენიმე წლის მერე, იმავე სკოლის იმავე უკანა ეზოში, წვიმიან ამინდში დაჭერობანას რომ ვთამაშობდი, რომ წავიქეცი, ჩემი სრულიად ახალი და გენიალური ჟოლოსფერი კაპიუშონი სრულიად ტალახიანი რომ გახდა, მერე ონკანზე რომ გავრეცხე, სახლში წავედი და მე და გვანცა გვიანობამდე ტკბილეულობას ვჭამდით, გარეთ ისევ წვიმდა და ჩემი ჟოლოსფერი ჯემპრი სულ აღარ მადარდებდა, რა უდარდელი წვიმიანი ამინდები იყო იმ გაზაფხულზე თქო.

ვფიქრობდი, თავის დროზე, კიდევ რამდენიმე წლის მერე, რომელღაცა შემოდგომაზე, მე რომ ბედნიერი ვიყავი, წასასვლელად ვემზადებოდი და სამსახურის მერე საღამოებს მეგობრებთან სისულელეების დაუმთავრებელ მოყოლაში რომ ვატარებდი და სულ რომ არ ვფიქრობდი, წასვლის მერე ჩემ სისულელეებს ეგრე გულდასმით აღარავინ მოისმენდა, რა მშვიდი შემოდგომა იყო მაშინ, მეგობრებიდან მაშინ მარტო მე რომ ვმუშაობდი, სიმპატიური ველოსიპედისტი მომწონდა და ყველაფერი ისე იდეალურად იყო, ხეებიდან ფოთლები რომ ცვიოდა, იმასაც კი ვერ ვამჩნევდი. უბრალოდ, წასვლის წინა დღეს ვიფიქრე, ეს ჩემი სიმპატიური ველოსიპედისტი იქითა შემოდგომაზე სხვა გოგოს სამსახურის დამთავრებას დაელოდება ალბათთქო და მიუხედავად იმისა, რომ ნერვიულობის დრო არ მქონდა, დიდად ვერ გამაბედნიერა მაგ იდეამ.

ვფიქრობდი, თავის დროზე, სულ ბოლო ზამთარში, მე რომ სუნთქვა ისე მესმოდა, როგორც ცივ ამინდებში ქარის ზუზუნი როცა სახლში სითბო და სიმშვიდეა, ისე კარგი და მარტივი მეგონა ყველაფერი ჩემს გარშემო, რომ არც მიფიქრია მეთქვა, ისეთი კარგია, როცა ცივ ამინდში სუნთქვა ისე გესმის, როგორც ქარის ზუზუნი კედლებს იქიდან, უბრალოდ, არ შეიძლება, ერთ მშვენიერ დღეს აღარაფერიც აღარ გესმოდეს, შენი საკუთარი ხელით შედგენილი ფლეილისტის გარდა.

თავის დროზე სულ არ მიფიქრია, რომ კედლების იქით ყოველთვის სხვა რამეებია. არადა, სულ ბოლო ზამთრის დასაწყისაი ისეთი თბილი დღეები იყო, უბრალოდ არ შეიძლებოდა, რეალობა ადეკვატურად აღგექვა. ახლა გარეთ ისევ იგივე ზამთარია, მართლა საშინლად ქარიანი ამინდებით, მე სეირნობის მოთხოვნილება მაქვს და როცა ზაფხულამდე დარჩენილ დღეებს ვითვლი, ჯერ ისევ ბევრია.

ვფიქრობდი, თავის დროზე, როცა სიმბოლიკით და მეტაფორული აზროვნებით ვინტერესდებოდი და ყველაფრის გადატანით კონტექსტებს ვეძებდი, უფრო კონკრეტული ამბებით რომ დავინტერესებულიყავი, იქნებ თვითგამოხატვის და საკუთარი თავის ფიქსირების უფრო განვითარებული უნარი მქონოდა.
ამ ამბების მოყოლის მაგივრად მარტივად ვიტყოდი, რომ მე თავის დროზე, არც ერთ ამბავში ვერ ჩავრჩენილვარ, უბრალოდ, ვერ ვიტან, როცა მზე მენატრება, როცა ჩემი და ჩემი მეგობრების საღამოები გულახდილობის დეფიციტს განიცდის და როცა მამრი დგება და უცერემონიოდ მიდის.

მაგრამ თავის დროზე სიმბოლიკებით დავინტერესდი და მეტაფორული აზროვნება დამჩემდა, ამიტომაც ვფიქრობდი, თავის დროზე დედა მურაბიან ღვეზელებს რომ გვიცხობდა და მამა შაბათობით ძველ აღთქმას მიკითხავდა, ნეტა თუ ფიქრობდნენ, რომ ცოტა ან ბევრ წელიწადში ჩვენი სამყაროები ასე გაითიშებოდნენ ერთმანეთისგან და ორივე შეწყვეტდა ღვეზელების ცხობას და წიგნების ხმამაღლა კითხვას.

პ.ს. ეგეთი შხაპის მერე მისწრებაა უელბეკის ინტერვიუს წაკითხვა, რომელშიც ამბობს, ვინმესთან ერთად იმიტომ უნდა იცხოვრო, რომ მარტო ცხოვრება უფრო მოსაწყენია, თორემ ოჯახის ტრადიციული გაგება რომ თვალსადახელსშუა ქრება, ეგ ხომ ისედაც ცხადიაო.

ხოოდა, უელბეკის და ჩემი ჭეშმარიტებები იქით და ეს თავის დროები რთული ამბავია.

კიდევ ერთი პ.ს.
არდადეგები გენიალური გამოგონებაა.

ზამთრის არდადეგები, ვერ გადაგდებული სავარცხელი და გაზაფხული, რომელსაც ტანით ვგრძნობ

2011-02-03T16:56:00.002+04:00

   გადააგდე სავარცხელი _
   ტყე გაჩნდება,
   ცეცხლი გაჩნდება,
   ღველფი გაჩნდება...

ბავშვობაში დიდად არ მიყვარდა ზღაპრები და ახლა, როცა ზღაპრების კითხვის დრო დიდად არ გამაჩნია, სულ ვფიქრობ, რომ რა სამწუხაროა, ბავშვობაში ბევრი ზღაპარი რომ არ წაგიკითხავს, უფრო მეტი კაი პასაჟი გექნებოდა თავში ჩემო ტკბილო ნასტასია თქო.

რაც გავიზარდე დიდად არ მიყვარდა სავარცხელი, ამიტომ ერთი მაქვს და ისიც ჩემი დისაა.

ვერ გადავაგდე სავარცხელი, არც ცეცხლი გაჩენილა, არც ღველფი.

ტყე გაჩნდა, იმიტომ რომ ერთ მშვენიერ შაბათ საღამოს ვიფიქრე: ცუდი განწყობები არაფერში არ მჭირდება, თან სამი გამოცდაც უკვე ჩაბარებული მაქვს და ყველა მნიშვნელოვანი არა მოსმენილი, ამიტომაც ავდგები და გადასარევ ხასიათზე დავდგებითქო.

იმის მერე სულ ასე ვარ.
იმასაც კი აღარ ვაქცევ ყურადღებას, როგორ ვკონცენტრირებთ ადამიანები ჩვენთვის მოსახერხებელ და ხელსაყრელ ფაქტებზე და როგორ ეფექტურად ვიქმნით ზუსტად ისეთ რეალობას, როგორიც კონკრეტულ დროს და კონკრეტულ სივრცეში გვჭირდება.

სემესტრის საბოლოო დასკვნა 98 - 100 -100- 87 - 93 - ია. თქვენთვის დიდი არაფერი ინფორმაციაა, მე მიხარია უბრალოდ.
ეგენიც და ისიც, რომ დღეს 3 საათიდან უკვე ზამთრის არდადეგები მაქვს, მე კიდევ ისე ველოდები ამ არდადეგებს, როგორც ალბათ მეორე კლასში უნდა დავლოდებოდი, საგუნდაოდ რომ წავიდოდი და დედა არ მომაძახებდა, მალე მოდი, სამეცადინო გაქვსო.

მაშინ არც არდადეგებს ველოდებოდი და არც ზღაპრები მიყვარდა და საერთოდაც, მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი კეთილისმსურველები ამბობენ შენ სუსტ მხარეებს სახალხოდ ნუ აცხადებ ხოლმე, უფრო კეთილგონივრული იქნებაო, მე მაინც ვთვლი, რომ რაღაცეების მისახვედრად დრო მჭირდება, ზოგჯერ იმაზე მეტი, ვიდრე რეალურად მაქვს.
(ამიტომ, სანამ მე თვითონ არ გეტყვით ხოლმე, კარგად ვარ და ყველაფერი გენიალურად არისთქო, ნუ შეეცდებით დამაჯეროთ, მაინც არ დაგიჯერებთ მაშინვე. )

ეგ არაფერი, სამაგიეროდ, რასაც მერე ვხვდები, ის მართალია ხოლმე.
აი, ზუსტად ეგრე მივხვდი, რომ 2 წლიანმა ბლოგზე წერამ ისეთი წერის სტილი ჩამომიყალიბა, როგორიც სრულიად გამოუსადეგარია რეფერატებისა და სტატიებისთვის.
ყველაფერი ესსეებს გავს. სამაგიეროდ, კარგად იკითხება, მაშასადამეების გარეშე.

და ალბათ კარგი იქნება, გავითვალისწინო ჩემი კეთილისმსურველების კეთილგონივრული რჩევები, ცოტა ხნით მაინც მოვეშვა აქ პოსტვას და რამე სერიოზულს მივყო ხელი.
ალბათ ეგრეც ვიზამ.

კიდევ იმასაც ზუსტად მივხვდი, რომ წლების განმავლობაში მარტო ცხოვრებამ ყველაზე ხშირ და სასიამოვნო მოსაუბრედ საკუთარი თავი მიქცია, ამიტომაც ბედნიერი არდადეგები ჩემო ტკბილო ნასტასია და შენ სულაც არ იცი, რა კარგია, როცა სახლში ბევრი ახალი წიგნი გაქვს, წინ არდადეგები და სხეული გაზაფხულის მოახლოებას გრძნობს.

შენ შეიძლებოდა ვინმე ეგვიპტელი გოგო ყოფილიყავი და აქციებზე მდგარიყავი, ან 800ჯერ დევნილი და კარავში გაგეთენებინა უკვე მერამდენე ღამე, ან სულაც აქტიური ფრანგი ან გერმანელი სტუდენტი და სწავლის გადასახადის გაუქმება მოგეთხოვა აბსოლუტურად სამართლიანად, და მიუხედავად იმისა, რომ ეგ ყველაფერი ახლაც გაწუხებს და იდეაში ჩვენ ამ სულელურად პატარა სამყაროში ყველა ერთი ვართ, უბრალოდ, სხვადასხვა დროსა და სივრცეებში გადანაწილებულები, ახლა შენ უბრალოდ, ტკბილი ნასტასია ხარ, კრიზისები და გამოცდები რომ უკან მოიტოვა და ბედნიერებისთვის ბევრი წიგნებით და ზამთრის არდადეგებით რომ დაასაჩუქრეს.

ცუდი ამბების კორექტულად მოყოლის ესთეტიკა

2011-01-27T16:59:00.002+04:00

ვერაფრით ვერ დავაფიქსირე, როდის ისწავლეს ჩემმა ნაცნობებმა, მეგობრებმა და შემთხვევითმა გამვლელებმა ცუდი ამბების ისე კორექტულად მოყოლა და შეტყობინება, რომ მათი კორექტულობით გული ამიჩუყდეს და ლამის მადლობაც კი გადავიხადო, რომ რაღაც ისე არ არის, როგორც ყველაზე მეტად უნდა ყოფილიყო.

ფაქტია ისწავლეს, მე კიდევ ამ ბოლოს სულ უფრო და უფრო ნაკლებ რამეს ვაფიქსირებ და როდესმე, როცა ბევრი ან ცოტა დრო გავა, ამ პერიოდს აუცილებლად გავიხსენებ, როგორც ყველაზე მუქ ლურჯ პერიოდს, განუწყვეტელი ყავის სმით, ფრანსუა ოზონის ფილმებით, ამოჩემებული ილუსტრატორებით, შავ-თეთრის ფოტოების კოლექციებით და საშინლად დიდი ყურსასმენებით, როცა სამსახურში მხოლოდ იმიტომ დავდიოდი, რომ ნაკლები დრო დამრჩენოდა სისულელეებისთვის და უფრო გათიშული ვყოფილიყავი. აქ სრული უფლება მაქვს ყოვლად ინდიფერენტული ვიყო და მინიმუმამდე დავიყვანო კონტაქტები. იდეალური კომპანიაა, იმას კი არ გავს, სადაც ასე მინდოდა გადასვლა.

მერე ალბათ აღვნიშნავ, რომ მაშინ ყველაზე მეტად მიჭირდა კონცენტრაცია და იმაზე უფრო მგზნებარედ ფრაგმენტული ვიყავი, ვიდრე როდესმე და სულ არ ქონდა მნიშვნელობა, ტკბილი ნოემბერი რომ წინა წელში დარჩა, მოულოდნელად კარგი საღამოები მოულოდნელადვე ამოიწურა, და იმ სამივე სურვილმა, წინა წლის მიწურულში ყველაზე მკვერთად განსაზღვრულად რომ მინდოდა, არსებობის უფლება დაკარგა. გუშინ გვიან ღამე სულ ბოლოსაც ვადა გაუვიდა.მე სრულიად მოულოდნელად ამტკივდა თავი და დღეს იმაზე გვიანობამდე მეძინა, ვიდრე ჩვეულებრივ.

სამაგიეროდ, გუშინ გვიან ღამით დაახლოებით 20 წუთის განმავლობაში ვისმენდი რომ ყოველგვარ მოლოდინს გადავაჭარბე, დასანანია რომ აქამდე არ იცოდნენ ჩემი ჯანსაღი დამოკიდებულებების და სწორი ხედვების შესახებ არაფერი, და მეტიც, სრულიად წარმოუდგენელი და უცნაური, მაგათ ცხვირწინ ვიზრდებოდი და როგორ ვერ შენიშნეს.

მე გული ამიჩუყდა და სულ ვეღარ ვუთხარი, ადამიანებო, აბა მე რა ვიცი, თქვენ მაინც რაღა გჭირთ და რატო ვერ ამჩნევთ იმას, რისი შემჩნევაც შეუმჩნევლობაზე უკეთესი იქნებოდათქო. სულელური მადლობების წყება გადავიხადე და პირობა დავდე, არასატელეფონო საუბრებისთვისაც აუცილებლად შემოგივლითთქო. ეს ხასიათი თუ რამდენიმე დღეს შემრჩა, შევუვლი კიდეც და სულ არ გამიკვირდება, მერე თუ იტყვიან, ეს ბავშვი ნამდვილი არანორმალურია. სრულიად გაურკვეველი პრინციეპებით ისე ცხოვრობს, ვითომც აქ არაფერიო.

სამი გამოცდა დამრჩა და იმის მოფიქრება, ბაკურიანი ჯობია არდადეგებისთვის თუ ბათუმი. თან მარტო წასვლაც არ მინდა, არადა, ისე არანორმალურად მჭირდება დასვენება, როგორც როგორც წესი ნოემბრის ბოლო დღეებში მჭირდება ხოლმე.

თან მეშინია, სადმე რომ წავალ და უკან დავბრუნდები, ხომ ყველაფერი ისევე დამხვდება, როგორც ახლაა და მერე უფრო ცუდი იქნება მთელი ეს კორექტულად მოყოლილი ცუდი ამბები. მე კიდე სულ მინდა მთელი ეგ სისულელეები, სადმე უგზო-უკვლო წანწალის წამოწყების იდეით ვარ შეპყრობილი.

გამიზარდე რა ბოს ხელფასი, უფრო სწრაფად რომ ვიყიდო რაიმე ჯიშის ბილეთი.

ღმერთო ჩემო, ისეთი უცნაურია მთელი ეს ამბები, გაგიჟება შეიძლება.

p.s.არც კი იფიქროთ, რომ წუწუნის მეტს არაფერს ვაკეთებ და ყოვლად აუტანელი გოგო ვარ. ყველა ჭირი თუ ერთად დაგატყდათ თავს, შესაძლოა თქვენ ჩემზე ბევრად აუტანლები გახდეთ.

გაფუჭებული ტელეფონი

2011-01-24T21:48:00.002+04:00

სხვებს ვინ ჩივის, საკუთარ თავებს საკუთარი თავების შესახებ ამბებს ისე არა არასწორად ვუყვებით, გაგიჟება შეიძლება.

ნეტა როგორი იქნები, ჩემო ფსიქოლოგო, ზუსტად 2 კვირაში რომ მოგაკითხავ.

ცუდი თამაშია ეს გაფუჭებული ტელეფონი, მაგას ისევ ამის პატრონმა რა ქნას ჯობია.

და საერთოდ, ძილი კი სასიამოვნო პროცესია, მაგრამ სულაც არ არის გამოსავალი, როდესმე აუცილებლად მოგიწევს გაღვიძება და რაიმე თამაშის თამაში.

ხოოდა ასე, არანაირ ამბებსაც აღარ მოგიყვები ჩემო ტკბილო ნასტასია.

მზევ შინ შემოდი

2011-01-19T02:54:00.022+04:00

ეს სურათი უძველესია. მე კიდევ
ისეთი მსუქანმკლავებიანი,
სინდისი რო მქონდეს, წავშლიდი.
ამ დროს მე მიყვარს.

ტომუშკამ მე ვხედავ მზეს და თქვენც დაინახეთ, თუ კაი ხალხი ხართო.

რატომაც არა თქო, მაგრამ მერე ვიფიქრე, ისედაც არეული პერიოდი მაქვს, კონცენტრაცია მიჭირს, გაღვიძება მიჭირს, ყურადღების მოკრეფა მიჭირს, რა დროს მზეა, თან ხალხი თოვლს უფრო ნატრობს, ვიდრე მზეს თქო.

მერე ვიფიქრე, ამ ბლოგზე სულაც და სულაც აღარაფერს აღარ დავწერ და თვითგამოხატვის სხვა გზას ვიპოვი, ისედაც საკმარისი ვწერე, როდესმე ხომ ყველაფერი მთავრდება თქო.

მერე არაფერიც აღარ ვიფიქრე, ავდექი და ამ პოსტის წერა დავიწყე.მზის და პოზიტივების ხათრით, შიგადაშიგ პოზიტივებს გამოვთლი და სხვენზე შემოვაწყობ ხოლმე.

პარასკევი:

თმა კიდევ ერთხელ შევიღებე და უფრო წითელია. თმების შემღებავმა აზა დეიდამ პავლიაშვილის მოსკოვის ბინის ფოტოები იძულების წესით დამათვალიერებინა, სამაგიეროდ მითხრა, ჯანსაღი თმა გაქვსო. ძალიანაც კარგი.
მიუხედავად იმისა, რომ ზუსტად ისე ვიჯექით, როგორც რეანიმაციაში სხედან ხოლმე, სანამ ვინმე ძალიან ახლობელი კვდება და მე ჯერ კიდევ ვერ გავიგე, მთელი ეს ამბავი კარგია თუ ცუდი,იმ საღამოს გემრიელად ვიტირე და ხომ სისულელეა, მაგრამ რაღაცნაირად კარგი იყო. ემოციების დაბლოკვა ცუდი ამბავია, მე კიდევ იმდენი ხანი მეგონა, რომ ნამდვილ ნასტასიას არ უნდა ეტირა. სულაც არ არის ეგრე. თუ რაღაც შენთვის მნიშვნელოვანი სულელურად მთავრდება, ისე რომ ვერ იგებ, მარტო შენთვის იყო მთელი ეს ამბები მნიშვნელოვანი თუ კიდევ ვინმესთვის დედამიწის ზურგზე, როცა ვერ ხვდები რატომ ზიხარ ასე, თითქოს ვინმე რეანიმაციაში გიკვდებოდეს, ზუსტადაც რო უნდა იტირო.

შაბათი:

რეკომენდირებული საკითხავი

დილას სავარაუდოდ გვიანობამდე მეძინა. მერე ავისხი გუდა ნაბადი კი არადა, ლეპტოპი, საჯაროს საშვი, თერმოსით ყავა და გემრიელი ზღაპრები ვიკითხე საღამომდე.

ნატამ თქვა, საჯარო ისევ ის მგონია, კატალოგები რომ იყო და გათბობა მხოლოდ ქართველოლოგიის დარბაზში იყოო. მაშინ აბა რომელი ერთი ვიოცნებებდით ინტერნეტსა და ციფრულ კატალოგებზეო. იმის მერე სულ რამდენიმე წელი გავიდა.

მე მაშინ ზღაპრებს არ ვკითხულობდი, ნატას ბავშვი არ ყავდა და ერთმანეთისთვის ბევრად მეტი დრო გვქონდა.

სამაგიეროდ, ასე ზუსტად არ ვიცოდი, რომ ხშირად ნახვების და სხვადასხვა ცხოვრების სტილის მიუხედავად მაინც ასე მიყვარდა.

კვირა:

ძველი ტელეფონი უმოკლეს დროში ნორმალურ ფასად გავყიდე ვიღაც ემიგრანტზე. ყავის სანაცვლოდ მომიყვა ოკეანის კუნძულებზე საფრანგეთის ლეგიონის მოღვაწეობის ამბებს, აფრიკაში მსახურობის სირთულეებს და კიდე იმ ემიგრანტულ ამბებს, ყველა ერთმანეთს რომ გავს.მე მაინც გული მიჩუყდება მაგ დებილი ამბების მოსმენისას და ჩემი ყველაზე დეპრესიული წელი მახსენდება ხოლმე.
2 ახალი სათვალე, 2 ახალი ჟაკეტი, დიდი და გრანდიოზული ყურსასმენები და მაქმანებიანი თეთრეული ვიყიდე. იმდენი ხანია საყიდლებს ვგეგმავდი და სულ მეზარებოდა. ყველაფერი მომწონს. სანდრომ თქვა, მთელი ტელეფონის ფულით ყურსასმენები უნდა გეყიდა და მერე იქნებოდი მაგარიო, მაგრამ სად ესმით კაცებს რომ ქალებს ბევრი გასართობი და სისულელე ერთად ჭირდებათ. ასე რომ საყიდლები გენიალური იყო.საღამოს კონცერტზე ვიყავით.
პირველად ცხოვრებაში ნამდვილი იაპონელი მუსიკოსების კონცერტზე. კონცერტი ნარმალნო, სამაგიეროდ ჩვენ წინ ვიღაც წყვილი ცეკვავდა ისე, ლოგიკური იყო ადრე რომ წამოვედით. როცა ჩემი საკუთარი ამბები არ მაკმაყოფილებს, სულაც არ არის გადასარევი ვიღაც შემთხვევით გადაყრილების უადგილო ბედნიერებები. ყოველ შემთხვევაში მაშინ ეგრე ვიფიქრე.

ორშაბათი

მეგონა, რომ ლექტორების გულისხმიერების მეტი დიდი არაფერი მექნებოდა აღსანიშნი.
მერე ბაბისა ვნახე და კიდე მერე აღმოჩნდა, რომ პლიუს ერთი ბიძაშვილი მეყოლა.

მამა მთელი საღამო იძახდა, ჩვენ გვარში 5 შვილი მგონი არავის ყოლიაო.

მე კიდევ სინდისი მქენჯნიდა, რომ ბავშვები რაც მეტია, სიხარული ნაკლებია. და საერთოდ, რაღაცას რომ არ ელოდები და ისე მოდის, ზედმეტი ვნებათაღელვების გარეშე, ჩვეულებრივი მოვლენა გგონია.
რაღაცეები სულ რომ ხდება, ეჩვევი და აღარ გიხარია და საერთოდ,
ამ პაწაწუნა, 2 კილო და 200 გრამ, 48 სანტიმეტრიან არსენებას სულ არ ადარდებს, მეხუთეა თუ პირველი. მერე კიდე ალბათ ადგება და კაი ტიპი გაიზრდება და ჩვენც ჩვეულებრივად შეგვიყვარდება.ვინ იცის, ჩვენ რო ბებრები ვიქნებით და ეგ ახალგაზრდა, იქნებ აღვფრთოვანდეთ კიდეც. 23 წელი კაი დიდი სხვაობაა.
კი, 23 წლის მერე მე ნამდვილად სოლიდური ასაკი მექნება.
მერე ალბათ ასე მტკიცედ აღარ მექნება გადაწყვეტილი, რომ ან ჩვეულებრივ არ უნდა მოხდე, ან კაი ტიპი უნდა გამოხვიდე, როცა გაიზრდები, იმისთვის რომ გარშემომყოფებს სიყვარულის მეტი გზა არ დაუტოვო. კაია სოლიდური ასაკი, მკვეთრი მიჯნები უნდა იშლებოდეს წესით.
სოლიდურ ასაკში ჩვეულებრივ შეგიძლია მოხდე.ახლა არა. რა წესია.

სამშაბათი

როგორც იქნა დავამთავრე რაღაც მორეფერატო და დავტოვე კათედრაზე. საშინლად უკმაყოფილო ვარ, ბევრად უკეთესი მინდოდა ყოფილიყო, მაგრამ ეგრეა, სამსახური და სწავლა და არანაირი თავისუფალი დრო ერთად.

სამსახურში საქმეებს მალე მოვრჩი და "ბავშვები" ვნახე.
ბავშვები ძველი კარგი მეგობრების განსაკუთრებით ალერსიანი სახელია. მე მიყვარს რომ რაც დრო გადის ინდივიდუალიზმის დონე იმატებს და გასაცვლელი ამბებიც უფრო საინტერესო და ნაკლებ სავარაუდოა.
ხოოდა, მერე რა რომ უფრო და უფრო ნაკლები დრო გვაქვს ერთმანეთისთვის, სამაგიეროდ, ერთმანეთი გვყვავს.

შემდეგ პოზიტივებამდე.
მე ვხედავ მზეს კი არადა, მზევ შინ შემოდი რომ ერქვას ამ პროექტს, უფრო მომეწონებოდა.
ხოოდა, ამ პოსტს თუ დაუჯერებ, ყოველდღე სხვადასხვა განწყობები მქონია.

ხანმოკლეობამდე და ხანმოკლეობების შემდეგ ამბები

2011-01-13T16:58:00.001+04:00

Dancers. Ballet Errante ,1933 by Ilse Bing *

ღმერთო ჩემო, წინა პოსტი რომ გამოვაქვეყნე და იმის წინაც, მივხვდი, რომ ძალიან სისულელეა, თოვლებსა და ფრანგ მომღერალ ქალებზე წერა.
ამასობაში შეიძლება რამე ისეთი ხდება, რაც 800ჯერ მნიშვნელოვანია, შენ კიდევ დგახარ და ფრანგ ქალებზე წერ.

ბოლო ფილმის ყურების შემდეგ კიდევ ერთხელ ვიფიქრე, რომ სისულელეა საათნახევარში ჩატეული დაწურული კადრებით საკუთარი თავის დადოპინგება.

უელბეკის ”პლატფორმის” მეორე ნაწილის ბოლოს მივხვდი, რომ წიგნებიც მხოლოდ ჩემ დეპრესიულ ფონს ამძაფრებენ, იმიტომ რომ კიდევ ერთხელ გიდასტურებენ, კაცები, რომლებიც საკუთარი ან შენი ბედნიერებისთვის ოდნავ მაინც ხელს გაანძრევენ, უბრალოდ, არ არსებობენ.
ისინი კარგა ხნის წინ გაურკვეველი მიზეზების გამო გაზარმაცდნენ და შენ ამ მთელი ფრანგი მომღერლებით, წაკითხული და წასაკითხი წიგნებით და ნანახი და უნახავი ფილმებით, მხოლოდ საკუთარ თავს თუ დაადოპინგებ, მეტს ვერაფერს შეცვლი. იმიტომ რომ გაზარმაცებულები გაზარმაცებულად და შენც დიდი ვერაფერი შვილი ხარ და შენც არაფრის შეცვლა შეგიძლია.

ვიღაცა პროსტა მარიასავით საზღვარგარეთ გადაცხოვრებაზე ფიქრი შენი საქმე არის, ყველაფრის სხვისთვის გადაბრალება, მით უფრო და დაქალების წრეში ყავის გარშემოც ეგეთი ამბების განხილვა როგორც წესი, სისულელეა.

(სრულიად არასაჭირო ჩანართი: პროსტა მარია მარტო ის არ არის, ბავშვობაში რომ იყო, გელა ჩქვანავას ერთ-ერთი მოთხრობის პერსონაჟია. გელა კაი მწერალია, უბრალოდ, ბოლო მომიღო მთელი შაბათ-კვირა. აშკარად არ ვიყავი აფხაზეთის თემატიკაზე დაწერილი დაუმთავრებელი ამბების კითხვის ხასიათზე.)

თამბლერზე იდეალური ცხოვრების ფოტორობოტის შედგენაც სისულელეა.
უბრალოდ, უკვე ჩვევაში მაქვს გადასული და აი, ბავშვებს რომ უყვებიან ხოლმე ძილის წინ ბედნიერ ამბებს და ისე აძინებენ, ეგ მჭირს მეც. ვდგავარ და საკუთარ თავს ძილის წინ ბედნიერ ილუსტრაციებს ვაჩვენებ.
ისე მინდა უძილობის პერიოდები არ დამეწყოს და საძილე პრეპარატებზე დამოკიდებული არ გავხდე.

საერთოდ, დამოკიდებულებები კოშმარია.
არადა, მაგათ გარეშე, ასე ფილმებსა და თამბლერის სურათებს შორის ხარ გამოკიდებული და ეგეც ისეთი კატასტროფაა.

Tanz, 1925 by Riebicke

აი, ბაბისა, ამბობს ხოლმე, ღმერთო, რა მარტივია ჩემი სურვილებიო და მართალიც არის.
ჩემი სურვილებიც მარტივია.იმდენად მარტივი, რომ თამბლერის გვერდებზეც კი ეტევა და სულ მგონია თხოვნის გარეშეც კი უნდა მისრულდებოდეს.

რამდენიმე დღის წინ საბოლოოდ მივხვდი, რომ სიზმრები, რომლებსაც ვნახულობ და არ მავიწყდება, როდესმე ახლო მომავალში აუცილებლად მიხდება ხოლმე. სულაც არ შევშინებულვარ, დიდი ამბავი, ისედაც კაი ხნის ამერია, რა მართლა ხდება და რა მე მგონია რომ ხდება.

ახლაც ისე მინდა მთელი ეს ჩემი ”მგონიები” ჩემი ილუზიები იყოს, ან სიზმრები, რომლებიც დამავიწყდა და არასოდეს ამიხდება.

მერე ისე მინდა ბლოგის მაგივრად დედამიწის ზურგზე ყველაზე გულახდილი წიგნის წერა დავიწყო და ყველაზე ნამდვილი ამბების მოყოლით ბეტსელერის ავტორი გავხდე სავარაუდოდ 26 წლის ასაკში და ყველა იმ წიგნს, ფილმს და ა.შ ამბებს ოდნავ გვერდიდან შევხედო, ამ და სხვა ღამეებზე ასეთ გავლენას რომ ახდენენ.
მერე ცოტა ხანს მაინც მეგონება, რომ ის გავაკეთე, რაც უნდა გამეკეთებინდა და ის ვთქვი, რაც სულ უნდა მექნა, წიგნის დაწერის გარეშეც.

გუშინ კიდევ ერთხელ ვიფიქრე, რომ ბედნიერები და სიმშვიდეები აუტანლად ხანმოკლეა და მთავარი მათი პოვნის ბედნიერებაა. ყველაფერი დანარჩენი, ამ ხანმოკლეობამდე და ხანმოკლეობების შემდეგ იყოფა.
(ხო, უკვე ვთქვი, რომ უელბეკი ახლახანს წავიკითხე და რაღაც პროექტისთვის სხვა ავტორის სევდიანი ლექსებით სავსე კრებულიც).

სრულიად არასაჭირო ჩამატება:
კურილკაში ჩემი თანამშრომელი დაუმთავრებლად ხუმრობდა და ადეკვატურ რეაქციას ვერ აწყდებოდა. ბოლოს გადაწყვიტა, დღეს მარტივ ხასიათზე ვარო. ბოლოს მიღებს ეგეც და ყველა ისეთი გოგოც, ყველას რომ ემეგობრებიან და დაუმთავრებლად რომ ხუმრობენ.

ხოოდა, ასე. როდესმე ან ცხადი გახდება სიზმარი და ან სიზმარი ცხადი და იქნებ ისიც დამეჯრებინა, რომ არანაირი აზრი არ აქვს რეალობასა და არარეალობას შორის გამავალ ზღვარს.

სამაგიეროდ ეს ქალები არიან ისეთი გენიალურები, მე კიდე უფრო და უფრო მიყვარდება ძველი შავ-თეთრი ფოტოები.

Gian Paolo Barbieri, Eva Malstrom, Vogue Italia, 1979

Leni Riefenstahl in The Holy Mountain
(1926, dir. Arnold Fanck)

პ.ს.
ვამბობდი მე გამოუხატავი ემოციები კაშმართქო.
ხოოდა, მართალიც ვიყავი.
და ანუშკა, დაბადების დღეს გილოცავ :)

გენიალური გოგოს და მუსიკის ამბები, ზამთარში ნაბიჯების ტემპს რომ გირეგულირებს

2011-01-12T17:59:00.002+04:00

ალბათ გახსოვთ ლეგენდარული ოჯახი, სერჟ გინგსბურგის და ჟან ბირკინის?

აი, ზუსტად იმათი, სიმღერებში ”ინტიმური ხმები” (:D) რომ ისმოდა და ქალი ძალიან, ძალიან ლამაზი იყო და კაცი თითქმის შეუხედავი და ფაქტობრივად ხელიდან წასული, უბრალოდ, ჭკვიანი და ქარიზმატული.

ხო, ზუსტად იმ ბირკინის, ზაფხულში ზუგდიდში რომ მღეროდა დევნილების მხარდასაჭერად და ჩემნაირი გულჩვილი ადამიანები ემოციებს რომ ვერ მალავდნენ, როგორ უცნაურად ბერდებიან და იცვლებიან ადამიანებიო.
ალბათ მათი ქალიშვილიც გახსოვთ, შარლოტა, რომელიც საოცრად გავს მამას და რომლის განსაკუთრებით მესამე სტუდიური ალბომიც ყველა იმ ადამიანისთვისაა, რომელიც ამტკიცებს, ქალის ჭკუაზე არასოდეს გამივლიაო.

ალბომი ზუსტად საწინააღმდეგოში დაგარწმუნებთ.
პირველივე ორი სიმღერა ისეთ რიტმებზეა აგებული, მოგინდება შენი გზა არასოდეს დამთავრდეს და შენ ნაბიჯებს ეს რითმები არეგულირებდეს, მესამე უკვე ფრანგულია და ისეთი, ოჯახური მემკვიდრეობის სუნი რომ ადის. ვოკალს თბილი ჟღერადობა აქვს, შენ ჩამოჯდომა გინდება და რამე თბილ, ოდნავ ბნელ კაფეში გულახდილი საუბარი. მე არ ვიცი ფრანგული და არც ის, რაზე მღერის შარლოტა, ამ სიმღერაში, მაგრამ ვიცი, როგორ შემიძლია გავიგო მისი ტკბილი, ნაკლებდინამიური ტექსტი. თუ თანმდევი ოდნავ პათეთიკური ინსტრუმენტალი ხელს არ შემიშლის, ნა-ნა-ნა-ნა ნა-ნა-ნა-ნა..
ეს გოგო გენიალურია.

მარტო ამ ალბომის გამო არა, ზოგადად არის გენიალური.
როდესღაცა, აწ უკვე წინა წლის მიწურულს, ავდექი და თითქმის ყველა ფილმი ვნახე, სადაც თამაშობდა.
ქუჩაშიც სულ მაგას ვუსმედი, აი, განსაკუთრებით რესპუბლიკის მოედანზე, რედისონის გვერდზე რომ ჩამოუხვევ და თაბუკაშვილს ჩამოუყვები, იქიდან ისე გადის გზა ჩემ სახლამდე, თაბუკაშვილის დანგრეული სახლების ეზოებიდან გამოძურწულ უპატრონო კატებსაც კი ვერ შეამჩნევ.

ბოლოს რომ შევხედე, last.fm-ზეც ჯერ ისევ პირველ ადგილას მყავდა, მერე ვფიქრობდი, მუზამეზე დავწერ ოფიციალურ და რაღაც ისეთ რეცენზიას, გულზე რომ მოხვდება კაცს და შეუყვარდება, ბოლოს და ბოლოს ალბომში შესული ყველა სიმღერა მინუს ერთით Beck-ს ეკუთვნის და ამ გადარეულმა შარლოტამ მაშინ ჩაწერა, ავტოკატასტროფის მერე ტვინში სისხლის გაჟონვით სიკვდილს რომ გადაურჩა და საავადმყოფოდან ისევ ჯანმრთელი გამოვიდა, უბრალოდ, მერე ამტკიცებდა, ახლა უკვე სხვანაირად ვუყურებ ცხოვრებასო.
მაგრამ მერე ვიფიქრე, ისე ჩემთვის და ისე არა მხოლოდ ამ ალბომისთვის მიყვარს, ოფიციალური რეზენზია შეუფერებელი იქნებათქო, ახლა სამსახურის საქმეები მომწყინდა და მაინც გადავწყვიტე პრივატულ გარემოში მომეყოლა ჩემი სიყვარულის ამბები. ისე,რეცენზიების და გასერიოზულების გარეშე.

გუშინ კიდევ last.fm-ზე ისეთი წერილი მივიღე, ლამის მართლა სხვანაირად შევხედო ცხოვრებას.
გადასარევია, ეს თუნდაც წელიწადში ერთხელ ისეთი წერილები და შემსრულებლები, მერე სულ რომ გაგახსენდებიან.

ხო, მადლობა შარლოტა რომ გაზაფხულივით ზამთრის მაინც სუსხიან ამინდებში შენს გამო გარეთ გასვლა ყოველთვის სასიამოვნო იყო.

ადამიანებს ისე ჭირდებათ, ვიღაცა რომ ასე ამოჩემებულად უყვარდეთ, გადასარევი ქენი, ეს სიმღერები რომ ჩაწერე და იმ ფილმებში ითამაშე, თორემ კაცმა არ იცის, ვინ განსაზღვერავდა ამ ზამთარში ჩემი ნაბიჯების ტემპს და როგორ დავარწმუნებდი ადამიანებს, რომ ქალის ჭკუაზე როდესღაც ყველას გაუვლია, ზოგჯერ სიამოვნებითაც კი.

პ.ს. სამსახური ზოგჯერ არც ისე აუტანელია, თუ იმ დღეს ლექციები არ გაქვს.
მე ჯერ კიდევ არ ვიცი ნამდვილად თვალშისაცემია ჩემი ასოციალურობა და სიმყუდროვე თუ მარტო მე მელანდება ამ გაზაფხულივით ზამთრის სამუშაო დღეების ბოლოს.

ფაქტია რომ აუტანლად მიჭირს დილას საწოლიდან გადმოფორთხება, კონცენტრაცია და ბედნიერების ისეთივე აიტანელი მოთხოვნილება მაქვს, როგორც ყველა ნორმალურ ნასტასიას უნდა გააჩნდეს.

სუფთა ჰაერის და მეგობრული დამოკიდებულებების უპირატესობები

2011-01-10T00:48:00.002+04:00

საკმარისია თბილისიდან რამდენიმე საათით გავიდე, ავტომატურად მიჩნდება სადმე პროვინციაში ხის ფერადი, რიკულებიან აივნიანი სახლის ქონის და გულახდილი საუბრების ყოვლისმომცველი სურვილი.

მეორე შედარებით მარტივია, პირველს როდის დავისაკუთრებ, კაცმა არ იცის.

შობასაც ეგრე, ავდექი და სულ რაღაც რამდენიმე საათით გავედი თბილისიდან.

ბორჯომში რომ შევედი, უკვე ისე მინდოდა ხის აივნიანი სახლი, ერთი სული მქონდა ბაკურიანში მალე ავსულიყავით, ყურადღება სხვა რამეზე რომ გადამეტანა.

გზაში ეს ნაძვები ისე ლამაზად იყო დათოვლილი, მეღიმებოდა.

ბაკურიანში ბავშვობის მერე არ ვყოფილვარ მგონი და ისე ვნერვიულობდი და ისე მაინტერესებდა ინტერნეტში ნაპოვნი და ისე დაჯავშნილი სასტუმრო როგორი იქნებოდა.

რომ არ მომწონებოდა, ალტერნატიულის მოძებნა იმაზე კოშმარი იქნებოდა, ვიდრე ის, რომ აგერ უკვე წლებია უშედეგოდ ვოცნებობ სადმე პროვინციაში ხის სახლზე.

აღმოჩნდა, რომ ჩემი ინტუიცია სანდო ყოფილა.
სასტუმრო იდეალური ადგილას იყო, საკმაოდ ზემოთ ჩურჩხელების და ნაქსოვი წინდების გამყიდველების დახლებიდან. შესაბამისად, აივანზე როცა გახვიდოდი, ნაკლები ადამიანი გეჩხირებოდა თვალებში.

სამაგიეროდ, მთები ჩანდა უფრო ახლოს.

საკვები საკუთარი მეურნება გვაქვს და იმითი მზადდებაო, ანუ სანდო და ნატურალური.
სასტუმროს მეპატრონე კომუნიკაბელური და ყურადღებიანი. შენი და რამდენი წლის არის და საუზმეზე რა უყვარს, სამსახურში სტრესის მერე მთაში უნდა დაისვენოო და ეგეთი ამბები რომ არ ეზარებოდა, ისეთი.

მოკლედ, გადასარევი.

სანამ ჩვენი ქუვეითელი მეგობარი იმას არკვევდა, თოვლი იჭმეოდა თუ არა, ლოლუბის წარმოშობას ადგენდა და ნამდვილი მთების ნახვით გამოწვეულ სიხარულს ფოტოაპარატის მეხსიერებაში ინახავდა, აივანზე ვიჯექი და ვფიქრობდი, რომ საოჯახო სასტუმროები ზუსტად საჩემოა.

აბა რომელი შერატონის მფლობელი დაინტერესდება ჩემი სამსახურის ამბებით, ჩამოუჯდება კლიენტებს, შთაბეჭდილებებს მოაყოლებს და დაიმახსოვრებს, ვის ტკბილი ყავა უყვარს და ვის უშაქრო ჩაი.

არც ერთი, რა საკვირველია.

არადა, ხო ცხადია, რომ ადამიანებს უყვართ, როცა ვინმე მათით ინტერესდება.

ხოოდა, ქალაქგარეთ რომ გადიხარ, თუ აივნიანი ჭრელი სახლი არ გაგაჩნია, გულახდილი საუბრების დეფიციტი მაინც უნდა მოიშორო და საოჯახო სასტუმროში წახვიდე.

მე მხოლოდ რამდენიმე საათი მქონდა სუფთა ჰაერის საყლაპავად.

სამაგიეროდ, ახლა ნამდვილად ვიცი, რომ კუბოკრული საროჩკით და წითელი ზამშის ბათინკებით, ყველანაირი საკითხავი მასალის გარეშე წასვლა არ შეიძლება იქ, სადაც რამდენიმე საათით მიდიხარ, რაც არ უნდა გიხდებოდეს, კლეჩატი საროჩკა და წითელი ზამშის ბათინკები, იმიტომ რომ თუ იქ დარჩენა მოგინდა, ეგრე მოუმზადებელი დიდი ხნით ვერ დარჩები.

ეგეც ჩვენ. ნუ ჩრდილი მე, ცხადია.

გუშინ ჩემმა დამ მომწერა, ლამაზი ფიფქები თოვდა ღამეო.

არადა, სულ მეგონა, რომ არ მიყვარდა სამთო კურორტები.
ახლა ვფიქრობდი, რომ სამთო კურორტების სიყვარულისთვის სულაც არ არის საჭირო თხილამურებზე დგომა, სუფთა ჰაერის სიყვარული და დასვენების გამძაფრებული მოთხოვნილებაც საკმარისია.
ხოოდა, იმედია გამოცდების მერე ისევ ლამაზი ფიფქები მოთოვს რომელიმე შაბათ-კვირას.
.
ისე, საოცარ სამთო კურორტებს რომ გვიხსნიან ქვეყანაში,უფრო სწორად, საოცარ სამთო კურორტებად შეფუთულებს, ეს ვიდეო რომ ენახათ, არა?
პ.ს.
ხვალ საშინელი ორშაბათი მაქვს და თუ ვინმე ჩემთან ურთიერთობას გადაწყვეტს, მხოლოდ სასიამოვნო რამეები მითხარით.

გამოუხატავი ემოციები

2011-01-06T17:32:00.002+04:00

დასვენების დღეების შემდეგ ისე გამიჭირდა სამსახურში ჯდომა, ხერხემალი ორმაგად ამტკივდა.

აქ ჯერ კიდევ შემორჩენიათ ეს სადღესასწაულო განწყობა და ორმაგად აუტანლები არიან.

ისეთი პირი უჩანთ, იმ კვირაშიც სადღესასწაულოები იქნებიან.

მე კიდევ მინდა ვიტირო და ვთქვა, რომ აღარ მინდა აქ სიარული.
მერე აღარასოდეს აღარ მოვიდე.

დასვენების დღეების მერე აქციის დარბევის კადრების ყურება იმაზე მეტად გამიჭირდა, ვიდრე დღეს სამსახურში ჯდომა.

მინდოდა მეთქვა, რომ უსინდისობაა, როცა გაიძულებენ, ამდენი უკმაყოფილება და ზიზღი გქონდეს. ასე ძალიან არ მოგწონდეს ის, რაც შენ გარშემო ისე ხდება, ვითომც არაფერი განსაკუთრებული.

სინამდვილეში მთელი ეგ ამბავი დაგროვილი აგრესიის, პერედოზიროვკების, უკულტურობის, უპატივცემულობის და იმის ბრალია, რომ იცი, ამით ქვეყანა არ დაიქცევა, დიდიდიდი, ვინმეს ცხოვრება ან ქვეყანა შეაძულო.
დიდი საქმე.

ორდღიანი ძილის მერე ძალიან გამიჭირდა შევშფოთებულიყავი ბავშვებიან კლიპზე.

მარტო ის ვთქვი, რომ მანდატურებისგან ნუგეშცემული ბავშვების გამოჩენა სამართალდამცავების ფორმაში ლოგიკურია თქო.

ერთმანეთის გაიშვიათებული ნახვების შემდეგ გუშინ ძალიან გამიჭირდა ჩემი მეგობრების ყურებისას კიდევ ერთხელ დარწმუნება იმაში, რომ ჩვენ მართლა გავიზარდეთ, ყველას ჩვენ-ჩვენი საქმეები, გოგოები, ბიჭები, ახალი მეგობრები, პრობლემები და სიხარულებები გვაქვს და ასე ერთად თუ მოვხვდებით, მხოლოდ ამ ჩვენი საკუთარი ამბების გაზიარებაღა დაგვრჩენია.
ასე, შეხვედრიდან, შეხვედრამდე.

ვერ ვიტან ეგეთ თემებზე რომ ვკონცენტრირებ ხოლმე.

კუნდერას ვკითხულობდი მერაღაცამდენედ და რაღაცატომ მხოლოდ ახლა მივხვდი, რატომ ვუბრუნდები ხოლმე.

კუნდერა ამბობს, რომ ქალებს ხშირად გონიათ, რომ საკმარისად გადასარევები, გენიალურები და ამომწურავები არ არიან და ხშირად ისე იქცევიან, როგორც თავიანთი ჭკუით გენიალურები, გადასარევები და არაჩვეულებრივები იქნებოდნენ.

ხოოდა, სულელები არიან, იმიტომ რომ მერე სულ საშინელება ემართებათ.

მეც ხშირად მგონია ხოლმე, ომ რრაღაც მაკლია. მოსაწყენი და ძველმოდური ვარ, ან თავხედი და ეგოცენტრიკი, ან რამე სხვა უბედურება, მაგრამ მაგაზე როგორც წესი არ ვლაპარაკობ.

მგონია, რომ ეგეთ რამეებზე როცა ლაპარაკობ, ავტომატურად დამშვიდებას ითხოვ, - არა, სულაც არ ხარ ეგეთი, ყველაფერი კარგად არისო.

მაგის მოსმენა კიდე სულაც არ მინდა.
პრობლემის დანახვა და გადაჭრა მინდა.
ეგ რთულია.
ხოოდა, მეც ვამბობ ხოლმე, ტკბილი ძილი ჩემო ტკბილო ნასტასია, ან გენიალური ნასტასია ასე ფიქრობს და მართალიც არის თქო.
მართალიც ვარ, უბრალოდ, მთელი ის უბედურება მარტო "კუნდერას ქალებს" არ ჭირთ.

შიგადაშიგ ალბათ მეც ვიქცევი ისე, როგორც კუნდერას სულელი ქალები.

სულაც არ ვტირი მაშინ, როცა უნდა ვტიროდე, არ ვლაპარაკობ იმაზე, რაზეც უნდა ვლაპარაკობდე, მნიშვნელოვანიდან არამნიშვნელოვან ამბებზე თვალისდაუხამხამებლად გადავდივარ და მგონია, რომ გარშემო უბედურებები სამსახურების, სამართალდამცავების, სახელგადარქმეული ბოლშევიზმის და გარეთ არალოგიკურად წვიმიანი ამინდის ბრალია.

სინამდვილეში ზუსტად ვიცი, რომ მთელი ეგ ამბები გამოუხატავი ემოციების, თვითმუხრუჭების, დიალოგის სიმცირის და ეგეთი რამეების ბრალია.

არადა, ისე მინდა ეს არდადეგები გრძელი იყოს, მე იმ სამსახურში გადავიდე, რომელზეც ასე ხშირად ვფიქრობ, ზამთარში გაზაფხულის სუნი მცემდეს და ხერხემალი არ მტკიოდეს, რომ კინაღამ დამავიწყდეს შობა რომ მოდის.

გილოცავთ.

პ.ს. ჩემო ტკბილო ნასტასია, ეგეც ფოტოა და იმიტომ არიან ეს ადამიანები ბედნიერები, თორემ რეალურად ალბათ ისინიც შენსავით დადიოდნენ სამსახურებში, იღლებოდნენ პასუხისმგებლობა/ვალდებულებებით და ასე ფირფიტებით ან რამე სხვა ეშმაკობებით მხოლოდ კარგ ხასიათზე ყოფნისას იტყუებდნენ თავს, რომ ყველაფერი კარგად არის.

ეგ როცა გინდა, შენც კარგად გამოგდის.

მთავარია ემოციების უფრო მკვეთრად გამოხატვა ისწავლო.

პოსტ ამბები

2011-01-02T22:11:00.000+04:00

სარკე გასაწმენდი იყო, სამაგიეროდ კალენდარი იყო სულ ახალი და 2011ის.

თქვენი ღვინო არ მინდა, ჩემი არაყი ჯობიაო.

გვანცას მგონი ჩემ მეგობრებს შორის ყველაზე მეტად უხდება დღესასწაულები.

თუ თოვლი გინდა. ფშავში უნდა წახვიდეო, მითქვამს მე ^^
პირველში ღამე ისე საკრალურად და გულმოდგინეთ თოვდა, მეორე დღეს ვერც კი იბუზღუნებდი, რატო უფრო დიდი არ დადეო

მეორე დღეს თითქმის სულ მეძინა.
ვიღვიძებდი, ჩაის ვსვამდი, რამე ფილმს ვრთავდი და ზუსტად 10 წუთში მეძინებოდა.
ეგრე "ვნახე" სამი ფილმი,
სიზმარი, სადაც მოვკალი ჩემი ძველი მეგობარი და
სიზმარი, სადაც არ მახსოვს რა ხდებოდა, მახსოვს რომ ბედნიერების სუნი იდგა.

მთელი დღის ძილმა მიშველა და დღეს დილას შედარებით ადამიანურად გამოვიყურებოდი. ეს მზეც ისე ანათებდა, ადექი, ნასტასია, ისეირნე, ჰაერი და სიმშვიდე ისუნთქეო, იძახდა.
არადა, ისეთი ცუდია, რამე რომ გინდა იყნოსო და ისეთი მარტივი მიზეზები გიშლის ხელს, როგორიც ეს სულელი გრიპია.
მაინც ვისეირნე.

მთელი სამი დღე თვალს ვერ ვაშორებდი. ულამაზესებია.

ისე მინდა ჩემი ამბები პრივატული იყოს და მხოლოდ იმ ადამიანებისთვის არსებობდეს, ვინც პირველად იკითხავს.
ისე მინდა ყველა ჩემ ამბავს საკუთარი პატრონი და ადრესატი ყავდეს.
ისე მინდოდა დღეს სახლში მალე მოსვლა, ცხელი აბაზანა და მერე თბილად შეფუთნულს ფილმების ყურება, ოღონდ გუშინდელივით არა, თავიდან ბოლომდე.

პ.ს. მე წავედი ფილმების საყურებლად, თქვენ კიდე მოდით და მომიყევით თქვენი პოსტ ამბები. იქნება და რამე კარგს მოიცავს.