ქობულეთის ნაპირზე ქვების გროვება, ახლადგარდაცვლილის ილუზია და ყველაფერი თავიდან, ანუ ნინო ქათამაძის და ნიკო გომელაურის კონცერტი

 მიყვარს,
იმიტომ რომ ბევრი ემოცია აქვს, თავისთვისაც და სხვებისთვისაც.

იმიტომ რომ ხშირად ამბობს მადლობას და კიდევ იმას, რომ მადლობა და მართლა ყველაზე კარგი ქართული სიტყვებია.

იმიტომ, რომ როცა მის სიმღერებს დარბაზი არ ყვება, კახური ანეგდოტის მოყოლას ითხოვს და დარბაზს მაინც ამღერებს.

იმიტომ რომ მგონია თბილი, გულწრფელი და  საყვარელია.

იმიტომ რომ  ჩვენ მეზობლებს თვეში რამდენჯერმე კონცერტზე მაინც უმტკიცებს, რამდენად ნიჭიერები და პატივსაცემები ვართ. იმიტომ რომ შუალედური მდგომარეობისთვის  არ გაგიმეტებს, ან უნდა გიყვარდეს, ან არა.

მე მიყვარს

მაისში ლონდონში გამართავს კონცერტებს,

მერე ლურჯის მაგივრად წითლ ალბომს ჩაწერს და მერე ალბათ რამე უფრო კარგ ჩხარუნობებს  დაკიდებს მიკროფონებზე,

 რამე უფრო საინტერესო ბუდეს დაიდებს თავზე და უფრო ფარფალა კაბას ჩაიცმევს.





 სულ მგონია, რომ ქობულეთში სანაპიროზე დადის და ქვებს ითვლის.

მე ეგრე ათასი სისულელე მგონია.

მაგალითად მეგონა რომ გომელაური ახლადგარდაცვალებული იყო და ყველას უჭირდა მაგაზე ლაპარაკი.
მეგონა, რომ  გაფაქიზებული დამოკიდებულება და სიტყვების შერჩევა ცუდად შერჩეული პოზა იყო. არავის არ გვჭირდებოდა.
მეგონა რომ ნიკოს ძალიან ცალ ფეხზე ეკიდა, მე ახლადგარდაცვლილი მეგონა თუ ხალხს დიდი პოეტი.
ამ დროს ალბათ ყველაზე მეტად ან წერტილი, ან ძალა და ყველაფერი თავიდან გინდა.

ხოოდა, ყველაფერი თავიდან მუსიკაა, სიყვარული და წერტილიც პრინციპში.

ხოო, ახლა ვიფიქრე, რა კარგია, როცა ვიღაცა გკითხულობს როცა შენ დილის ძილით ტკბები, ან როცა საზოგადოებრივ ტრანსპორტში ეკვეტები, ან ახალ რამეს წერ და კიდევ ათას შემთხვევაში და რა ცუდია, როცა გკითხულობენ მაშინ, როცა შენ უბრალოდ არ გამოგდის შენი თავის წაკითხვა.

მაშინ შენ  შენ თავს წერ, მუსიკას  სხვები უკრავენ, წერტილსაც სხვები სვამენ და სხვებს შეიძლება ახლადგარდაცვლილიც ეგონო.

უცნაური ამბავია.

პ.ს. ( შემდგომი ჩამატება )
 ჩემი წინათგრძნობა თურმე არსებობს
აი, რაღაცნაირად არ მინდოდა რომ მომკვდარიყო.
და ახლა სულ მეცოდინება, როგორია სიკვდილის წინა დღეს გამართული პანაშვიდი, მეგობრებით და შენი ლექსებით.