აი, დილას ადრე რომ დგები, სამსახურში მოდიხარ და შუადღისას ამ შენ საოცარ, საოცნებო ოფისში მზე ისე რომ შემოდის, გეგონება გაგანია ზაფხულია, გარეთ თბილა, ყველა ბედნიერია და ეგეთები. ფანჯრებს აღებ, გიხარია, ვოტ, სითბო.
გარეთ კიდევ არაფერიც. ჩვეულებრივი ზამთარია.
სუსხებით და ბევრი ტანსაცმელი რომ უნდა გეცვას შენი ნების საწინააღმდეგოდ, ეგეთი.
მე კიდე გაზაფხული მინდა და ჩემო ღმერთო, თუ ამ გაზაფხულზე არა, როდესმე გაზაფხულზე მაინც წამიყვანე დუხაბორების სოფელში. აი, ეგეთი სახლები რო დგას, იმაში.
და კიდევ, ბარემ აქვე.
როდესმე ალბათ ისევ ვიტყვი, წავედით, ბევრი ვიარეთ, ასე ოფისებში გამოკეტილი მზე საკმარისი არ არისთქო და ისეთ ადგილებს ვნახავ, რომლებიც გადამაფიქრებენ, რომ მალე სამყარო სრულიად ერთნაირი და მოსაწყენი გახდება და მე ისევ ისე გატაცებით ავიღებ კამერას ხელში, როგორც ადრე. აი, ოლიას უვლია ეგეთ ამბებში და გადაუღია კარგი ფოტოები.
ეს კაცი, ჯონად წოდებული, ბედნიერი დასვენების დღეების იდეალური ილუსტრატორი იქნებოდა.
მე კი, რომელიც ხვალამდე არაფრის დაწერას არ ვაპირებდი, ხვალ კი ვფიქრობდი, მეთქვა რა კარგია, რომ შარშან ამ დროს ჩამოწერილი სურვილებიდან ყველაზე მნიშვნელოვანი შემისრულდა, რის გამოც აგერ უკვე რამდენი თვეა ბედნიერად გამოვიყურებითქო, მაგრამ ვერ აღმოვჩნდი ეგეთი გადასარევი და ვერ გაგწირეთ მხოლოდ პოზიტივების მიმღებებად.
ხვალ წესით "დღესასწაულია" და ადამაინები დღესასწაულებზე ცდილობენ მხოლოდ კარგ რამეებზე აქცენტირდნენ, მე კიდე არ მიყვარს დღესასწაულები და მეშინია განსაკუთრებული დღეების, მე ჩვეულებრივი, ყოველდღიური ნეტარებები მიყვარს, ჩვეულებრივად ქცეული.
მაგრამ ვინაიდან ყოველთვის არ მოდიან ჩვენთან კეთილი ელფები და იმით არ გვასაჩუქრებენ, რაც ძალიან, ძალიან გვინდა, მე სრულიად ლოგიკური წინასადღესასწაულო კრიზისი მაქვს, რომელსაც არანაირი ხვალ, ზეგ და შემდეგი დღეები არ უშველის, მანამ, სანამ ჩემი ცხოვრება ცოტა უფრო სიმპატიური არ მომეჩვენება.
ბედნიერი შაბათი კვირა, ნამდვილი დღესასწაულები და სიმპატიური ცხოვრებები თქვენ :)
ბავშვობაში, როცა მოწყენილ დღეებში სახლში ვიჯექი, სკოლის ამბები არ მადარდებდა და გარშემო ჩემხელა არავინ დაიარებოდა, ჩემი არაკომუნიკაბელურობა რომ მომეშორებინა და ბავშვებთან თამაში მესწავლა, სასაცილო რამეებს ვხატავდი და მაგიდის უჯრაში ვაწყობდი მანამ, სანამ ძალიან ბევრი არ დაგროვდებოდა და მერე ერთიანად არ გადავყრიდი.
ცოტა მერე, როცა სკოლის ამბები მადარდებდა და დღეები ისევ მოწყენილები იყვნენ, მაინც არაკომუნიკაბელური ვიყავი და მოწყენილ დღეებში დახატულ რამეებს კედლებზე ვაკრავდი, სანამ იმდენი არ დაგროვდებოდა, რომ ყველას ერთად ჩამოვკრეფდი და სადღაც გადავყრიდი.
კიდევ უფრო ცოტა მერე, როცა ჩემი და გაიზარდა და კედლებზე უკვე მის ნახატებს ვაკრავდით.
მაშინ რომ გვეფიქრა, რომ ეს ნახატები მოწყენილ დღეებში დახატული სულელური ბავშვური რაღაცეები კი არა, მშვენიერი რამეები იყო და იმის მნიშვნელობის შეგრძნება გვქონოდა, რასაც ჩვენ ვაკეთებდით, შეიძლება ყველაფერი სულ სხვანაირად ყოფილიყო.
შეიძლება ჩვენ ახლა ვინმე ბროკ პოდუჩეკები ვყოფილიყავით, ხატვა გაგვეგრძელებინა და სულ სხვა ამბებში ვყოფილიყავით გახვეულები.
მართალია, სულაც არ ვიცი, ვინაა ვინმე ბროკი და როგორ ცხოვრობს, თვლის თუ არა, რომ რასაც აკეთებს, მნიშვნელოვანია და საერთოდ, აქვს თუ არა ბედნიერების ისეთი მძლავრი მოთხოვნილება, როგორიც მე მგონია, რომ ყველა ნორმალურ ადამიანს უნდა ქონდეს.
ან ფიქრობს თუ არა საერთოდ იმაზე, რამდენად მნიშვნელოვანია საქმე, რომელსაც აკეთებს.
ან რას იფიქრებდა, რომ გაეგო, რომ ერთმა ტკბილმა და გენიალურმა ნასტასიამ სადღაც შორს მაგისი ბლოგი იპოვა და იმის მერე ფიქრობს, რის მიხედვით ანიჭებენ ადამიანები ამ თუ იმ რამეს მნიშვნელობას, სახელს, სტატუსს. მაგრამ მე სრულიად არაფერი არ ვიცი ვინმე ბროკზე გარდა იმისა, რომ ამერიკელი უნდა იყოს, ხატავს და მუსიკას წერს, გამოფენების მოწყობაც მოუსწრია აქამდე და არის ასე.
სიმართლე რომ ვთქვა, არც არაფერში მაინტერესებს ვინაა ეს ბიჭი, ბავშვური ნახატებით და ისეთი მუსიკით, ახლა თითქმის ყველა მეორე რომ წერს.
და საერთოდ, ეს ბიჭი არაფერ შუაშია.
უბრალოდ, რაც დრო გადის, უფრო და უფრო ხშირად ვფიქრობ, რატომ ხდება ის, რაც ხდება.
როგორ უნდა ისწავლო ბედნიერების და კმაყოფილების შეგრძნება და როგორ უნდა გიყვარდეს საქმე, რომელსაც აკეთებ და საერთოდ, რის მიხედვით ირჩევ საქმეს, რომლის კეთებასაც იწყებ.
წესით ბოლო პერიოდში ბედნიერების და კმაყოფილების უფრო მეტი მიზეზი მაქვს, ვიდრე აქამდე მქონია.
მაგრამ ამას მნიშვნელობა არ აქვს. ვზივარ ხოლმე დილიდან საღამომდე და ვერაფრით ვერ ვხვდები, როგორ მოხდა, რომ მე ახლა სადმე სუფთა ჰაერზე კი არა, აქ ვზივარ; მე სადმე კი არ დავდივარ, აქ ვზივარ. მე რამე საოცრებას კი არ ვაკეთებ, აქ ვზივარ. დაღამებამდე აქ ვზივარ. გარეთ უფრო საინტერესო რამეები ხდება და სადმე სხვაგან უფრო სიამოვნებით ვიქნებოდი, მაინც აქ ვზივარ.
ნელნელა სრულიად გაცნობიერებულად და გეგმაზომიერად უარს ვამბობ რაღაცეებზე, რაც როდესღაც მნიშვნელოვანი იყო.
სურვილები და ოცნებებიც შეიცვალა ამასობაში და თავისუფალ დროსაც ძირითადად ძილში ვატარებ.
ხანდახან მახსენდება რომ ეს ყველაფერი ბუნებრივია. ჩვენ გზადაგზა ვიზრდებით და დიდი გოგოები და ბიჭები კიდე სხვანაირად ცხოვრობენ, ყველა ბროკისნაირი კი არ არის, მერეც ბავშვივით რო აგრძელებს ცხოვრებას .
არაბუნებრივი ის არის, ყოველ დილას ჩემი თავის რომ ვუხსნი, ყველაფერი თავის ადგილზეა, ასე მილიონობით ადამიანი ცხოვრობს, რაც დრო გადის, ადამიანები უფრო და უფრო კარგავენ აღფრთოვანების უნარს და არაფერი ამაში საოცარი არ არისთქო.
პ.ს. შემოდგომა სრულიად შემოდგომური და ისეთია, როგორსაც ველოდებოდი.
ამ შაბათ კვირას ბევრს ვიძინებ და მიუხედავად იმისა, რომ კვირა საღამოს უკვე დასვენებული სახე მექნება, მაინც არ მეცოდინება, რა მოხდებოდა, როდესღაცა ხატვა მოსაწყენი საქმე რომ არ მომჩვენებოდა/
არტ-გენმა თბილისში გადმოინაცვლა, რას იმას ნიშნავს, რომ ზაფხული უკვე განახევრდა, ვისაც ბედმა, აგარაკებმა, შვებულებებმა და ბებია-ბაბუებმა გაუღიმეს, ქალაქიდან გასვლა მოახერხა, ვინც არა ადგა და კუს ტბის მისადგომებთან გადაწყვიტა შვება ეპოვა.
აგერ უკვე მერვე წელია, ასე ხდება. ამ ხნის განმავლობაში მე ხან პახოდებში ვიყავი და იმას ვფიქრობდი, ეე, არტ-გენი უჩემოდ ტარდება თქო, ხან არტ-გენზე და ვამბობდი, ეე, ახლა პახოდში რომ ვიყო უკეთესი იქნებათქო.
ეგრეა, როცა ყველაფერი ერთად გინდა ადამიანს. ამასობაში მე სრულიად დამაჯერებელი ბურჟუა გავხდი და ცხელი ზაფხულში საღამოს შედარებით გრილად გასატარებლად ეთნოგრაფიულში წავედი.
ვიჯექი და ვფიქრობდი:
პირველი ჯგუფი, რომელსაც - "ფიცვერცხლი" იყო . ცუდი ჯგუფი არ არის, შეიძლება მეტიც, კარგ ხასიათზე მყოფმა თქვა, რომ კარგია, მაგრამ დინამიკა თუ ქარიზმა თუ ცეცხლი თუ რაღაც მსგავსი აკლიათ და საერთოდაც, არ არის ადვილი, ურბანულ გარემოში ფოლკის კეთება.
და არაურბანული გარემო კიდე ისეთი დეპრესიული და მძიმეა საქართველოში, მით უმეტეს რთულია, იქ რაიმე შეიქმნას. მომკალით და არ მჯერა, რომ ფოცხო-ეწერებში, წეროვანის კოლოფჩიკებში, სამმოხუციან მაღალმთიან სოფლებში და ეროვნული უმცირესობებით გაძეძგილ სამხრეთის ვრცელ ველებში რამე შეიქმნება.
სულ ვფიქრობ ხოლმე, რომ კონკრეტული პროდუქტი
უამრავი ფაქტორის ჰიბრიდით იქმნება და ფოლკლორიც ზუსტად ეგრეა, გარკვეული გარემოს, ფაქტების, ხასიათის, დროის, წესების კარნახით იქმნება და როცა სადმე თბილისში ცხოვრობ, დილას ავტობუსით მიდიხარ უნივერსტეტში, მერე სამარშუტო ტაქსით მეგობართან, საღამოს ერთად უყურებთ ფეხბურთს რაიმე დიდ მონიტორზე, ძილის წინ სოციალურ ქსელებში ყვები მთელი დღის ამბებს, ბუნებრივია, შენთვის სრულიად არაბუნებრივია გურული კრიმანჭული და კახური მრავალჟამიერი, რაც არ უნდა კარგი საშემსრულებლო მანერა და ვოკალური მონაცემები გქონდეს, არ არის ეგ საკმარისი.
და თუ მაინც გინდა რამეს აკეთებდე, ამის უარყოფას კი არ უნდა შეეცადო, დაკონსერვებაც საქმეაო, კი არ უნდა იძახო, შენი გარემოს ამსახველი და შენი რეალობისთვის ადეკვატური მუსიკა უნდა შექმნა.
ეგ კიდევ რთული ამბავია, განსაკუთრებულ ნიჭს საჭიროებს და ასე, 5 კაცი შევიკრიბეთ, დაკვრა დავიწყეთ, არ არის საკმარისი.
მთელი ეს ტექსტი უბრალოდ, ჩემი ფიქრებია ფოლკლორის მომავალთან დაკავშირებით და არაფერ შუაშია კონკრეტული ჯგუფი - "ფიცვერცხლი", რომელიც მხოლოდ ფიქრების საუნდტრეკის ავტორებად შეგვიძლია მოვიხსენიოთ.
შემდეგი საუნდრეკის ავტორი - ლეჟავები.
რაც უფრო ვიზრდები, მით მეტს ვფიქრობ თაობებს შორის გაუცხოებაზე. ადამიანებს ისედაც ძალიან ცოტა დრო რჩებათ ურთიერთობებისთვის და ამ ურთიერთობებში მშობლებთან ურთიერთობა თითქმის ყველაზე ბოლო ადგილას გადადის.
სამსახურიდან რომ მოდიხარ, დედასთან ან მამასთან ერთად ტელევიზორის ყურებას, მეგობრების ნახვა გირჩევნია, ეს ნორმალურიც არის და ალბათ მგრძნობიარე ადამიანების გარდა, არავინ აპროტესტებს, უბრალოდ, მერე, გზადაგზა, ხვდები, რომ ყველაზე ცოტა დროს მათ უთმობ, ვინც უფრო მეტს იმსხურებს და საერთოდ, დროზეც არ არის ლაპარაკი.
მშობლებს სულ უნდათ რომ შენზე იზრუნონ, შენი ამბები იცოდნენ, საკუთარი გამოცდილება გაგიზიარონ, შენ კიდე უკვე გაიზარდე და მთელი ეს ამბები ან აღარ გჭირდება, ან გეხამუშება. მოკლედ, რთული ამბავია, თითქმის შეუქცევადი და თავისი არსით ალბათ სრულიად კანონზომიერი და იშვიათად თუ ვინმე ახერხებს მსგავს სიტუაციებში თავის არ გაყოფას.
აი, ლეჟავების ორი თაობა ერთად იდგა სცენაზე, და ჩემმა ფიქრებმაც იმიტომ მიიღეს ასეთი მიმართულება, რომ მივხვდი, რა კარგი გამოსავალია, როცა შენ და მამა ერთად აკეთებთ რაიმეს. ავტომატურად უფრო მაგარი ხდება მაკავშირებელი ძაფები.
მუსიკალურ მხარეს რაც შეეხება, ინდივიდუალიზმს არ უჩიოდნენ, დიდი ნაწილი ინსტრუმენტალს ეკავა და არტ-გენის სივცრისთვის ცოტა მოუხერხებელი იყო, რამე პატარა და დახურულ სივრცეში სავარაუდოდ უფრო ეფექტური იქნებოდა.
მთელ ამ ოჯახურ ამბებზე და გაუცხოებებზე ერთი გადასარევი გერმანული ფილმი გამახსენდა, თუ არ გაქვთ ნანახი, რეკომენდირებულია ჩემს მიერ.
და ბოლოს,მისი აღმატებულება რობი
ამ ბოლოს, ხშირად ვფიქრობ, რომ რობი ნამდვილად ყველაზე კარგი მუსიკოსია საქართველოში და იმასაც ვფიქრობ, რომ ალბათ დიდი დრო უნდა გავიდეს, რომ ჩემსავით ბევრმა იფიქროს. ყველაზე სწორი აქცენტებით, ყველაზე ნამდვილი, ყველაზე გულწრფელი, ინდივიდუალური, თბილი და კეთილი.
აი, ადრე, იდეალები რომ გვყვავდნენ, 13-14 წლის ასაკებში, უკომპრომისო, რევოლუციონერი, სიმართლეების მოლაპარაკე და საზოგადოების გამოფხიზლების მსურველი ყოვლისშემძლე გმირები, ჩეგეები, ლენონები და ათასი ეგეთი, მერე რომ აღმოვაჩინეთ რომ არც ეგეთი ყოვლისშემძლეები და იდეალისტები იყვნენ.
იმ იმედგაცრუების საფასურია ჩემთვის რობი, პერფორმანსად ქცეული კონცერტებით, გეხუტუნეებით, უკომპრომისო, მართალი განცხადებებით, სიმღერებს შორის ტექსტებით და უნარით, იუმორით უყუროს თავის თავსაც და ყველაფერ დანარჩენსაც.
აი, სულ თავში რომ ვამბობდი, გარემოსთვის ადეკვატური მუსიკათქო, ეგაა ზუსტად რობი.
მერე რომ ვამბობდი, გაუცხოება თქო, ეგეც რობია, მეგობარივით შეგიძლია ელაპარაკო, რაზეც გინდა, გაუხარდება. კონცერტზე თქვა, 45 წლის კაცი ვარ, დავიღალე, ამდენი კი არ შემიძლიაო, 2 წლის ბავშვივით გვახარა, მალე კბილები მექნებაო. არ არის უცხო, შენიანია.
თან ისეთი შენიანი, რო გიხარია.
ის აქ ჩამოვიდა, ის უკვე ბათუმშია, უკვე ცნობილია, რომ ის ხუთ სიმღერას იმღერებს, ქართულმა საზოგადოებამ უკვე გამოხატა სიხარული, რომ მის შესრულებულ ხუთ სიმღერას მოისმენს და რუსთავი 2-მაც უკვე გვამცნო, რომ ვინც პიაცაზე ვერ მოახერხებს მისი ხუთი სიმღერის მოსმენას, მათი პირდაპირ ეთერით შეეძლებათ სტინგით ტკბობა.
დილას 9 საათიდან ყოველ საათში ერთხელ საინფორმაციო გამოშვებები იწყება და აღარასოდეს აღარ მთავრდება ამ ამბებით.
მე სტინგზე არაფერს, იმ ადამიანებზე ვწერ, რომლებიც ერთნაირი აღფრთოვანებით აშუქებენ კრის ბოტის და კრის დე ბურგის ჩამოსვლას, ნიჭიერს და თბილისის ჯაზ ფესტივალებს, არტ-გენის კონცერტებს და Tbilisi Open Air-ებსა და Altervision-ებს, კონცერტებზე ძირითადად არ რჩებიან და არც სახლში იკლავენ თავს იმ შემსრულებლების მოსმენით, რომელზეც მთელი დღე შეუძლიათ ილაპარაკონ, რომ ჩამოვიდნენ, აი, ამ სასტიმროში გაჩერდნენ, აი, სოფო ნიჟარაძესთან ერთად ამას იმღერებენ, აი, ნიკა მემანიშვილიც აქ არის, აი, აი, რა მნიშვნელოვანი ამბავია.
იმ ადამიანებზე, რომლებიც ამ საინფორმაციო გამოშვებების უკან დგანან და წყვეტენ, ომ ჟურნალისტმა მარტო მუსიკოსის ჩამოსვლის დეტალები უნდა მოყვეს და მარინა ბერიძის სინქრონი ჩაურთოს აუცილებლად თავის ყველა ჩართვას. ისიც, რა საკვირველია, ისეთივე სახით, როგორც ერთ ვინმე ჯეოსტარელზე, სტინგზეც იტყვის კაი ბიჭია, სცენაზე დგომა იცის და ალბათ სასიამოვნო იქნება მისი მოსმენაო. არადა, ჟურნალისტმა ისიც უნდა მითხას, რატომ უხარია დილიდან ასე ძალიან სტინგის ჩამოსვლა, რითია საერთოდ ეს კაცი მნიშვნელოვანი (გარდა გაყიდული ალბომების რაოდენობისა) და რატომ უნდა გადავიხადო მის ბილეთში ლამის ორჯერ მეტი, ვიდრე მის კონცერტში ვინმე გერმანელი გადაიხდიდა მიუნხენში გასამართ კონცერტზე თუ მოინდომებდა წასვლას?
საერთოდაც, ჟურნალისტი, ინფორმაციის მომწოდედელი ტიპია და რამე პოზიციაც უნდა ქონდეს მშრალ ინფორმაციასთან ერთად. ის მაინც თქვას ბოლო ბოლო, სტინგის რომელი სიმღერის მოსმენას ისურვებდა. მაგრამ არა, ეგ ალბათ სადმე სხვაგან შეიძლება მოხდეს, სადაც ანალიტიკა მითი არ არის და მომასმედიო რაღაცა არსებობს. სადაც ამ მომასმედიო რაღაცის "მესვეურები" მაინცდამაინც ხალხის დაშტერებაზე არ ფიქრობენ და ხალხიც იმ კონცერტზე წასასვლელად კი არ ირაზმება, სადაც "ელიტა" იკრიბება, ან სადაც "სმის პონტი იქნება", ისეთ კონცერტებზე დადიან, სადაც მათთვის სასურველ მუსიკას შეთავაზებენ. ანუ, დგანან და ფიქრობენ, სად უნდათ წასვლა და სად არა და არა ასე, უი, სტინგი ჩამოდის, წავალ აბა რას ვიზამ.
საერთოდაც, კონცერტებზე წასვლა, საყვარელი შემსრულებლების ყოლა და ასე შემდეგ ამბები, სულაც არ არის ადვილი რამე, პასუხისმგებლობას მოიცავს, შენი გემოვნება ჩანს, შენი დამოკიდებულება, შენი ინტერესები, ქვეცნობირი, მოკლედ, შიფრირების კარგ საშუალებას იძლევა.
ხოოდა, რა ვიცი, რაღაც ეჭვი მეპარება, ამ სტინგზე გადარეული 3 000 კაცი გვყვავდეს ქვეყანაში ვინც ბილეთს მხოლოდ სიყვარულის გამო იყიდდა და კიდე ერთი 50 000, ვისთვისაც ძალიან მნიშვნელოვანია მისი აქ ჩამოსვლა.
აი მე მაგალითად ვიფიქრე, ვიფიქრე და ვერაფრით ვერ გავიხსენე, ბოლოს ჩემი ნებით როდის მოვუსმინე სტინგს, კრის ბოტი გავიხსენე, სადღაც 17 წლის ვიყავი ალბათ, ცხელი ზაფხული იყო და მე სრული მიქსი მქონდა თავში. ხოოდა, არ არი რა კარგი, როცა მთელი ერი ისეთ აგონიაშია, შენ რო წლების წინ იყავი, ისიც ისიც გარდატეხის ასაკის ეგიდით
პ.ს. ყველაფერი ცხელი კვირა დღეების ბრალია.
პ.ს. 2. თუ თვითონ სტიგზე ამბები მოგინდებათ, ვოტ ლინკი, მშვენიერი ამბებია.
რუსთავი თბილისის გვერდზე მყოფი ქალაქია, სულ რამდენიმე წუთის სავალზე, სავსეა ერთმანეთის მსგავსი კორპუსებით და არ გამოირჩევა თითქმის არაფრით, სხვა მსგავსი ქალაქებისგან.
ამიტომაც, ჩემი არსებობის ოცდარაღაცა წლის განმავლობაში არასოდეს მიფიქრია, წავსულიყავი და რომ არა არტ-გენი, ალბათ არც არასოდეს წავიდოდი. ეგრეა, მოტივატორების გარეშე თითქმის ყველა საქმე რთულია.
ერთი ეგ არის, მოტივატორები ხან ამართლებენ, ხან არა.
ამჯერად, გამართლებული აღმოჩნდა.
იმიტომ კი არა, რომ რამე ჯერთ უნახავი ცეკვა ვნახე ან სიმღერა მოვისმინე, იმიტომ რომ ვნახე ცოცხალი ნამდვილი აშუღი მომღერალი აზერბაიჯანიდან, დავაგემოვნე აზერბაიჯანული ნამცხვარი, ბევრფენებიანი და ხრაშუნ-ხრამუნა, და ვუყურე ჭიდაობას, რომელიც იმაზე მეტად საინტერესო და სასიამოვნო საყურებელი აღმოჩნდა, ვიდრე მე წარმოვიდგენდი.
აშუღი მომღერალი
ბაბუას ქონდა ადრე სამოვარი, მერე ჩემმა დეიდაშვილმა წაიღო და
ახლაც მახსოვს,
როგორ ვტიროდი, რო მიქონდა. მართალიც ვიყავი, ბაბუას
გარემოსთვის უფრო შესაფერისი ნივთი იყო.
სამოვარი ბავშვობის მერე არ მინახავს, თუხთუხა და ფუნქციონირებადი,
და მეგონა რომ აღარც აღარავინ იყენებდა.
სულ ტყუილად. ქვემო ქართლში მცხოვრები აზერბაიჯენელები
ძალიანაც კარგად იყენებენ თურმე.
ეს ის ხრამუნ-ხრაშუნა ნამცხვარია
ეგეც ჭიდაობა
ხვალ მალთაყვას ტბაზე იქნება მსგავსი და განსხვავებული ამბები, ივლისის ბოლოს კი ეთნოგრაფიულში. გადასარევი გამოსავალია, თუ ჯერ კიდევ არ დაგიგემავს ზაფხული და მოწყენილობისგან და სიცხის სიკვდილის მომხრეც არ ხარ.
დასტურ იმისა, რომ წითელი თმა გენიალური რამეა
ხოოდა, შაბათ-კვირას კიდე შეგიძლიათ ლუდის ფესტივალზე წასვლის და მგზავრების მოსმენის მაგივრად, აგერ ამ გადასარევ ფესტივალზე წახვიდეთ, მერე მოხვიდეთ და მითხრათ, რომ გენიალურ რჩევებს ვიძლევი.
აი მაგალითად ასეთს, შეიარეთ ჩორვენთან და ნახეთ რას წერს ამავე თემაზე. მერე იპოვეთ ამ პოსტსა და იმ პოსტს შორის 10 განსხვავება და იყავით ბედნიერები.
არასოდეს არ მომსვლია აზრად არტ-გენზე თბილისის გარდა სადმე წავსულიყავი.
წელს წავედი მირზაანში და გადასარევადაც მოვიქეცი.
მანქანიდან გადმოსვლისთანავე სუფთა ჰაერმა,სოფლის არომატებმა, მწვანე ბალახმა, ფუტკრების ყოვლად საშიშმა ბუდეებმა, ჭრიჭინების და ჩიტების ხმაურმა და ა.შ. "პრელესწებმა" სრულად ბედნიერ ადამიანად მაქცია.
და საერთოდ, მე ვფიქრობ, რომ არტ-გენი, რომელიც აგერ უკვე რამდენი წელია შესაშური დაჟინებით ტარდება და აგერ უკვე რამდენი წელია თითქმის ერთსა და იმავე კოლექტივებს და ადამიანებს აერთიანებს, ამდენი ხნის განმავლობაში მუსიკალური ფესტივალიდან, რომელსაც ფოლკლორის აღორძინებისთვის უნდა შეეწყო ხელი და ჩვენი არტი და გენი გაეერთიანებინა, ერთმანეთთან შეხვედრის, კომუნიკაციის, სიარულის, სხვა ადგილების გაცნობის მიზეზად უფრო გადაიქცა. შეიძლება ეგ არტ-გენის არა და ჩვენი საკუთარი გენების და არტების ამბავია და მეტი აღარც გვინდა აღარაფერი, ან მეტის რესურსი აღარ გვაქვს და უბრალოდ, კომუნიკაციაც მნიშვნელოვანია.
ხოოდა, როცა ეგრე ხდება, მერე დიდად აღარ ფიქრობ იმაზე, ისევ თვითმყოფადია თუ არა ქართული ფოლკლორი, ვითარდება თუ არა და კარგია თუ არა, რომ ერთსა და იმავე სიმღერას ათი სხვადასხვა შემსრულებელი ასრულებს ერთი დღის განმავლობაში.
იმიტომ კი არა, რომ მწვანე ბალახმა და სუფთა ჰაერმა გაგაბედნიერა და სხვა ყველაფერი მეორეხარისხოვანი გახდა, იმიტომ რომ სხვა შენც არაფერი შეგიძლია.
ვერავის ეტყვი, წადი ახალი ჩაკრულო შექმენი და მომავალ არტ-გენზე ისე მოდიო.
მოკლედ, არტ-გენი გუშინ მირზაანიდან დაიწყო, 23-ში რუსთავში იქნება, 25-26-ში მალთაყვას ტბის პირას და მერე უკვე ივლისის ბოლოს თბილისში.
მე განსაკუთრებით მალთაყვას ტბას ველოდები. მგონია რომ ძალიან ლამაზი იქნება და წინასწარ მიხარია.
ხრიდოლი / ქართული საბრძოლო ხელოვნება
ეს ყოვლად საყვარელი არსება ფოროსმანის ნახატი ყოფილა. რომლის ორიგინალიც კაცს არ აქვს
ნანახი, ნეგატივიდანაა აღდგენილი.
მე სულ მეგონა, რომ ფოროსმანის ნახატები მაინც ვიცოდი, მაგრამ მუზეუმში
შებორიალება-გამობორიალების შედეგად დავადგინე, რომ რაღაცეები სულაც არ ვიცოდი და
ვერც წარმოვიდგენდი, თუ ნიკალას ფუნჯის შედეგი იყო ( მაგ. თამარ მეფე ეტრატით და
ეტრატის გარეშე და სხვ. )
და ნიკალას ტიპებს უფრო კეთილი თვალები ქონიათ, ვიდრე მე ბავშვობაში მეგონა.
აქედან დასკვნა, რაღაცეები კია სიეთი, ბავშვობაში რო გაიგებ და მერე აღარასოდეს აღარ
უბრუნდები( მაგალითად,ლადო ასათიანი, დიდგორის ბრძოლა, ფოროსმანი, ამდერსენი და ა.შ) ,
მაგრამ ზოგჯერ მიბრუნებები კარგი რამეა.
პოსტი ამავე თემაზე, შეგიძლიათ იხილოთ ჩორვენთანაც , თუ ჯერ კიდევ არ ცაგილაგებიათ ჩანთა და დამგზავრებიხართ არტ-გენს.
აი ასე.
სრულიად მალე, რაღაც რამდენიმე დღეში შეგიძლიათ მიხვიდეთ ჟურნალ-გაზეთების ჯიხურებთან და იკითხოთ ჟურნალი ტაბულა არტი.
იქ დაგხვდებათ სავარაუდოდ ბევრი სტატია. იმათი ამბები არ ვიცი, მე ვიცი, რომ იქნება ჩემი ჩაწერილი 2 ცალი ინტერვიუ.
მართალია, ცოტა შელამაზებულ-შემოლამაზებულები, მაგრამ მაინც ჩემები.
და საერთოდაც, სანამ მეც მივადგები ჟურნალ-გაზეთების ჯიხურებს, ვიფიქრე, ვიფიქრე და მოვიფიქრე, რომ ინტერვიუების ჩაწერა მიყვარს. აი ასე, მიდიხარ სრულიად უცნობ ან ოდნავ ნაცნობ ადამიანთან და მანამ ელაპარაკები, სანამ იმ დონეზე ნაცნობი არ ხდება, სადამდეც შენ გჭირდება. მერე ივიწყებ ამ შენ ემოციებს და წერ. კიდე მერე სადმე შეგხვდებიან, რამე ამბავს გაიგებ და ისევ გახსენდება ემოციები. მოკლედ, კაი რამეა. ინტერვიუების ჩაწერა კი არა, ადამიანების სიყვარული.
ცოტა უფრო მეტი ადამიანი რომ ფიქრობდეს ეგრე, ნაკლებად შემეშინდებოდა ტელევიზორის ჩართვის, ნაკლებად ავუვლიდი გვერდს მიტინგის და ნამიტინგარ ადგილებს, ნაკლებად შემეპარებოდა ეჭვი დადგმულ საზეიმო განწყობილებებში და საერთოდაც, ჩემს სრულიად ბედნიერ პერიოდს კიდევ უფრო კარგად შევიგრძნობდი.
სხვა ისეთი არაფერი, უბრალოდ, როცა პოსტის სათაურს ვწერდი, მივხვდი, რომ ჟურნალ-გაზეთების ჯიხურებთან მისვლა უკვე ძალიან ძველმოდურად ჟღერს, მგონი ყველა ყველაფერს ონლაინ ვკითხულობთ. ყოველ შემთხვევაში, მე ისეთივე ძველი ამბავი მგონია, როგროც ბავშვობაში მუსიკის გაკვეთილებზე სრულიად უშედეგო და უმიზნო სიარულები და გაზაფხულზე დათბობის აღსანიშნავად პირველად ჩაცმული მოკლემკლავიანები მაიკების და შორტების ჩაცმის სიხარული.
ხო, ეგრეა, მე სრულიად ბედნიერად ვცხოვრობ და როცა ფანჯრებში მუსიკალურ სკოლაში მისული ბავშვების გაკვეთილების ხმები შემოდის, მგონია, რომ ძალიან, ძალიან ადრე ვიყავი მაგხელა და ახლა უკვე დიდი გოგო ვარ. მერე ჩაიში ლიმონს ვწურავ, რამეს ონლაინ ვკითხულობ და ბედნიერ ზაფხულს ველოდები.
უბრალოდ, მომინდა თქვენც გცოდნოდათ, რომ პარასკეობით შეგიძლიათ + ერთი ახალი საქმე გამოიძებნოთ და მაგალითად მე და ზურას გვისმინოთ.
ან იმისთვის, რომ ჩვენი მოსმენა თქვენთვის უფრო საინტერესო იყოს, ადგეთ და წინასწარ მოგვწეროთ, რა თემებზე მოისმენდით ჩვენ კომპეტენტურ აზრს.
ან უბრალოდ, ადექით და თქვენ მინიმუმ სამ მეგობარს უთხარით, რომ აი, ნახეთ, ყველანაირი ეფემ სიხშირის, სატელევიზიო ეთერის და ოფიციალური კლიშეების გარეშე 2 კაი ტიპი კარგ პროექტს იწყებს და მოუსმინეთ ხოლმეო. თან იქვე დააყოლეთ, რომ მაგალითად თქვენ, სულმოუთქმელად ელოდებით პირველ პარასკევს. ასე უფრო დამაჯერებელია ხოლმე რეკლამა, პირადი მოლოდინების და აზრების საქმეში ჩართვით.
ჯართი სანდროს, სანდროს და ბასკის ფილმია, ქართულ მუსიკაზე და და სახელის გარდა, რაც ამ პროექტში მიყვარს, სხვადასხვა აზრების მქონე ადამიანები და ადეკვატური მუსიკაა.
p.s.
ხო, სანდრო ჩემი მეგობარია, ბასკი landmark -ის ვოკალი და გიტარა, და მეორე სანდრო კიდევ ბასკის და სანდროს მეგობარი : ).
მე მაინც მგონია რომ უფრო მეტი ახალი შეგრძნებები, ახალი მელოდიები, ახალი აქსესუარები და ახალი ემოციები მჭირდება.
ახალი ხალხი სავარაუდოდ აღარ.
იმიტომ არა, რომ ადამიანები აღარ მიყვარს, ან საკმარისზე მეტი მყავს გარშემო, უბრალოდ, მსგავსი ფორმულებით, ისტორიებით, თანმიმდევრობებით და არათანმიმდევრული მოვლენებით მომწყინდა.
ჩვენ ყველას ზაფხულში ზამთარში გვინდა, წვიმიან ამინდში სახლში ჯდომა, სამუშაო დღეებში შაბათ-კვირა, შაბათ-კვირას რამე განსაკუთრებული და როცა რამე განსაკუთრებული ხდება, ვითომც აქ არაფერი.
ჩვენ ყველამ გავაცნობიერეთ რომ კომპიუტერი გვიწოვს და სუფთა ჰაერი ჯობია ვირტუალურ ილუზიებს, რომ სადმე წასვლა ხშირ შემთხვევაში პროგრესს გულისხმობს და რომ გულწრფელობა დასაფასებელია.
ჩვენ ვიცით, რომ ერთმანეთი უნდა მოგვენატროს, გვიყვარდეს, გვაინტერესებდეს, გვაღელვებდეს და მაინც, ურთიერთობები ქრონიკულად პრობლემური თემაა.
და კიდევ ათასი მსგავსი რამ.
მე აღარ მინდა ერთი და იგივე ფორმულები, თანმიმდევრობები და არათანმიმდევრულობები.
და არც ახალი ადამიანები.
ბევრად ჯობია გვერდზე გაიხედგამოიხედო.
ახალი შეგრძნებები კი მაინც მჭირდება, ახალი ემოციებიც და ახალი მელოდიებიც.
ყველა ჩემ ფოლდერებში ჩალაგებულ სიმღერას თავისი ამბავი აქვს.ყელში ამოსული.
ყველა ქუჩას ორიათასი ნაბიჯი მაინც ახსოვს ჩემი.სხვებისაც.
ყველა აქსესუარმა როდესღაც
უკვე გამოხატა თავისი თავი. მოწყინდათ.
მადამ ტუსო საცოდავად წკმუტუნებს, გარეთ ცივა და ჩვენ წვიმიან ამინდებში უფრო ნალკებს ვსეირნობთ, ვიდრე არაწვიმიანში.
მე მთელი კვირა ვფიქრობდი, არაფერს აღარ დავწერ, სანამ ისევ არ გავივსები თქო. დღეს გადავიფიქრე.
ჩემი მეზობლები წინა კვირაში სახლის სახურავს ცვლიდნენ და მე ყოველდღე ვწუწუნებდი, რომ კაკუნი მაღვიძებდა. ბოლო ორი დღეა მიხარია, რომ გამოცვლა წვიმების დაწყებამდე მოასწრეს.
მე ისევ მინდა სიმპატიური ნოე, მიუხედავად იმისა, რომ ღრმად ვარ დარწმუნებული, ის არც კიდობანს ამიშენებს და არც 40 დღე გაჩერდება შიგნით ჩემთან და თუნდაც მარტო მადამ ტუსოსთან ერთად. ნოეები მაქსიმუმ ერთ კვირას ცოცხლობენ.
თეატრალური ფესტივალის არც ერთ სპექტაკლზე არ ვყოფილვას. ორშაბათს მივედი არლეკინისთვის, მაგრამ იმდენი ხალხი იდგა თეატრის წინ ზუსტად მაშინ, როცა სპექტაკლი 5 წუთში უნდა დაწყებულიყო, მივხვდი, რომ +1 სნობი არაფერში არ იყო საჭირო. და საერთოდაც, მგონი დროა გადავწყვიტო, რომ თეატრში გაურკვეველი მიზეზების გამო დავდივარ და რეალურად სულაც არ მიყვარს.
ეს ბათუმის ჯაზ ფესტი რომ შემომახსენდა იმიტომ და კიდევ, მალე თბილისის რომ დაიწყება და მიხარია, იმიტომაც.
პ.ს. ამ ქალების მხატვარი ქალი კი ერთი შეხედვით ჩვეულებრივ რამეებს ხატავს, მაგრამ მე თუ მკითხავს კაცი, კარგად ესმის, ერთფეროვნებების, სულელური თვითგამოხატვის მეთოდების, რუტინების და კიდევ ეგეთი ამბების.
ხო, სამსახურებს თავში ჭკუა რომ ქონდეთ, აუცილებლად დაიკეტებოდნენ წვიმიან ამინდებში და მენეჯერები აუცილებლად გამოგვიგზავნიდნენ სმსებს, რომლითაც ტკბილ ძილს და სასიამოვნო სიზმრებს გვისურვებდნენ წვიმიან დღეებში.
.jpg)
