Saturday, November 27, 2010

A что мне нужна

ამ დროს ტორტზე ჩარჭობილ სანთლებს სულ უბერავენ ხოლმე, მილოცვებს ისმენენ და სადღესასწაულო განწყობას დღის ბოლომდე ხელიდან არ უშვებენ. 
ან არც. 

მე ვფიქრობ რომ წლები არა, განვითარების ეტაპები არსებობს და რომ რაოდენობა არა, მდგომარეობებია მთავარი.
ნებისმიერ შემთხვევაში ამ დღეს სხვა დღეებისგან განსხვებული ემოციები მაქვს ხოლმე და ძირითადად რაღაცეებს ვალაგებ. წელს სურვილები დავალაგე, ფრაგმენტულად და სახელდახელოდ. როგორც ჩემი წესია.

პლიუს ერთო წელო, ყველაფერი თუ არა, რამეები  მაინც გაითვალისწინე.
თავისუფალი დროის დეფიციტი შემიმცირე, ჩემი საკუთარი სახლის პერსპექტივა გამიზარდე, სტაბილურობის შეგრძნება გამაცანი, საყრდენები რომ დროებითი არ არის დამანახე და მითხარი, რომ ერთი წელი ბევრი არ არის, მაგრამ საკმარისია იმისთვის, რომ თრუსოში კიდევ ერთხელ წავიდე, გოეთეში რაიმე ჯიშის დამაჯერებელი  სერთიფიკატი ავიღო, დაკარგული შეგრძნებები დავიბრუნო, გახიზნული ტუსო უკან ჩამოვხიზნო და ვისწავლო, ჩემთვის მნიშვნელოვანი რამეების ასე მარტივად არდათმობა, გავაკეთო ფოტობლოგი და შევეცადო  ემოციების უფრო თავისუფლად ფიქსირებას.
პლიუს ერთო ახალო წელო, ვერ ვიტან მე ახალ წლებს და მოლოდინებს და კიდევ არც ის მომწონს, ასე ფამილარულად რომ მოგმართავ, მაგრამ ძნელია სკოლაში ნასწავლი კლასიკოსებისგან თავის დახსნა, როდესმე მაინც გახსენდება. ხოოდა, აი, შენ ჩემი ფრაგმენტული სურვილთაგანი.

ახალი ადგილები, ფილტვების ამატკივებლად სუფთა ჰაერი, ადრენალინი და  მომაკვდინებელი სისავსეები.
ზამთრის ბაღი ჩემი ხასხასა ემოციებისთვის, სიმშვიდისთვის და მეგობრების სტუმრობებისთვის მოხერხებული დიდი და ნატურალური სივრცისთვის.

ვინაიდან მე მტკიცედ მჯერა, რომ ხასიათი დეტალებში იცნობა და აქსესუარები თვითგამოახტვის კარგი საშუალებაა, ბევრი, ბევრი აფრო-ეგზოტიკური სამკაულები მე.
კი, თბილისი ველოსიპედისთვის, მით უმეტეს ასეთი მკაცრად გოგოსებურისთვის მოუხერხებელია, მაგრამ ზოგჯერ ისე ძალიან  მინდა, ისე, რომ ნამდვილად გადასარევი იქნებოდა, რო გამაჩნდეს.
სასურველია არ იყვნენ ძალიან, ძალიან სქელტანიანაები
 და შიგ კრაწუნა ამბები ეწეროს.
ეგ იმას სულაც არ ნიშნავს, რომ მე მათ არასერიოზულად აღვიქვამ,
უბრალოდ, საზოგადოებრივ ტრანსპორტში როცა კითხულობ ძირითადად, ეგეთები უფრო კომფორტულია .
ახლა ცივა და დიდი და ღუნღულები მინდა,
ისეთი წვრილი და ყურებიდან მალ-მალე რომ ძვრება აღარ, ეგეთები მომწყინდა


ქალაქგარეთ ან ქალაქშიგნით მყუდრო და ბედნიერი ადგილ-სიტუაციები.


это самое важное,кто-та рядам меня. თან ისე, მოსვლა-წასვლების შიშების გარეშე, პერიოდულობის და გაურკვევლობების გემოების გამორიცხვით. 


პ.ს.
ეს ისე, დღესასწაულის ფიქსირებისთვის გაკეთებული ჩანაწერთაგანია, ისე გაცილებით რთული და ემოციურია მთელი ეს  და სხვა ამბებიც, კაცმა რომ თქვას,  რომელსაც აუცილებლად მოვყვები როდესმე მაშინ, როცა სადმე მშვიდ ადგილას გადავსახლდები იმ წიგნის საწერად, მერე ნობელს რომ აიღებს :დ 

ისე, ნობელი რომ დააწესონ სურვილების ამსრულებელი წლების შექმნისთვის არა?

ორი დღეც და ზამთრისპირი ზამთარში გადავა.
ზამთარში სითბოს მოთხოვნილება ერთი ორად იზრდებაო, ამბობენ, მე კიდე ვამბობ, რომ როცა დაბადების დღეზე საინგილოში უნდა წასულიყავი და არსადაც არ მიდიხარ, სულაც არ არის კარგი ამბავი. 
სამაგიეროდ, შემიძლია ბევრი ვიძინო.


ხო, ეს ყველაფერი სულაც არ არის ის ყველაფერი, что мне  нужна.