Wednesday, October 13, 2010

ამბავი, რომელსაც არ გიყვებით

ბოლო პერიოდში ხშირად ვაფიქსირებ, რომ სისავსე მაკლია და სულაც არ მომწონს გამოფიტული, სამსახურებრივი და რუტინული ჩემი თავი.

ბოლო პერიოდში იმაზეც ხშირად ვფიქრობ, აღფრთოვანება ყველა შემთხვევაში გავლადია, უბრალოდ, ზოგი მალე გავლადი, ზოგი გვიან.

და საერთოდ, ზღაპრებიდან მახსოვს ფრაზა, "სადაც შენი ამბავი დაიკვეხნო, იქ ჩემიცა თქვიო" და ბოლო პერიოდში იმასაც ვფიქრობ, რომ ჩვენ ყველას გვავიწყდება ის, რომ ადამიანებს სანამ ჩვენ 2 700 სისულელს მოვუყვებით, ვკითხოთ, თვითონ როგორ არის, უნდა თუ არა ჩვენი ამბების მოსმენა და საერთოდ, მგონი სტრესების, სიმშრალეების და ეგეთების მიზეზი ეგოცენტრიზმის გადაჭარბებული დოზაც არის.

ხოოდა, მე ამჯერად არ მოგიყვებით ამბავს, რომელიც შეიძლება სულ არ გაინტერესებდეთ და რომლის მოყოლითაც მე გაცნობიერებულად ან გაუცნობიერებლად მენდომება თქვენ ჩემი გენიალურობა და არაჩვეულებრივობა დაგანახოთ.

მე არ მოგიყვებით ამბავს, რომელიც ჩემი ეგზისტენციალიზმის კიდევ ერთი დაფიქსირება იქნება.

მე არ მოგიყვებით ამბებს დღეების, ადამიანების, ფაქტების, მოვლენების, შიშების და აღფრთოვანებების შესახებ.

და მე არ მოგიყვებით საერთოდ, არანაირ ამბავს.

უბრალოდ გკითხავთ, როგორ ხართ ჩემო ტკბილო ადამიანებო?
როგორია თქვენი შემოდგომა, თქვენი დილები და საღამოები, თქვენი აღფთოვანებები და ყელში ამოსული განცდები და საერთოდ, სადაც ჩვენსას დავიკვეხნით, იქ სხვისიც რომ ვთქვათ, ეგ კარგი იდეა ჩანს?
ეს მადამ ტუსოა





ესეც მადამ ტუსოა, მაშინ როცა მე სამსახურიდან მოვდივარ

აი, ისეთი ჭკვიანი, საყვარელი და გენიალურია,
სულ მაიძულებს ასეთი აღფრთოვანებული ვუყურებდე