Friday, October 29, 2010

Tbilisi altervision newcomers 2010

ყველაფერი კანონზომიერად მოხდა. ვიღაცა აუცილებლად უნდა მიმხვდარიყო,. რომ მუზამე მუსიკალური ჟურნალია, თან კარგი და საინფორმაციო მხარდამჭერი რომ იყოს, კარგი იდეაა.

ხოოდა, ალტერვიჟენ ჯგუფი აღმოჩნდა ის, ვინც პირველმა იფიქრა ეგ და მუზამე გახდა პროექტის მხარდამჭერი.
გადასარევი ამბავია.
ინტერნეტჟურნალია და არ ხარ შეზღუდული დროში, სიუჟეტის ქრონომეტრაჟში და სიახლეებისათვის გამოსაყოფ დროში. შესაბამისად, შეგიძლია ისე გააშუქო, როგორც ყველაზე საჭიროდ მიიჩნევ.

აქვე მადლობა ყველა იმ ადამიანს, რომელიც მეხმარებოდა.

ხოოდა, სულაც არ არის მარტივი ამბავი ყოველდღე რეპეტიციებზე სიარული და ერთმანეთის მიყოლებით სხვადასხვა მუსიკის მოსმენა, ისიც მუშაობის პროცესში.
თან როცა ამბობ სხვადასხვა მუსიკა და თვითონვე ეჭვი გეპარება, ნამდვილად მრავალფეროვნებასთან გაქვს საქმე თუ პროექტში მონაწილე ბენდთა ერთი ნაწილი უკვე არსებულ-წარმატებულ-გადასარევი ბრიტ-პოპ კოლექტივების კოპირებაა, მეორე კი თავისდაუნებურად ათეული წლებით უკან გაბრუნებს და გახსენებს, რომ ნაითვიში შენი ბავშვობაში დარჩენილი მუსიკა არ არის და ბურზუმი ან სეპულტურა რამდენჯერმე, prosta za interesa მოსმენილი ჯგუფები.

არა, ეს მუსიკა ისევ ცოცხალია, ისევ აქტუალური და ამას აქვე, შენ ქალაქში, შენ ცხვირწინ ისევ აკეთებენ ადამიანები და ეს ყველაფერი შეიძლება სულაც არ იყოს შენთვის ორგანული, მაგრამ ისინი, ვინც ამას აკეთებენ, კარგად აკეთებენ. უნდა აღიარო.უბრალოდ, ნე ტვოი ვკუს და ეგ არავის ბრალი არ არის, არც შენი და არც იმათი.

მერე ფიქრობ რომ დროში აცდენა რეალურად არსებობს და გახსენდება არაერთხელ ნათქვამ-გაგონილი უნიკალური ფრაზა, რომ საქართველო პროგრესულ მსოფლიოს რამდენიმე ათწლეულით მაინც ჩამორჩება და ერთადერთი, რაც შედარებით კარგად და დროულად ავითვისეთ, სოციალური ქსელებია, ისიც წლების დაგვიანებით, მაგრამ მთავარია ათწლეულები არ დაგვჭირვებია.

მერე ყველაფერი თავისით ლაგდება და აღარ გიკვირს, რომ აქ, შენ ცხვირწინ ადამიანები იმას აკეთებენ, რაც მსოფლიოს პროგრესულმა ნაწილმა კაი ხნის წინ გააკეთა, აითვისა და გადახარშა, მერე მოდიან ადამიანები ლეპტოპებით და იმათი მუსიკის გაგონებაზე შენ მეგობარს უჩნდება კითხვა, აღიზიანებთ თუ არა მათ ცარცის ხრაჭუნის ხმა დაფაზე.

მერე აღმოჩნდება რომ ლეპტოპიან მუსიკოსს  ცარცის დაფაზე ფხაჭუნის ხმის არა, საკუთარი ბებოსი ეშინია, უფრო სწორად იმის, რომ ბებოზე ადრე მოკვდება, მანამდე კი, სანამ ორივენი ცოცხლები არიან, თურმე იქვე, შენ უბანში ცხოვრობს, 2 ქუჩის დაშორებით, შენსავით წაუსნობებს და ხაზგასმით აღნიშნავს რომ ქალაქის ცენტრში ცხოვრობს. თან  შენსავით შავჩარჩოიანი სათვლე უკეთია, აი ისეთი, მავანს რომ ინტელექტუალური იმიჯისთვის ჭირდება, შენ კიდე მართლა გჭირდება.
სავარაუდოდ, ლეპტოპიან მუსიკოსსაც.

საერთოდ კი, ეს ყველაფერი სულაც არ არის სტატიის თემა, ეს სხვა, შინაურული ისტორიებია, აი ისეთი, მეგობრებს რომ უყვებიან ხოლმე ადამიანები მეგობრებზე, მაგრამ ეგრეა, როცა თითქმის ყველა რეპეტიციას ესწრები, როცა მთელი ეს ამბები შენ ცხვირწინ ხდება, შინაურდები, ადამიანებს უახლოვდები, უმეგობრდები და ხვდები, რომ შენდაუნებურად, შენც ამბავი ხარ, ზოგისთვის შინაურული, ზოგისთვის ყურით მოთრეული. მაგას უკვე აღარ აქვს დიდი მნიშვნელობა. სუბიექტურ აღქმაზეა დამოკიდებული.

მე არ მიყვარს, როცა რესპოდენტს ვუშინაურდები, მერე მეც სუბიექტური ვხდები და იძულებული ვარ, ვინერვიულო იმაზე, რომ ერთ-ერთი ჯგუფის ვოკალმა თმა არასასურველ ფერად შეიღება, მაშინ, როცა 40 წლამდე, ან ჭაღარამდე მაინც სულაც არ აპირებდა თმის შეღებვას. ახლა კი ზის აქვე, წითელ პუფზე და გონია, რომ ამფერი თმით სულაც არ გამოიყურება ნიუქამერულად.
კიდევ, აფიქსირებ, რომ, აი, ეს ადამიანი, ყველაზე ხმაურიან ჯგუფში რომ უკრავს, შენ უკვე სადღაც გინახავს, უფრო მეტიც, ერთად გიმგზავრიათ, მერე ქუჩაშიც გადაყრიხარ და გაცნობით მხოლოდ აქ გაიცანი.

მოკლედ, უცნაური ამბავია.

ეს უკვე მეორე ფესტივალია, რომელშიც ასე თავიან-ფეხებიანად აღმოვჩნდი ჩართული და სულ მეგონა, რომ ასეთ პირობებში გაცილებით კარგია მუშაობა.
არადა, არც მთლად ეგრეა.

 გარდა იმ პრელესტებისა, რაც ბევრ ინფორმაციას, გარკვეულობას, ხელმისაწვდომობას ახლავს თან, შენ იმასაც იგებ, რისი გაგებაც სულაც არ გჭირდებოდა.
არ გინდა იცოდე, რომ ნებისმიერ ამბავს თან უსიამოვნო ამებებიც ახლავს, რაც როგორც წესი, კამერების, სტატიების და სცენის იქით ხდება, რომ საბოლოოდ სცენაზე რაც ხდება, ის მხოლოდ კარგი და ცუდი ამბების ნაზავი, კარგად შეფუთული ამბებია, რეალობა კი მანამდეა, იქ, სადაც ამჯერად მე 10 დღის განმავლობაში ვიჯექი.

ხვდები იმასაც, რომ იდეალები არ არსებობენ და ადამიანები, რომლებსაც სკოლის, უნივერსტეტის, გაზაფხულის აღმოჩენების პერიოდებში სახეგაბადრული უსმენდი, ზუსტად, ზუსტად ისეთივეა, როგორც ყველა სხვა დანარჩენი და მერე ხვდები, რომ შენც აბსოლუტური ჩვეულებრიობა ხარ, რაც და როგორც არ უნდა გააკეთო, რამდენად ახლოსაც არ უნდა იყო ნამდვილ ამბებთან და რამდენად კარგადაც არ უნდა იცოდე მიმდინარე პროცესები.

უბრალოდ, ასე, შუა მუშაობის პროცესში ხვდები, რომ შენ სტატიისთვის საჭირო ამბები კი არა, სულ სხვა ამბები დააგროვე, რაც მართალია უფრო მეტად გჭირდებოდა, მაგრამ არა იმ  საქმისთვის, რომლისთვისაც საერთოდ იქ აღმოჩნდი.
 ხვდები, რომ ინტერვიუები, რომელიც შენ ჩაწერე, საშინლად, საშინლად დასახვეწია და შეიძლება ბევრმა ნახოს და ზოგს მოეწონოს კიდეც, მაგრამ შენ იცი, რომ ეს ის არ ნამდვილად არ არის, რაც ასე ძალიან გინდოდა.

მერე ფიქრობ, რომ შეიძლება ყველა იმ ადამიანსაც, ვისაც ამ დღეების განმავლობაში ხედავდი, რეალურად შეიძლება სულ სხვა რამის გაკეთება უნდათ, უბრალოდ, საბოლოო პროდუქტი ისეთი გამოდის, რასაც ხვალ სპორტის სასახლეში ნახავთ.

პ.ს.
მე მტკიცედ მჯერა იმის, რომ ადამიანები მხოლოდ  საკუთარ გამოცდილებაზე დაყრდნობით განიცდიან პროგრესს და მე ძალიან მიყვარს, როცა რამე ისეთს ვაკეთებ, რასაც გამოცდილება მოაქვს.

ყველა ჩემო რესპოდენტო, მკითხველო და ნაცნობ-მეგობარო, უკაცრავად, რომ მე თქვენთან ურთიერთობებს პროგრესისთვის ვიყენებ.
აქვე შენიშვნა ნომერი ერთი:
 იგივე შეგიძლიათ თქვენც გააკეთოთ. ია ვსეგდა ზდეს.
შენიშვნა ნომერი ორი: პროგრესი მხოლოდ გეგმა მინიმუმია, თუ მანდ გავჩერდი, თქვენი ბრალი იქნება, რომ ვერასოდეს გაიგებთ გეგმა მაქსიმუმი.

პ.ს.ს.
მე უკვე სუბიექტური ვარ და ვერ გეტყვით, როგორი კონცერტი იქნება ხვალ სპორტის სასახლეში, ან როგორები არიან ჩვენი თანამედროვე ნიუქამერები, მე უბრალოდ გეტყვით, რომ კარგია, როცა რაღაც ხდება.
ყველა სხვა დანარჩენი ინფოსთვის ბენდების, ანონსის და ა.შ. ამბებისთვის, მუზამეს შეგიძლიათ ესტუმროთ, რომელსაც მე ამ პროექტზე მუშაობისას მივხვდი, რომ ჯერ ძალიან ბევრი აკლია იმისთვის, რომ კარგი მუსიკალური ჟურნალი იყოს.

და საერთოდ, ალბათ კარგია პროცესი, როც რაღაცის კეთბის დროს გარედან უყურებ შენ პროდუქციას და ხვდები რაა კარგი და რა ცუდი და ალბათ მე მაშინ ვიფიქრებ, რომ ამ ყველაფერს, რაც მე, რაც მუსიკოსებმა, რაც სტეპ რეკორდსმა და რაც ყველა სხვა ამ ამბებთან დაკავშირებულმა ადამაინმა გააკეთა, აზრიანი და გამართლებული იყო, თუ მეცოდინება, რომ ჩვენ ყველამ დავინახეთ ჩვენი პლიუსები, მინუსები, გამოსასწორებელი ამბები და ძნელად შესამჩნევი, მაგრამ არსებული რეალური ფაქტორები.

მანამდე კი ერთადერთი, ზუსტად ვიცი, რომ გადასარევ ფოტოებს ვიღებ და  არაჩვეულებრივი ვარ :დ