Friday, October 22, 2010

განსაკუთრებული დღეების ლოდინები

ყოველ დილას და ყოველ საღამოს მე და ჩემი თავი ერთმანეთს ვახსენებთ, რომ:

  • 1 დღეში კიდევ ერთი პარასკევი ჩაფართხალდება.
  • 6 დღეში ჯაზ ფესტივალი დაიწყება.
  • 7 დღეში ხელფასი ჩაირიცხება.
  • 9 დღეში ალტერვიჟენი იქნება.
  • შემდეგი  შაბათ-კვირა შედარებით თავისუფალი იქნება და ალბათ ხევსურეთში წავალ.



მერე ისევ დაიწყება, ერთ დღეში, ხუთ დღეში, 30 დღეში და თვალსადახელშუა, ზუსტად ამ ხუთი, ათი, ოცდაათი დღეების თვლაში, ფესტივალიდან ფესტივალამდე, ხელფასიდან ხელფასამდე, ბედნიერი საღამოებიდან შემდეგ ბედნიერ საღამოებამდე, დილის ტკბილი ძილებიდან სხვა დილის ტკბილ ძილებამდე დათვლილ დღეებში, თავზე დაყრილი 1 200 საქმიდან თავს რომ წამოვწევ ხოლმე, ვფიქრობ რომ ასე, რაღაც განსაკუთრებული დღეების ლოდინში  სულ შეუმჩნევლად და ძალიან მალე დავბერდებით.


ხოოდა, სულაც არ მომწონს ეგ და მგონი ძალიანაც მართლები არიან ადამიანები, რომლებიც არაფერ განსაკუთრებულს არ ელოდებიან, სულ ერთნაირად ცხოვრობენ და ფიქრობენ, რომ ეგ ბუნებრივი მდგომარეობაა.


არადა, ზუსტად ვიცი, ეგეც იდიოტობაა, თანაც უფრო დიდი.


ხო, კარგი რამეებიც ხდება.

ხო, სულ ეგ იყო მგონი. 

ხო, კიდევ, წეღან ვფიქრობდი, გარდატეხის ასაკსა და საშუალო ასაკის კრიზისს შორის რომ ასაკია, იმას რა ქვია თქო და ვერაფრით ვერ მივხვდი. მგონი არც არაფერი.