Sunday, October 23, 2011

ღმერთივით შაბათი
























მე უკვე ცხოვრება აღარ მინდოდა. დილას სწრაფ-სწრაფად ვიღვიძებდი და სამსახურში მივდიოდი, ტირილისთვის საღაამობით თუ ვიცლიდი, ისიც ყოველთვის ვერა. ანუ, თუ ძალიან გადავიღალე, ვეღარც ვტირი და ვეღარც ვიძინებ.

ღმერთივით შაბათს სრულიად მოულოდნელად ხევსურეთში წავედი, ასევე  მოულოდნელად ჩვენ ახლა უკვე მიტოვებულ სოფელში ავედი, სადაც როგორც გავიხსენე ბოლოს ალბათ 6 წლის ვიყავი და პირველად გადავიღე ამ კამერით ამ რეჟიმში ფოტოები.

მე იმდენად მომწონს, თქვენ შეგიძლიათ აღარ გადაირიოთ, მაინც ვერავინ დამარწმუნებს, რომ ისინი გადასარევები არ არიან, ისე როგორც აქამდე ვერც ერთმა სამსახურმა ვერ დამარწმუნა, რომ სუფთა ჰაერს, მზეს და ბალახს რამე ჯობია.

ხოოდა ეგრე. ჯერ ისევ კვირაა.  ეს ყველაფერი ძალიან გავს ადგილობრივ ანესთეზიას. ოპერაციისას  ვერაფერს გრძნობ, არაფერი  გტკივა, რამდენიმე საათი და ყველაფერი ისევ ისეა. + ჭრილობა. მაგიტომაც აღარ დავდივარ ბოლო პერიოდში იმდენს, რამდენსაც ადრე დავდიოდი.
1 დღიანი არა, ბევრდღიანი ბედნიერებები მინდა.

ტკბილ ნოემბერს გისურვებთ.