სტამბული

თურქ ქალებს უყვართ პაპიროსი.

თურქ კაცებს უყვართ ქუჩებში გამოფენა ჩაის ჭიქებით და დილიდან საღამომდე მუსაიფი.

თურქ ბავშვებს უყვართ ტრამვაიზე უკან შეხტომა და ისე მგზავრობა.

თურქულ რესტორნებში მომუშავეებს უყვართ გამვლელ-გამომვლელზე ნადირობა და ყველა ღონის ხმარება მათ დასაწმუნებლად, რომ იქ, სადაც ისინი გეპატიჟებიან, ყველაზე კარგია.

ბოსფორის ყურეში მფრინავ თოლიებს (ისევე როგორც ყველა სხვა თოლიას) უყვართ თევზების ჭამა და ყურისწამღები კივილი.

მე შემიყვარდა ქუჩა, რომელსაც უმანკოების მუზეუმში მიყვარხარ და კიდევ ერთი-ორი მაღაზია. 

სტამბული იმაზე ლამაზი, მოწესრიგებული და განვითარებული აღმოჩნდა, ვიდრე მე წარმომედინა. არქიტექტურაც ჩვენზე უკეთესი აქვთ, ბევრად ახალი მანქანებით დადიან, დიდი პარკები აქვთ, მომსახურებითაც გვჯობიან და ქუჩაშიც უფრო საქმიანი, არამჭმუნვარე სახეებით დადიან. ეგ კი არა, ქუჩებში კატებისთვის თავშესაფრებია აშენებული, რომ ცუდ ამინდებში თბილად გაათენონ ღამე. ამის ნახვის მერე ორჯერ მძიმეა შიმშილით მკვდარი ბავშვები, ყოფილი ჩინოვნიკების ცოლების მხრიდან საქმის გარჩევა საპარტიარქოსთვის პასუხისმგებლობაზე და საპარტიარქოს წარმომადგენლების მტკიცებითი ტონი, საკუთარ გულისხმიერებაზე საუბრისას. 

მოკლედ, სტამბულს  ეტყობა ათა თურქის ხელი და ევროპისკენ სწრაფვის სურვილი.  ერთი დღეში მოვასწარით დიდი ვერაფერი: მხოლოდ თევზის რესტორანში სადილი, უმანკოების მუზეუმის ნახვა, აია-სოფიას მიმდებარე ტერიტორიაზე სეირნობა, იაპონურ რესტორანში ვახშამი და ჩვენი სახლის გამქირავებელთან საზოგადო თემებზე საუბარი.

ჩვენი სახლის გამქირავებელი

არსებობს გადასარევი საიტი, Airbnb.com- რომელიც აუცილებლად უნდა შეიყვროთ, თუ სადმე გამგზავრებას  გეგმავთ და სასტუმროებში ბევრი ფულის დახარჯვა არ გეხალისებათ. ეს არის საიტი, სადაც დარეგისტრირებულია ათასობით ადამიანი, რომელიც საკუთარ სახლებს ან სახლების ოთახებს აქირავებს,  სხვადასხვა ქალაქებიდან. 

შედიხარ, უთითებ შენთვის სასურველ დროს, ქალაქს, თანხას და რა გინდა სულო და გულო, არ არსებობს, რამე შენთვის შესაფერისი ბინა არ იპოვო.

ასე ვიპოვეთ ქალაქის ცენტრში ჩვენი ბინა, რომელიც თურქეთში 4 წლის წინ ირლანდიიდან შვებულებაში ჩამოსული და დღემდე იქ მცხოვრები ბიჭისგან ვიქირავეთ. კარგი ბიჭი იყო, ამბობდა, არ შემეძლო უფროსების თვალებში ციცინი და დადგენილ საათებში მუშაობით ბედნიერი ყოფნა, მსგავსი დამოკიდებულებები ნერვებს მიშლიდა, ახლა ბევრად კარგად ვცხოვრობ, წარმოდგენა არ მაქვს, აქ როდემდე დავრჩებიო. მიყვარს ეგეთი ხალხი, ადრე მეც ვფიქრობდი, ეგრე მეცხოვრა. როცა შვილი გყავს, მსგავსი სურვილებს სხვა სურვილები ანაცვლებს.

შვილი

რამდენიმე საათში ისე მომენატრა, მთელი 10 დღის მანძილზე, შეკუმშული გულით დავდიოდი.

მესამე თუ მეოთხე დღეს, პარიზში მესიმზრა, რომ მულენ რუჟში მივდიოდით, მარიამიც თან გვყავდა, ოღონდ, სხვა ფორმატის მარიამი. ხალხმრავალ ადგილებში შეგეძლო ქინდლში ჩაგეტვირთა, ისე გეტარებინა და მერე ისევ ამოგეყვანა. ერთი ეგ იყო, ქინდლში რომ ვტვირთავდი, მეშინოდა, რომ ჰაერი არ ეყოფოდა, ცუდად ისუნთქებდა და ყურზე მიდებული ქინლდით დავდიოდი შეშინებული.

რომ გავიღვიძე, ჩემ თავს შევახსენე, რომ ბავშვს დამშვიდებული და ბედნიერ დედა ჭირდებოდა. ამის მიუხედავად მთელი ის დღე საშინლად მტკიოდა თავი.

The National 

სტამბული ისეთი ქალაქია, ერთხელ რო ჩახვალ, კიდე ჩასვლა მოგინდება. 23 ივნისს The National-ის კონცერტია. ვინ იცის, იქნებ კიდევ წავიდეთ. 

პ.ს. რეკომენდირებული საკითხავი: - ფამუქის "სტამბოლი - მოგონებები და ქალაქი"

რეკომენდირებული სანახავი: - უმანკოების მუზეუმი (გული ამიფანცქვალდა, სხვა მრავალ გამოცემასთან ერთად, სტენდზე ქართულიც რო დამხვდა).

რეკომენდირებული მაღაზია: - DOGO 

მეტი ფოტოს სანახავად, Follow instagram-ზე :) 

ბანალური სიუჟეტები

"- შენი ტოლი მეგობრები არ გყავს?
- არა, დიდი ხანია სკოლაში აღარ დავდივარ. არც იქ მქონია სურვილი ვინმეს დავმეგობრებოდი.
- რატომ?
- ჩემი ასაკის ბიჭები იმდენად უცხონი არიან ჩემთვის, არც კი ვიცი, რაზე შეიძლება მათთან საუბარი.
- თუ აჩვენე მათ შენი ნიჭი და ოსტატობა ჯადოქრობაში?
- კი და ვფიქრობ, ცხოვრებაში უარესი არაფერი ჩამიდენია. ფოკუსზე მხოლოდ ერთი რეაქცია შეიძლება ჰქონდეთ: "აბა, საიდან დააძრე ეს ტრიუკი? აგვიხსენი! " როცა გსურს გააგებინო, რომ ეს უბრალოდ ტრიუკი კი არ არის, არამედ ცხოვრების გარკვეული მონაკვეთი, გზა, რომელიც შენ გამოიარე; რომ დიდი ძალისხმევის წლებია; რომ ეს ფიქრისა და აზროვნების შედეგია, ხელოვნებასთან ზიარებაა, მათ სახეზე მხოლოდ იმედგაცრუებას თუ წაიკითხავ. 
- მართალია, ახალგაზრდებს ყველაფერი ორ წამში უნდათ. სულსწრაფები არიან.
- მეც ახალგაზრდა არ ვარ?
- შენ განსაკუთრებული ვინმე ხარ. ეს პრივილეგიაა და ამისთვის  გარკვეული ხარკიც უნდა გაიღო.
- ხარკი გავიღო? ესე იგი ვნახო, როგორი კრეტინები არიან სხვები?
- შენ მხოლოდ მათ სიშტერეს ხედავ. " 

ეს ნაგლეჯია ამელი ნოტომის ახლადგადმოქართულებული წიგნიდან, რომელიც ისეთივე არაფრისმომცემი და მაინც მიმზიდველი და მომნუსხველი საკითხავია, როგორც ამ გოგოს ყველა სხვა  წიგნი, რაც კი როდესმე ჩამვარდნია ხელში. დილას ვკითხულობდი, სანამ ოჯახის დანარჩენ წევრებს მშვიდი ძილით ეძინათ (ჯერ კიდევ თანაცხოვრების საწყის ეტაპზე მივხვდი და მას შემდეგ ამაში ეჭვი არასოდეს, რომ კითხვისთვის ყველაზე კარგი დრო მაშინაა, როცა შენს გვერდზე მყოფის გაღვიძებას ელოდები). როგორც ჩანს, რომ მან  საბოლოოდ მოიფიქრა ფაბულა - ერთი მონსტრი და ორი მისი მსხვერპლი,  ორგანული ნაწილად გაიხადოს და ყველაფერი, რასაც კი დაწერს, ამ ქარგზე იქნება მოჭრილი. მაინც მილიონობით ეგზემპლიარებს ყიდის. რატომაც არა.

მე კიდევ გუშინ საღამოს, ამ წიგნის ხელში აღებამდე კიდევ ერთხელ გამახსენდა, როგორია, როცა არც ისე ბევრი მეგობარი გყავს და იმათთანაც, ვინც შენი მეგობარია, ფრაგმენტული ურთიერთობა  რომ გაქვს. ასე, როგორღაც ისე მოხდა, რომ ჩემი ნაცნობების უმეტესობასთან დისტანციურად ვურთიერთობ, ალბათ დაახლოებით იმავე მიზეზით, რა მიზეზითაც ნოტომის მიზანთროპი პერსონაჟი. ან უფრო სწორად, მე და ჩემს იმ ნაცნობებს, რომლებთანაც შემეძლო მემეგობრა, ერთმანეთი დიდად არ გვჭირდებოდა, ისეთებს, კი ვისთანაც სიამოვნებით ვიმეგობრებდი, არც ისე ბევრს ვიცნობ. სიმართლე რომ ვთქვა, ამის გამო დიდად არც ვწუხვარ. უბრალოდ, ზოგჯერ მწყინს ხოლმე, როცა ვუყურებ ადამიანებს, რომლებიც სრულიად არ ინდომებენ უკეთესები, უფრო საინტერესოები, კეთილები ან კარგები იყვნენ, ბოლოს და ბოლოს წლიდან წლამდე ოდნავ მაინც შეცვალონ რამე, განვითარდნენ.

ხვალიდან ახალი სამსახური მაქვს და სევდა, რომელსაც  სამთვენახევრის მარიამის 8 საათიანი მიტოვება იწვევს. სამაგიეროდ აღარ მექნება შინაური ცხოველის შეგრძნებები და მეც და მარიამიც უფრო ორგანიზებულ ცხოვრებას დავიწყებთ.
იდეაში სწორედ იმ ამბებზე უნდა დამეწერა, ბავშვის ყოლას რომ თან ახლავს და სანამ ბავშვი გეყოლება, წარმოდენაც რომ არ გაქვს, თუ ეგეთი რამეები არსებობს, მაგრამ ამ განმეგობრებებზე იმდენ ხანს ვილაპარაკეთ გუშინ მე და ზაზამ, მერე ეს ნოტომიც და ბარემ აქაც იყოს.

ხო, მარიამს რამდენიმე დღის წინ პირველი წიგნი ვაჩუქე, რომელიც ისე მოწონს, ყველა სხვა სათამაშო ჩამოვუხსენი. ფურცლავს, აჟღარუნებს და უხარია.

რეკომენდაციის სახით შემიძლია გითხრათ, რომ 3 თვემდე ბავშვისთვის სათამაშოს ყიდვას აზრი არ აქვს, სრულიად არ დააინტერესებს, მერე კი აუცილებლად ჭირდება ხმაურიანი, ფერადი და მხიარული რამეები. 

მოკლედ ეგრე.
ნოემბერი ჩემი თვეა. სასიამოვნო ნოემბერს გისურვებთ.

მთის სულების და ჩვეულებრივი გოგოების წინასაშემოდგომო ამბები

"ამ მთებში ერთი სული ცხოვრობს, ბაბუა მიყვებოდა მის შესახებ, რაც თავისი ბაბუასგან ქონდა გაგონილი. 

სულს ახალგაზრდა ქალიშვილის სახე აქვს. გრძელი შავი თმა კოჭებამდე სწვდება. ძალიან შავი და წვრილი თვალები აქვს. არასოდეს იღიმება. 

ამბობენ, თუ გაიცინა, მის მომაჯადოებელ სილამაზეს მთებიც კი ვერ ვერ გაუძლებენ, ჩამოიშლებიანო. ტანზე ხვიარა მცენარეების კაბა აცვია, ზამთარ-ზაფხულ ყვავილები უფარავს სხეულს. როცა დადის, სურნელოვაბი ნიავი ყვავილების ჭრელ ფურცლებს აფრიალებს. ლეოპარდზე ამხედრებული დასეირნობს ტყეში. ყველგან გარეული ცხოველების გუნდი დაყვება. 

თურმე ერთ დღეს სული მდინარეში ბანაობდა. უცებ შენიშნა, რომ ახალგაზრდა კაცი უთვალთვალებდა. სულმა ლეოპარდს უბრძანა, უცნობი მასთან მიეყვანა. მხეცი კაცს ეცა და ქალბატონს მიგვარა. საბრალოს შიშისა და გაოცებისგან გული წაუვიდა. 

სულს დანახვისთანავე შეუყვარდა თავისი ტყვე. თითები დაისველა და ფრთხილად მოწმინდა ლამაზი სახე.

კაცი გონს მოვიდა. უამბო, რომ ტყეში გზა აებნა, შინ კი ავადმყოფი დედა ელოდებოდა. ვაჟი სულს დაჰპირდა, როგორც კი დედა გამოკეთდება, შენთან დავბრუნდები და ერთად ვიცხოვროთო. 

შეთანხმდნენ, ერთი თვის შემდეგ მთვარის დღესასწაულზე  მთის წვერზე შეხვედროდნენ ერთმანეთს. სულმა ვაჟი გაუშვა და თან ვეფხვი გააყოლა ტყეში გზის გასაგნებად. 

დადგა მთვარის დღესასწაულის დღეც. სავსე მთვარემ ღამე დღესავით გაანათა. სულმა თმაში ულამაზესი ყვავილები ჩაიბნია. მოკაზმვას რომ მორჩა, ველური კატებით გარშემორტმულმა მთის წვერზე საქმროს დაუწყო ლოდინი.

 მზე ამოვიდა, გადაიხარა, ჩავიდა...კაცი კი არ ჩანდა. "რატომ არ მოვიდა? ნუთუ სხვა ქალთან დარჩა?" ფიქრები არ ასვენებდა ქალს. სევდამ მოიცვა. მაშინვე ჭექა-ქუხილი გაისმა, ელვამ ღრუბლები გააპო, ქარიშხალმა ხეები ფესვებიანად დაგლიჯა, ველური 

ცხოველები სულის ირგვლივ გაიშოტნენ და ყმუილი მორთეს. 

ახალგაზრდა კაცი სულთან არასოდეს დაბრუნებულა. იმ დღის შემდეგ, როცა ცუდი ამინდია,როცა ქარი ზმუის და ზღვა ბობოქრობს, ამბობენ, რომ მიტოვებული სული საკუთარ ბედს დასტირის. ხოლო როცა კარგი ამინდია და მზე ანათებს, ამბობენ, სულს ისევ მიეცა იმედი და კვლავ სატრფოსთან შესახვედრად ემზადებაო..." 

უკვე ისე აგრილდა, მშვიდად შემიძლია ჩექმებით და კაშნეებით სიარული, საღამოობით ჩაის დაყენება და შაბათ-კვირას სახლში ჩაბუდებულს ისეთი კრაწუნა წიგნების კითხვა, როგორიც მაგალითად "ციური მშვიდობის კარიბჭეა", ანუ იმ წიგნის, საიდანაც არის  ზემოთმოყვანილი ნაგლეჯი.

წიგნი დიდი არაფერი, უბრალოდ, ამ ნაგლეჯმა მთელი ის ამბები  გამახსენა, ბაბუა რომ მიყვებოდა ხოლმე და იმანაც იმიტომ იცოდა, რომ თავისმა ბაბუამ მოუყვა თავის დროზე და აგერ უკვე რამდენი ხანია, მსგავსი აღარაფერი მსმენია, 

არც დავინტერესებულვარ, არც მიკითხავს და ასე.

სამაგიეროდ, სრულიად მომავალზე ორიენტირებულ პროფესიას დავეუფლე, ახალი ტექნოლოგიები, არატრადიციული მედია, საზოგადოებასთან ვურთიერთობ და ასე. წარმატებული გოგო ვარ, უკვე იმდენი ხანია ხან სად და ხან სად ვმუშაობ, კაცმა არ იცის. აგერ ბოლო რამდენითაცა წელია, არ დამისვენია და ამ ზაფხულსაც მხოლოდ რამდენიმე დღით გავყავი ცხვირი ქალაქიდან, მაგრამ, მერე რა.  კარგი ამბებიც თავზესაყრელია.  

ზაფხულის მიწურულს, ზუსად ისე, როგორც ჩემ თავს კაი ხნის წინ შევპირდი, ახალი სამსახური ვიშოვე, სადაც ამ ჩემ კაი ხნის წინ დაუფლებულ ახალ პროფესიას ვიყენებ,  ბევრი საქმის გამო თავს სრულიად რეალიზებულად ვგრძნობ და დროც ისე მალე გადის, თვალის დახამხამებას ვერ ვასწრებ. საოცნებო ამბავია. 

მაგრამ არასამუშაო საათებში, ჩაიებიან საღამოობით და გრილ უქმეებზე, მაინც ისე  

ვტირი, მთის სული რომ ვიყო, ჭექა ქუხილი  დაიწყებოდა.

მაგრამ ვინ მე და ვინ მთის სული. ამიტომაც არ წვიმს გრილ უქმეებზე და ჩაიებიან საღამოობით და ამიტომაც ყველას გონია, რომ დედამიწის ზურგზე ყველაფერი გადასარევად არის. 

ბედნიერი შემოდგომა ჩვენ ყველას

ნებადართული იმედების ნუსხა და უღიმღამო მოვალეობების უსასრულო რიგი

"თუ იაპონელი ქალი აღტაცების ღირსია, - და იგი უეჭველად ღირსია, - ეს იმიტომ რომ თავს არ იკლავს. იმ ასაკიდანვე, როცა იგი ჯერ კიდევ ერთი ციცქნა ბავშვია, ყველანი მისი იდეალების წინააღმდეგ არიან შეთქმულნი და თავში უჭედავენ, რომ შიგ მაგრად ჩაეკიროს: "თუ ოცდახუთისა გათხოვილი არ იქნები, სამარცხვინოა", "თუ იცინი, გაუზრდელი იქნები," "თუ სახეზე განცდა გახატია,ხეპრე იქნები", თუ შენი სხეულის ბალანს ახსენებ, ბილწი იქნები", "თუ ვაჟმა ხალხის თვალწინ ლოყაზე გაკოცა, კახპა იქნები", "თუ ჭამა გიყვარს, ძროხა ხარ", "თუ ძილი გიყვარს, ღორი ხარ", და ა.შ.
 ეს შეგონებები სასაცილო იქნებოდა, გონებაში რომ არ იბეჭდებოდეს.

რადგან დოგმათა ეს დომხალი, საბოლოო ჯამში, ერთ სულისკვეთებად მთლიანდება,  იაპონელ ქალს წინ სასიხარულო აღარაფერი უნდა ეიმედებოდეს: არ აღგეძრას სიამეთა იმედი, რადგან შენი სიამაყე არარად გაქცევს. არ აღგეძრას სიყვარულის იმედი, რადგან ამად არ ღირხარ. თუ ვინმეს შეუყვარდები, მხოლოდ იმის გამო შეუყვარდები, ზმანებით რაცა ხარ, არასოდეს იმისთვის, რაც მართლა ხარ. ნუ აღიძრავ იმედს, რომ ცხოვრება რამეს მოგიტანს, რადგან ყოველი ჩავლილი წელი რაღაცას წაგართმევს. ისეთი მცირედის იმედსაც ნუ აღიძრავ, როგორიცაა სიმშვიდე, რადგან არავითარი საბაბი არა გაქვს, თავი დაიწყნარო.

აღიძარ შრომის იმედი. მართალია, შენი ქალობის გამო ძალიან მაღლაც ვერ ახვალ, მაგრამ აღიძარ იმედი, საქმეს ემსახურო.შრომით ფულს მოიხვეჭ, რომელიც მართალია ვერანაირ სიხარულს ვერ მოგიტანს, მაგრამ ზოგ რამეს გაგიადვილებს, მაგალითად გათხოვებას, - რადგან ისეთი სულელიც არ იქნები, დაიჯერო, რომ ვინმეს მართლა შენი ღირსებისთვის უნდიხარ.

გარდა ამისა, ნება გაქვს, იქონიო იმის იმედი, რომ სიბერეს მიატან, რაც თავისთავად დიდად საშურიც არ არის, და კიდევ იმის იმედი, რომ პატივაყრილი აღარასოდეს შეიქნები, რაც ასე თუ ისე, მიზანია .
აქ წყდება ნებადართული იმედების ნუსხა.

აქვე იწყება შენი უღიმღამო მოვალეობების უსასრულო რიგი.

შენი სახელი უმწიკვლო უნდა იყოს იმ ერთადერთი მიზეზის გამო, რომ ეს მცირე რამ არ არის. შენი შეუბრალავი სახელი არაფერს მოგიტანს იმის გარდა, რომ შეუბღალავი სახელი გექნება, რაც სიამაყით ვერ აღგავსებს, მით უმეტეს - სიამით.

მე ვერასოდეს შევძლებ, ჩამოვთვალო ყველა მოვალეობა, რადგან არ არსებობს შენს ცხოვრებაში ისეთი წუთი, რომელიც ერთ-ერთი ამ მოვალოებით არ იქნება ზღვარდადებული. მაშინაც კი, როცა საპირფარეშოში ხარ განმარტოებული, რომ შარდის ბუშტს შვება მისცე, ვალდებული ხარ, ფხიზლად ადევნო თვალყური, ვერავინ გაიგოს შენი რუს რაკრაკი: ამისთვის ვალდებული ხარ, წყალი მალ-მალე ჩამოუშვა.

ეს შემთხვევა მხოლოდ იმისთვის გავიხსენე, მინდა შეგაგნებინო, თუ შენი არსებობის ასეთი ინტიმური და უმნიშვნელო მხარეც კი  აკრძალვებს ექვემდებარება, დროა დაფიქრდე ამ აკრძალვათა ყოვლისმომცველობაზე, მთელ ცხოვრებას რომ  ასე მკაცრად გისაზღვრავს.

გშია? - მხოლოს ცოტა წაციცქნე, რადგან ტანთხელი უნდა იყო. იმ სიამოვნების გამო კი არა, ქუჩაში შენს სილუეტს თვალი გამოაყოლონ, ამას არავინ გააკეთებს, - არამედ იმის გამო, რომ სირცხვილია, დუნდულები გითახთახებდეს.

შენ ლამაზი უნდა იყო. თუ ამას მიაღწევ, სილამაზე არავითარ შვებას არ მოგიტანს, ქათინაურით მხოლოდ დასავლელები  შეგამკობენ. არადა, ჩვენ ხომ ვიცით, როგორ აკლია მათ გემოვნებას დახვეწილობა. თუკი სარკეში საკუთარი სილამაზით მოიხიბლები, დაე, ამან უფრო შიში აღგიძრას, ვიდრე სიამოვნება: რადგან სილამაზემ სხვა რა შეიძლება მოგიტანოს, თუ არა, მისი დაკარგვით გამოწვეული შეძრწუნება?

თუ ყმაწვილი და ლამაზი ქალი ხარ, არ იქნები არაფერი;
თუ ულამაზო ხარ, არაფერზე უფრო არაფერი იქნები;
შენი ვალია, გათხოვდე;
გიჯობს, თუ 25-მდე მოასწრებ, რადგან ეს შენი ჩამოწერის ასაკია. შენი ქმარი სიყვარულს არ მოგანიჭებს, მართლა რეგვენი თუ არ არის. ხოლო რეგვენისაგან მონიჭებული სიყვარული, დიდი ვერაფერი ბედნიერებაა. ასე იქნება თუ ისე იქნება, ეყვარები თუ არ ეყვარები, შენ ვერ დაინახავ. ქანცგამოლეული, ხშირად, სულაც ნასვამი, შინ ღამის 2 საათზე დაბრუნდება და ცოლქმრულ საწოლში ჩაეგდება, რომელსაც დილის 6-ზე სიტყვის უთქმელად დატოვებს.

შენი ვალია, შვილები იყოლიო, რომელთაც 3 წლამდე ისე  მოეპყრობი, როგორც ცით მოვლენილ ღვთაებებს, მერე შენივე ხელით ცივად მოისვრი სამოთხიდან და სამხედრო მწყობრში ჩააყენებ, სადაც ჯერ 3-იდან 18 წლამდე იმსახურებენ, მერე 25 წლიდან სიკვლიდამდე.
შენ ვალდებული ხარ, სიცოცხლე აჩუქო არსებებს, რომლებიც მით უფრო უბედურნი იქნებიან, რაც უფრო მაგრად ჩაუჭედავენ სიცოცხლის პირველ წლებში, რომ ბედნიერება შესაძლებელია.

შენ ეს შემზარავი გგონია?
პირველი არა ხარ, ვინც ამ აზრამდე მივიდა. შენი მსგავსნი ასე ფიქრობენ 1960 წლიდან. მაგრამ ხომ ნახე, აქედან არაფერი გამოდის. ბევრი იმათგანი აჯანყდა და ვინ იცის, იქნებ შენც აჯანყდე, როცა ცხოვრებაში ერთადერთხელ, 18-სა  და 25 წლებს შორის, თავისუფალი დრო შენც გექნება. 25-სა უეცრად აღმოაჩენ, რომ გათხოვილი არა ხარ და შეგრცხვება.

შეეშვები ექსცენტრულ ჩაცმულობას და სადად გამოეწყობი. დაივიწყებ შენს თეთრ, მოტმასნილ წინდებსა და გროტესკულ მაშიებს, შენი სწორი და მშვენიერი თმა, რომელიმე უღიმღამო "ბრაშინგს" დაემორჩილება და იმითაც კმაყოფილი დარჩები, თუკი ვინმეს - ქმარი იქნება თუ თანამშრომელი - შენი სურვილი აღეძვრება.

თუ სიყვარულით გათხოვდები, რაც ნაკლებ მოსალოდნელია, კიდე უფრო უბედური იქნები, რადგან ქმრის ტანჯვას დაინახავ. შენთვისვე ჯობია, თუ ქმარი არ გეყვარება: ეს საშუალებას მოგცემს, გულგრილად უყურო მისი იდეალების მსხვრევას, თუ კიდე შემორჩენია, ვთქვათ, იმედი ჰქონდა, რომ ქალს ეყვარებოდა, არადა, სულ მალე დარწმუნდება, რომ შენ ის არ გიყვარს. როგორ შეგეძლება, შეგიყვარდეს ვინმე, როცა შენი გული გაქვავებულია, შიგ იმდენი რამე ჩაგიკირეს. 

მეტისმეტად ანგარიშიანი ბრძანდები საიმისოდ, რომ ვინმეს შეყვარება შეძლო.
თუ მაინც შეგიყვარდა, ეს იმას ნიშნავს, რომ აღზრდა დაუკლიათ. გათხოვების პირველ დღეებში ქმართან სიყვარულობანას გაითამაშებ. ჭეშმარიტად ქალი ვერ შეგედრება თავის მოჩვენების ხელოვნებაში.

შენი ვალია, სხვას შეეწირო.ოღონდ, ნუ წარმოიდგენ, რომ თავის შეწირვით ვინმეს ბედნიერებას მოუტან. ეს მხოლოდ იმის ნებას მისცემს, შენს გამო არ გაწითლდეს; არ არსებობს, არავითარი შესაძლებლობა, ბედნიერი გახდე, ან ვინმე გააბედნიერო.

მაგრამ თუ მოხდება სასწაული და ბედი რომელიმე მაგ აკრძალვას აგარიდებს, არამც და არამც არ დაასკვნა, ვითომ გაიმარჯვე: დაასკვენი, რომ ცდები. თუმცა თვითონაც სულ მალე მიხვდები ამას, რადგან შენი გამარჯვების ილუზია მხოლოდ დროებითი იქნება.

სიხარულის წამი ნუ შეგაცდენს, არ აყვე დასავლელებს, ისინი ანგარიშში ტყუვდებიან. წამი არაფერია.
შენი სიცოცხლე არაფერია.
10 000 წელზე ნაკლები დრო სათვალავში ჩასაგდები არ არის.

 თუ იმის ცოდნა, რომ ჭკუა-გონებით მამაკაცზე ნაკლებად არ ითვლები, რაიმე ნუგეშს მოგიტანს, დაე ეს იცოდე. შენ ბრწყინვალე ხარ. რაც ყველასათვის ნათელია. მათი ჩათვლით, ვინც ასე მდაბლად გეპყრობა. მაგრამ ამაზე დაფიქრებამ, განა შეიძლება ნუგეში მოგიტანოს?

მართლა უფრო უღირს არსებად რომ ითვლებოდე, შენი ჯოჯოხეთი გასაგები იქნებოდა, შეგეძლებოდა, ლოგიკის ყველა წესის დაცვით დაგემტკიცებინა შენი გონებრივი სრულყოფილება და შენს დღევანდელ ადგილს არ დასჯერებოდი.

არადა, მათ იციან, რომ მათი სწორი ხარ. თუ კიდევ უკეთესი არა. შენი ჯოჯოხეთი ყოველგვარ აზრს არის მოკლებული, რაც იმას ნიშნავს, რომ იქიდან გამოსასვლელი ყველა გზა მოჭრილია. 

არა, ერთი გზა მაინც არსებობს, იგი ერთადერთია, მაგრამ შენ ნება გაქვს, მაგ გზაზე შედგომისა, თუ არ გაბრიყვდები და ქრისტიანობას არ ეზიარები, ნება გაქვს თავი მოიკლა. ჩვენ კი ვიცით, რომ იაპონიაში ეს აქტი ყოვლად ღირსეული ქმედებაა. ოღონდ, არ ირწმუნო, რომ იქ, იმ ქვეყნად, სიმპატიური დასავლელებისაგან აღწერილი  მხიარული სამოთხეები გელოდება. არაფერი განსაკუთრებული იქ, იმ ქვეყნად, არ დაგხვდება. სამაგიეროდ, იმაზე შეგიძლია იფიქრო, ამ ნაბიჯის გადადგმა რისთვის გიღირს: სახელზე იფიქრო, შენი სიკდილით რომ დატოვებ. თუ თავს მოიკლავ, შენი სახელი გაბრწყინდება და შენი ახლობლები იამაყებენ შენით. გამორჩეულ ადგილს დაიკავებ საოჯახო აკლდამაში. აი აქ არის ის უზენაესი იმედი, რაზედაც ცოცხალმა არსებამ შეიძლება იოცნებოს.

ცხადია, შეგიძლია ცხოვრება თავის მოკვლით არ დაასრულო, მაგრამ ამ შემთხვევაში, ადრე იქნება თუ გვიან, საცდური დაგძლევს და სახელი რითიმე შეგებრალება: ან საყვარელს გაიჩენ, ან მუცელს გაილაღებ, ან გაზულუქდები, - რას გაიგებ, რა მოხდება?
ყველანი მოწმენი ვართ, რომ ადმიანს, ქალს განსაკუთრებით უჭირს დიდხნობით ისე ცხოვრება, რომელიმე ხორციელ საცდურს არ მინებდეს. ჩვენი უნდოლობა ამ სიამოვნებათა  მიმართ პურიტანიზმით არ არის გამოწყვეული.
შიორს ჩვენგან ამერიკელთა ამგვარი აკვიატება.

ჭეშმარიტად გვიჯობს, ნუ ავყვებით ხორციელ წადილს, თორემ ოფლიანობა იცის. ოფლზე სამარცხვინო კი არაფერია.  როცა ოხშივარადენილ ატრიას შეექცევი დიდ-დიდ ლუკმებად, ანდა გაშმაგებულ სიყვარულს ეძლევი, ან კიდევ ზამთარში თვლემა მორეული ზიხარ გავარვარებულ ღუმელთან, აუცილებლად ოფლი დაგდინდება და აღარავის შეეპარება ეჭვი, რომ ვულგარული ხარ.

თვითმკვლელობა თუ ოფლიანობა?

წამით არ შეგაყოვნის მაგ არჩევანმა. რამდენადაც საკუთარი სისხლის დაღვრაა დიდებული რამ, იმდენად ოფლად გაღვრაა შესაზიზღარი.თუ სიკვდილს არჩევ, ოფლად აღარასოდეს გაიღვრები და შენი ტანჯვა-ვაება სამუდამოდ დასრულდება. 


არც იაპონელი მამაკაცის ხვედრი მგონია ბევრად სახარბიელო.
იქნებ პირიქითაც იყოს. ქალს ის მაინც შეუძლია, გათხოვებისთანავე წავიდეს იაპონური კომპანიიდან, დროზე გაასწროს ამ ჯოჯოხეთს. დროზე წასვლაც, თავისთავად, უვკე  რაღაც მიზანია.
მაგრამ იაპონელ მამაკაცს, სულს არავინ უხუთავს. მასში იდეალის ყოველგვარი კვალი სიყრმეშივე არ წაშლილა. ადამიანის ერთი უმთავრესი უფლება მან შეინარჩუნა. ოცნებისა და იმედისა. და ხშირად იყენებს კიდეცავ ამ უფლებას: ქიმერულ სამყაროებს იგონებს, სადავ თავისუფალია და თვითონვეა მბრძანებელი.

იაპონელ  ქალს, თუ კარგად არის აღზრდილი, ასეთი თავშესაფარი არ გააჩნია. უმრავლესობა კი კარგად არის აღზრდილი.
მას წარკვეთეს, თუ შეიძლება ასე ითქვას, ეს  ერთი ძირითადი უნარი. ამიტომაა, დიდ აღფრთოვანებას რომ ვუცხადებ ყოველ იაპონელ ქალს, რომელსაც თავი არ მოუკლავს. სიცოცხლის შენარჩუნება მისი მხრიდან წინააღმდეგობისა და გაბედულების აქტია, რომელიც ისეთივე უანგაროა, როგორც დიადი."

პ.ს. ეს ნაწყვეტია ამელი ნოტომის წიგნიდან - "კრძალვითა და ცახცახით", რამდენიმე დღის წინ ჩემს სამსახურში ვიღაცამ ვიღაცას მოუტანა.
მერე ირაკლიმ წაიკითხა და იაპონია ცუდი ქვეყანააო. 


მე ამელი ნოტომზე დიდად ვერ ვეფეთები. მგონია რომ ძალიან უნდა აუტანელი გოგო იყოს, ნერვებისმომშლელად რეალისტური დიალოგები კარგად გამოდიოდეს და ამისთვის მსოფლიოს უყვარდეს. 
უფრო სწორად, ლიტერატურის მაგივრად იმ რეალობას გვატენის, რომელსაც გზადაგზა ვაიგნორებთ, ფორმას ვუცვლით და ისე უფრო რომ მარტივია, იმ ცხოვრებით ვცხოვრობთ.


მაგრამ ეგ იქით. 


საინფორმაციოს რომ ვუსმედით და მე ავწუწუნდი, აი, სულ რომ დაუცველობის განცდა მაქვს, ტყუილად კი  არ მაქვს, კაცმა არ იცის, როდის რა მოგკლავს თქო, ირაკლიმ, თან ეს წიგნიც ხომ ახლა წავიკითხე და იაპონია ვლანძღე, ასეთ მოკლე დროში დამთხვევები კარგი არ არისო.


წამოვიღე და დღეს  დილას საწოლშივე წავიკითხე. 
იაპონია იქით და მთელი ეს ამბები მხოლოდ იმიტომაა ცუდი, რომ მარტო იქ არ ხდება, ყველგან ხდება ან შეიძლება მოხდეს. ან რა მნიშვნელობა აქვს, იაპონიაში ვიღაცა იოკოტო მოკვდება თუ თბილისში ნასტასია. ცუნამი ცუნამია და რადიაცია რადიაცია/ 


მერე დავდივარ მე ამ ჩემი დაუცველობის განცდით და მგონია რომ ბედნიერებებსაც, ყურადღებებსაც, შაბათ დილებსაც და პარასკევ საღამოებსაც გემო უკვე გამოაცალა რადიაციამ, სულელურმა საზოგადოებრივმა აზრებმა და ათასმა სხვა ჯანდაბამ.


და სულაც არ ვიცი, გძე ტი დრუგ მოი, რატომ არ გინდა რომ შენც იფიქრო ბენდიერებებზე, მზიან შაბათებსა და სულელურ წესებზე, არაფერთან დაკავშირებით რომ ვიგონებთ ადამიანები.


ა ტი, დრუგ მოი, უნდა იცოდე, რომ ის მაინც უნდა შეცვალო, რისი შეცვლაც შეგიძლია, თორემ გლობალურ კატაკლიზმებზე ლაპარაკიც არ ღირს, მაინც ვერაფერს გახდები.


ა ტი დრუგ მოი, რა საჭიროა იმაზე ლაპარაკი, რაც ისედაც ცხადია და რა ცუდია, რომ საჭიროა შეგახსენო:  მე ჯერ კიდევ  არ ვარ გლობალური და თუ კატაკლიზმებზე ლაპარაკი სისულელეა, მოდი და ჩვენზე მელაპარაკე. 

ხანმოკლეობამდე და ხანმოკლეობების შემდეგ ამბები

Dancers. Ballet Errante ,1933 by Ilse Bing *

ღმერთო ჩემო, წინა პოსტი რომ გამოვაქვეყნე და იმის წინაც, მივხვდი, რომ ძალიან სისულელეა, თოვლებსა და ფრანგ მომღერალ ქალებზე წერა.
ამასობაში შეიძლება რამე ისეთი ხდება, რაც 800ჯერ მნიშვნელოვანია, შენ კიდევ დგახარ და ფრანგ ქალებზე წერ.

ბოლო ფილმის ყურების შემდეგ კიდევ ერთხელ ვიფიქრე, რომ სისულელეა საათნახევარში ჩატეული დაწურული კადრებით საკუთარი თავის დადოპინგება.

უელბეკის ”პლატფორმის” მეორე ნაწილის  ბოლოს მივხვდი, რომ წიგნებიც მხოლოდ ჩემ დეპრესიულ ფონს ამძაფრებენ, იმიტომ რომ კიდევ ერთხელ გიდასტურებენ, კაცები, რომლებიც საკუთარი ან შენი  ბედნიერებისთვის ოდნავ მაინც ხელს გაანძრევენ, უბრალოდ, არ არსებობენ.
ისინი კარგა ხნის წინ გაურკვეველი მიზეზების გამო გაზარმაცდნენ და შენ ამ მთელი ფრანგი მომღერლებით, წაკითხული და წასაკითხი წიგნებით და ნანახი და უნახავი ფილმებით, მხოლოდ საკუთარ თავს თუ დაადოპინგებ, მეტს ვერაფერს შეცვლი. იმიტომ რომ გაზარმაცებულები გაზარმაცებულად და შენც დიდი ვერაფერი შვილი ხარ და შენც არაფრის შეცვლა შეგიძლია.


ვიღაცა პროსტა მარიასავით საზღვარგარეთ გადაცხოვრებაზე ფიქრი შენი საქმე არის, ყველაფრის სხვისთვის გადაბრალება, მით უფრო და დაქალების წრეში ყავის გარშემოც ეგეთი ამბების განხილვა როგორც წესი, სისულელეა.

(სრულიად არასაჭირო ჩანართი: პროსტა მარია მარტო ის არ არის, ბავშვობაში რომ იყო,  გელა ჩქვანავას ერთ-ერთი მოთხრობის პერსონაჟია. გელა კაი მწერალია, უბრალოდ, ბოლო მომიღო მთელი შაბათ-კვირა. აშკარად არ ვიყავი აფხაზეთის თემატიკაზე დაწერილი დაუმთავრებელი ამბების კითხვის ხასიათზე.)

თამბლერზე იდეალური ცხოვრების ფოტორობოტის შედგენაც სისულელეა.
 უბრალოდ, უკვე ჩვევაში მაქვს გადასული და აი, ბავშვებს რომ უყვებიან ხოლმე ძილის წინ ბედნიერ ამბებს და ისე აძინებენ, ეგ მჭირს მეც. ვდგავარ და საკუთარ თავს ძილის წინ ბედნიერ ილუსტრაციებს ვაჩვენებ.
ისე მინდა უძილობის პერიოდები არ  დამეწყოს და საძილე პრეპარატებზე დამოკიდებული არ გავხდე.

საერთოდ, დამოკიდებულებები კოშმარია.
არადა, მაგათ გარეშე, ასე ფილმებსა და თამბლერის სურათებს შორის ხარ გამოკიდებული  და ეგეც  ისეთი  კატასტროფაა.

Tanz, 1925 by Riebicke

აი, ბაბისა, ამბობს ხოლმე, ღმერთო, რა მარტივია ჩემი სურვილებიო და მართალიც არის.
ჩემი სურვილებიც მარტივია.იმდენად მარტივი, რომ თამბლერის გვერდებზეც კი ეტევა და სულ მგონია თხოვნის გარეშეც კი უნდა მისრულდებოდეს.

რამდენიმე დღის წინ საბოლოოდ მივხვდი, რომ სიზმრები, რომლებსაც ვნახულობ და არ მავიწყდება, როდესმე ახლო მომავალში აუცილებლად მიხდება ხოლმე. სულაც არ შევშინებულვარ, დიდი ამბავი, ისედაც კაი ხნის ამერია, რა მართლა ხდება და რა მე მგონია რომ ხდება.

ახლაც ისე მინდა მთელი ეს ჩემი ”მგონიები” ჩემი ილუზიები იყოს, ან სიზმრები, რომლებიც დამავიწყდა და არასოდეს ამიხდება. 


მერე ისე მინდა ბლოგის მაგივრად დედამიწის ზურგზე ყველაზე გულახდილი წიგნის წერა დავიწყო და ყველაზე ნამდვილი ამბების მოყოლით ბეტსელერის ავტორი გავხდე სავარაუდოდ 26 წლის ასაკში და ყველა იმ წიგნს, ფილმს და ა.შ ამბებს ოდნავ გვერდიდან შევხედო, ამ და სხვა ღამეებზე ასეთ გავლენას რომ ახდენენ.
მერე ცოტა ხანს მაინც მეგონება, რომ ის გავაკეთე, რაც უნდა გამეკეთებინდა და ის ვთქვი, რაც სულ უნდა მექნა, წიგნის დაწერის გარეშეც.

გუშინ კიდევ ერთხელ ვიფიქრე, რომ ბედნიერები და სიმშვიდეები აუტანლად ხანმოკლეა და მთავარი მათი პოვნის ბედნიერებაა. ყველაფერი დანარჩენი, ამ ხანმოკლეობამდე და ხანმოკლეობების შემდეგ იყოფა.
(ხო, უკვე ვთქვი, რომ უელბეკი ახლახანს წავიკითხე და რაღაც პროექტისთვის სხვა ავტორის სევდიანი ლექსებით სავსე  კრებულიც).

სრულიად არასაჭირო ჩამატება:
კურილკაში ჩემი თანამშრომელი დაუმთავრებლად ხუმრობდა და ადეკვატურ რეაქციას ვერ აწყდებოდა. ბოლოს გადაწყვიტა, დღეს მარტივ ხასიათზე ვარო. ბოლოს მიღებს ეგეც და ყველა ისეთი გოგოც, ყველას რომ ემეგობრებიან და დაუმთავრებლად რომ ხუმრობენ.

ხოოდა, ასე. როდესმე ან ცხადი გახდება სიზმარი და ან  სიზმარი ცხადი და იქნებ ისიც დამეჯრებინა, რომ არანაირი აზრი არ აქვს რეალობასა და არარეალობას შორის გამავალ ზღვარს.

სამაგიეროდ ეს ქალები არიან ისეთი გენიალურები, მე კიდე უფრო და უფრო მიყვარდება ძველი შავ-თეთრი ფოტოები.

Gian Paolo Barbieri, Eva Malstrom, Vogue Italia, 1979

Leni Riefenstahl in The Holy Mountain 
(1926, dir. Arnold Fanck)

პ.ს.
ვამბობდი მე გამოუხატავი ემოციები კაშმართქო.
ხოოდა, მართალიც ვიყავი.
და ანუშკა, დაბადების დღეს გილოცავ :)

ამიტომაც ავიწოწე ნაძვის ხესავით

"მე ვარდივით ლამაზი ვიყავი,

შენ გვერდით წოლით კი ყვითელ ფორთოხალს 

დავემსგავსე"

მნიშვნელობა არ აქვს, ერთ მშვენიერ დღეს აიღებ ხელში ქაბულელი წიგნებით მოვაჭრეს და წაიკითხავ თუ არა სულმოუთქმელად. ის ჩვენთვის ძალიან სხვა ქვეყანაა, ძალიან სხვა კულტურით და ადვილად შესაძლებელია მათზე ფიქრისას საბოლოო დასკვნა უბედურების და განუვითარებელი მუსლიმების კატეგორიის მიკუთვნება იყოს.

მე ისიც კი არ ვიცოდი, იქ თუ მყინვარივით მთები იყო და ჩადრზე უარეს რამეში გახვეული ქალები ასეთ რამეებს წერდნენ.

მაგრამ ეგრეა.

ამ ყველაფერს მტვრიან, ომიან, სისხლიან, მშიერ და ჩვენთვის ველურ ავღანეთში ჩადრიანი ქალები წერენ. ღმერთო ჩემო, როგორ სიამოვნებით მოვხარშავდი მათთან ერთად ბრინჯს, თუ ეს მათთან ლაპარაკის საშუალებად გამოდგებოდა.

"მომეცი ხელი საყვარელო, გადავიმალოთ მწიფე ყანაში, 
რათა ერთმანეთს ვეალერსოთ,
 ან კიდევ ერთად დაგვცენ გულში ლახვარი"


"მე მდინარეში გადავეშვები, 
მაგრამ დინება არ გამოყოლებს.
ჩემს ქმარს რატომღაც ბედი უღიმის,
რადგან მდინარე მე ყოველთვის
ნაპირზე მრიყავს"


"ხვალ დილით ადრე მე შენს გამო ვიცი მომკლავენ, 
და გევედრები ნუ უარყოფ, რომ შენც გიყვარდი."




"ვნება ჩემთვის უცხო იყო 
და ამიტომაც ავიწოწე ნაძვის ხესავით"


"შენი ბაგე  შეახე ჩემსას, 
თავისუფლება მიეცი ენას, რაღა მოგითხროს, 
სიყვარულის უშრეტ ძალაზე"


" შემომხვიე მკლავები, გულში ჩამიკარ!
ჯერ მომეხვიე!
მერ ეკი ჩემი ხავერდოვანი ბარძაყების სინაზით დატკბი!
ჩემი ტუჩები შენ გეკუთვნის, დაეწაფე, ნუ გეშინია!
ბაგე შაქარი კი არ არის, რომ გადნეს და გაქრეს."


"მე შენ მოგიძღვნი ჩემს ბაგეებს...
შენ ეზიდები ჩემს მაღალ სურას, რომლიდანაც
წყალი იღვრება და სულმთლად მასველებს." 


"მე ფერფლად გაქცევ, 
როგორც კი თვალებს წამიერად შემოგანათებ."

ეს 1967 წელს გადაღებული ფოტოა ავღანეთში, Paghman Gardens-ში

ეს ქაბულია.ახლო წარსულიდან.

პ.ს. 

მამამ თქვა, ავღანეთში ქართველებიც ბლომად არიანო და მერე გამახსენდა, რომ ომის დროს იბრძოდნენ იქ, საბჭოთა მოქალაქეობის ეგიდით. ვიფიქრე, საინტერესო იქნება, მათი ნახვა და ენობრივ მასალაზე დაკვირვება თქო, მაგრამ მერე კიდევ ერთხელ კარგად გადავათვალიერე ჩემს ტვინში არსებული ცოდნა ამ ქვეყანაზე და მივხვდი, რომ მნიშვნელობა მართლაც არ აქვს ის გოგონა გეცნობა თუ არა და ეს წიგნი წაგიკითხავს თუ არა, იქ მართლა ძალიან საშიში, იქ ბედნიერებაზე 1000ჯერ მეტი უბედურებაა და ალბათ არც მე არ მოვხარშავდი ამ ქალებთან ერთად ბრინჯს სიამოვნებით.

უბრალოდ, ომი რომ ადგეს და ჯანდაბის იქით წავიდეს დედამიწიდან, ყველაზე კარგი იქნება, რაც მას შეუძლია გააკეთოს.

თქვენთვის კი ეს წიგნი რეკომენდირებულია :)

უკაცრავად, ორშაბათი მძიმე დღეა.

"საბა", ზვიად რატიანი და იდეა, რომელიც იდეაში კარგია

ზოგადად დაჯილდოებების ცერემონიალები დიდად არ მიყვარს, სულ მგონია რომ გაკვეთილის ჩაბარებასავით არის.
ვიღაცა კარგ ნიშანს იღებს, ვიღაც არა.
თან ყველა დაჯილდოების ცერემონიალი იდეაში მაინც წაუპომპეზურებს, წაუსნობებს და როგორც წესი მიკერძოებულია.
მეც ავდექი და გადავწყვიტე რომ არ მიყვარს.

არადა, სულ ტყუილად.
კაბების ფრიალს და სამკაულების კაშკაშს თუ არ მიაქცევ  ყურადღებას, მსგავს ამბებზე დაკვირვებით  გადასარევად მიხვდები, რა გარემოში ცხოვრობ რეალურად. რომელ წელს რა უყვართ და საერთოდ, რა იქმნება შენ გარშემო.

ხოოდა, ზუსტად ისევე, როგორც ელექტრონავტებზე  ტუსიას ტრეკი ვიცოდი რომ გავიდოდა, ისე საბაზე ვფიქრობდი, რომ რატიანს აუცილებლად, აუცილებლად უნდა აეღო საბა.
აიღო და მე ეიფორიულად ბედნიერი ვარ.

იმაზე, როგორ და რატომ მიყვარს ზვიადი, ჯერ კიდევ თებერვალში დავწერე, "ნეგატივის" პრეზენტაციაზე.   ახლა უბრალოდ, იმას დავამატებ, რომ არანორმალურად ხშირად მიბრუნებადია და რომ თუ გინდა ვინმე გიყვარდეს, იდეალური კანდიდატურაა.
მერე რა რომ უცნაურად სევდიანია და როცა უყურებ და კითხულობ, გგონია, შენც შეაწუხე როდესმე რამენაირად.

ხო, ნაირა გელაშვილზე "დედის ოთახი" და "ამბრნი, უმრნი და არაბნი" გამახსენდა, იმ ემოციებითურთ, როგორ მაშინ, როდესღაც ვკითხულობდი. ახლა როცა მახსენდება ხოლმე, სულ მაინტერესებს, ხელახლა რომ წავიკითხო, ისევ ისეთი ემოციური და სავსე იქნება თუ არა.

პ.ს.
ამ ბოლოს ხშირად ვწუხვარ იმაზე, რომ უფრო ცოტას ვკითხულობ, ვიდრე საჭიროა. ჯერჯერობით ვერაფერს ვცვლი.

პ.ს."საბას" ორგანიზატორებმა რომ ბლოგი გააკეთონ, სადაც წლის განმავლობაში დაიდება ახალი წიგნების შეფასებები, რეცენზიები, გაიმართება დისკუსიები და მკითხველს რეალურად შეეძლება მხოლოდ წელიწადში ერთხელ ნახევარი საათის განმავლობაში რეზულტატი კი არ  ნახოს, მანამდეც იყოს  ჩართულო პროცესში, მგონი კარგი იდეა უნდა იყოს.


მოკლედ, ეგრეა.


"მე ყოველთვის ვიყავი შენზე სუსტი,
შენ კი – ჩემზე უბედური...
ეს ასე იყო!

მე ყოველთვის მეშინოდა,
რომ არ შეცვლილიყო ჩვენი როლები.
მეშინოდა იმისაც,
რომ არ ვეძებდი საკუთარ თავში
პატრონიანი ძაღლის სიმშვიდეს.

მე დიდი წვალებით მოვახერხე,
რომ მექცია ჩვენი სიყვარული ისეთ ნივთად,
რომელსაც
თან მხოლოდ მაშინ იქონიებ,
თუ რამეში გამოგადგება,
რომელიც შეგიძლია დატოვო, შეინახო,
გადამალო,
თუნდაც – დროებით ათხოვო ვინმეს..."


ეს რო მიყვარს და აქ მინდა ბარემ მქონდეს :)

ძველი კარადა ჩრჩილისგან დაჭმული ტანსაცმლით

 მარტო ბლოგზე კია რა, ცხოვრებაშიც ასე ხოლმე.
როცა გაურკვეველ ხასიათზე ხარ, როცა ვერ ლაგდები და როცა რაიმე ჯიშის ან სულაც უჯიშო დისკომფორტი გაქვს, სულელურ ამბებს ყვები კონცერტებზე, ფესტივალებზე, დაჯილდოებებზე და პრემიერებზე რა ხდებოდა.
ბოლო პოსტებს რომ გადავხედე, ჯერ ჩემი ბლოგი შემეცოდა და მერე ჩემი თავი.

ვიცი რომ ჩემი საშველი ჩანთის ჩალაგება და ცოტა ხნით სადმე წასვლაა.

სადმე არა ნათესავებთან, არა მეგობრებთან, არა ძველ ნაცნობებთან, უბრალოდ, ასე ადგომა და სადმე წასვლა.

ჯერ რომ არ იცი იქ რა იქნება და ვინ შეგხვდება.

აი ეგრე. ხოოდა, ცოტაც, სულ ცოტაც და ვიზამ მაგას.

რომ მერე რომელიმე ტომის აბორიგენ მოსახლეობაზე ვილაპარაკო, ვინმეს ტრადიციებზე და რაღაცნაირ ნესტიან, ზღვის გემოიან ჰაერზე.
რომ მერე  დილას გაღიზიანებული არ ვიწყებდე და სეირნობის მაგივრად სადმე არ მეჩქარებოდეს.

რომ საკუთარ ოჯახის წევრებს  გულგრილად არ ვეურთიერთობებოდე.

და რომ უბრალოდ, ვცხოვრობდე.
უფრო სწორად უმადურად კი არა, მადლიერად ვცხოვრობდე.

ვინმეებისთვის ალბათ ახლაც ვცხოვრობ.

ჩემი გაკეთებული ინტერვიუ მარტო გუშინ 500-ზე მეტმა ადამიანმა ნახა და საკუთარი რეკორდი  გავიუმჯობესე.

ჩემმა მეგობარმა უკვე მეასიათასედ მითხრა ის, რისი მოსმენაც მინდოდა.

სამეგობროში ორი ახალი  და ცინცხალი ბავშვი გვყვავს და სულ რამდენიმე დღის  წინ ისევ ყველა ერთად მოვგროვდით, ბევრი ლუდი დავლიეთ და მე  მომეჩვენა რომ ძველ კარადაში ჩრჩილით დაჭმულ ტანსაცმელს ვქექავდი, მერე ვიცვამდი და სარკეში ვიყურებოდი.

ჩვენ არავინ არ ვამბობთ ხმამაღლა, რომ გავიზარდეთ, შევიცვალეთ,  სხვადასხვა მიმართულებებით  წავედით და სავარაუდოდ ყველამ ვინანეთ. რა ჩვენი ბრალია, სხვა გზა არ იყო, ბავშვობიდან ეგ გვესმოდა, ,,მარჯვნივ წახვალ, ინანებ, მარჯვნივ წახვალ, მაინც ინანებო''. ხოოდა, ამ ყველაფერზე არ ვლაპარაკობთ, არც გვეტყობა, უბრალოდ  მე მომყვება ხოლმე ის უცნაური, ჩრჩილით შეჭმული ტანსაცმელი და კიდევ უფრო და უფრო გულგრილად ვისმენ იმას, რისი მოსმენაც მინდოდა.

ვერ ვიტან გრილ რამეებს.
ზაფხულის ადამიანი ვარ. დამდე მზეზე და დამწვი.
ხოოდა, თუ მანამდე არა, ზაფხულში მაინც წავალ.

მანამდე  სამედიცინოში წავედი, წიგნის დღეს გილოცავთ. :)

ლე კლეზიოს ,,უდაბნო'' და მკითხველთა კლუბი

როგორც იქნა მოდის გაზაფხული და ვინაიდან ეს ავტომატურად გულისხმობს თებერვლის ბოლო წუთებს, მაქსიმალურად  შევეცდები ჩემი მკითხველთა კლუბის წევრისეული მოვალეობა კეთილსინდისიერად შევასრულო და ლე კლეზიოს ,,უდაბნოზე''  საპოსტად შემოგიკრიბოთ.
ხოო,თვითონ კლუბზე, ვინც არ იცით არ იცით რა არსებაა, ლინკი გაგარკვევთ,მე მარტო იმას გეტყვით, რომ საკმაოდ ძნელია წიგნის არჩევა რომელიც შენს გარდა 12 ადამიანმა უნდა წაიკითხოს.
უდაბნოს არჩევის რამდენიმე მიზეზი არსებობდა:

• ავტორი ნობელის პრემიის ლაურეატია,ჩემი და ნობელის პრემიისადმი ფაქიზი დამოკიდებულება  -  სახალხოდ ცნობილი.
• ტექსტი მიუხედავად იმისა,რომ საკმაოდ ზანტად იკითხება და შიგადაშიგ შეიძლება გაგაღიზიანოს კიდეც ნეიტრალურმა თხრობამ, კომფორტულია,შეგიძლია ნებისმიერ დროს გადმოიღო  თაროდან, რამდენიმე გვერდი წაიკითხო და უდაბნოს სიცხე იგრძნო.

• წიგნის კითხვისას შეგიძლია საკუთარი ფანტაზია ავარჯიშო და უდაბნოს ვიზუალური მოდელი შეიქმნა, ან  პერსონაჟებს  შორის დამატებითი დიალოგები გამართო, მოკლედ, შენი გადასაწყვეტია.
• ყოველთვის, როცა ვფიქრობ ხოლმე, რომ ჩემ თავს ვეღარ ვიტან და სადმე დამალვა მინდა, სულ უდაბნო მახსენდება, ხოოდა, ეს წიგნი დამეხმარა როდესღაც და მიყვარს.

თუმცა არსებობს ადამიანების არც თუ ისე

მცირე რაოდენობა,რომელთაც ლე კლეზიოს უდაბნო  ჩემსავით სულაც არ აჯადოვებთ. არც მიკვირს, იმიტომ რომ მეც მწყინდება ხოლმე სილაში ბორიალი, წრიულ გზებზე მოსიარულე ბედუინები, ქვიშებში ჩაფლული დღეები და სულ ველოდები ხოლმე როდის გამოჩნდება ჩემი საყვარელი პატარა გოგონა ლალა. ლალას მოლოდინში უდაბნოში დრო ბევრად სწრაფად გადის. საერთოდ.წიგნში ლოდინი ლამის პერსონაჟია, გრანდიოზულ მოწყენილობაში ყველა რაღაცას ელოდება, მაგალითად, ლალამ ვითონაც არ იცის კარგად რას ელოდება, მაგრამ ისე ელის რაღაცას, გონია ლოდინის მეტს არც არაფერს აკეთებს. არადა, ლალას უდაბნოში ბევრად  მეტი დრო აქვს საკუთარი თავის და გარესამყაროს აღსაქმელად, ვიდრე მე ჩემ საკუთარ სახლში. და კიდევ,მართალია უდაბნო მოსაწყენია, ჰალუცინაციებს იწვევს და ბევრ რამეს შინაარსისგან ცლის,მაგრამ ჩემთვის მაინც ის ადგილია, სადაც როდესმე ერთხელ ცხოვრებაში,სიამოვნებით დავიკარგებოდი. ზუსტად ისე, როგორც ნობელი  შეიძლება ვინმე ისეთმა აიღოს, ვინც შენი ფავორიტი მწერალი ვერ გახდება, მაგრამ  აუცილებლად ღირს ნობელიანტი მწერლების კითხვა, თუნდაც იმიტომ, რომ დაასკვნა, ბოლო პერიოდში, მას მოსაწყენი თხრობის მანერის მწერლები იღებენ.

პ.ს. ვინც წიგნი ვერ წაიკითხეთ, ვისაც მოგწყინდათ და ვისაც კიდე ერთხელ გინდათ უდაბნოს ამბები, ვოტ თქვენთვის ფილმი, რომელიც არაფერი კავშირში არ არის ლე კლეზიოსთან,რომელსაც მე სიამოვნებით ვუყურე,მიუხედავად იმისა,რომ სრულიად არ ვიცი არაბული და წიგნის მერე უდაბნოებს აღარ ვეძებდი დასაკარგად.მოკლედ,თუ დაგაინტერესებთ, აქედან შეგიძლიათ გადმოწეროთ .

ნეგატივი,ანუ კიდე ერთი წიგნის პრეზენტაცია

აღარ მახსოვს როდის გავიგე,რომ არსებობდა კაცი,რომელიც ითხოვდა მისთვის ,,შეშლილების იავნანა'' ემღერათ.

მერე ვიფიქრე,რომ მისგან ბევრ რამეს გავიგებდი და სულ ვეძებდი ხოლმე და ვპოულობდი ისეთ ფრაზებს,ლექსებს და განწყობებს,რომელიც მჭირდებოდა,მსიამოვნებდა,საჩემო იყო და მიხაროდა.

მახსოვს ჩემი ავსტრიული შაბათ საღამოები,ჩემ მეგობრებს რომ ვუკითხავდი ზვიადის ლექსებს ერთი ბოთლი ღვინის მერე.

მახსოვს როგორ მეგონა,რომ ავტორი ძალიან ახალგაზრდა,მოუსვენარი ბიჭი უნდა ყოფილიყო,მიუხედავად იმისა,რომ ვიცოდი,ეგრე არ იყო.
და მახსოვს,როგორ მინდოდა ინტერნეტში არ დამჭირვებოდა ქექვა ლექსების წასაკითხად და წიგნი მქონოდა.

როგორც დღეს გავარკვიე,მისთვის ლექსების გამოცემა რთული საქმეა,რამდენიმე წელიწადში ერთხელ შეიძლება დადგეს მაგის ხასიათზეო და მომეჩვენა,რომ არა მარტო წიგნის გამოცემა,იქიდან ლექსების ამორჩევა და კითხვაც არ უნდა უყვარდეს.

კიდე მომეჩვენა,რომ ზოგჯერ ყველაფერი აწუხებს,ბევრი მიმართული ყური და თვალი, დასაწერი სიტყვები,ღმერთი,ადამიანები,იმდენად,რომ წერს,იმას,რასაც არ დაუჯერებენ.

მე ვიცი,რომ პოეზია ყოვლად არაკომერციული და არადამაჯერებელია,რომ ერთი ერთსაათიანი საღამოსთვის ათასჯერ უნდა შემოაურო შენ თავს და ენას და რომ ზოგჯერ საღამოებზე პოეზიისთვის არ დადიან,მაგრამ ისიც ვიცი,რომ მე,თქვენ და სავარაუდოდ კიდე ბევრი სიამოვნებით დაივიწყებს კომერციას და დამაჯერებელ ამბებს და ნეგატივებს გაამჟღავნებს.

და იქნებ 20 წლის მერე გამჟღავნებული ნეგატივებიდან ისეთი მოულოდნელი ამბები გავიგოთ,როგორც ის,რომ: შავლეგის შავი ჩოხის ბრალია ყველაფერი,მან წააფარა ჩვენ ცას შავი ჩოხის კალთები...

p.s.მოკლედ, კარგია,როცა სადღაც მიდიხარ და ბევრი ადამიანის ნახვა გაგეხარდება,როცა გაქვს წიგნი,რომლის ყველა ლექსსაც ბევრჯერ წაიკითხავ და რომ კიდევ ერთხელ გაახსენებ შენ თავს,როგორები არიან კარგი,უკვე გაზრდილი მწერლები