 |
| Dancers. Ballet Errante ,1933 by Ilse Bing * |
ამასობაში შეიძლება რამე ისეთი ხდება, რაც 800ჯერ მნიშვნელოვანია, შენ კიდევ დგახარ და ფრანგ ქალებზე წერ.
ბოლო ფილმის ყურების შემდეგ კიდევ ერთხელ ვიფიქრე, რომ სისულელეა საათნახევარში ჩატეული დაწურული კადრებით საკუთარი თავის დადოპინგება.
უელბეკის ”პლატფორმის” მეორე ნაწილის ბოლოს მივხვდი, რომ წიგნებიც მხოლოდ ჩემ დეპრესიულ ფონს ამძაფრებენ, იმიტომ რომ კიდევ ერთხელ გიდასტურებენ, კაცები, რომლებიც საკუთარი ან შენი ბედნიერებისთვის ოდნავ მაინც ხელს გაანძრევენ, უბრალოდ, არ არსებობენ.
ისინი კარგა ხნის წინ გაურკვეველი მიზეზების გამო გაზარმაცდნენ და შენ ამ მთელი ფრანგი მომღერლებით, წაკითხული და წასაკითხი წიგნებით და ნანახი და უნახავი ფილმებით, მხოლოდ საკუთარ თავს თუ დაადოპინგებ, მეტს ვერაფერს შეცვლი. იმიტომ რომ გაზარმაცებულები გაზარმაცებულად და შენც დიდი ვერაფერი შვილი ხარ და შენც არაფრის შეცვლა შეგიძლია.
ვიღაცა პროსტა მარიასავით საზღვარგარეთ გადაცხოვრებაზე ფიქრი შენი საქმე არის, ყველაფრის სხვისთვის გადაბრალება, მით უფრო და დაქალების წრეში ყავის გარშემოც ეგეთი ამბების განხილვა როგორც წესი, სისულელეა.
(სრულიად არასაჭირო ჩანართი: პროსტა მარია მარტო ის არ არის, ბავშვობაში რომ იყო, გელა ჩქვანავას ერთ-ერთი მოთხრობის პერსონაჟია. გელა კაი მწერალია, უბრალოდ, ბოლო მომიღო მთელი შაბათ-კვირა. აშკარად არ ვიყავი აფხაზეთის თემატიკაზე დაწერილი დაუმთავრებელი ამბების კითხვის ხასიათზე.)
თამბლერზე იდეალური ცხოვრების ფოტორობოტის შედგენაც სისულელეა.
უბრალოდ, უკვე ჩვევაში მაქვს გადასული და აი, ბავშვებს რომ უყვებიან ხოლმე ძილის წინ ბედნიერ ამბებს და ისე აძინებენ, ეგ მჭირს მეც. ვდგავარ და საკუთარ თავს ძილის წინ ბედნიერ ილუსტრაციებს ვაჩვენებ.
ისე მინდა უძილობის პერიოდები არ დამეწყოს და საძილე პრეპარატებზე დამოკიდებული არ გავხდე.
საერთოდ, დამოკიდებულებები კოშმარია.
არადა, მაგათ გარეშე, ასე ფილმებსა და თამბლერის სურათებს შორის ხარ გამოკიდებული და ეგეც ისეთი კატასტროფაა.
 |
| Tanz, 1925 by Riebicke |
ჩემი სურვილებიც მარტივია.იმდენად მარტივი, რომ თამბლერის გვერდებზეც კი ეტევა და სულ მგონია თხოვნის გარეშეც კი უნდა მისრულდებოდეს.
რამდენიმე დღის წინ საბოლოოდ მივხვდი, რომ სიზმრები, რომლებსაც ვნახულობ და არ მავიწყდება, როდესმე ახლო მომავალში აუცილებლად მიხდება ხოლმე. სულაც არ შევშინებულვარ, დიდი ამბავი, ისედაც კაი ხნის ამერია, რა მართლა ხდება და რა მე მგონია რომ ხდება.
ახლაც ისე მინდა მთელი ეს ჩემი ”მგონიები” ჩემი ილუზიები იყოს, ან სიზმრები, რომლებიც დამავიწყდა და არასოდეს ამიხდება.
მერე ისე მინდა ბლოგის მაგივრად დედამიწის ზურგზე ყველაზე გულახდილი წიგნის წერა დავიწყო და ყველაზე ნამდვილი ამბების მოყოლით ბეტსელერის ავტორი გავხდე სავარაუდოდ 26 წლის ასაკში და ყველა იმ წიგნს, ფილმს და ა.შ ამბებს ოდნავ გვერდიდან შევხედო, ამ და სხვა ღამეებზე ასეთ გავლენას რომ ახდენენ.
მერე ცოტა ხანს მაინც მეგონება, რომ ის გავაკეთე, რაც უნდა გამეკეთებინდა და ის ვთქვი, რაც სულ უნდა მექნა, წიგნის დაწერის გარეშეც.
გუშინ კიდევ ერთხელ ვიფიქრე, რომ ბედნიერები და სიმშვიდეები აუტანლად ხანმოკლეა და მთავარი მათი პოვნის ბედნიერებაა. ყველაფერი დანარჩენი, ამ ხანმოკლეობამდე და ხანმოკლეობების შემდეგ იყოფა.
(ხო, უკვე ვთქვი, რომ უელბეკი ახლახანს წავიკითხე და რაღაც პროექტისთვის სხვა ავტორის სევდიანი ლექსებით სავსე კრებულიც).
სრულიად არასაჭირო ჩამატება:
კურილკაში ჩემი თანამშრომელი დაუმთავრებლად ხუმრობდა და ადეკვატურ რეაქციას ვერ აწყდებოდა. ბოლოს გადაწყვიტა, დღეს მარტივ ხასიათზე ვარო. ბოლოს მიღებს ეგეც და ყველა ისეთი გოგოც, ყველას რომ ემეგობრებიან და დაუმთავრებლად რომ ხუმრობენ.
ხოოდა, ასე. როდესმე ან ცხადი გახდება სიზმარი და ან სიზმარი ცხადი და იქნებ ისიც დამეჯრებინა, რომ არანაირი აზრი არ აქვს რეალობასა და არარეალობას შორის გამავალ ზღვარს.
სამაგიეროდ ეს ქალები არიან ისეთი გენიალურები, მე კიდე უფრო და უფრო მიყვარდება ძველი შავ-თეთრი ფოტოები.
 |
| Gian Paolo Barbieri, Eva Malstrom, Vogue Italia, 1979 |
 |
| Leni Riefenstahl in The Holy Mountain (1926, dir. Arnold Fanck) პ.ს. ვამბობდი მე გამოუხატავი ემოციები კაშმართქო. ხოოდა, მართალიც ვიყავი. და ანუშკა, დაბადების დღეს გილოცავ :) |
