Thursday, September 2, 2010

შემოდგომამშვიდობისა

შარშან შემოდგომის მოსვლას არა, წასვლას ველოდები.
და ლოგიკურად მაშინ ვიპოვე ჩემ ქალაქში შემოდგომა, როცა მიდიოდა.

როცა შემოდგომა მიდიოდა, მკვდარი თევზები ფოთლებში ბანაობდნენ და მე პარიზში მივდიოდი.
წელს, როცა შემოდგომა მოდიოდა, მე სვანეთიდან მოვდიოდი და ჩემ გვედზე მჯდომს პარიზის  და ჩემი და კრუასანის სიყვარულის ამბებს ვუყვებოდი.

წელს, შემოდგომის წასვლას, არა, მოსვლას ველოდებოდი.
იმიტომ რომ წელს არსად არ ვარ შემოდგომის ბოლოს წასასვლელი.
იმიტომ რომ შემოდგომა ჩემი დროა, ფოთლებში ბორიალით, ჟაკეტმოსხმული საღამოობით და მოსაწყენი, ცივი წვიმებით.
იმიტომ რომ შემოდგომის ბოლოდან მესამე დღეს  მეგობრები და ახლობლები გამახსენებენ, ნასტასია, დაიბადე და გვიყვარხარო.

მანამდე კი შემოდგომის ბევრი დღეა, ხოოდა, კარგი შემოდგომის ბევრი დღე მეც  და თქვენც.


შემოდგომამშვიდობისა.

მე შემიძლია საათობით ვიჯდე ფანჯარასთან

და ვგრძნობდე, შეუძლებელია რამეზე წერა.



შემოდგომამშვიდობისა, ჩემო ცხოვრებავ.

ჩემო მუდამ ცვალებადო, ჩემო მოუხელთებელო,

ჩემო თითქმის არაჩემო არსებობავ,



მე შემიძლია საათობით ვიჯდე ფანჯარასთან,

მე შემიძლია შემოდგომის დღე იყოს გარეთ,

მე შემიძლია გარეთ თბილოდეს,



მე შემიძლია მოდიოდეს სამი გოგონა,

გული კი გრძნობდეს: მათგან ერთერთი

ჩემი შეყვარებულია, ხოლო მეორე



ჩემი შეყვარებულია, მესამე კი

ჩემი შეყვარებულია. შემიძლია

არ შემეძლოს სხვაგვარად წერა,



მე შემიძლია,

შემოდგომამშვიდობისა,

არ შემეძლოს სხვაგვარად წერა.
პ.ს. ეს  იმ კაცის  ლექსია, მე რომ მიყვარს და ყველაზე კარგ ლექსებს რომ წერს