შემოდგომამშვიდობისა

შარშან შემოდგომის მოსვლას არა, წასვლას ველოდები.

და ლოგიკურად მაშინ ვიპოვე ჩემ ქალაქში შემოდგომა, როცა მიდიოდა.

როცა შემოდგომა მიდიოდა, მკვდარი თევზები ფოთლებში ბანაობდნენ და მე პარიზში მივდიოდი.

წელს, როცა შემოდგომა მოდიოდა, მე სვანეთიდან მოვდიოდი და ჩემ გვედზე მჯდომს პარიზის  და ჩემი და კრუასანის სიყვარულის ამბებს ვუყვებოდი.

წელს, შემოდგომის წასვლას, არა, მოსვლას ველოდებოდი.

იმიტომ რომ წელს არსად არ ვარ შემოდგომის ბოლოს წასასვლელი.

იმიტომ რომ შემოდგომა ჩემი დროა, ფოთლებში ბორიალით, ჟაკეტმოსხმული საღამოობით და მოსაწყენი, ცივი წვიმებით.

იმიტომ რომ შემოდგომის ბოლოდან მესამე დღეს  მეგობრები და ახლობლები გამახსენებენ, ნასტასია, დაიბადე და გვიყვარხარო.

მანამდე კი შემოდგომის ბევრი დღეა, ხოოდა, კარგი შემოდგომის ბევრი დღე მეც  და თქვენც.

შემოდგომამშვიდობისა.

მე შემიძლია საათობით ვიჯდე ფანჯარასთან

და ვგრძნობდე, შეუძლებელია რამეზე წერა.

შემოდგომამშვიდობისა, ჩემო ცხოვრებავ.

ჩემო მუდამ ცვალებადო, ჩემო მოუხელთებელო,

ჩემო თითქმის არაჩემო არსებობავ,

მე შემიძლია საათობით ვიჯდე ფანჯარასთან,

მე შემიძლია შემოდგომის დღე იყოს გარეთ,

მე შემიძლია გარეთ თბილოდეს,

მე შემიძლია მოდიოდეს სამი გოგონა,

გული კი გრძნობდეს: მათგან ერთერთი

ჩემი შეყვარებულია, ხოლო მეორე

ჩემი შეყვარებულია, მესამე კი

ჩემი შეყვარებულია. შემიძლია

არ შემეძლოს სხვაგვარად წერა,

მე შემიძლია,

შემოდგომამშვიდობისა,

არ შემეძლოს სხვაგვარად წერა.

პ.ს. ეს  იმ კაცის  ლექსია, მე რომ მიყვარს და ყველაზე კარგ ლექსებს რომ წერს

"საბა", ზვიად რატიანი და იდეა, რომელიც იდეაში კარგია

ზოგადად დაჯილდოებების ცერემონიალები დიდად არ მიყვარს, სულ მგონია რომ გაკვეთილის ჩაბარებასავით არის.
ვიღაცა კარგ ნიშანს იღებს, ვიღაც არა.
თან ყველა დაჯილდოების ცერემონიალი იდეაში მაინც წაუპომპეზურებს, წაუსნობებს და როგორც წესი მიკერძოებულია.
მეც ავდექი და გადავწყვიტე რომ არ მიყვარს.

არადა, სულ ტყუილად.
კაბების ფრიალს და სამკაულების კაშკაშს თუ არ მიაქცევ  ყურადღებას, მსგავს ამბებზე დაკვირვებით  გადასარევად მიხვდები, რა გარემოში ცხოვრობ რეალურად. რომელ წელს რა უყვართ და საერთოდ, რა იქმნება შენ გარშემო.

ხოოდა, ზუსტად ისევე, როგორც ელექტრონავტებზე  ტუსიას ტრეკი ვიცოდი რომ გავიდოდა, ისე საბაზე ვფიქრობდი, რომ რატიანს აუცილებლად, აუცილებლად უნდა აეღო საბა.
აიღო და მე ეიფორიულად ბედნიერი ვარ.

იმაზე, როგორ და რატომ მიყვარს ზვიადი, ჯერ კიდევ თებერვალში დავწერე, "ნეგატივის" პრეზენტაციაზე.   ახლა უბრალოდ, იმას დავამატებ, რომ არანორმალურად ხშირად მიბრუნებადია და რომ თუ გინდა ვინმე გიყვარდეს, იდეალური კანდიდატურაა.
მერე რა რომ უცნაურად სევდიანია და როცა უყურებ და კითხულობ, გგონია, შენც შეაწუხე როდესმე რამენაირად.

ხო, ნაირა გელაშვილზე "დედის ოთახი" და "ამბრნი, უმრნი და არაბნი" გამახსენდა, იმ ემოციებითურთ, როგორ მაშინ, როდესღაც ვკითხულობდი. ახლა როცა მახსენდება ხოლმე, სულ მაინტერესებს, ხელახლა რომ წავიკითხო, ისევ ისეთი ემოციური და სავსე იქნება თუ არა.

პ.ს.
ამ ბოლოს ხშირად ვწუხვარ იმაზე, რომ უფრო ცოტას ვკითხულობ, ვიდრე საჭიროა. ჯერჯერობით ვერაფერს ვცვლი.

პ.ს."საბას" ორგანიზატორებმა რომ ბლოგი გააკეთონ, სადაც წლის განმავლობაში დაიდება ახალი წიგნების შეფასებები, რეცენზიები, გაიმართება დისკუსიები და მკითხველს რეალურად შეეძლება მხოლოდ წელიწადში ერთხელ ნახევარი საათის განმავლობაში რეზულტატი კი არ  ნახოს, მანამდეც იყოს  ჩართულო პროცესში, მგონი კარგი იდეა უნდა იყოს.


მოკლედ, ეგრეა.


"მე ყოველთვის ვიყავი შენზე სუსტი,
შენ კი – ჩემზე უბედური...
ეს ასე იყო!

მე ყოველთვის მეშინოდა,
რომ არ შეცვლილიყო ჩვენი როლები.
მეშინოდა იმისაც,
რომ არ ვეძებდი საკუთარ თავში
პატრონიანი ძაღლის სიმშვიდეს.

მე დიდი წვალებით მოვახერხე,
რომ მექცია ჩვენი სიყვარული ისეთ ნივთად,
რომელსაც
თან მხოლოდ მაშინ იქონიებ,
თუ რამეში გამოგადგება,
რომელიც შეგიძლია დატოვო, შეინახო,
გადამალო,
თუნდაც – დროებით ათხოვო ვინმეს..."


ეს რო მიყვარს და აქ მინდა ბარემ მქონდეს :)