Sunday, April 18, 2010

ელექტრონავტები 2009



წელს მესამედ ჩატარდა.
მე პირველად ვიყავი.
ამბობენ რომ პირველიდან დღემდე ბევრი რამე შეიცვალა, უფრო მეტი აკეთებს უფრო კარგ მუსიკას, ვიდრე ადრე.
მომეჩვენა, რომ  ვინც გაიმარჯვა, არაფერ  შუაში არ იყო. თვითონ თქვა ბევრს ვმუშაობდი ბოლო ერთი წელი და მეკუთვნოდაო.
მეგონა, რომ ნომინაციები უფრო მუსიკოსებზე ორიენტირებული უნდა ყოფილიყო, თორემ საუკეთესო მხარდამჭერი კომპანია მარლბოროა თუ რედ ბული, დიდად არავის ადარდებს.
დაჯილდოებები გაკვეთილების ჩაბარებასავით არის.
სულ რამდენიმეს მოაყოლებენ გაკვეთილს და სულ რამდენიმეს დააწერენ შუბლზე წითელ ხუთიანს.
ყველაზე კარგად თვალში ტუსიას ხუთიანი მომხვდა, იმიტომ  კი არა, რომ ბოლო ერთი წლის განმავლობაში ყველაზე კარგი ტრეკის ავტორი უპირობოდ ეგ იყო, იმიტომ რომ ძალიან, ძალიან დახვეწილია, ძალიან საყვარლად დაიცვა დაცვისგან თავისი სცენაზე ამოსული ალკოჰოლით გაბედნიერებული მეგობარი, იმიტომ რომ არ უთქვამს, ბევრი ვიმუშავე და დავიმსახურეო, თქვა ბევრი მადლობა სერგისო.

ხოოდა, ეგ ყველამ თქვა. პირველი შემთხვევა იყო, როცა ყველა ამბობდა, რომ აუცილებელია ტარდებოდეს ელექტრონავტები და როცა ყველამ იცოდა, რომ სერგისთვის მადლობა უნდა ეთქვა.
ხოოდა, ბედნიერებაა, როცა რაიმე სფეროში ერთ-ერთი ყველაზე მაგარი ხარ. როდესმე თუ გავხდი რაიმე სფეროში ეგეთი, მერე აუცილებლად მეც გადავუხდი მადლობას სერგისაც და სხვებსაც.

ისე, რას ვერჩი ჩემ თავს?
ბოლო სამი დღეა ისეთი პროდუქტიული ვარ, თვითონ მიკვირს.
ასე თუ გავაგრძელე, სამი წლის მერე ბევრად პროდუქტიული და სხვა, უფრო განსაკუთრებული ჟღერადობის ვიქნები, ვიდრე ახლა ვარ.
მერე საუკეთესო მხარდამჭერი კომპანია მარლბორო იქნება, და საუკეთესო ელექტრონავტი ვინმე ისეთი, არაფერ შუაში რომ არ იქნება ჩემი აზრით.
თვითონ იტყვის, დავიმსახურეო და დაუკერებენ.
მოკლედ . სულ ერთი და იგივე ამბები ხდება დედამიწაზე.

ხო, გუშინაც არანაკლებ საინტერესო ამბები ხდებოდა, ვიდრე გუშინწინ, მაგრამ ყველაფრის მოყოლა მეზარება.