"საბა", ზვიად რატიანი და იდეა, რომელიც იდეაში კარგია

ზოგადად დაჯილდოებების ცერემონიალები დიდად არ მიყვარს, სულ მგონია რომ გაკვეთილის ჩაბარებასავით არის.
ვიღაცა კარგ ნიშანს იღებს, ვიღაც არა.
თან ყველა დაჯილდოების ცერემონიალი იდეაში მაინც წაუპომპეზურებს, წაუსნობებს და როგორც წესი მიკერძოებულია.
მეც ავდექი და გადავწყვიტე რომ არ მიყვარს.

არადა, სულ ტყუილად.
კაბების ფრიალს და სამკაულების კაშკაშს თუ არ მიაქცევ  ყურადღებას, მსგავს ამბებზე დაკვირვებით  გადასარევად მიხვდები, რა გარემოში ცხოვრობ რეალურად. რომელ წელს რა უყვართ და საერთოდ, რა იქმნება შენ გარშემო.

ხოოდა, ზუსტად ისევე, როგორც ელექტრონავტებზე  ტუსიას ტრეკი ვიცოდი რომ გავიდოდა, ისე საბაზე ვფიქრობდი, რომ რატიანს აუცილებლად, აუცილებლად უნდა აეღო საბა.
აიღო და მე ეიფორიულად ბედნიერი ვარ.

იმაზე, როგორ და რატომ მიყვარს ზვიადი, ჯერ კიდევ თებერვალში დავწერე, "ნეგატივის" პრეზენტაციაზე.   ახლა უბრალოდ, იმას დავამატებ, რომ არანორმალურად ხშირად მიბრუნებადია და რომ თუ გინდა ვინმე გიყვარდეს, იდეალური კანდიდატურაა.
მერე რა რომ უცნაურად სევდიანია და როცა უყურებ და კითხულობ, გგონია, შენც შეაწუხე როდესმე რამენაირად.

ხო, ნაირა გელაშვილზე "დედის ოთახი" და "ამბრნი, უმრნი და არაბნი" გამახსენდა, იმ ემოციებითურთ, როგორ მაშინ, როდესღაც ვკითხულობდი. ახლა როცა მახსენდება ხოლმე, სულ მაინტერესებს, ხელახლა რომ წავიკითხო, ისევ ისეთი ემოციური და სავსე იქნება თუ არა.

პ.ს.
ამ ბოლოს ხშირად ვწუხვარ იმაზე, რომ უფრო ცოტას ვკითხულობ, ვიდრე საჭიროა. ჯერჯერობით ვერაფერს ვცვლი.

პ.ს."საბას" ორგანიზატორებმა რომ ბლოგი გააკეთონ, სადაც წლის განმავლობაში დაიდება ახალი წიგნების შეფასებები, რეცენზიები, გაიმართება დისკუსიები და მკითხველს რეალურად შეეძლება მხოლოდ წელიწადში ერთხელ ნახევარი საათის განმავლობაში რეზულტატი კი არ  ნახოს, მანამდეც იყოს  ჩართულო პროცესში, მგონი კარგი იდეა უნდა იყოს.


მოკლედ, ეგრეა.


"მე ყოველთვის ვიყავი შენზე სუსტი,
შენ კი – ჩემზე უბედური...
ეს ასე იყო!

მე ყოველთვის მეშინოდა,
რომ არ შეცვლილიყო ჩვენი როლები.
მეშინოდა იმისაც,
რომ არ ვეძებდი საკუთარ თავში
პატრონიანი ძაღლის სიმშვიდეს.

მე დიდი წვალებით მოვახერხე,
რომ მექცია ჩვენი სიყვარული ისეთ ნივთად,
რომელსაც
თან მხოლოდ მაშინ იქონიებ,
თუ რამეში გამოგადგება,
რომელიც შეგიძლია დატოვო, შეინახო,
გადამალო,
თუნდაც – დროებით ათხოვო ვინმეს..."


ეს რო მიყვარს და აქ მინდა ბარემ მქონდეს :)

დაკარგული ნასტასია, ამოჩემებულებობი და ორიოდე კითხვა

დილა, შუადღე ან საღამო  მშვიდობისა, ადამიანებო :)
როგორ ხართ?

ალბათ ასე მოგმართავდათ ნებისმიერი ნასტასია, რომელსაც ბოლო ერთი კვირის განმავლობაში თავისი თავი ენატრება და ვერაფრით ვერ მოიცალა მისთვის. ნებისმიერი ნასტასია, რომელმაც  არ იცის, რა ხდება მის თავს, სხვისი ამბებით ინტერესდება.
ეს კითხვაც მაგიტომ.
თორე ისე სხვა კითხვა უნდა დამესვა.

გუშინ ინტერვიუზე ვიყავი. რესპოდენტს რომ ვუთანხმდებოდი, სად ჩაგვეწერა, მითხრა, ყოველდღე 4ის მერე მცალია და შაბათობით ლიტერატურულში ვარ ხოლმეო (ნუ, რაღაც კონკრეტულ  საათებში, რა თქმა უნდა ).რესპოდენტი უსაყვარლესი გოგოა და ინტერვიუ  სულ მალე დაიდება მუზამეზე, მანამდე კი, თქვენ ვერ წარმოიდგენთ, როგორ მომინდა, როდესმე მსგავს კითხვაზე ეგრე დალაგებულად მეპასუხა.

მერე მივხვდი, რომ არ ვარ მე ის, ვინც დალაგებულად ცხოვრობს, მაგრამ ხომ შეიძლება მქონდეს ადგილი, სადაც ყოველ შაბათს (ან ნებისმიერ სხვა დღეს, რა მნიშვნელობა აქვს), მივალ ხოლმე, რამე ამოჩემებულობას დავლევ და დაველოდები, ვინ მოვა ჩემთან სალაპარაკოდ. მერე რა რომ არ ვარ ვინმე მარგარეტ ტეტჩერი ან  ვირჯინია ვულფი. არც ერთი მარგარეტი ან ვირჯინია თბილისის რომელიმე კაფეში არ დაგელოდებათ.აი, მე კი დაგელოდებოდით.

ამიტომ, სანამ ჩანთას ჩავალაგებ და სომხეთის გზას დავადგები,  სანამ მე ჩემი საყვარელი დილის ძილით მეძინება და თქვენ სამსახურებიდან ჩემ ბლოგს ესტუმრებით, და მერეც,  მომიყევით თქვენ ამოჩმებულ დღეებსა და სასმელებზე,  თქვენ ამოჩემებულ სალაპარაკო თემებსა და  სასურველ თანამოსაუბრეებზე. ხოოდა, ეს კითხვა უნდა დამესვა თავიდანვე, მაგრამ კითხვისებურად არ ჟღერდა.

 პ.ს. ხოო, მე ყველგან ვარ ხოლმე, თითქმის  ყველაფერზე ვლაპარაკობ და ძირითადად ლუდს  და იშვიათად შავ ღვინოს ან კაპუჩინოს ვსვამ. სასურველ თანამოსაუბრებეებთან კან მე მივდივარ, ან თვითონ მოდიან. მარტივი ამბავია.

ოცნების ქალაქი

უკვე ბევრი დაწერეს და ალბათ კიდევ დაწერენ. არ მიყვარს ხოლმე ეგრე,  მაგრამ თბილისი ჩემთვისაც ოცნების ქალაქია, ამიტომ მე ჩემ ოცნების ქალაქზე მოგიყვებით.

აქ, ამ ქალაქში პრემიერებზე ბევრი ხალხი იყრის თავს. ყველა ყველას ნაცნობია, ყველამ ყველაზე იცის მინიმუმ ერთი ახალი ჭორი და ყველას უნდა რამე განსაკუთრებული თქვას ფილმზე.
აქ, ამ ქალაქში, ახალი ფილმები როგორც წესი ან ძალიან მოწონთ, ან ძალიან არ მოწონთ, უფრო, რა თქმა უნდა, მეორე.
აქ, ამ ქალაქში სიყვარულს კიდევ შეიძლება დაემალო, მაგრამ ბევრ ნაცნობებს ვერსად დაემალები.
აქ ამ ქალაქში  მე ვერასოდეს ვერ ვხვდები, როგორ მიყვარს აქაურობა, მაგრამ ფილმ ,,ოცნების ქალაქში'' ამბობენ, რომ რაც გიყვარს, ის ცოტა ხნით უნდა დაკარგო რომ  მერე მიხვდე, რა დაკარგეო.
ხოოდა, მე  ვიცი, როგორია როცა ძალიან  გენატრება ის, რაც არ იცოდი თუ ასე გიყვარდა.
ხოოდა, ახლა ვიცი, რომ უფრო სიამოვნებით კოჯორში ან წყნეთში ვიცხოვრებდი ნაკლებად პაპსა ცხოვრებით, მაგრამ აქაურობა ის არის, რაც ყველაზე მეტ ჩემთვის მნიშვნელოვან ცნებას ერთად შეიცავს.
მოკლედ, მიყვარს საწყალი და უბედური.


მენატრებოდა რამე ქართული ფილმის ნახვა, რომლის დამთავრების მერე არაფერი ცუდის თქმა არ მომინდებოდა. ხოოდა, გუშინ ზუსტად ეგრე წამოვედი პრემიერიდან.
ყველანაირი შემაწუხებელი ემოციის გარეშე, უბრალიდ ვიღიმოდი.

კი, ერთჯერადი მელოდრამაა.
კი,ათას ფილმში შეყვარებია მდიდარი მამიკოს გოგოს ვიღაცა.
კი, შორენას ძუძუები (და არამხოლოდ) აქაც ძალაშია.
კი, მანქანებში ლუკოილის საკიდები კონწიალებენ, წამლებს მარტო პე-ეს-პე-ში ყიდულობენ და ფილმი გაძეძგილია თვალში ადვილად მოსახვედრი რეკლამებით.
კი, მაია ასათიანის და ,, პროფილის'' ადგილი არ არის ზოგადად ფილმში.
 და კიდევ ათასი რამე.
მაგრამ:

• სცენარი ირაკლი სოლომონაშვილისაა. ირაკლიმ წერა იცის.
• მუსიკა მგზავრებისაა. ,,მგზავრები'' ჩემი მუსიკა არ არის, მაგრამ აი, ზუსტად ვიცი, რომ 2 კვირაში ეგ სიმღერები ყველა მეორეს ექნება მობილში, ყველა მეორე იღიღინებს  და ყველა მეორე შეიყვარებს. ,,მგზავრებს''   მეტი მე მგონი არც უნდათ.
• სახელი აქვს  იდეალური: ვის არ უნდა ოცნების ქალაქში ცხოვრება, ვის  არ ქონია ოცნების ქალაქი და საერთოდ, გაცილებით კარგ დამოკიდებულებას მიჩენს, ვიდრე ბოლო პერიოდის  სხვა ქართული ფილმების სახელდებები.
•  ძლივს ვიღაცა მიხვდა რომ პრემიერაზე ბლოგერების დაპატიჟება სასურველი კი არა, აუცილებელია, და ინტერნეტ მედია ზოგჯერ უფრო კარგი მედია და უნდა ეცადო, გამოიყენო.
• იუმორი კარგ როლს თამაშობს და ძალიან კარგი, მხოლოდ აქაურობისთვის დამახასიათებელი პასაჟები კარგად არის ,,გამაიმუნებული''.
• ნანკა ძალიან, ძალიან ლამაზია.

დარბაზიდან გამოსვლის მერე ქალაქი ისევ ნაცრისფერი, სნობური, ყელში ამოსული ან სოფლელებით გატენილია, ვისთვის როგორ.

დარბაზიდან გამოსვლის შემდეგ ოცნება გეზარება და არ გჯერა, რომ ოცნებები მართლა ახდება.

დარბაზიდან გამოსვლის მერე აუცილებლად დარწმუნდებით რომ მართალი ვარ და ფილმი მართლა ერთჯერადი მელოდრამაა.

პ.ს.

hey, ვარსებობთ ადამიანები, ვისაც შიგადაშიგ სულელური მელოდრამები გვიყვარს, შიგადაშიგ  ჩვენი ქალაქი და შიგადაშიგ ოცნება.

ჩემ ქალაქს სახლში რომ მოვდიოდი უკვე  ღრმად ეძინა.

ახლა მეც დავიძინებ და როდესმე იქნებ კოჯორში ან წყნეთში ნაკლებად პაპსა ცხოვრებისთვისაც გადავსახლდე.

ქობულეთის ნაპირზე ქვების გროვება, ახლადგარდაცვლილის ილუზია და ყველაფერი თავიდან, ანუ ნინო ქათამაძის და ნიკო გომელაურის კონცერტი

 მიყვარს,
იმიტომ რომ ბევრი ემოცია აქვს, თავისთვისაც და სხვებისთვისაც.

იმიტომ რომ ხშირად ამბობს მადლობას და კიდევ იმას, რომ მადლობა და მართლა ყველაზე კარგი ქართული სიტყვებია.

იმიტომ, რომ როცა მის სიმღერებს დარბაზი არ ყვება, კახური ანეგდოტის მოყოლას ითხოვს და დარბაზს მაინც ამღერებს.

იმიტომ რომ მგონია თბილი, გულწრფელი და  საყვარელია.

იმიტომ რომ  ჩვენ მეზობლებს თვეში რამდენჯერმე კონცერტზე მაინც უმტკიცებს, რამდენად ნიჭიერები და პატივსაცემები ვართ. იმიტომ რომ შუალედური მდგომარეობისთვის  არ გაგიმეტებს, ან უნდა გიყვარდეს, ან არა.

მე მიყვარს

მაისში ლონდონში გამართავს კონცერტებს,

მერე ლურჯის მაგივრად წითლ ალბომს ჩაწერს და მერე ალბათ რამე უფრო კარგ ჩხარუნობებს  დაკიდებს მიკროფონებზე,

 რამე უფრო საინტერესო ბუდეს დაიდებს თავზე და უფრო ფარფალა კაბას ჩაიცმევს.





 სულ მგონია, რომ ქობულეთში სანაპიროზე დადის და ქვებს ითვლის.

მე ეგრე ათასი სისულელე მგონია.

მაგალითად მეგონა რომ გომელაური ახლადგარდაცვალებული იყო და ყველას უჭირდა მაგაზე ლაპარაკი.
მეგონა, რომ  გაფაქიზებული დამოკიდებულება და სიტყვების შერჩევა ცუდად შერჩეული პოზა იყო. არავის არ გვჭირდებოდა.
მეგონა რომ ნიკოს ძალიან ცალ ფეხზე ეკიდა, მე ახლადგარდაცვლილი მეგონა თუ ხალხს დიდი პოეტი.
ამ დროს ალბათ ყველაზე მეტად ან წერტილი, ან ძალა და ყველაფერი თავიდან გინდა.

ხოოდა, ყველაფერი თავიდან მუსიკაა, სიყვარული და წერტილიც პრინციპში.

ხოო, ახლა ვიფიქრე, რა კარგია, როცა ვიღაცა გკითხულობს როცა შენ დილის ძილით ტკბები, ან როცა საზოგადოებრივ ტრანსპორტში ეკვეტები, ან ახალ რამეს წერ და კიდევ ათას შემთხვევაში და რა ცუდია, როცა გკითხულობენ მაშინ, როცა შენ უბრალოდ არ გამოგდის შენი თავის წაკითხვა.

მაშინ შენ  შენ თავს წერ, მუსიკას  სხვები უკრავენ, წერტილსაც სხვები სვამენ და სხვებს შეიძლება ახლადგარდაცვლილიც ეგონო.

უცნაური ამბავია.

პ.ს. ( შემდგომი ჩამატება )
 ჩემი წინათგრძნობა თურმე არსებობს
აი, რაღაცნაირად არ მინდოდა რომ მომკვდარიყო.
და ახლა სულ მეცოდინება, როგორია სიკვდილის წინა დღეს გამართული პანაშვიდი, მეგობრებით და შენი ლექსებით.

ამინდის პროგნოზი

როცა სალაპარაკო თემა  ქრება ხოლმე, ამინდზე ლაპარაკობენ.


მგონი გარეთ წვიმს და ჩემი ძილის დროა.
მგონი იმიტომ, რომ ჩვენ ეზოში ონკანი ხშირად ფუჭდება ხოლმე, ონკანი ჩემ ფანჯარასთან არის და გადასარევად გამოდის წვიმის ილუზიის შექმნა.

როცა წვიმს, სულ მინდა რო ღამე იყოს და დავიძინო, როცა , თოვს, მინდა ბუხრის წინ სარწეველა სავარძელში ღუნღულა კაშნებს ვქსოვდე და როცა სხვანაირი ამინდია, სულ მინდა რო მზე იყოს და მე ყველას ვეუბნებოდე, რომ მზე მიყვარს.

მე ეკოლოგიური კატასტროფების მეშინია, მაგრამ ისე მინდა რომ ყოველ ღამე წვიმის ხმაში მეძინებოდეს და ყოველ დილას მზის სხივები მაღვიძებდნენ, სულ თბილოდეს და მე ჩემ აზრებს ჩემში ვინახავდე, მზად ვარ,  დავივიწყო ის, რომ სასმელი წყლის გაუფრთხილებლობა ცუდია და ყოველ ღამე ან მეძინება წვიმაში, ან არა.

სამაგიეროდ ზუსტად ვიცი, რომ  ბოლო ერთი კვირაა კონცენტრირების პრობლემა მაქვს. ჩემ თავში ბევრი რამე დაფათურობს და მე მიჭირს რომელიმეზე ხელის ჩაჭიდება. იმიტომ ვერ დავწერე ერთი კვირა ვერაფერი, იმიტომ დავდივარ მუდამ მძინარი სახით და იმიტომ...

ხოო, კიდე დღეს ვფიქრობდი და მივხვდი, რომ არც ისე კარგია, როცა იცი, ვინ დგას შენ ბლოგზე დატოვებული ყველა კომენტარის უკან,  როცა შენი წარმოსახვა მარტო წვიმას იგონებს და შენ რეალურ ადამიანებს ელაპარაკები.

ხოოდა, გამოჩნდნენ რა ვინმეები, ვისაც ჯერ არ ვიცნობ და არ მიყვარს.

ან მე ვისწავლო ჩემთვის, მარტო ჩემთვის წერა.
ან უბრალოდ, წერა ვისწავლო, ყოველ ღამე იწვიმოს და ყოველ დილას მზე იყოს.

პატიოსან სიტყვას ვიძლევი, რომ მერე თავში აღარ მომივა სუროგატებით ცხოვრება არარსებულ ქალაქში.

არარსებულ ქალაქში მგონია, რომ ჩემ ჰაერს მანქანები სუნთქავენ და მე იმიტომ მაქვს არითმია.

მგონია რომ მარტო მე კი არა, ყველაფერი არითმიულია.

მგონია რომ სანამ არამნიშვნელოვანი და უსარგებლო საქმეებით ვარ დაკავებული, ჩემ საკუთარ დროს უსინდისოდ ვართმევ ჩემ თავს და ამ დროს რო არ ვკარგავდე, მაინც არ გამოვიყენებდი.

მიხარია, როცა ადამიანები იშვიათად, მაგრამ მაინც თვითონ ხვდებიან, როდის უნდა გამოჩნდნენ.

მგონია, რომ ზოგჯერ სხვები უკეთ ხედავენ, რა ხდება ჩვენ თავს, ვიდრე თვითონ ჩვენ.
და

მგონია, რომ კომფორტული ურთიერთობები და ღამის წვიმა პანაცეა არა, მაგრამ ყველაზე კარგი რამეა, რაც ახლა ძილის წინა სურვილებად მომდის.

,,მაიტა ნასოსი'', ანუ რას გვიშვრება ძუძუები და პროვინციალიზმი

სავარაუდოდ ყველა ნორმალურს აქვს რაღაც ისეთი, რაც მისთვის ძალიან, ძალიან წმინდაა და ძალიან არ უყვარს როცა ამ ძალიან, ძალიან წმინდას ულახავენ.

აი, ეგრეა ჩემთვის საკვები.
თუ რამე ,, სიწმინდე'' არ მაქვს წინ, ავდგები და მთელი დღე არ შევჭამ არაფერს.
 გამომდინარე იქიდან, კუჭის გარდა, ტვინიც მაქვს გამოსაკვები, უფრო ცუდად ვხდები, თუ ვინმემ ცუდი საკვები ტვინისთვის შემომთავაზა.

ნუ, არსებობს პასუხი, თუ არ გინდა, ნურც იმას მიიღებ და აქვე მორჩი წუწუნსო, მაგრამ, მაგაზე აქვე გიპასუხებთ, რომ წუწუნს არც აქვე და არც მერე არ მოვრჩები, იმიტომ რომ იმ ცუდი ფილმებით, ცუდი კლუბებით, ცუდი ავტორებით და ფსევდო კულტურით ჩემს გარდა ბევრს უმასპინძლდებიან.

შეიძლება ვიღაცისთვის ერთი მარად უკმაყოფილო არსება ვარ, რომელსაც არ მოწონს რესტორნის მერომელღაცა სართულზე გახსნილი ინტელექტუალური კლუბები და სარდაფში ობის სუნიანი კლუბები, მაგრამ ფაქტია, ეგ არ უნდა მოგწონდეს.
ისიც ფაქტია, რომ ამაზე ლაპარაკს არ წამოვიწყებდი, ახალი რისხვის ობიექტი რომ არ მქონდეს.

ჩემი ახალი მსხვერპლი არც მეტი არც ნაკლები,  ქართული კინოს მორიგი კრახი, ,,მაიტა ნასოსია''.

ვიცოდი, რომ  პროვინციალიზმის ჭირს ვერასოდეს ვერ მოვიხდით.

ვიცოდი, რომ ფილმში ერთ-ერთი მოქმედი პირი შიშველი ძუძუ იქნებოდა. გაგვიმართლა და ყველაზე ყბადაღებული თუ როგროც არი, ის.

ვიცოდი, რომ პუბლიკაზე კარგად მოქმედებს, თუ ვინმე ეკრანიდან ყვირის, ქალი მინდაო და საერთოდ გვიხარია ხოლმე, ხამები რო ვართ.

ვიცოდი ისიც, რომ არავინ არ იტყოდა, 2 კვირაში გადაღებული ფილმი ფილმი არ არის და ცოტა უფრო მეტი პასუხისმგებლობა არ გაწყენდათო.

მაგრამ არ ვიცოდი, თუ ვინმეს აზრად მოუვიდოდა ანეგდოტების მიხედვით აეწყო სცენარი.
ფილმის პრემიერაზე სატვირთო მანქანიდან ყიჟინით გადმომხტარიყო, ასევე ყვირილ, ,,აე-აეს'' ძახილით გაეკვლია გზა რახამდე და  იქ სადღეგრძელოების სმა გაემართა.
რეჟისორს ფილმზე არაფრის თქმა არ მონდომებოდა და მსახიობებს ეთქვათ,  რომ გადაღების პროცესი ისეთი სასიამოვნო იყო, ვერ კი ხვდებოდნენ, რომ მუშაობდნენ.

ხოოდა, ასე, ფილმი უკვე გამოვიდა კინოთეატრებში, ნახავენ ადამიანები და კიდევ ერთხელ არ შერცხვებათ პროვინციალიზმის და სატვირთო მანქანით ხრიგინი პერფორმანსად ჩითვლება.

პოსტი მხოლოდ და მხოლოდ იმიტომ დავწერე რომ დაგუგვლის შემდეგ ვერაფერი ვერ ვიპოვე, ინფორმაციული ხასიათის და კიდე, მაია ასათიანმა და გურულ- მეგრულმა ანეკდოტებმა გამახსენეს გუშინდელი.

ხოოდა, ადამიანებო, ან გიყვარდეთ ეს საწყალი ქვეყანა მთლიანად, ან არა.  რა უბედურებაა კუთხეებად დაჩეხვა.

ან გადაიღეთ კარგი კინო, ან ნუ ატენით ადამიანებს საკვებად გამოუსადეგარ საჭმელს.
და საერთოდ გვაცალეთ ისე ცხოვრება, რომ გვიყვარდეს ჩვენი გარემო  და ჩნდებოდეს მსგავსი ფიქრები, : ,, აქ არაფერი კარგი არ ხდება'' , ,,გურჯისტანია'', ,,ჩვენ კაი ხანია კრიზისი გვაქვს და ფასეულს ვერაფერს ვქმნით'' და ა.შ.

პ.ს. არა, მე გუშინ მართლა იდეალური დღე მქონდა,
ახალი ფილმების საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს  და
ის რახი მეც  გამეხარდა.
იმიტომ რომ მე ვიცი,  ის ფილმი არ არის, როცა მსახიობები ვერ ხვდებიან რომ გადასაღებ მოედანზე არიან და მუშაობენ  და როცა ანეგდოტებით აწყობილ ფილმს  2 კვირაში გადაიღებ.


  თქვენ რას გერჩით, აქ სავარაუდოდ არ შემოდის ის ხალხი, ვისაც ,,მაიტა ნასოსი'' კარგი მოეჩვენება. მაგრამ  ნუ მაინც, არ  შემიძლია არ ვთქვა, რომ ძალიან მნიშვნელოვანია, როგორ იკვებები.

საკვები ჯანმრთელი უნდა იყოს და გემრიელი.

საშობაო ფოტოკოლაჟი

გილოცავთ შობას. 

დღესასწაულები მიყვარს.
არ მიყვარს სადღესასწაულო მისალოცი ტექსტები, დღესასწაულებზე გახსენებული-შეკრებილ-ერთმანეთზე შეყვარებული ადამიანები.

ჩემ დღესასწაულზე, როგორც რიტუალებზე შეყვარებულ ადამიანებს ემართებათ ხოლმე, ყველაფერი რიტუალების შესრულებით დაიწყო:
ანუ წავედი ღამისთევაზე, სადაც მაიძულეს აღვშფოთებულიყავი: აღმაშფოთებელი,ბუნებრივია იყო ეს, რისი სურათიც არის და სახელი ჯერ კიდევ  ვერ მოვიფიქრე...

მოკლედ, ეკლესიასთან იდგნენ ძალიან თავაზიანი, ძალიან მეგობრული, კეთილგანწყობილი და ა.შ. ბიჭები და გვილოცავდნენ შობას. თუმცა რეალურად ისინი მხოლოდ საკუთარი პარტიის პიარ კამპანიას აკეთებდნენ ეკლესიის  შესასვლელთან თავაზიანი, მეგობრული და კეთილგანწყობილი სახეებით.

კი, ნამდვილად,  მილოცვა პარტიის სარეკლამო აქცია იყო, რელიგიური დღესასწაული სააგიტაციო ადგილი, ხატი საარჩევნო კამპანიის სარეკლამო პლაკატი  და ჩვენ ხალხი, ვისაც ეგ ყველაფერი უნდა მოწონდეს.

არ არის რა მოკლედ, კარგი ეგეთი ამბები.

გამოძინების, ოჯახური ერთად საუზმის და სხვა მსგავსი დილის პროცედურების მერე, ასე სასტიკად რომ მიყვარს, წავედი ალილოზე.
მიყვარს სიჭრელე.

მსვლელობის დაწყებისთანავე თვალში მომეჩხირა ახალი ობიექტი:

კარგი,მესმის რო არ შეგვიძლია ერს მანქანების გარეშე, ისიც მესმის, რომ წავუდებილებთ და მაინცდამაინც დიდ და გრანდიოზულ მანქანებზე გვაქვს მოთხოვნილება და ისიც რომ უადგილო ადგილებში ამ მანქანების გაჩხერისგან თავს ვერ ვიკავებთ, მაგრამ რა უნდა ალილოზე ამხელა ხრინგალს, მართლა არ ვიცი.

მეზარება იმაზე ქაქანი, რომ ჩემი ერს ეკეტება გადაკეტილ რუსთაველზე, ერს ყავს სასტიკი და შეუპოვარი სტიქაროსნების არმია და რომ მიუხედავად ამ ყველაფრისა,მაინც მიყვარს დღესასწაულები,სიჭრელე და რიტუალები. 

 

 ჩემი დღესასწაული აქ არ დამთავრებულა, სადაც მსვლელობა.

ჭრელი მარტო მასა არ არის და ყავა ბეილისით და ჩემი მეგობრები ჩემი ყველაზე კარგი რიტუალია.

მრავალ შობას

2 საათით დაგვიანებული არშემდგარი კონცერტი

წინასაახალწლო პოსტის დაწერა მინდოდა, მაგრამ ისე განვრისხდი გუშინ, სულ დავკარგე მთელი წინასაახალწლო და მგონი შემდეგსაახალწლო განწყობაც, ამიტომ ავდგები და დავწერ კონცერტზე, რომლის გამოც არ წავედი დიანას წიგნის პრეზენტაციაზე და რომელიც იდეაში უფრო მხიარულ განწყობაზე დამაყენებდა,ვიდრე რამე სხვა ალტერნატიული საღამოსთვის არსებული გეგმები.. .

მოკლედ,ვიცოდი რომ შვიდ საათზე,თეათრი ათონელში,სამი ჯგუფი,ჩემთვის არაცნობილები,შესაბამისად,სიახლე და მიხაროდა. . .

მისვლისთანავე ცხადი გახდა,რომ 7-ზე არანაირი კონცერტი არ იქნებოდა,იქნებ 8-ზე თქო და გავბრაზდი იმაზე,რომ ასე მშვიდად თანახმა ვიყავი ერთსაათიან ლოდინზე. . .

მაგრამ რა ვქნა,ვიცი რომ ჩვენ ქართველები სულ ვიგვიანებთ,მოუწესრიგებლები ვართ და ამ ყველაფრის გაპროტესტებას უბრალოდ აზრი არ აქვს. . .

8 საათზე ცხადი გახდა,რომ კონცერტი არ დაიწყებოდა,იმიტომ რომ აპარატურის მონტაჟი მხოლოდ მაშინ დაიწყო და თან ისე,რომ ვერავინ ვერ მიხვდებოდა,როდის დამთავრდებოდა. . .

მართლა არ შემიძლია გავიგო, რატომ არიან კონცერტების ორგანიზატორები ისეთი ხალხი,რომლებმაც არ იციან,რომ შენი მაყურებელი შენთვის მნიშვნელოვანია და 2 საათიანი ლოდინი უბრალოდამისი შეურაცხყოფა...

არ მესმის რატომ არ არის უმეტეს დარბაზებში არანაირი სავენტილაციო საშუალება და რატომ უნდა მეშინოდეს გამუდმებით,რამე ,,ღონისძიებაზე'' მისულს,რომ სასიკვდილო დიაგნოზი ჯანგბადის ნაკლებობა იქნება. . .

არ ვიცი,როდის აქეთ მონტაჟდება აპარატურა კონცერტის დაწყებამდე ერთი საათით გვიან (დიახ,ზუსტად ასე არალოგიკურად )...

და ვერასოდეს წარმოვიდგენდი,თუ კონცერტი,რომელიც 2 საათით იგვიანებდა დაწყებას,უბრალოდ აღარ გაიმართებოდა. . .

p.s.ცოტა ნაკლებად განრისხებული რომ ვიყო,აუცილებლად ვიკითხავდი,ახალი კი არა,რამდენი ახალი წელი უნდა მოვიდეს,რომ რამე შეიცვალოს თქო,მაგრამ ახლა უბრალოდ ვიტყვი,რომ ასეთი უკულტურობები სავარაუდოდ არ იცვლება...ჩვენ უბრალოდ ის ხალხი ვართ,ვინც ორსაათიანი დაგვიანების შემდეგაც კონცერტის დაწყებას ველოდებით,იმის ნაცვლად,რომ პირველივე დაგვიანებულ 10 წუთზე სახლში წამოვიდეთ და რამე უფრო მნიშვნელოვანით დავკავდეთ. . . 

ნირვანა

ზუსტად ერთი კვირაა...
ექსპერიმენტი არავინ არ იცის რამდენ ხანს გაგრძელდება. . .
სამაგიეროდ ვიცი რომ ნირვანა არსებობს,ის ახლა მე მაქვს და ძალიან მაინტერესებს ადამიანებს რამდენ ხანს შეუძლიათ აბსოლუტურად ბედნიერები იყვნენ. . .
ექპერიმენტში მარტო მე არა,ყველა თქვენ,ფაქტორი,გარემოება და შემთხვევითი არსებებიც კი მონაწილეობენ,იმიტო რომ მე მარტო არ მიყვარს. . . მე მარტოს სხვანაირი ექპერიმენტები მაქვს. . .

მე ვიცი რომ ადამიანის დანიშნულება ბედნეირებაა
ვიცი რომ ბედნიერება ცატაა, იშვიათად მოდის და აბსოლუტური თითქმის არ არ არსებობს.. . .
ვიცი,რომ ადამიანები გამუდმებით ცდილობენ შენი საკუთრებების დაქუცმაცებას, გადღაბნას და ხელიდან გამოგლეჯვას. . .
მე მიყვარს, გაგრძელებული ნირვანები, საკუთრების დაცვა და ბედნიერი ჩემი თავი. . .
და კიდე,ყოველთვის გაცნობიერებულად მოულოდნელად,მაგრამ კანონზომიერად დაუჯერებლად მოსალოდნელია ხოლმე იდეალთან ახლოს შენი თავი. . .
შეიძლება არ ბუხარი,შეიძლება არ ჭრელ ბალიშებიანი დივანი და შეიძლება არ ერთად დილა,მაგრამ ადამიანები მაინც შენები არიან,იცი,რომ დრო გაჩერებადია, ერთადერთი რაც სახლიდან გასვლისას არ უნდა დაგავიწყდეს, შენი იმდღევანდელი გულწრფელი განწყობაა. . .

რატომ მივარს იცით აქ?
იმიტომ რომ აქ გულწრფელობა სასიცოცხლო მოთხოვნილებად მაქვს,იმდენად ეშინიათ აქ ადამიანებს მზეზე ყოფნა გახუნების შიშით. . .
აქ მინდა რო მარტო ფეხით ვიარო,იმდენად საშინლებაა მანქანებზე დამოკიდებულ ხალხთა კასტა. . .
მინდა ბევრჯერ გავიღიმო და გულიანად გავიცინო,იმიტომ რომ მგონია აქ მსგავსი რამეები დოზირებულია. . .
კიდე,მინდა ბევრი ხალხი მყავდნენ,დღეს უფრო მეტი საათი ქონდეს,ღამეს ბუხარი,მე სახლი და ერთი თვის მერე ,,ინწელეტქტუალური'' სამსახური და ,,რომანწიკა'' და კიდე ამ ყველაფრის გარეშეც აბსოლუტური სისავსე. . .