რომი

რომი არაჩვეულებრივი ქალაქია და სულ არ მიკვირს, ყველა გზა რო მანდ მიდის. 

პირველი, რამაც ყურადღება მიიქცია, ჩემთვის უჩვეულოდ სუფთა ჰაერი იყო. ამ რამდენიმემილიონიან ქალაქში, სადაც გარდა იმისა, რომ არაჩვეულებრივი კლიმატია, ზუსტად იმდენი ხე და მწვანე სივრცეა, რამდენიც ადამიანის ჯანმრთელობისთვისაა საჭირო. აქაც, სტამბულშიც და მერე პარიზშიც, ერთადერთი, რასაც შურის გარეშე ვერ ვუყურებდი, დიდი, სუფთა, ლამაზი პარკებია, სადაც შეგიძლია წახვიდე და ბედნიერი იყო. მივხვდი, რატომ დავწანწალებდი სტუდენტობის დროს ყოველ შაბათ-კვირას ქალაქგარეთ. თბილისში  არ არის ადგილი, სადაც წყნარად დაჯდები/დაწვები და გარშემო ხეები იშრიალებენ.

საერთოდ, რომი სამოთხეა.

ხალხი მხიარული და სიცოცხლით სავსეა, ქალაქი ულამაზესი, საჭმელი გემრიელი და იაფი, ამინდი თბილი - რა შეიძლება მოგინდეს კაცს მეტი. ვინმე თუ მკითხავს, როდის ვიყავი ძალიან ბედნიერი, სხვა რამდენიმე დღესთან ერთად, ის ორი საათი გამახსენდება, როცა  მე და ზაზა Piazza del popolo-ზე მზეს ვეფიცხებოდით, ლუდს ვსვამდით და არაფერზე არ ვფიქრობდი გარდა იმისა, რა მაგარი რამეა ცხოვრება.

მითოლოგია

რომში (ისევე, როგორც სხვა ბევრ ქალაქში), არალეგალი  ფერადკანიანები ტურისტებზე ნადირობენ და ცდილობენ, მათ სხვადასხვა რამე აყიდინონ. ასე დადიან საღამოობით ვარდებით. ამბობენ, ეს ვარდები სასაფლაოებიდან მოაქვთ და უბედურების  მეტი არაფერი მოაქვსო. 

ახალი პაპი

ყველას, დიდსაც და პატარასაც, პრესასაც და მოსახლეობასაც მოწონს ახალი პაპი. ჩემი მეგობარი, რომელიც უკვე რამდენიმე ხანია რომში ცხოვრობს, მიყვებოდა, რა ამაღელვებელი იყო მისი პირველი გამოსვლა პეტრეს მოედანზე.  ჩვენი რომაული სახლის გამქირავებელი (რომელიც ასევე წინა პოსტში რეკომენდირებულ Airbnb.com-ზე ვიპოვეთ) გვიყვებოდა, როგორი უბრალოა, როგორ დადის პატარა ტაძრებში, ელაპარაკება  ყველა შემხვედრს და არ ეპუება დაცვას, რომელიც პროტოკოლისა და მის დაცვას ერთად ცდილობს. ამბობდა, ასეთი საოცარი ადამიანი ჯერ არ გვინახავსო. 

პრესაც მაგას წერს, ასეთი კაცი თუ შეძლებს კათოლიკურ სამყაროში არსებული კრიზისის დაძლევას და ვატიკანის შერყეული რეპუტაციის აღდგენასო.

მე არ ვიცი, როგორია ის, მაგრამ თავისთავად ის პრეცედენტი, რომ წინა პაპმა თავისი ნებით თქვა ძალაუფლებაზე სურვილი და ისიც, რომ ეს თავისი ნებასურვილით ამბობს უარს პრივილეგიებსა და ფუფუნებაზე, ჩემს პატივისცემას იწვევს. ვისურვებდი, ორივე შემთხვევა მისაბაძი მაგალითი გახდეს სხვა სასულიერო პირებისთვისაც, თუმცა ეჭვი მეპარება.

ვატიკანში წასვლა ჩვენ ვერ მოვასწარით, შემდეგისთვის დავიტოვეთ. მეორედ აქ ალბათ მერე წავალ, მარიამი ცოტა დიდი რომ იქნება და ამ გრანდიოზულ პარკებში სირბილი და უგემრიელესი ნაყინით პირის ჩატკბარუნება შეეძლება.

რეკომენდირებული სანახავი - ვუდი ალენის ბოლო ფილმი კიდევ ერთხელ.  მანამდე კი ეს, ცხოვრების ბედნიერ მომენტებს უხდება. 

სტერეოტიპული სოციალური წნეხები და დილა-საღამოს ლოცვები

ზუსტად ისეთი ამინდია, სახლში რომ უნდა იყო გამაგრებული, კომშის კომპოტს სვამდე, საკუთარი ხელით გამომცხვარ შინდიან პეჩენიებს სიამაყით უყურებდე და შემოდგომური საფიქრალებით გქონდეს თავი დაკავებული.

ამასობაში ჩემ მუცელზე გართხმულ მარიამს ტკბილად ძინავს და ალბათ ზუსტად იმავეს ფიქრობს ამ ამინდზე, რასაც მე. წვიმის დაწყებამდე სეირნობა მოვასწარით. გზაშივე ჩაეძინა და იმის მერე ძინავს. მარიამთან ერთად სეირნობა ახალი საყვარელი საქმიანობაა. ჰაერზე მალევე ეძინება, სახე უფრო ნათელი და ბედნიერი უხდება და გამვლელ-გამომვლელის ყურადღების მიქცევას მარტივად ახერხებს. მეც, როგორც ყველა დედას ჩემთვის, ჩუმად მიხარია ჩემი შვილით აღფრთვანებულების კომენტარები.

მაგალითად წინა კვირას,  "მუზამეს ბავშვების" სანახავად მარიამიც წავიყვანე და ისე ამიჩუყდა გული ყველა სათითაოდ რომ დაინტერესდა/მოიხიბლა, ორი დღე გაღიმებული დავდიოდი. საერთოდ, დედობა ემოციურად არამდგრადი და გულჩვილი ადამიანებისთვის ნამდვილი კატასტროფაა. განსაკუთრებით პირველ კვირებში დღეში რამდენჯერმე ვტიროდი, ასევე რამდენჯერმე თავს ვგრძნობდი ყველაზე ბედნიერ ადამიანად, მერე ხან მარო მეცოდებოდა, ხან ჩემი თავი და ხან ზაზა, ხანაც სრული გაშტერება და დიდხანს გადაბმულად ძილის მძლავრი სურვილი მკლავდა და ასე, დღის ბოლოს ემოციების სწრაფი ცვლილებებისგან უფრო ვიყავი დაღლილი, ვიდრე სხვა საქმეებისგან. ახლაც კაი არამდგრადი ვარ, უბრალოდ, მივეჩვიე და ნაკლებდრამატულად გამოვიყურები.

ისე, თუ მომავალი, დამწყები ან რაიმე ჯიშის დედა ხართ, აუცილებლად შეიყვარეთ სლინგი.ტრანსპორტირება/გადაადგილების ყველაზე კომპაქტური, კომფორტული და პრაქტიკული საშუალებაა. ბავშვი ბუნებრივ მდგომარეობაშია  შენთან მაქსიმალურად ახლოს, შენ კი შეუზღუდავად გადაადგილდები. გადასარევია. ეტლის წარმოდგენაზე  კი ახლავე გული მისკდება. წარმოუდგენელია ამ სრულიად გაუმართავი ტროტუარების, სავალი ნაწილების და ხისტი კიბეების პირობებში ეტლით გადაადგილება. აი, სლინგი სულ სხვა საქმეა, ბავშვიც ბედნიერია და  ბავშვის პატრონიც.

საერთოდ, ეს სოციუმის ინტერესები, მოლოდინები, კითხვები, შენიშვნები და  დამოკიდებულებები ერთი ცალკე ამბავია და ეგეც კაიხელა ნერვებს მოითხოვს. მით უმეტეს ჩემგან, რომელსაც ფამილარობა ბოლოს  მიღებს და პირადი სივრცის დარღვევას კრიმინალად განვიხილავ. რაღაცატომ ყველამ, შინაურმაც და გარეულმაც ყველაფერი იცის, მზადაა საკუთარი ცოდნა და გამოცდილება არ დაიშუროს (ამას ჯერ კიდევ სამშობიაროში მივხვდი, როცა ადამიანები თავიანთი გამოცდილების დეტალურად მოყოლის სანაცვლოდ ჩემგანაც იგივეს ითხოვდნენ და ისეთ კითხვებზე ელოდებოდნენ პასუხს, რასთანაც არანაირი საქმე არ ქონდათ წესით.), ყველანაირად შეეცდება თავის თანამოაზრედ, თავისნაირად გაქციოს და მეტიც, მისებური "კარგის" კრიტერიუმებს მოგარგოს. ასე მაგალითად, "კარგი" დედა აუცილებლად ძუძუთი უნდა კვებავდეს ბავშვს, ძუძუს დაუშტერელობისთვის აუცილებლად უნდა ჭამდეს ურიცხვ და უთვალავ სიმსუყეებს და სულ არ ადარდებდეს თუ ამასობაში ფორმას დაკარგავს, კარგი დედა ბავშვიანად უნდა რჩებოდეს ბებიაბაბუებთან დღეებისა და ღამეების განმავლობაში, ყველას აფრქვევდეს თავისი შვილის ამბებსა და  სურათებს, კითხვის გარეშე იჯერებდეს ყველანაირი ჯიშის რეკომენდაციასა და რჩევას, თავში აზრად არ უნდა მოდიოდეს, რა მძიმეა ზოგჯერ უწყვეტი მზრუნველობის რეჟიმში ცხოვრება და რა ლოგიკურია გამოვიფიტვა თვეების განმავლობაში მიმდინარე პროცესებისგან და ა.შ. ამას ძირითადად იმ ადამიანებისგან ისმენ, ვისაც უკვე ყავს ბავში და ოჯახი და "თავისი წილი იწვალა"(იმასაც ვერ ვხვდები, რატომ არის ეს წვალება ასეთი აუცილებელი).

მეგობარ/ნაცნობ/ახლობლები კი მოთმინებით ელოდებიან რომ შენ დაიწყებ წუწუნს იმაზე, რომ მთელი დღე სახლში ზიხარ, პამპერსებისა და სათამაშოების გარემოცვაში, რძის სუნი გიდის და ხშირად გამოუძინებელი თვალები გაქვს, თმა გცვივა და რაღაცნაირად გადაეჩვიე საზოგადოებასთან კომუნიკაციას, მასობრივი თავშეყრის ადგილებში ცოტა დაბნეულად გამოიყურები და მთელი ამ ხნის განმავლობაში კიდევ უფრო შეგიმცირდა იმ ადამიანების რაოდენობა, რომელიც უპირობოდ გსიამოვნებს და ა.შ.

არადა, ღმერთმანი, ეს პერიოდი მთელი თავისი ვნებათაღელვებით, სახლში ჯდომებით, რძის სუნებით, გამოუძინებელი თვალებით და ყოველდღიური წვრილმანი სიახლეებით იმდენად სენსიტიური და კარგია, იმდენად შენი, პირადია და ინდივიდუალურია, რომ სულ არ ჭირდება დამატებითი ეფექტები.თანაც ყველაფერი მაინც ისეა, როგორც უნდა იყოს, გაკითხვა-გამოკითხვების გარეშეც.

მიუხედავად იმისა, რომ მინიმუმამდე მაქვს დაყვანილი საკონტაქტო პირთა რაოდენობა, როგორღაც მაინც ახერხებს ეს საზოგადოებრივი აზრები ჩემ შეწუხებას. არადა, რატოა ასე ძნელი, რომ ადამიანებმა შევიგნოთ, ყველა ადამიანი ინდივიდუალურია და ღირებული მხოლოდ ის გამოცდილებაა, რასაც შენ დააგროვებ. ან იმას რატომ ჭირდება ახსნა, რომ ბავშვს და დედას თავიანთი საკომუნიკაციო ველი აქვთ და თვითონ ბავშვი ყველაზე კარგად გასწავლის როდის რა ჭირდება.

მოკლედ ეგრე. საზოგადოებრივი წნეხების ფარგლებში კინაღამ დამავიწყდა იმის ჩანიშვნა, რისთვისაც შემოვედი:
თითქმის 3 თვის მარიამი გადასარევად არჩევს ერთმანეთისგან ე-სა და ა-ს, რომლებიც ამავდროულად მისი ლექსიკის ძირითადი საყრდენი ერთეულები არიან არიან, განსაკუთრებით ვუყვარვართ მე და მუსიკა (თუმცა იწყებს ოჯახის სხვა წევრებთან გაშინაურებას),  ნელ-ნელა ერკვევა საკუთარი კიდურების ფუნქციებში და ენის სტრუქტურაში, არის კონტაქტური და მხიარული. ამდროინდელი პროგნოზით (რომელსაც შეიძლება სურვილიც დავარქვათ :)  მალე დაიწყებს ლაპარაკს და სიარულს. 

მე კი ყოველ დილას, როცა ნახევრად მძინარე, პირველ დაძახებაზე ვდგები ხოლმე და საწოლიდან მოცინარი არსება მიყურებს, ყოველ საღამოს, როცა თავის სავარძელში მოკალათებული  ჩემთან ერთად ცდილობს მარტივი სიტყვების გამეორებას, პარალელურ რეჟიმში ვლოცულობ ხოლმე, რომ სულ ასეთი ბედნიერები ვიყოთ./ 

"პაკაზუხა" ხალხი

ადრეც ვიცოდი, მაგრამ რამდენიმე დღის წინ კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ ჩვენ "პაკაზუხა" ხალხი ვართ.

ასე, ღამე იყო, ნეტში დავძვრებოდი და ამ ვიდეოს წავაწყდი. 

დიდი არაფერი, ერთი ვინმე გერმანელის აქ გადაღებული ფოტოებია, მერე სულ მარტივად აკინძული და ვიდეოდ ქცეული. რამდენიმე აქვს კიდევ სვანეთზე,თუშეთზე, მცხეთაზე, იმაზე, ამაზე... ხოოდა, ამას რომ ვუყურებდი, უცბად მივხვდი, რომ ჩვენ ძალიან იშვიათად ვიღებთ, ვხედავთ, ვაკვირდებით, ვაფიქსირებთ ესეთ ყოფით რამეებს,იმიტომ რომ ძირითადად რამე საოცრებებზე, კულტურულ ძეგლებზე, შედევრებზე, უკიდურესად მნიშვნელოვან ამბებზე ვართ მიჯაჭვულები.

 არადა, ყოველდღიურობა ხომ ზუსტად ეს ბაზრები, ქუჩები,ვირტინები, ნაგვის ურნები, საზოგადოებრივი ტრანსპორტი, ადამიანებია, ვიდრე სალი კლდეები და ციხის ქონგურები. კი. მაგრამ ჩვენ უმეტესად მაინც იმეებს ვიღებთ, თბილისს ნარიყალადან ან მთაწმინდიდან, მცხეთას ჯვრიდან, ქუჩებს ძველ თბილისში,ზღვას მზის ჩასვლისას, პორტრეტებს "სელებრითების" და ასე.

სხვებს რას ვერჩი, აგერ მე. 

იმის მაგივრად, რომ შიგადაშიგ ვწერო ხოლმე, როგორ მიხარია მზიანი ამინდები და როგორ ვსეირნობ ხოლმე საათობით, როგორ დავდივარ მარტო კინოებში, კონცერტებსა და კაფეებში მაშინ, როცა სხვები თავიანთ საქმეებში არიან ჩაძირულები, მოვყვე, როგორ ვეძებ აგერ უკვე 2 თვეზე მეტია ერთ-ერთი ოთახისთვის სანათს და როგორ ვიპოვე გუშინწინ 2 მეტნაკლებად მოსაწონი, ახლა კიდევ როგორ ვერ გადამიწყვეტია, რომელი უფრო მინდა, ან ის, რა გადასარევი საჭმელების კეთებას ვსწავლობ გზადაგზა და მათი მომზადების მარტივი წესები გაგიზიაროთ, ან გითხრათ, რა კარგია, როცა ბევრწლიანი მუშაობის მერე ბევრი თავისუფალი დრო აღმოგაჩნდება და რა ცუდი, შენ თუ მაინც სამსახური გინდა და ამ ბევრი დროით ტკბობის მაგივრად ახალ სამსახურზე ფიქრში ხარჯავ თითქმის მთელ გამოთავისუფლებულ დროს, ვზივარ და ველოდები როდის მექნება თქვენთვის რამე უფრო მნიშვნელვანი ამბავი მოსაყოლი და არაფერსაც არ ვყვები ხოლმე, იმიტომ რომ ზუსტად ესენია ჩემი ყველაზე მნიშვნელოვანი ამბები და მე სხვა ამბები ვერაფრით ვერ აღმომაჩნდება. ისევ იმ მოსულელო მოსენტიმენტალურო გაურკვევლობებს ხო ვეღარ დავწერ, ბლოგის პორველი პოსტები რო ქვია და შემთხვევით თუ ამომექექა გული მისკდება.

ხოოდა, ეგრე. ამ ყველაფერს ალბათ სულაც არ დავწერდი, წეღან რომ ამ ბლოგის კითხვას არ შევყოლილიყავი.

მე გენიალურ ფოტოებს ვიღებ

მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი გაზაფხულის იდეალურობას ხელს უსამსახუროდ დარჩენა უშლის, რომელსაც სავარაუდოდ ასე მალე ვერ გადავიტან და კიდევ დიდხანს მომიწევს ვლანძღო საშინელი შრომითი კოდექსი, აუტანელი უფროსები, უწესო გადაწყვეტილებები, პროტექციები, რეკომენდაციები და სამსახურებრივი ჩახლართული ამბები, ეს ქარიც ისევე დაქრის, როგორც ზამთარში დაქროდა და მე ჯერ კიდევ ვერ გამოვალაგე ჩემი ფერაფერადი კაბები და ვერ მოვაწყვე ხანგრძლივი სეირნობები, როგორც ამას ოფისში გამოკეტილობის და ათასი საქმის დროს ვგეგმავდი,  მაინც ვფიქრობ, რომ ყველაფერი იმაზე კარგად არის, ვიდრე რომელიმე გაზაფხულზე.

რაც მთავარია, მე სრულიად გენიალური ვარ, გენიალურ ფოტოებს ვიღებ და ამას ბოლო დღეებში უფრო და უფრო ხშირად ვიმეორებ. 

ძლივს დრო გამომიჩნდა ყველა იმ საქმისთვის, რისთვისაც დრო არასოდეს მყოფნიდა. 

და ვინაიდან ბევრი დრო და სულ სხვადასხვანაირი ჩაიები მაქვს, შეგიძლიათ მესტუმროთ კიდეც. 

ზამთრისპირის ამბები ბედნიერი გაზაფხულისთვის

ყოველ დღე უფრო და უფრო საგრძნობია გაზაფხულის სუნი.

ზამთრის მიწურულს, 2000-მდე სხვადასხვა თემაზე შემიძლია ვილაპარაკო, რაც მაწუხებს ხოლმე და რაც ჩემთვის მნიშვნელოვანია, რაზეც ვფიქრობ, ყველას თავის პოზიცია უნდა ქონდეს და რაზე ლაპარაკსაც რაღცატომ მგონია,  აზრი არ აქვს  ხოლმე. ამიტომაც  ვჩუმდები, ფანჯარას ვაღებ და გაზაფხულის სუნით ვტკბები.

არადა, ეს გაზაფხულიც ალბათ ჩვეულებრივი გაზაფხული იქნება, როცა შუშის შენობებისთვის და არა მხოლოდ ამისთვის, ხეებს გაჩეხავენ, როცა ბლოგერები კარდაკარ ჩამოივლიან მინისტრების კარებზე და კმაყოფილები და ბედნიერები იფიქრებენ, რომ სოციალური მედიის წარმომადგენელბი როგორც იქნა დააფასეს და ეჭვს აღარ შეიტანენ საკუთარ მნიშვნელოვნებაში, როცა გადაუღებელი წვიმებისას მე სადმე მშვიდ და ოდნავ ბნელ კაფეში მეგობრებს მოვუყვები, რა საშინელი ურთიერთობებია ნორმად მიღებული დამსაქმებელსა და დასაქმებულს შორის და რა მძიმეა, როცა შენი ცხოვრებიდან ცოტა ხნით უნდა გააქრო ლაზერული ეპილაცია.ისინიც თავიანთ პრობლემატურ თემებს ამოალაგებენ და ასე. ხო, ადმიანები ძირითადად იმაზე ლაპარაკობენ და წერენ, რაც აწუხებთ. კარგ ამბებს იშვიათად იმეტებენ. ყოველ შემთხვევაში მე ეგრე გამომდის და ზოგს შეიძლება წარმოდგენაც არ ქონდეს, რა ბედნიერი ვარ.

ამასობაში რამდენიმე გემრიელი საჭმლის გაკეთებას ვისწავლი და საღამოობით სიამოვნებით გავწელავ  ვახშმებს, შაბათ-კვირას საუზმეებს და აუცილებლად  შევეცდები ნაკლებად ვიფიქრო იმაზე, რომ ადამიანებს ერთმანეთთან ძირითადად გამომყენებლური ურთიერთობები გვაკავშირებს,  დედამიწას კიდეც ან ეკოლოგიური კატასტროფები მოუღებს ბოლოს, ან გულგრილობა.

მოკლედ, სულ სამი რამის თქმა მინდოდა და არა ამ ყველაფრის, რაც აქამდე ვწერე.

პირველი: 
არტ-ტაბულას ახალ ნომერში, რომელიც უკვე რამდენიმე კვირაა გამოვიდა, ჩემი ინტერვიუა სერგი გვარჯალაძესთან. სერგი ერთ-ერთი  გადასარევი ადამიანია, ვისაც ოდესმე შევხვედრივარ.

მეორე: 

ჩემს მაგივრად ჩემი და ცდილობს ჩემი ოცნების ასრულებას და "ბუწიკი" გახსნა. მართალია ჯერ მხოლოდ ონლაინ და ჯერ არც ისე ბევრი მყიდველები გვყავს, როგორც მოვედით, მარა მართლა ლამაზ რამეებს ყიდის ამ თავის "ბუწიკში".

 შეგიძლიათ შეიაროთ, თვალი გაახაროთ, რამე ლამაზი იყიდოთ აგერ საგაზაფხულოდ. 

მესამე: 

ბედნიერი გაზაფხული თქვენ, ბედნიერი გაზაფხული მე. 

მე რომ კეთილგონიერი ადამიანი ვყოფილიყავი

ერთ მშვენიერ დღესაც ავდგები და ვიტყვი, რომ ვერ ვიტან ამ დასვენების დღეებს, იმიტომ კი არა, რომ დასვენება აღარ მიყვარს, იმიტომ რომ ისინი იმედგაცრუების მეტს არაფერს აკეთებენ.

რომ იცი, რომ როდესღაცა კვირის ბოლოს დასვენების დღე გაქვს, ყველა სასიამოვნო და არასასიამოვნო საქმეებს ამ დღისთვის ინახავ, ეს საწყალი დღე კიდე ისევე 24 საათიანია როგროც ყველა დანარჩენი, ამიტომაც სულაც არ არის გასაკვირი, ყველა ხრინგალს  რომ ვერ იტევს და სრულიად უდრტვინველად, რას მელოდებოდი, რო მელოდებოდი, შენ თუ კეთილგონიერი ადამიანი ხარ - სახით გიცრუებს იმედებს.

ხოოდა, ასე:  ვერ ვიტან დასვენების დღეებს. ცაიტნოტში რომ რაიმე სასიამოვნოს გამოგლეჯ ხელიდან რომელიმე დაკავებულ და გაძეძგილ დღეს აშკარად ის უფრო სასიამოვნოდ მახსენდება, ახლა, ამ დასვენების დღეს, სრულიად იმედგაცრუებულს დასვენების დღეების არსებობით.

და საერთოდ, ბოლო 2 თვეა მხოლოდ იმიტომ არ დამიწერია, რომ დღითი დღე უფრო და უფრო ხვდები, როგორ მეშინია  სიტყვების, ნათქვამისაც  და მით უმეტეს დაწერილისაც.
ისინი აუტანელი სისწრაფით სრულდებიან, ბუმერანგებივით უკან ბრუნდებიან, ვარაუდების გამოთქმის საშუალებასაც კი არ მაცლიან  და  ბოლოს მთელ პასუხისმგებლობას მე მჩრიან ხელში.

სულაც არ არის სასიამოვნო ამბავი.
ისედაც 28000 ფობია მაქვს და როგორც ბოლო პერიოდში ვხვდები, უბრალოდ, არ გამომდის მშვიდად ვიყო ბედნიერი.

პ.ს. ბედნიერი დასვენების დღეები და მშვიდი ბედნიერებები თქვენ, ვისაც ჯერ კიდევ მყარი ნერვული სისტემა გაქვთ.

კარგი გოგოა დუდა

უკვე ისეთი ამინდებია, ქუჩის იმ მხარეს რომ  დადიხარ, რომელ მხარესაც მზე ანათებს.

ანუ აგრილდა.

მე ყოველ დილას 10-ს რომ 10 წუთი აკლია სახლიდან გავდივარ და პლეხანოვის მარცხენა ტროტუარს მივუყვები. მაგ დროს მზე მარცხენა მხარეს ათბობს.

3-დან ოთხამდე იგივე პატივცემული მზე სამზარეულოს ფანჯარას ადგება. მე  მაგ დროს ვსვამ ხოლმე ყავას.

სახეს მზეს ვუშვერ, ვიხსენებ ბათუმში გატარებულ ერთადერთ დილას ამ ზაფხულიდან, როცა ძალიან მეზარებოდა ზღვაზე გასვლა და მეგობრის მეგობრის აივანზე ვეფიცხებოდი მზეს.

 ამასობაში სახე მეწვება, ფინჯანში ყავა თავდება და მე ვერც ვასწრებ იმაზე ჯავრის წამოწყებას, რა ცოტა მზე შევაგროვე ამ ზაფხულში, სამუშაო მაგიდას ვუბრუნდები.

საღამოს აზრი არ აქვს პლეხანოვის რომელ მხარეს ივლი, მზე უკვე ჩასულია. 

ხოოდა, როცა ეგრე ცხოვრობ, როცა კვირა დღეა, შენ ისე ტკბილად გძინავს, თითქოს შენ მაგივრად სხვა გრძნობდეს ყოველდღე შემოდგომის სუსხს და კაპიტალიზმის მოკრძალებულ ხიბლს, სხვა აფიქსირებდეს, რომ გაზრდასთან ერთად ყველაფერი საშინლად რთულდება, ათას რამეზე გიწევს ზრუნვა და ამით თითქმის არაფერი არ იცვლება, თითქოს შენ არ იყავი ის, ვინც რამდენიმე დღის წინ გადაწყვიტა, რომ სამყაროში შენზე თითქმის არაფერი არ არის დამოკიდებული და შენ ჩვეულებრივი ნამცეცი ხარ შენი ვითომ მნიშვნელოვანი არსებობით, ადამიანები კი ყველაფერს აკეთებენ იმისთვის, რომ ამ საკუთარი თავის მნიშვნელობის შეგრძნება არ დაკარგონ.

კვირა დილაა და  მსგავს ამბებზე  არ ფიქრობ,  გძინავს და სიზმარში წინა კვირის ფრაგმენტები გესიზმრება ინტერპრეტირებულად და რა გასაკვირია, რომ  არ იცი, რომ ეს კვირა განსაკუთრებული კვირაა.

კვირა განსაკუთრებული მხოლოდ იმიტომ იყო, რომ პირველად ავდექი და სახლიდან გავედი რომელიმე მეგობრის გამო კი არა, მეგობრის შვილის გამო. ხოოდა, მივხვდი, რომ მთელ იმ ჯანდაბებთან ერთად, რაც გაზრდასთან ერთად მოდის, კარგი რამეებიც არსებობს. 

და ისეთი თბილი და მაგარი შეგრძნება იყო, რომ მთელი ჩემი უმზეო შემოდგომის ჯავრი და კაპიტალიზმის მოკრძალებული ხიბლის დამღა  ჩამომაშორა.ვიჯექი ბედნიერი და ვფიქრობდი, რა კარგი გოგოა დუდა.

უბრალოდ, მერე ისევ ორშაბათია ხოლმე, ცივი ამინდით და ზრდასრულების საზრუნავებით. მე ყოველი კვირის დასაწყისში ვდებ პატიოსან სიტყვას, რომ იმ კვირაში კარგად მოვიქცევი, ავ განწყობებს გავუმკლავდები, კეთილგონიერი და თავაზიანი ვიქნები და ა.შ. შუა კვირამდე ვძლებ ხოლმე, მერე ვეღარ.

ჯერ კვირის დასაწყისია და ყოჩაღად ვარ. უბრალოდ, ამ ოქტომბერს აებნა თავგზა და თავი დეკემბერი გონია. მე კიდე სულაც არ მინდა ცივი შემოდგომა, ტკბილი შემოდგომა მინდა. ჯერ კვირის დასაწყისია და ყოჩაღი გოგო ვარ.

ვაკანტური ადგილები, ასეთი ცხოვრებები და სხვა ბედნიერებები

მთელი კვირა  ჩემ სამსახურში ვიღაცეები დადიოდნენ გასაუბრებაზე.

ასე მოდიან, ფიქრობენ, რომ რაღაც კონკრეტული თანამდებობა მაინცდამაინც მაგათთვის არის შექმნილი, ზოგს შეიძლება არც აქვს იმედი, მაგრამ მაინც მოდის, იმიტომ რომ დაურეკეს და იფიქრა, იქნებ რამე იყოს, იქნებ ტყუილად ვარ ნიჰილისტიო.
 ზოგი ალბათ არც არაფერს არ ფიქრობს, უბრალოდ, უსაქმურობა და უფულობა მოწყინდა და სამსახურის ძებნა დაიწყო.

ისე მოდიან, სათითაოდ, მერე  ჯგუფ–ჯგუფად ერთიანდებიან  და სანამ ვინმე გაესაუბრება, დერეფანში კონკურენტებთან იწყებენ კომუნიკაციას. თან ისეთ კომუნიკაციას, აბა ვნახო, ეს ვინ არის, რა გამოცდილება აქვს, რა მოსაზრებები ამ ვაკანსიაზე, რა იცის, სად უსწავლია. მოკლედ, ადამიანური ამბებია.

მე კიდე მთელი კვირაა ყველა ჩემი ძველი სამსახური და იქ მოსახვედრად გავლილი გასაუბრებები გამახსენდა.
აქვე გეტყვით, რომ მე კატეგორიული ტონით არ ვეთანხმები იმ აზრს, რომ სამსახურის დასაწყებად ნაცნობ/ახლობელია საჭირო და არც იმას, რომ რაც არ უნდა ჭკვიანი იყო, ამ ქვეყანაში არაფერს აზრი არ აქვს.
მეტიც, კატასტროფულად ვერ ვიტან, როცა იმას მიმტკიცებენ, რასაც წლებია საკუთარი სამსახურებით ვაბათილებ. დავდივარ ხოლმე გასაუბრებებზე, მჯერა რომ ეს ის არის, რაც მე მინდა და მერე ხარ ვიწყებ მუშაობას, ხან ძველ ადგილზე ვრჩები. ასე, ახლობლების და ამერიკული ოცნებების გარეშე აგერ უკვე რამდენი ხანია.

ხოოდა, მთელი კვირაა მახსენდება, როგორ ვიჯექი 17 წლის მე ზაფხულის არდადეგების მიწურულს სახლში მარტო, როგორ ვნახე რაღაც გაზეთში ვაკანსიების ვრცელი ჩამონათვალი და იმ ჩამონათვალში ერთადერთი დასახელება, რომელიც ჰუმანიტარებისთვის იყო განკუთვნილი. მეორე კურსზე გადავდიოდი და ვიფიქრე, სწავლის დაწყებამდე ვცდი, სახლიდან გარეთ გასვლის მიზეზი მაინც მექნებათქო. დიდხანს დავიდიოდი გასაუბრებებზე, მერე სტაჟიორი ვიყავი, მერე ფრილანსერი, ამასობაში სამი წელი გავიდა და მე  გერმანიაში წავედი.

მერე მახსოვს როგორ ვიყავი 20 წლის მე სრულიად მარტო შემოდგომის ბოლოს ცენტრალურ გერმანიაში, როგორ მეგონა, რომ ყველა უნდა მომსალმებოდა და ეთქვა: რა კარგია, რა გადასარევია, შენ რომ ჩამოხვედი, შენ ხო აქ ჩამოსვლა მეორე კლასიდან გინდოდა და მოსაწყენ გერმანული გრამატიკის სავარჯიშოებსაც გულმოდგინედ ავსებდი. აი, ეგრეა, რასაც მოინდომებ, გექნება. ახლა აქ ხარ და დატკბი აქაურობითო. მაგრამ სულ ტყუილად მეგონა. იმ ცივ გვიან შემოდგომას  1 თვეში 3 სამსახური გამოვიცალე და არავის არ უთქვამს, რა კარგია, აქ რომ ხარო. მე სულ მარტო ვიყავი, 20 წლის და ქვეყნის მოსახლეობა 80 მილიონზე ბევრად მეტს ითვლიდა უკვე იმ დროისთვის. სრულიად არამხიარული ამბავი იყო, უბრალოდ, ბევრი ვიმოგზაურე იმ წელს.

მახსოვს გერმანიიდან ჩამოსულს როგორ მინდოდა დასვენება, მერე როგორ წავედი ზა ინწერესა გასაუბრებაზე და დავიწყე ერთ–ერთ წყეულ ტელევიზიაში მუშაობა, სადაც თავიდან მეგონა რომ ტაქსის გარდა არაფერი მიდიოდა და საღამოობით შემოგარენში ტურები კიოდნენ. გულისხმიერი ოპერატორი მყავდა და ზოგჯერ გადაღებების მერე ალკოჰოლს მთავაზობდა რელაქსაციისთვის.
იქიდან მალე წამოვედი, საკმარისად სკანდალური ხმა არ მქონდა. გამოვიდა, არ ვივარგე ჯოჯოხეთისთვის.

მერე კიდე ვიყავი გასაუბრებაზე, მერე კიდევ, მერე კიდევ. ბათუმში არ ამიყვანეს, თბილისში ამიყვანეს, ძველ სამსახურში ვერ დავბრუნდი, სრულიად ახალი ვიპოვე და ასე. შიგადაშიგ კერძო პროექტები ჩნდებოდნენ, სამსახურებზე უფრო საინტერესოები და რამდენიმე დღით სხვა რამეზე გადადიოდა კონცენტრაცია.

ხოოდა, რაღაც სევდიანი სურათია რომ უყურებ ადამიანებს, რომლებსაც შენზე მეტი ან ნაკლები გამოცდილება აქვთ, შენზე მეტი ან ნაკლები უნახავთ, შენზე იმედიანები ან უიმედოები არიან, შენზე თავდაჯერებულები და მიზანთროპები ან სულაც პირიქით და ფიქრობ, რომ ის, რაც ამ წუთას მათთვის მნიშვნელოვანია, რაზეც იმედებს ამყარებენ, რის გამოც ვიღაცა თავისსავე მდგომარეობაში მყოფს სახელდახელო დიალოგში ითრევენ, მნიშვნელოვანი მხოლოდ რამდენიმე დღეა.
გზადაგზა რუტინა ხდება, შენ სისტემის ნაწილი ხარ და თან ისეთი, რომ შენი ქარიზმების ქრობას და უძილო სახეს პროტესტის გარეშე იღებ.

ეგეთია ცხოვრება ჩემო დერეფანში გადაყრილო უცნობებო, თავგამოდებით მომუშავე და შედარებით უსაქმურო მეგობრებო, ყველა ჩემო გადასარევო ადამიანო, რომლებიც ფიქრობთ, რომ სამსახურები ბედნიერებებს მოგიტანთ და იმათაც, რომლებსაც უკვე წლებია ვაკანსიებისთის თვალი არც კი შეგივლიათ, შემთხვევითო გამვლელებო, ერთ დროს რომ მივიჩქარით დილაობით  ოფისებისკენ და საღამოობით სხვადასხვა დროს სხვადასხვა სახეებით რომ მივდივართ სხვადასხვა ადგილებისკენ.



მე კიდე მჯერა, რომ არსებობს სხვა ბედნიერებიც.

და ისიც კარგად ვიცი, რა მაგარია, როცა შენ რაღაცას აკეთებ, როცა შენ ხარ ის, ვიზეც არჩევანს აკეთებენ, როცა შენში ძალას გრძნობ და იცი, რომ რაღაც შეგიძლია და  იცი, რომ სხვა ბედნიერებების არსებობის შემთხვევაში, მათთან მისასვლელად ზოგს დიდი და ზოგს მოკლე გზის გავლა ჭირდება.

p.s. ტექსტში ჩართული სიმღერა, შეიძლება რომ გეგონოს, ტექსტთან არაფერ შუაშიაო, შუაშიაო. აი, მაგ კაცმა იცოდა სხვა  ბედნიერებების ამბები და ეგ ჩანაწერი მგონი ერთ-ერთი ყველაზე კარგი ლაივის ჩანაწერია/

მთის სულების და ჩვეულებრივი გოგოების წინასაშემოდგომო ამბები

"ამ მთებში ერთი სული ცხოვრობს, ბაბუა მიყვებოდა მის შესახებ, რაც თავისი ბაბუასგან ქონდა გაგონილი. 

სულს ახალგაზრდა ქალიშვილის სახე აქვს. გრძელი შავი თმა კოჭებამდე სწვდება. ძალიან შავი და წვრილი თვალები აქვს. არასოდეს იღიმება. 

ამბობენ, თუ გაიცინა, მის მომაჯადოებელ სილამაზეს მთებიც კი ვერ ვერ გაუძლებენ, ჩამოიშლებიანო. ტანზე ხვიარა მცენარეების კაბა აცვია, ზამთარ-ზაფხულ ყვავილები უფარავს სხეულს. როცა დადის, სურნელოვაბი ნიავი ყვავილების ჭრელ ფურცლებს აფრიალებს. ლეოპარდზე ამხედრებული დასეირნობს ტყეში. ყველგან გარეული ცხოველების გუნდი დაყვება. 

თურმე ერთ დღეს სული მდინარეში ბანაობდა. უცებ შენიშნა, რომ ახალგაზრდა კაცი უთვალთვალებდა. სულმა ლეოპარდს უბრძანა, უცნობი მასთან მიეყვანა. მხეცი კაცს ეცა და ქალბატონს მიგვარა. საბრალოს შიშისა და გაოცებისგან გული წაუვიდა. 

სულს დანახვისთანავე შეუყვარდა თავისი ტყვე. თითები დაისველა და ფრთხილად მოწმინდა ლამაზი სახე.

კაცი გონს მოვიდა. უამბო, რომ ტყეში გზა აებნა, შინ კი ავადმყოფი დედა ელოდებოდა. ვაჟი სულს დაჰპირდა, როგორც კი დედა გამოკეთდება, შენთან დავბრუნდები და ერთად ვიცხოვროთო. 

შეთანხმდნენ, ერთი თვის შემდეგ მთვარის დღესასწაულზე  მთის წვერზე შეხვედროდნენ ერთმანეთს. სულმა ვაჟი გაუშვა და თან ვეფხვი გააყოლა ტყეში გზის გასაგნებად. 

დადგა მთვარის დღესასწაულის დღეც. სავსე მთვარემ ღამე დღესავით გაანათა. სულმა თმაში ულამაზესი ყვავილები ჩაიბნია. მოკაზმვას რომ მორჩა, ველური კატებით გარშემორტმულმა მთის წვერზე საქმროს დაუწყო ლოდინი.

 მზე ამოვიდა, გადაიხარა, ჩავიდა...კაცი კი არ ჩანდა. "რატომ არ მოვიდა? ნუთუ სხვა ქალთან დარჩა?" ფიქრები არ ასვენებდა ქალს. სევდამ მოიცვა. მაშინვე ჭექა-ქუხილი გაისმა, ელვამ ღრუბლები გააპო, ქარიშხალმა ხეები ფესვებიანად დაგლიჯა, ველური 

ცხოველები სულის ირგვლივ გაიშოტნენ და ყმუილი მორთეს. 

ახალგაზრდა კაცი სულთან არასოდეს დაბრუნებულა. იმ დღის შემდეგ, როცა ცუდი ამინდია,როცა ქარი ზმუის და ზღვა ბობოქრობს, ამბობენ, რომ მიტოვებული სული საკუთარ ბედს დასტირის. ხოლო როცა კარგი ამინდია და მზე ანათებს, ამბობენ, სულს ისევ მიეცა იმედი და კვლავ სატრფოსთან შესახვედრად ემზადებაო..." 

უკვე ისე აგრილდა, მშვიდად შემიძლია ჩექმებით და კაშნეებით სიარული, საღამოობით ჩაის დაყენება და შაბათ-კვირას სახლში ჩაბუდებულს ისეთი კრაწუნა წიგნების კითხვა, როგორიც მაგალითად "ციური მშვიდობის კარიბჭეა", ანუ იმ წიგნის, საიდანაც არის  ზემოთმოყვანილი ნაგლეჯი.

წიგნი დიდი არაფერი, უბრალოდ, ამ ნაგლეჯმა მთელი ის ამბები  გამახსენა, ბაბუა რომ მიყვებოდა ხოლმე და იმანაც იმიტომ იცოდა, რომ თავისმა ბაბუამ მოუყვა თავის დროზე და აგერ უკვე რამდენი ხანია, მსგავსი აღარაფერი მსმენია, 

არც დავინტერესებულვარ, არც მიკითხავს და ასე.

სამაგიეროდ, სრულიად მომავალზე ორიენტირებულ პროფესიას დავეუფლე, ახალი ტექნოლოგიები, არატრადიციული მედია, საზოგადოებასთან ვურთიერთობ და ასე. წარმატებული გოგო ვარ, უკვე იმდენი ხანია ხან სად და ხან სად ვმუშაობ, კაცმა არ იცის. აგერ ბოლო რამდენითაცა წელია, არ დამისვენია და ამ ზაფხულსაც მხოლოდ რამდენიმე დღით გავყავი ცხვირი ქალაქიდან, მაგრამ, მერე რა.  კარგი ამბებიც თავზესაყრელია.  

ზაფხულის მიწურულს, ზუსად ისე, როგორც ჩემ თავს კაი ხნის წინ შევპირდი, ახალი სამსახური ვიშოვე, სადაც ამ ჩემ კაი ხნის წინ დაუფლებულ ახალ პროფესიას ვიყენებ,  ბევრი საქმის გამო თავს სრულიად რეალიზებულად ვგრძნობ და დროც ისე მალე გადის, თვალის დახამხამებას ვერ ვასწრებ. საოცნებო ამბავია. 

მაგრამ არასამუშაო საათებში, ჩაიებიან საღამოობით და გრილ უქმეებზე, მაინც ისე  

ვტირი, მთის სული რომ ვიყო, ჭექა ქუხილი  დაიწყებოდა.

მაგრამ ვინ მე და ვინ მთის სული. ამიტომაც არ წვიმს გრილ უქმეებზე და ჩაიებიან საღამოობით და ამიტომაც ყველას გონია, რომ დედამიწის ზურგზე ყველაფერი გადასარევად არის. 

ბედნიერი შემოდგომა ჩვენ ყველას

საზაფხულო თამაშები 2

არ ვიცი როგორ არის თქვენთვის ეგ ამბავი, მაგრამ მე ვგიჟდები ადამიანებზე და ჩემ ცხვირწინ დატრიალებულ ამბებზე. ზოგჯერ ისე დაჟინებით ვუყურებ ხოლმე ადამიანებს, თითქმის უხერხულია.

მაგრამ ეგ არაფერი, სამაგიეროდ, მე შემიძლია ვიცოდე ისეთი ამბები, რასაც სხვა სულაც ვერ შეამჩნევდა. მე შემიძლია საკუთარი ინტერპრეტაციები ჩავრთო საქმეში და ამბები უფრო საინტერესო გავხადო და მე შემიძლია არ მოვიწყინო მაშინაც კი, როცა დიდი არაფერი ხდება. მთავარია, რამდენიმე ადამიანი შეინიშნებოდეს სადმე ახლომახლო.

 ეს ფოტოებიც არტ-გენზე გადავიღე, სანამ დიდი კონცერტები და ბედნიერებები დაიწყებოდა და მერე, სახლში რომ ვათვალიერებდი, გამახსენდა რომ მსგავსი ამბები შარშანაც გადავიღე.
როგორც ჩანს, საინტერესო ხალხია ეს პატარა ბიჭები, ზაფხულობით თვალშისაცემები რომ ხდებიან, მერე უცბად რომ იზრდებიან და სულ სხვა თამაშებს იწყებენ.

არტ-გენი  დამთავრდა, ეს კი ამ ზაფხულის  ბოლო არტ-გენული ამბავია. დარჩენილი ზაფხულის სრულიად ბედნიერად გატარებას გისურვებთ.

ახ ტურფავ, ტურფავ...

თავისუფალ დროს ყველა სხვადასხვანაირად იყენებს.
არტ-გენის ერთ-ერთი პლიუსი ჩემი აზრით ზუსტად ეგ არის,
კულტურული მემკვიდრეობების დაცვის და
ტრადიციების დარაჯობის და ფოლკლორის წახალისების და
 სხვა ეგეთი გრანდიოზული მისიების გარდა,
 რომ ზაფხულში, რამდენიმე დღე შეგიძლია არ იფიქრო,
 სად წახვიდე. ადგები და ახვალ ეთნოგრაფიულში.
ხალხი არის, სიგრილეც არის, მუსიკაც არის,
ფერად-ფერადი აქსესუარები და ჰამაკებიც არის,
 და მწვადი და მსგავსიგემრიელობებიც მოიპოვება.
 მშვენიერი ამბავია. კვირამდე ეჯრ კიდევ გაქვთ დრო.

ასეთი ლამაზი გოგონების ნახვა არტ-გეზე წარმოუდგნელი არაა,
 მაგრამ არც ყოველი ნაბიჯის გადადგმაზე შეგხდებიან.
მე კიდევ ისე მიყვარს, დიდები და პატარები
ერთად რომ აკეთებენ  რაიმე ერთსა და იმავე საქმეს.
კავშირების გასამყარებელი იდეალური საშუალებაა.

ასეთი გოგონების ნახვა, სხვადასხვა ფერის ყვავილებიან კაბებში
და სხვადასხვა კუთხის წრმომადგენელთა საცეკვაო ნომრების
შესრულება არტ-გენზე ძველი ამბავია.
უბრალოდ, ზოგი უფრო ლამაზია, ზოგი უფრო არგად ცეკვავს,
 ზოგი პირველად გამოდის, ზოგი მერღცამდენედ და კარგია,
 გამოდის, რომ უწყვეტი ციკლი არსებობს,
 ყვავილებიან კაბიანი მოცეკვავე გოგონების.

აი, ასეთი გოგოები კი მართლა იშვიათია. იმდენჯერ დავწერე,
ეს ქალი ძალიან., ძალიან მიყვარს თქო, აღარ განვმეორდები.
 მითუმეტეს, სიყვარულებს სულაც არ უნდა არგუმენტები და ფაქტები.
გიყვარს და ვსო.

უბრალოდ, ძალიან გენიალური და როცა ყოველთვის,
როცა ვუყურებ, რეებს აკეთებს სცენაზე, როგორ იღებს პუბლიკას,
 როგორ ელაპარაკება პუბლიკას, სულ ვფიქრობ ხოლმე,
რომ ნამდვილად ბედნიერი ქალია.

და საერთოდაც, ინდივიდუალიზმი, გულწრფელობა
და მსგავსი ამბები კარგი რამეა.



ამდენი ხალხი არტ-ტენის არცერთ კონცერტზე არ მინახავს.



ეს კიდე სულ სხვა ლაივის ჩანაწერია, მაგრამ კარგია. ამიტომაც იყოს. მაინც  გადარეული სიარულების დრო მაქვს და თემასთანაც ახლოს იქნება.