მე გენიალურ ფოტოებს ვიღებ

მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი გაზაფხულის იდეალურობას ხელს უსამსახუროდ დარჩენა უშლის, რომელსაც სავარაუდოდ ასე მალე ვერ გადავიტან და კიდევ დიდხანს მომიწევს ვლანძღო საშინელი შრომითი კოდექსი, აუტანელი უფროსები, უწესო გადაწყვეტილებები, პროტექციები, რეკომენდაციები და სამსახურებრივი ჩახლართული ამბები, ეს ქარიც ისევე დაქრის, როგორც ზამთარში დაქროდა და მე ჯერ კიდევ ვერ გამოვალაგე ჩემი ფერაფერადი კაბები და ვერ მოვაწყვე ხანგრძლივი სეირნობები, როგორც ამას ოფისში გამოკეტილობის და ათასი საქმის დროს ვგეგმავდი,  მაინც ვფიქრობ, რომ ყველაფერი იმაზე კარგად არის, ვიდრე რომელიმე გაზაფხულზე.

რაც მთავარია, მე სრულიად გენიალური ვარ, გენიალურ ფოტოებს ვიღებ და ამას ბოლო დღეებში უფრო და უფრო ხშირად ვიმეორებ. 

ძლივს დრო გამომიჩნდა ყველა იმ საქმისთვის, რისთვისაც დრო არასოდეს მყოფნიდა. 

და ვინაიდან ბევრი დრო და სულ სხვადასხვანაირი ჩაიები მაქვს, შეგიძლიათ მესტუმროთ კიდეც. 

მე რომ კეთილგონიერი ადამიანი ვყოფილიყავი

ერთ მშვენიერ დღესაც ავდგები და ვიტყვი, რომ ვერ ვიტან ამ დასვენების დღეებს, იმიტომ კი არა, რომ დასვენება აღარ მიყვარს, იმიტომ რომ ისინი იმედგაცრუების მეტს არაფერს აკეთებენ.

რომ იცი, რომ როდესღაცა კვირის ბოლოს დასვენების დღე გაქვს, ყველა სასიამოვნო და არასასიამოვნო საქმეებს ამ დღისთვის ინახავ, ეს საწყალი დღე კიდე ისევე 24 საათიანია როგროც ყველა დანარჩენი, ამიტომაც სულაც არ არის გასაკვირი, ყველა ხრინგალს  რომ ვერ იტევს და სრულიად უდრტვინველად, რას მელოდებოდი, რო მელოდებოდი, შენ თუ კეთილგონიერი ადამიანი ხარ - სახით გიცრუებს იმედებს.

ხოოდა, ასე:  ვერ ვიტან დასვენების დღეებს. ცაიტნოტში რომ რაიმე სასიამოვნოს გამოგლეჯ ხელიდან რომელიმე დაკავებულ და გაძეძგილ დღეს აშკარად ის უფრო სასიამოვნოდ მახსენდება, ახლა, ამ დასვენების დღეს, სრულიად იმედგაცრუებულს დასვენების დღეების არსებობით.

და საერთოდ, ბოლო 2 თვეა მხოლოდ იმიტომ არ დამიწერია, რომ დღითი დღე უფრო და უფრო ხვდები, როგორ მეშინია  სიტყვების, ნათქვამისაც  და მით უმეტეს დაწერილისაც.
ისინი აუტანელი სისწრაფით სრულდებიან, ბუმერანგებივით უკან ბრუნდებიან, ვარაუდების გამოთქმის საშუალებასაც კი არ მაცლიან  და  ბოლოს მთელ პასუხისმგებლობას მე მჩრიან ხელში.

სულაც არ არის სასიამოვნო ამბავი.
ისედაც 28000 ფობია მაქვს და როგორც ბოლო პერიოდში ვხვდები, უბრალოდ, არ გამომდის მშვიდად ვიყო ბედნიერი.

პ.ს. ბედნიერი დასვენების დღეები და მშვიდი ბედნიერებები თქვენ, ვისაც ჯერ კიდევ მყარი ნერვული სისტემა გაქვთ.

Sind meistens gar nicht wahr

ეს კაცი, ჯონად წოდებული, ბედნიერი დასვენების დღეების იდეალური ილუსტრატორი იქნებოდა.
მე კი, რომელიც ხვალამდე არაფრის დაწერას არ ვაპირებდი, ხვალ კი ვფიქრობდი, მეთქვა რა კარგია, რომ შარშან ამ დროს ჩამოწერილი სურვილებიდან ყველაზე მნიშვნელოვანი შემისრულდა, რის გამოც აგერ უკვე რამდენი თვეა ბედნიერად გამოვიყურებითქო, მაგრამ ვერ აღმოვჩნდი ეგეთი გადასარევი და ვერ გაგწირეთ მხოლოდ პოზიტივების მიმღებებად.
ხვალ წესით "დღესასწაულია" და ადამაინები დღესასწაულებზე ცდილობენ მხოლოდ კარგ რამეებზე აქცენტირდნენ, მე კიდე არ მიყვარს დღესასწაულები და მეშინია განსაკუთრებული დღეების, მე ჩვეულებრივი, ყოველდღიური ნეტარებები მიყვარს, ჩვეულებრივად ქცეული.
მაგრამ ვინაიდან ყოველთვის არ მოდიან ჩვენთან კეთილი ელფები და იმით არ გვასაჩუქრებენ, რაც ძალიან, ძალიან გვინდა, მე სრულიად ლოგიკური   წინასადღესასწაულო კრიზისი მაქვს, რომელსაც არანაირი ხვალ, ზეგ და შემდეგი დღეები არ უშველის, მანამ, სანამ ჩემი ცხოვრება ცოტა უფრო სიმპატიური არ მომეჩვენება.

 ბედნიერი შაბათი კვირა, ნამდვილი დღესასწაულები და სიმპატიური ცხოვრებები თქვენ :)

კარგი გოგოა დუდა

უკვე ისეთი ამინდებია, ქუჩის იმ მხარეს რომ  დადიხარ, რომელ მხარესაც მზე ანათებს.

ანუ აგრილდა.

მე ყოველ დილას 10-ს რომ 10 წუთი აკლია სახლიდან გავდივარ და პლეხანოვის მარცხენა ტროტუარს მივუყვები. მაგ დროს მზე მარცხენა მხარეს ათბობს.

3-დან ოთხამდე იგივე პატივცემული მზე სამზარეულოს ფანჯარას ადგება. მე  მაგ დროს ვსვამ ხოლმე ყავას.

სახეს მზეს ვუშვერ, ვიხსენებ ბათუმში გატარებულ ერთადერთ დილას ამ ზაფხულიდან, როცა ძალიან მეზარებოდა ზღვაზე გასვლა და მეგობრის მეგობრის აივანზე ვეფიცხებოდი მზეს.

 ამასობაში სახე მეწვება, ფინჯანში ყავა თავდება და მე ვერც ვასწრებ იმაზე ჯავრის წამოწყებას, რა ცოტა მზე შევაგროვე ამ ზაფხულში, სამუშაო მაგიდას ვუბრუნდები.

საღამოს აზრი არ აქვს პლეხანოვის რომელ მხარეს ივლი, მზე უკვე ჩასულია. 

ხოოდა, როცა ეგრე ცხოვრობ, როცა კვირა დღეა, შენ ისე ტკბილად გძინავს, თითქოს შენ მაგივრად სხვა გრძნობდეს ყოველდღე შემოდგომის სუსხს და კაპიტალიზმის მოკრძალებულ ხიბლს, სხვა აფიქსირებდეს, რომ გაზრდასთან ერთად ყველაფერი საშინლად რთულდება, ათას რამეზე გიწევს ზრუნვა და ამით თითქმის არაფერი არ იცვლება, თითქოს შენ არ იყავი ის, ვინც რამდენიმე დღის წინ გადაწყვიტა, რომ სამყაროში შენზე თითქმის არაფერი არ არის დამოკიდებული და შენ ჩვეულებრივი ნამცეცი ხარ შენი ვითომ მნიშვნელოვანი არსებობით, ადამიანები კი ყველაფერს აკეთებენ იმისთვის, რომ ამ საკუთარი თავის მნიშვნელობის შეგრძნება არ დაკარგონ.

კვირა დილაა და  მსგავს ამბებზე  არ ფიქრობ,  გძინავს და სიზმარში წინა კვირის ფრაგმენტები გესიზმრება ინტერპრეტირებულად და რა გასაკვირია, რომ  არ იცი, რომ ეს კვირა განსაკუთრებული კვირაა.

კვირა განსაკუთრებული მხოლოდ იმიტომ იყო, რომ პირველად ავდექი და სახლიდან გავედი რომელიმე მეგობრის გამო კი არა, მეგობრის შვილის გამო. ხოოდა, მივხვდი, რომ მთელ იმ ჯანდაბებთან ერთად, რაც გაზრდასთან ერთად მოდის, კარგი რამეებიც არსებობს. 

და ისეთი თბილი და მაგარი შეგრძნება იყო, რომ მთელი ჩემი უმზეო შემოდგომის ჯავრი და კაპიტალიზმის მოკრძალებული ხიბლის დამღა  ჩამომაშორა.ვიჯექი ბედნიერი და ვფიქრობდი, რა კარგი გოგოა დუდა.

უბრალოდ, მერე ისევ ორშაბათია ხოლმე, ცივი ამინდით და ზრდასრულების საზრუნავებით. მე ყოველი კვირის დასაწყისში ვდებ პატიოსან სიტყვას, რომ იმ კვირაში კარგად მოვიქცევი, ავ განწყობებს გავუმკლავდები, კეთილგონიერი და თავაზიანი ვიქნები და ა.შ. შუა კვირამდე ვძლებ ხოლმე, მერე ვეღარ.

ჯერ კვირის დასაწყისია და ყოჩაღად ვარ. უბრალოდ, ამ ოქტომბერს აებნა თავგზა და თავი დეკემბერი გონია. მე კიდე სულაც არ მინდა ცივი შემოდგომა, ტკბილი შემოდგომა მინდა. ჯერ კვირის დასაწყისია და ყოჩაღი გოგო ვარ.

წყაროდან ჭიქა წამოიღეთ

თქვენც ნახეთ ეს ამბები, როგორ მთავრდება მდინარეებში ნაგვის ყრა და ხეების თვალდახუჭულად ჩეხვა? 

არადა, ადრე, როცა მე იქ ვცხოვრობდი, სულ სხვა ამბები ხდებოდა. უფრო სწორად, მე ვხედავდი სხვა ამბებს, თორემ ნაგავს მაშინაც ყრიდნენ და ხეებს მაშინაც ჩეხავდნენ და იმიტომაც არის, ახლა ასეთი ამბები რომ დატრიალდა. 

და მე სულ ვამბობ ხოლმე, რომ სანამ შორიდან უყურებ ამებებს, გგონია ეგ ყველაფერი იქ ხდება და შენამდე არსად მოვა, მაგრამ ერთ მშვენიერ დღეს შეიძლება სადღაც, ვიღაც შენც აღმოჩნდე, უბრალოდ, თუ ღმერთი გაწყრა და ეგრე მოხდა, ის მაინც უნდა იცოდე, რომ შენი საკუთარი დურაკობის ბრალი არ არის.

სრულიადაც არ მიყვარან მორალისტები და არც მწვანეთა მოძრაობის სათავეებთან ვდგავარ. უბრალოდ, ახლა, როცა თბილისში ასე დაცხა და უმეტესობა იმას ფიქრობს, სად დაისვენოს, სისხამ კვირა დილას კი იგებ, რომ ერთი სრულიად მშვენიერი კურორტისგან ტალახის ქუჩები და ბევრი გვამები რჩება, უნდა თქვა ის, რასაც სულ ფიქრობდი.

ხოოდა, წყაროდან ჭიქა წამოიღეთ, მაგით არ დაიქცევა ქვეყანა, უბრალოდ, ადექით და შიგადაშიგ გარემოზეც იზრუნეთ ხოლმე. მართლა არ არის ძალიან ძნელი ადგე და სენი საკუთარი ნაგავი ნაგვის ურნამდე მიიტანო. 

პ.ს. ფოტოები ჩემი ბავშვობის ნაცნობს ეკუთვნის, მეტის ნახვა შეგიძლიათ ფეისბუქსზე. 

ყოფითი სისულელეები და უფილტრებო ამბები 2

მაღვიძარას აღარ ვაყენებ, რაც დათბა, დღეები დაგრძელდა და გადავწყვიტე რომ ჩემი ბიოლოგიური საათი გადასარევად მუშაობს.

10 საათზე ლექცია მაქვს. ავტობუსში ამოდის ჩინელი გოგონა და მეკითხება მიიყვანს თუ არა ეს ავტობუსი აზერბაიჯანის საელჩომდე. მეკითხება რა, ქაღალდის ნაგლეჯზე უწერია დანიშნულების ადგილი და იმ ქაღალდის ნაგლეჯს მაჩვენებს. ჯერ ჩინელი რომ ხარ, მერე 2 დოლარით მეტის საშოვნელად  საქართველოში რომ ჩამოხვალ და ცელოფნის წინდებს და პლასტმასის ფეხსაცმელებს გაყიდი და მერე კიდევ აზერბაიჯანში გადასვლის გენიალური იდეა რომ მოგივა სისხამ დილას თავში და მე დამემგზავრები ყვითელ, საზიზღარ, გაძეძგილ ავტობუსში... ლექციაზე 15 წუთი დამაგვიანდა.

1-ს რომ აკლია 15 წუთი, ეპილაციაზე ვარ ჩაწერილი. 3 წუთით ადრე მივედი, 17 წუთით გვიან შევედი. არადა, წესით რესპექტაბელური ადგილია, კლიენტებზე ზრუნავენ და რაღაც ეგეთები. ნუ ჯანდაბას.

2-ის წუთებზე ბანკში კლიენტების მრჩეველის წინ მოვკალათდი.
ვინაიდან მე თავხედმა გავბედე და  გერმანიიდან ისე წამოვედი, რომ საბანკო ანგარიშები არ დავხურე, ბოლო 2 თვეა ინტენსიურად ვიღებ ლანძღვა-გინება-შეჩვენების წერილებს ამ ჩემი ბანკებიდან, რომლებიც იტყობინებიან, რომ თუ მათი მომსახურების საფასურს არ გადავიხდი, კარგი არაფერი დამემართება. მე სადღაც გულის სიღრმეში უკიდურესად პატიოსანი ადამიანი ვარ, ამიტომაც ავდექი და ჩემი ბოლო ჰონორარი სრულიად დამპალ ბიოროკრატიას ჩავჩარე პირში. არასოდეს არ მკითხოთ, რატომ არ მიყვარს გერმანია. აი, ეგეთი რამეების გამო.

3ის წუთებზე ბიბლიოთეკაში შევიარე, დოკუმენტების დასაპრინტერებლად. ბიბლიოთეკარს ჩემი ჩარვალი მოეწონა და ჩამოეკიდა. არც ფამილარობები არ მიყვარს.

3ზე უნივერსტეტში მივბრუნდი, 4მდე ვარკვევდი ათას ხრინგალს. 5მდე საცოდავი სახით ვიჯექი კათედრის კომპიუტერის წინ, რომელსაც დედამიწის ზურგზე არაფერზე რეაქცია არ ქონდა და არაფერს არ მიხსნიდა. 5ზე დანიშნულ ლექციაზე მოვიბოდიშე, რომ მე ვარ ცუდი ადამიანი, რომელმაც ვერ მოამზადა დავალება, რომელიც მთელი დღე რაღაცა ფულებსა და პროგრესის ავ მხარეებზე ფიქრობს და წამოვედი.არ მიყვარს, როცა ლექცია ჩემი მოუმზადებლობის გამო ცდება. მართლა ცუდი ვინმე მგონია თავი.მართლა უკიდურესად კეთილსინდისიერი ადამიანი ვარ.

5ს აკლდა წუთები, სამსახურში რომ მოვედი.
გზაში ვიღაცა ლამაზ კაბებიანი გოგოები მხვდებოდნენ. უკვე ზაფხულია, მთელი ამ ჯანდაბების მიუხედავად.

სემესტრის დამთავრებას აკლია მხოლოდ ერთი დღე, მოსაგვარებელი საქმეების რიცხვმა ყოველგვარ ზედა ნიშნულს მიაღწია.
შაბათს არტ გენი იწყება, რომლის ამბებსაც ჩემი ბლოგიდან მიმდინარეობის დროს პერმანენტულად გაიგებთ.

ხოდა, იცით რა, სისულელეა მთელი ეს ლექციები, საბანკო ანგარიშები, ჰონორარები, ლექციები, ფესტივალები და მერე კიდევ იმათი გამშუქებელი ჟურნალისტები, ბლოგერები და სხვა კომპეტენტური ხალხი, სამსახურები და სიფტები სართულებს შორის.
სისულელეა შუქნიშნები, საზოგადოებრივი ტრანსპორტი, გზადაგზა მოხდილი ბოდიშები და ზრდილობის ფორმულა - მადლობები, მაღვიძარები და კალენდარზე მიწერილი შეხვედრების სიები.
სისულელეა ზაფხულები და გაზაფხულები, რომლებსაც არაფერში არ იყენებ.


იმიტომ რომ არც ერთ მათგანს არასოდეს არავისთვის ბედნიერება არ მოუტანია. ისინი როდესღაც ჭკვიანმა ადამიანებმა მოიგონეს მნიშვნელოვანი ამბებიდან უმნიშვნელოებზე ყურადღების გადასატანად და გადასარევადაც გამოუვიდათ. 

ახლა დავდივართ და გვგონია, რომ ჩვენი უძილობა ქუჩის პირზე ცხოვრების ბრალია, დაგვიანებები ტრანსპორტის მოუწესრიგებელი მოძრაობის და ქრონიკული დაღლილობა დატვირთული სამუშაო გრაფიკების.

გამჭვირვალე  ჰაერი მინდა, მწვანე ბალახი და გაწელილი დილის ძილები.

ჩვენი დროები და სივრცეები

ეს კაბა ჩემი გარდერობიდან არ არის. 

სადღაც ვნახე და მომეწონა.

ზუსტად ისეთია, საგაზაფხულო-საბედნიერო.

მაგრამ თავს დავდებ და მართალიც ვიქნები 2 700 ასეთი კაბა ვერ უშველის ჩემ უგაზაფხულობას.  არა, არც ცუდად ვარ, არც ამ კაბას ვითხოვ და არც არაუშავს, მერე რა მოხდა, ყველა ეგრე ვცხოვრობთ, ზოგი უარესადაც -  ფრაზებს.  უბრალოდ, გაზაფხული არ მაქვს და სულაც არ მომწონს ეგ ამბავი.  

მარტი ისე გავიდა, ვერაფერი გავიგე, რამდენიმე ლინგვისტური თეორიის გარდა. აპრილიც გული მიგრძნობს ზუსტად ეგრე მოიქცევა და მაისი კიდევ რაღა გაზაფხულია. 

ზაფხულის სისულელეების სუნი ადის აქედანვე.

ერთადერთი, რასაც ვაფიქსირებ, ის არის, რომ  რაც კი ოდესმე მიფიქრია, ყველაფერი სხვადასხვა დროის ინტერვალით, მაგრამ მაინც სრულდება. თან ახლა კი არა, უკვე რამდენი ხანია. 

ასე, გაყრია ბევრი ამბები და გინდა არაფერზე არ იფიქრო. გადის 2 კვირა და არაფერზეც არ ფიქრობ, თმის შესაღებადაც კი ვერ იცლი. ერთადერთი მიზანი ძილია. ეს დიდხანს გრძელდება და შენც ბედნიერი ხარ. ზუსტად ისე, როგორც გინდოდა ყოფილიყავი.

უყურებ ადამიანს და ფიქრობ, რომ ის 2, 3 , 4 ან მნიშვნელობა არ აქვს, რამდენიმე კვირაში ამოწურავს თავის თავს, მოსაწყენი გახდება და შენ სულაც აღარ მოგინდება კიდე ნახო.

გადის რამდენიმე კვირა და ჯანდაბასაც წაუღია ყველა მოსაწყენი ადამიანი. ის კი არა, სხვებიც აღარ გინდა ამ ამოწურვადობის მანიით შეპყრობილს.

ფიქრობ, რომ შენი ჯინსი გადასარევი როა და ასე გიყვარს, ზუსტად 2 წლის წინ ზალცბურგში რომ იყიდე და შენს გარდა იშვიათად თუ ვინმეს მოწონს, აგერ შენ მესამე გაზაფხულს უყურებს შენი ფეხებიდან. 

2 დღის მერე ზიხარ, მეგობარს ელოდები და ამჩნევ, რომ მუხლზე გადახეულა. 

ფიქრობ, რომ შარშან, მართალი გაზაფხულის ძებნაში ამბობდი, მზიურში ერთხელ მაინც უნდა დალიო მართალ გაზაფხულზეო.მერე მარუსიას ნახულობ, 13 წლის თინეიჯერივით ლუდსაც სვამ, სულელურ ამბებსაც ყვები, გარეთაც თბილა და არა რა, არ არის მზიური და ლუდი გაზაფხულის გარანტი. თან 13 წლისაც აღარ ხარ და უფრო დამაჯერებლად ჩანს იდეა ფიქრის შეწყვეტის საფუძველზე.

აი, მართლა რომ წავიდე, ჯერ იტალიაში, მერე ბუდაპეშტში, მართლა რომ მქონდეს ახალი  სამსახური, მართლა კარგი ტიპები რომ აღმოჩნდნენ ახალი ადამიანები, მართლა რომ დავწერო მთელი ის ამბები, რაც მინდა რომ დავწერო, მართლა ისეთი ზაფხული რომ მქონდეს, კვირაში ლექციებზე გატარებული 21 საათის კომპენსირებას რომ მოახდენს, მართლა ისეთი ჭკვიანი რომ ვიყო, მე როგორც მინდა, მერე ხო კიდევ უფრო შემეშინდება ჩემი აკვიატებების, მერე ალბათ საერთოდ ვეღარ გავიგებ წელიწადის დროების ამბებს და საერთოდაც, მთელ ამ უგაზაფხულობას მარტო იმიტომ ვჯავრობ, რომ რეალურად ერთადერთი ქონება, რაც გაგვაჩნია, ჩვენი დროები და სივრცეებია, ჩვენ კი იმის მიხედვით ვართ კაი ან ცუდი ტიპები, როგორ, რისთვის, ვისთან, სად რამდენ დროს ვატარებთ. 

ხოოდა, როცა რაღაც გაქვს და იმას არ იყენებ, არ უნდა იყო მთლად კარგი ტიპი.ხოოდა, მგონი იმიტომაც არ მაქვს გაზაფხული, რომ ბუნდოვანი წარმოდგენაც კი არ მაქვს, რა უნდა ვუყო.აი, ისეთი კაბაც იმიტომ არ მაქვს, რომ ლექციებს მოუხდება და არც სამსახურს.და საერთოდაც, ყველაფერი ისეთი ლოგიკურია, გადარევა შეიძლება.იმიტომაა, რომ  რაც კი ოდესმე მიფიქრია, ყველაფერი სხვადასხვა დროის ინტერვალით, მაგრამ მაინც სრულდება. თან ახლა კი არა, უკვე რამდენი ხანია. 

ხოოდა, ეგრე.

მოდით ახლა მომიყევით თქვენი გაზაფხულის ამბები : )

ან თქვენი ლოგიკური თანმიმდევრობები, ან არ ვიცი, რაც გინდათ.

ნებადართული იმედების ნუსხა და უღიმღამო მოვალეობების უსასრულო რიგი

"თუ იაპონელი ქალი აღტაცების ღირსია, - და იგი უეჭველად ღირსია, - ეს იმიტომ რომ თავს არ იკლავს. იმ ასაკიდანვე, როცა იგი ჯერ კიდევ ერთი ციცქნა ბავშვია, ყველანი მისი იდეალების წინააღმდეგ არიან შეთქმულნი და თავში უჭედავენ, რომ შიგ მაგრად ჩაეკიროს: "თუ ოცდახუთისა გათხოვილი არ იქნები, სამარცხვინოა", "თუ იცინი, გაუზრდელი იქნები," "თუ სახეზე განცდა გახატია,ხეპრე იქნები", თუ შენი სხეულის ბალანს ახსენებ, ბილწი იქნები", "თუ ვაჟმა ხალხის თვალწინ ლოყაზე გაკოცა, კახპა იქნები", "თუ ჭამა გიყვარს, ძროხა ხარ", "თუ ძილი გიყვარს, ღორი ხარ", და ა.შ.
 ეს შეგონებები სასაცილო იქნებოდა, გონებაში რომ არ იბეჭდებოდეს.

რადგან დოგმათა ეს დომხალი, საბოლოო ჯამში, ერთ სულისკვეთებად მთლიანდება,  იაპონელ ქალს წინ სასიხარულო აღარაფერი უნდა ეიმედებოდეს: არ აღგეძრას სიამეთა იმედი, რადგან შენი სიამაყე არარად გაქცევს. არ აღგეძრას სიყვარულის იმედი, რადგან ამად არ ღირხარ. თუ ვინმეს შეუყვარდები, მხოლოდ იმის გამო შეუყვარდები, ზმანებით რაცა ხარ, არასოდეს იმისთვის, რაც მართლა ხარ. ნუ აღიძრავ იმედს, რომ ცხოვრება რამეს მოგიტანს, რადგან ყოველი ჩავლილი წელი რაღაცას წაგართმევს. ისეთი მცირედის იმედსაც ნუ აღიძრავ, როგორიცაა სიმშვიდე, რადგან არავითარი საბაბი არა გაქვს, თავი დაიწყნარო.

აღიძარ შრომის იმედი. მართალია, შენი ქალობის გამო ძალიან მაღლაც ვერ ახვალ, მაგრამ აღიძარ იმედი, საქმეს ემსახურო.შრომით ფულს მოიხვეჭ, რომელიც მართალია ვერანაირ სიხარულს ვერ მოგიტანს, მაგრამ ზოგ რამეს გაგიადვილებს, მაგალითად გათხოვებას, - რადგან ისეთი სულელიც არ იქნები, დაიჯერო, რომ ვინმეს მართლა შენი ღირსებისთვის უნდიხარ.

გარდა ამისა, ნება გაქვს, იქონიო იმის იმედი, რომ სიბერეს მიატან, რაც თავისთავად დიდად საშურიც არ არის, და კიდევ იმის იმედი, რომ პატივაყრილი აღარასოდეს შეიქნები, რაც ასე თუ ისე, მიზანია .
აქ წყდება ნებადართული იმედების ნუსხა.

აქვე იწყება შენი უღიმღამო მოვალეობების უსასრულო რიგი.

შენი სახელი უმწიკვლო უნდა იყოს იმ ერთადერთი მიზეზის გამო, რომ ეს მცირე რამ არ არის. შენი შეუბრალავი სახელი არაფერს მოგიტანს იმის გარდა, რომ შეუბღალავი სახელი გექნება, რაც სიამაყით ვერ აღგავსებს, მით უმეტეს - სიამით.

მე ვერასოდეს შევძლებ, ჩამოვთვალო ყველა მოვალეობა, რადგან არ არსებობს შენს ცხოვრებაში ისეთი წუთი, რომელიც ერთ-ერთი ამ მოვალოებით არ იქნება ზღვარდადებული. მაშინაც კი, როცა საპირფარეშოში ხარ განმარტოებული, რომ შარდის ბუშტს შვება მისცე, ვალდებული ხარ, ფხიზლად ადევნო თვალყური, ვერავინ გაიგოს შენი რუს რაკრაკი: ამისთვის ვალდებული ხარ, წყალი მალ-მალე ჩამოუშვა.

ეს შემთხვევა მხოლოდ იმისთვის გავიხსენე, მინდა შეგაგნებინო, თუ შენი არსებობის ასეთი ინტიმური და უმნიშვნელო მხარეც კი  აკრძალვებს ექვემდებარება, დროა დაფიქრდე ამ აკრძალვათა ყოვლისმომცველობაზე, მთელ ცხოვრებას რომ  ასე მკაცრად გისაზღვრავს.

გშია? - მხოლოს ცოტა წაციცქნე, რადგან ტანთხელი უნდა იყო. იმ სიამოვნების გამო კი არა, ქუჩაში შენს სილუეტს თვალი გამოაყოლონ, ამას არავინ გააკეთებს, - არამედ იმის გამო, რომ სირცხვილია, დუნდულები გითახთახებდეს.

შენ ლამაზი უნდა იყო. თუ ამას მიაღწევ, სილამაზე არავითარ შვებას არ მოგიტანს, ქათინაურით მხოლოდ დასავლელები  შეგამკობენ. არადა, ჩვენ ხომ ვიცით, როგორ აკლია მათ გემოვნებას დახვეწილობა. თუკი სარკეში საკუთარი სილამაზით მოიხიბლები, დაე, ამან უფრო შიში აღგიძრას, ვიდრე სიამოვნება: რადგან სილამაზემ სხვა რა შეიძლება მოგიტანოს, თუ არა, მისი დაკარგვით გამოწვეული შეძრწუნება?

თუ ყმაწვილი და ლამაზი ქალი ხარ, არ იქნები არაფერი;
თუ ულამაზო ხარ, არაფერზე უფრო არაფერი იქნები;
შენი ვალია, გათხოვდე;
გიჯობს, თუ 25-მდე მოასწრებ, რადგან ეს შენი ჩამოწერის ასაკია. შენი ქმარი სიყვარულს არ მოგანიჭებს, მართლა რეგვენი თუ არ არის. ხოლო რეგვენისაგან მონიჭებული სიყვარული, დიდი ვერაფერი ბედნიერებაა. ასე იქნება თუ ისე იქნება, ეყვარები თუ არ ეყვარები, შენ ვერ დაინახავ. ქანცგამოლეული, ხშირად, სულაც ნასვამი, შინ ღამის 2 საათზე დაბრუნდება და ცოლქმრულ საწოლში ჩაეგდება, რომელსაც დილის 6-ზე სიტყვის უთქმელად დატოვებს.

შენი ვალია, შვილები იყოლიო, რომელთაც 3 წლამდე ისე  მოეპყრობი, როგორც ცით მოვლენილ ღვთაებებს, მერე შენივე ხელით ცივად მოისვრი სამოთხიდან და სამხედრო მწყობრში ჩააყენებ, სადაც ჯერ 3-იდან 18 წლამდე იმსახურებენ, მერე 25 წლიდან სიკვლიდამდე.
შენ ვალდებული ხარ, სიცოცხლე აჩუქო არსებებს, რომლებიც მით უფრო უბედურნი იქნებიან, რაც უფრო მაგრად ჩაუჭედავენ სიცოცხლის პირველ წლებში, რომ ბედნიერება შესაძლებელია.

შენ ეს შემზარავი გგონია?
პირველი არა ხარ, ვინც ამ აზრამდე მივიდა. შენი მსგავსნი ასე ფიქრობენ 1960 წლიდან. მაგრამ ხომ ნახე, აქედან არაფერი გამოდის. ბევრი იმათგანი აჯანყდა და ვინ იცის, იქნებ შენც აჯანყდე, როცა ცხოვრებაში ერთადერთხელ, 18-სა  და 25 წლებს შორის, თავისუფალი დრო შენც გექნება. 25-სა უეცრად აღმოაჩენ, რომ გათხოვილი არა ხარ და შეგრცხვება.

შეეშვები ექსცენტრულ ჩაცმულობას და სადად გამოეწყობი. დაივიწყებ შენს თეთრ, მოტმასნილ წინდებსა და გროტესკულ მაშიებს, შენი სწორი და მშვენიერი თმა, რომელიმე უღიმღამო "ბრაშინგს" დაემორჩილება და იმითაც კმაყოფილი დარჩები, თუკი ვინმეს - ქმარი იქნება თუ თანამშრომელი - შენი სურვილი აღეძვრება.

თუ სიყვარულით გათხოვდები, რაც ნაკლებ მოსალოდნელია, კიდე უფრო უბედური იქნები, რადგან ქმრის ტანჯვას დაინახავ. შენთვისვე ჯობია, თუ ქმარი არ გეყვარება: ეს საშუალებას მოგცემს, გულგრილად უყურო მისი იდეალების მსხვრევას, თუ კიდე შემორჩენია, ვთქვათ, იმედი ჰქონდა, რომ ქალს ეყვარებოდა, არადა, სულ მალე დარწმუნდება, რომ შენ ის არ გიყვარს. როგორ შეგეძლება, შეგიყვარდეს ვინმე, როცა შენი გული გაქვავებულია, შიგ იმდენი რამე ჩაგიკირეს. 

მეტისმეტად ანგარიშიანი ბრძანდები საიმისოდ, რომ ვინმეს შეყვარება შეძლო.
თუ მაინც შეგიყვარდა, ეს იმას ნიშნავს, რომ აღზრდა დაუკლიათ. გათხოვების პირველ დღეებში ქმართან სიყვარულობანას გაითამაშებ. ჭეშმარიტად ქალი ვერ შეგედრება თავის მოჩვენების ხელოვნებაში.

შენი ვალია, სხვას შეეწირო.ოღონდ, ნუ წარმოიდგენ, რომ თავის შეწირვით ვინმეს ბედნიერებას მოუტან. ეს მხოლოდ იმის ნებას მისცემს, შენს გამო არ გაწითლდეს; არ არსებობს, არავითარი შესაძლებლობა, ბედნიერი გახდე, ან ვინმე გააბედნიერო.

მაგრამ თუ მოხდება სასწაული და ბედი რომელიმე მაგ აკრძალვას აგარიდებს, არამც და არამც არ დაასკვნა, ვითომ გაიმარჯვე: დაასკვენი, რომ ცდები. თუმცა თვითონაც სულ მალე მიხვდები ამას, რადგან შენი გამარჯვების ილუზია მხოლოდ დროებითი იქნება.

სიხარულის წამი ნუ შეგაცდენს, არ აყვე დასავლელებს, ისინი ანგარიშში ტყუვდებიან. წამი არაფერია.
შენი სიცოცხლე არაფერია.
10 000 წელზე ნაკლები დრო სათვალავში ჩასაგდები არ არის.

 თუ იმის ცოდნა, რომ ჭკუა-გონებით მამაკაცზე ნაკლებად არ ითვლები, რაიმე ნუგეშს მოგიტანს, დაე ეს იცოდე. შენ ბრწყინვალე ხარ. რაც ყველასათვის ნათელია. მათი ჩათვლით, ვინც ასე მდაბლად გეპყრობა. მაგრამ ამაზე დაფიქრებამ, განა შეიძლება ნუგეში მოგიტანოს?

მართლა უფრო უღირს არსებად რომ ითვლებოდე, შენი ჯოჯოხეთი გასაგები იქნებოდა, შეგეძლებოდა, ლოგიკის ყველა წესის დაცვით დაგემტკიცებინა შენი გონებრივი სრულყოფილება და შენს დღევანდელ ადგილს არ დასჯერებოდი.

არადა, მათ იციან, რომ მათი სწორი ხარ. თუ კიდევ უკეთესი არა. შენი ჯოჯოხეთი ყოველგვარ აზრს არის მოკლებული, რაც იმას ნიშნავს, რომ იქიდან გამოსასვლელი ყველა გზა მოჭრილია. 

არა, ერთი გზა მაინც არსებობს, იგი ერთადერთია, მაგრამ შენ ნება გაქვს, მაგ გზაზე შედგომისა, თუ არ გაბრიყვდები და ქრისტიანობას არ ეზიარები, ნება გაქვს თავი მოიკლა. ჩვენ კი ვიცით, რომ იაპონიაში ეს აქტი ყოვლად ღირსეული ქმედებაა. ოღონდ, არ ირწმუნო, რომ იქ, იმ ქვეყნად, სიმპატიური დასავლელებისაგან აღწერილი  მხიარული სამოთხეები გელოდება. არაფერი განსაკუთრებული იქ, იმ ქვეყნად, არ დაგხვდება. სამაგიეროდ, იმაზე შეგიძლია იფიქრო, ამ ნაბიჯის გადადგმა რისთვის გიღირს: სახელზე იფიქრო, შენი სიკდილით რომ დატოვებ. თუ თავს მოიკლავ, შენი სახელი გაბრწყინდება და შენი ახლობლები იამაყებენ შენით. გამორჩეულ ადგილს დაიკავებ საოჯახო აკლდამაში. აი აქ არის ის უზენაესი იმედი, რაზედაც ცოცხალმა არსებამ შეიძლება იოცნებოს.

ცხადია, შეგიძლია ცხოვრება თავის მოკვლით არ დაასრულო, მაგრამ ამ შემთხვევაში, ადრე იქნება თუ გვიან, საცდური დაგძლევს და სახელი რითიმე შეგებრალება: ან საყვარელს გაიჩენ, ან მუცელს გაილაღებ, ან გაზულუქდები, - რას გაიგებ, რა მოხდება?
ყველანი მოწმენი ვართ, რომ ადმიანს, ქალს განსაკუთრებით უჭირს დიდხნობით ისე ცხოვრება, რომელიმე ხორციელ საცდურს არ მინებდეს. ჩვენი უნდოლობა ამ სიამოვნებათა  მიმართ პურიტანიზმით არ არის გამოწყვეული.
შიორს ჩვენგან ამერიკელთა ამგვარი აკვიატება.

ჭეშმარიტად გვიჯობს, ნუ ავყვებით ხორციელ წადილს, თორემ ოფლიანობა იცის. ოფლზე სამარცხვინო კი არაფერია.  როცა ოხშივარადენილ ატრიას შეექცევი დიდ-დიდ ლუკმებად, ანდა გაშმაგებულ სიყვარულს ეძლევი, ან კიდევ ზამთარში თვლემა მორეული ზიხარ გავარვარებულ ღუმელთან, აუცილებლად ოფლი დაგდინდება და აღარავის შეეპარება ეჭვი, რომ ვულგარული ხარ.

თვითმკვლელობა თუ ოფლიანობა?

წამით არ შეგაყოვნის მაგ არჩევანმა. რამდენადაც საკუთარი სისხლის დაღვრაა დიდებული რამ, იმდენად ოფლად გაღვრაა შესაზიზღარი.თუ სიკვდილს არჩევ, ოფლად აღარასოდეს გაიღვრები და შენი ტანჯვა-ვაება სამუდამოდ დასრულდება. 


არც იაპონელი მამაკაცის ხვედრი მგონია ბევრად სახარბიელო.
იქნებ პირიქითაც იყოს. ქალს ის მაინც შეუძლია, გათხოვებისთანავე წავიდეს იაპონური კომპანიიდან, დროზე გაასწროს ამ ჯოჯოხეთს. დროზე წასვლაც, თავისთავად, უვკე  რაღაც მიზანია.
მაგრამ იაპონელ მამაკაცს, სულს არავინ უხუთავს. მასში იდეალის ყოველგვარი კვალი სიყრმეშივე არ წაშლილა. ადამიანის ერთი უმთავრესი უფლება მან შეინარჩუნა. ოცნებისა და იმედისა. და ხშირად იყენებს კიდეცავ ამ უფლებას: ქიმერულ სამყაროებს იგონებს, სადავ თავისუფალია და თვითონვეა მბრძანებელი.

იაპონელ  ქალს, თუ კარგად არის აღზრდილი, ასეთი თავშესაფარი არ გააჩნია. უმრავლესობა კი კარგად არის აღზრდილი.
მას წარკვეთეს, თუ შეიძლება ასე ითქვას, ეს  ერთი ძირითადი უნარი. ამიტომაა, დიდ აღფრთოვანებას რომ ვუცხადებ ყოველ იაპონელ ქალს, რომელსაც თავი არ მოუკლავს. სიცოცხლის შენარჩუნება მისი მხრიდან წინააღმდეგობისა და გაბედულების აქტია, რომელიც ისეთივე უანგაროა, როგორც დიადი."

პ.ს. ეს ნაწყვეტია ამელი ნოტომის წიგნიდან - "კრძალვითა და ცახცახით", რამდენიმე დღის წინ ჩემს სამსახურში ვიღაცამ ვიღაცას მოუტანა.
მერე ირაკლიმ წაიკითხა და იაპონია ცუდი ქვეყანააო. 


მე ამელი ნოტომზე დიდად ვერ ვეფეთები. მგონია რომ ძალიან უნდა აუტანელი გოგო იყოს, ნერვებისმომშლელად რეალისტური დიალოგები კარგად გამოდიოდეს და ამისთვის მსოფლიოს უყვარდეს. 
უფრო სწორად, ლიტერატურის მაგივრად იმ რეალობას გვატენის, რომელსაც გზადაგზა ვაიგნორებთ, ფორმას ვუცვლით და ისე უფრო რომ მარტივია, იმ ცხოვრებით ვცხოვრობთ.


მაგრამ ეგ იქით. 


საინფორმაციოს რომ ვუსმედით და მე ავწუწუნდი, აი, სულ რომ დაუცველობის განცდა მაქვს, ტყუილად კი  არ მაქვს, კაცმა არ იცის, როდის რა მოგკლავს თქო, ირაკლიმ, თან ეს წიგნიც ხომ ახლა წავიკითხე და იაპონია ვლანძღე, ასეთ მოკლე დროში დამთხვევები კარგი არ არისო.


წამოვიღე და დღეს  დილას საწოლშივე წავიკითხე. 
იაპონია იქით და მთელი ეს ამბები მხოლოდ იმიტომაა ცუდი, რომ მარტო იქ არ ხდება, ყველგან ხდება ან შეიძლება მოხდეს. ან რა მნიშვნელობა აქვს, იაპონიაში ვიღაცა იოკოტო მოკვდება თუ თბილისში ნასტასია. ცუნამი ცუნამია და რადიაცია რადიაცია/ 


მერე დავდივარ მე ამ ჩემი დაუცველობის განცდით და მგონია რომ ბედნიერებებსაც, ყურადღებებსაც, შაბათ დილებსაც და პარასკევ საღამოებსაც გემო უკვე გამოაცალა რადიაციამ, სულელურმა საზოგადოებრივმა აზრებმა და ათასმა სხვა ჯანდაბამ.


და სულაც არ ვიცი, გძე ტი დრუგ მოი, რატომ არ გინდა რომ შენც იფიქრო ბენდიერებებზე, მზიან შაბათებსა და სულელურ წესებზე, არაფერთან დაკავშირებით რომ ვიგონებთ ადამიანები.


ა ტი, დრუგ მოი, უნდა იცოდე, რომ ის მაინც უნდა შეცვალო, რისი შეცვლაც შეგიძლია, თორემ გლობალურ კატაკლიზმებზე ლაპარაკიც არ ღირს, მაინც ვერაფერს გახდები.


ა ტი დრუგ მოი, რა საჭიროა იმაზე ლაპარაკი, რაც ისედაც ცხადია და რა ცუდია, რომ საჭიროა შეგახსენო:  მე ჯერ კიდევ  არ ვარ გლობალური და თუ კატაკლიზმებზე ლაპარაკი სისულელეა, მოდი და ჩვენზე მელაპარაკე. 

ყოფითი სისულელეები და უფილტრებო ამბები

როცა ჩემმა ფსიქოლოგმა წვიმიან, უპატრონო დღეს თბილ და დღის ნებისმიერ დროს საღამოიან კაფეში მკითხა, აი, ახლა რა გაწუხებს ყველაზე მეტადო, ლუდს ვსვამდი და ვიფიქრე, რომ ახლა არაფერი, მაგრამ ზოგადად არასტაბილური გარემო მაცოფებს თქო.
ეგრეც ვუთხარი.

ახსნა ისეთი მარტივია, ლაპარაკად არც ღირს.

მე ფილტრებს იშვიათად ვატარებ და კაი გამტარი ვარ. ამიტომაც მაწუხებს  გარემოს არასტაბილურობა მეტად, ვიდრე მაგალითად ის, რომ სახლში და სამსახურში ჯდომა ერთნაირად გამაღიზიანებელია.

უფრო სწორად, ეგეც საშინლად მაწუხებს, უბრალოდ, მაშინ ის გამახსენდა.

ხოოდა, გუშინ ასე, სახლში დავრჩი და გარდა იმისა, რომ 7ის მერე აუტანელი ვიყავი, დღეს მივხდი, რომ ერთი დღე სახლში ჯდომა აბსოლუტურად საკმარისია იმისთვის, რომ შენ ქალაქში მარშუტკები აღარ დადიოდნენ, პლეხანოვზე ტროტუარები გაიფიცონ, გვერდზე ქუჩაზე სახლი ჩამოინგრეს და კიდევ ათასი ისეთი რამე მოხდეს, რაც შეიძლება ვერც დააფიქსირო.

თან ისევ უპატრონო აუტანელი ამინდია, სამსახურში ამბობენ, რომ გაფიცვებს აზრი როდის ქონია, ახლა ქონდეს, თან ტრამვაის რომ მოსპობ ქალაქში კაცი და სასეირნო კვარტალი არ გექნება, ის რა ქალაქიაო.
ტრამვაი ბუდაპეშტს და პრაღას უხდება და სასეირნო კვარტალი კი არადა, სასეირნო სანაპიროები პარიზს აქვს იდეალური, მარა თბილისს რა. თბილისს ბევრი დანგრეული ქუჩა და უწესრიგო მაცხოვრებელი ყავს. ისე გაკვირვებულები დადიოდნენ ქუჩებში, ეს რა დაგვემართა, ფეხით სიარულმა მოგვიწიაო და ღმერთო ჩემო როგორ გავდნენ ანიმაციურ რობოტუნებს.
ორმაგად საცოდავები და სასაცილოები მომეჩვენენ.

ეს ტაქსისტებიც აუტანლად თავხედურად ითხოვდნენ ნებისმიერ თანხას 5 ლარის ზემოთ და მოკლედ, დიდი ვერაფერი სასიამოვნო ამბავი იყო. მე კიდე ვზივარ სამსახურში და ვფიქრობ, რომ სახლში წასასვლელად ჯერ ფეხით უნდა ვიარო, მერე მეტროში ჩავიდე, ის რაღაცა უპატრონო ბარათი შევავსო, მერე ისევ ფეხით ვიარო და სანამ მაგ ყველაფერს ვიზამ, იქნება და კიდევ რამე ახალი მოხდეს.

მოკლედ,  ყოფითი სისულელეებია.

ხვალიდან ჯანმრთელ სხეულზე ზრუნვას უნდა მივყო ხელი. აპრობირებული მეთოდია ეს ტრენაჟორები და აუზები და საუნაში შემოხეტებული გაურკვეველი ტიპები.

არდადეგებსაც ვადა ეწურება და მგონი ზუსტად იმიტომ ვარ გაღიზიანებული, რომ დილის ძილებს უნდა შეველიო.

დილის ძილები კიდე ჯანდაბას. ვერ გავაგებინე შაბათებს და კვირებს რომ სასეირნოდ არიან შექმნილები და ჩემ თავს ის,  რომ იმაზე  ლაპარაკი, რაც უფრო მნიშვნელოვანია და რაზეც არ ვლაპარაკობ იმიტო რო ისედაც ცხადია, სულაც არ არის ჭკვიანური, ვიდრე იმაზე ლაპარაკი გაიფიცენ თუ არა მარშუტკის მძღოლები და ტროტუარები.

Mr. President, ადამიანები ნაწილებად არ იშლებიან

თითქმის ყოველ დილას, სანამ სახლიდან გამოვალ ხოლმე და კედლის მაგივრად არსებულ სარკეში ვიყურები, ვამბობ, რომ უსამართლობაა, მე ასეთი ლამაზი და მშვენიერი სამსახურში მივდიოდე და ვიცოდე, იმ დღეს მნიშვნელოვანი არაფერი მოხდება.

თითქმის ყოველ საღამოს, როცა მე ასეთი ლამაზი და გენიალური სახლში ვბრუნდები და იმავე კედლის მაგივრად არსებულ სარკეში ვიყურები, ვამბობ, რომ უსამართლობაა, როცა არაფერი მნიშვნელოვანი არ ხდება და სულ არ დავწერდი ამ პოსტს, ეს ფოტო ასე უცბად რომ არ მომხვედროდა თვალში.

კი, მე ნამდვილად არ ვარ ქერა ლამაზმანი, რომელიც პრეზიდენტებს უმღერის დაბადების დღეებზე და დედამიწის ზურგზე ათასობით კაცი უპირობოდ აღიარებს მის მიმზიდველობას, მაგრამ თუ რამე დამეჯერება, ისიც დამეჯრება, რომ მართლა ასე პომადა მოშორებული და თვალებდახუჭული ვზივარ ხოლმე საწოლზე და სულ არ აქვს არანაირი აზრი ლამაზი ხარ თუ არა, პრეზიდენტს უმღერი თუ საკუთარ მეგობრებსაც იმდენს არ ელაპარაკები, რამდენიც საჭიროა, მაშინ როცა არაფერი მნიშვნელოვანი არ ხდება.

ჩემმა ფსიქოლოგმა თქვა, რომ მე სამყაროსთან ბევრი მოთხოვნები მაქვს და ბედნიერება ხელშესახები და ფიზიკური მგონია, მაშინ, როცა ეგრე სულაც არ არის და სანამ სამყაროსადმი ჩემ მოთხოვნებს არ შევამცირებ, მანამ სულ ასეთი პომადამოშორებული და თვალებდახუჭული ვიჯდები საღამოობით, ჩემ საწოლზე, მნიშვნელოვანი ამბების ტყუილ მოლოდინში.
კიდევ თქვა, რომ მე პარანოია მაქვს და უსაფუძვლოდ აკვიატებული შიშები მაწუხებს. ახალი ამბავი, ისედავ ვიცოდი.

მე ვუთხარი, რომ უბრალოდ არ მინდა ჩემ გულახდილობებსა და აკვიატებულ შიშებზე უარის თქმა, იმიტომ რომ ამასობაში ჩემი შემადგენელი ნაწილები გახდნენ და მერე რა რომ საბოლოოდ ფსიქოლოგთან აღმოვჩნდი, მაინც ჩემები არიან.

გვიან ღამით, მახსოვს ვიღაცას ვეუბნებოდი, რომ ადამიანები ნაწილებად არ იშლებიან. ეტყობა, ჩემი შიშების და გულახდილობების ამბები მქონდა ჩარჩენილი.

ხოდა, მიუხედავად იმისა, რომ უკვე 2 000 ჯერ დავდე პირობა, აქ აღარაფერსაც აღარ დავწერ  და ალკოჰოლსაც აღარ მივიღებთქო, როგორ გინდა, ასეთ ფოტოს რომ ნახავ, გულზე ხელები დაიკრიფო და დაიჯერო, რომ სამყაროსადმი მოთხოვნები უნდა შეამცირო.

არა, ჩემო ახალბედა ფსოქოლოგო და ლამის დავიწყებულო ქერა ლამაზმანო, არა მისტერ პრეზიდენტო და თავმომწონე მზეჭაბუკებო ( ერთ ეგეთს კამერა მივყიდე რამდენიმე საათის წინ და ბედნიერი წავიდა), არა კედლის მაგივრად გაჩენილო სარკეებო და სამუშაო საათებში გარეთ მიმზიდველად მანათებელო მზეებო, სამყაროსადმი ნამვილად უნდა გქონდეს დიდი მოთხოვნები და მოლოდინები, თორემ მერე პატარაც არ აგისრულდება და უფრო მეტი ალკოჰოლოს დოზა დაგჭირდება.
მერე მისტერ პრეზიდენტის და მზეჭაბუკების მაგივრად, ოფისში ვიღაცა შემთხვევით შემოხეტებულ ფამილარულ ტიპებს ყურადღებით მოუსმენ და გაუღიმებ როცა გეტყვიან, გენაილური სათვალე გიკეთიაო და დაგავიწყდება, რომ ადამიანები ნაწილებად არ იშლებიან, მით უმეტეს, სათვალეებისა და პომადებიგან არ  შედგებიან და უფრო ხშირად მოგიწევს ფსიქოლოგთან ვიზიტი. ისინი, კიდევ, როგორც თორნიკე ამბობს, მხოლოდ იმას გეტყვიან, რაც შენც შეგიძლია იცოდე, უბრალოდ, შენგან აღებული ფულით კარაქიან პირს შეჭამენ დილას საუზმეზე.

პ.ს.
მე სულაც არ მიყვარს ქერა ლამაზმანები, მისტერ პრეზიდენტები და გაურკვეველი ჯიშის ალკოჰოლური სასმელები. მე წითური ქალები და გაურკვეველი ჩალურჯებები მიყვარს სხეულზე.
გდების თერაპიის პიონერად მივიჩნევი და საერთოდაც, მთავარი უკვე გითხარით:  მნიშვენელოვანი ამბები  სულაც არ ხდება, მიუხედავად იმისა, რომ მე ასეთი ლამაზი და გენიალური ყოველ დილას სახლიდან ბედნიერების მოთხოვნილებით გამოვდივარ.

თავის დროზე, როგორც ამბობენ ხოლმე

თავის დროზე კარგი გოგო ვიყავიო, ამბობენ ხოლმე ზამთარში ერთმანეთის ღუმელთან შეყუჟული შუახანსგადაცილებული ქალები  ყველა თბილ  სახლში, სადაც ერთად იკრიბებიან ასეთი,  შუახანსგადაცილებული ქალები.

თავის დროზე კაი ბიჭი ვიყავიო, ამბობენ შუახანსგადაცილებული კაცები სუფრებსა და  ბირჟებზე  ყველგან საქართველოში, სადაც ერთად გაყავთ დღეები ასეთ შუახანსგადაცილებულ კაცებს.

სხვა ალტერნატივა არც აქვთ. ამ ასაკში ქალებთან ურთიერთობა მხოლოდ ძველი ამბების გახსენებით და თვალის გაყოლებით შემოიფარგლება. ქალები კიდევ სხედან ერთად ერთმანეთის სახლებში და უფრო მშვიდად არიან, ვიდრე კაცები, იმიტომ რომ სახლი უფრო მაგათია, ვიდრე კაცების.

შუახანსგადაცილებულ ადამიანებზე მხოლოდ მაშინ ვფიქრობ, როცა ჩემ ან ჩემი მეგობრების მშობლებს ვუყურებ, თორემ ისე ეგოცენტრიკი ვარ ძირითადად საკუთარი თავის პრობლემატიკით ვარ დაკავებული.
უბრალოდ, ცოცხალი თავით არ მინდა თავის დროზე რომ იყო, იმ ამბებში ჩავრჩე. მშვენივრად ვერთობოდი, ჭკვიანი ვიყავი, ლამაზი და გენიალურითქო ვთქვა და კიდევ ერთი ფინჯანი ყავა უდრტვინველად მოვიდუღო.მერე ავდგე, კატას თავზე ხელი გადავუსვა და რომელიმე მეგობრის მოსვლას დაველოდო.

სევდიანი ამბავია მოკლედ.

არადა, სულ შემთხვევით ამეკვიატა ეგ კომბინაცია  შხაპის დროს.
ცხელი წყალი მსიამოვნებდა  და ვფიქრობდი, თავის დროზე, სადღაც მეოთხე თუ მეხუთე კლასში, გვიანი გაზაფხულის ძალიან მზიან დღეს,  მე რომ დასვენებაზე სკოლის უკანა ეზოში ვიჯექი და დახუჭული თვალებით მზეს ვუყურებდი, სხვადასხვა ფერები რომ შემოდიოდა დახუჭულ თვალებში, რა სასიამოვნოდ მწველი დღეები იყო იმ გაზაფხულზე თქო.

ვფიქრობდი, თავის დროზე, რამდენიმე წლის მერე, იმავე სკოლის იმავე უკანა ეზოში, წვიმიან ამინდში დაჭერობანას რომ ვთამაშობდი, რომ წავიქეცი, ჩემი სრულიად ახალი და გენიალური ჟოლოსფერი კაპიუშონი სრულიად ტალახიანი რომ გახდა, მერე ონკანზე რომ გავრეცხე, სახლში წავედი და მე და გვანცა გვიანობამდე ტკბილეულობას ვჭამდით, გარეთ ისევ წვიმდა და ჩემი ჟოლოსფერი ჯემპრი სულ აღარ მადარდებდა, რა უდარდელი წვიმიანი ამინდები იყო იმ გაზაფხულზე თქო.

ვფიქრობდი, თავის დროზე, კიდევ რამდენიმე წლის მერე, რომელღაცა შემოდგომაზე, მე რომ ბედნიერი ვიყავი, წასასვლელად ვემზადებოდი და სამსახურის მერე საღამოებს მეგობრებთან სისულელეების დაუმთავრებელ მოყოლაში რომ ვატარებდი და სულ რომ არ ვფიქრობდი, წასვლის მერე ჩემ სისულელეებს ეგრე გულდასმით აღარავინ მოისმენდა, რა მშვიდი შემოდგომა იყო მაშინ,  მეგობრებიდან მაშინ მარტო მე რომ ვმუშაობდი, სიმპატიური ველოსიპედისტი მომწონდა და ყველაფერი ისე იდეალურად იყო, ხეებიდან ფოთლები რომ ცვიოდა, იმასაც კი ვერ ვამჩნევდი. უბრალოდ, წასვლის წინა დღეს ვიფიქრე, ეს ჩემი სიმპატიური ველოსიპედისტი იქითა შემოდგომაზე სხვა გოგოს სამსახურის დამთავრებას დაელოდება ალბათთქო და მიუხედავად იმისა, რომ ნერვიულობის დრო არ მქონდა, დიდად ვერ გამაბედნიერა მაგ იდეამ.

ვფიქრობდი, თავის დროზე, სულ ბოლო ზამთარში, მე რომ სუნთქვა ისე მესმოდა, როგორც  ცივ ამინდებში ქარის ზუზუნი როცა სახლში სითბო და სიმშვიდეა, ისე  კარგი და მარტივი მეგონა ყველაფერი ჩემს გარშემო, რომ არც მიფიქრია მეთქვა, ისეთი კარგია, როცა ცივ ამინდში სუნთქვა ისე გესმის, როგორც ქარის ზუზუნი კედლებს იქიდან, უბრალოდ, არ შეიძლება, ერთ მშვენიერ დღეს აღარაფერიც აღარ გესმოდეს, შენი საკუთარი ხელით შედგენილი ფლეილისტის გარდა.

თავის დროზე სულ  არ მიფიქრია, რომ კედლების იქით ყოველთვის სხვა რამეებია. არადა, სულ ბოლო ზამთრის დასაწყისაი ისეთი თბილი დღეები იყო, უბრალოდ არ შეიძლებოდა, რეალობა ადეკვატურად  აღგექვა. ახლა  გარეთ ისევ იგივე ზამთარია, მართლა საშინლად ქარიანი ამინდებით, მე სეირნობის მოთხოვნილება მაქვს და როცა ზაფხულამდე დარჩენილ დღეებს ვითვლი, ჯერ ისევ ბევრია.

ვფიქრობდი, თავის დროზე, როცა სიმბოლიკით და მეტაფორული აზროვნებით ვინტერესდებოდი და ყველაფრის გადატანით კონტექსტებს ვეძებდი, უფრო კონკრეტული ამბებით რომ დავინტერესებულიყავი, იქნებ თვითგამოხატვის და საკუთარი თავის ფიქსირების უფრო განვითარებული უნარი მქონოდა.
ამ ამბების მოყოლის მაგივრად მარტივად ვიტყოდი, რომ მე თავის დროზე, არც ერთ ამბავში ვერ ჩავრჩენილვარ, უბრალოდ, ვერ ვიტან, როცა მზე მენატრება, როცა ჩემი და ჩემი მეგობრების საღამოები გულახდილობის დეფიციტს განიცდის და როცა მამრი დგება და უცერემონიოდ მიდის. 

მაგრამ  თავის დროზე სიმბოლიკებით დავინტერესდი და მეტაფორული აზროვნება დამჩემდა, ამიტომაც  ვფიქრობდი, თავის დროზე დედა მურაბიან  ღვეზელებს რომ გვიცხობდა და მამა შაბათობით ძველ აღთქმას მიკითხავდა, ნეტა თუ ფიქრობდნენ, რომ ცოტა ან ბევრ წელიწადში ჩვენი სამყაროები ასე გაითიშებოდნენ ერთმანეთისგან და ორივე შეწყვეტდა ღვეზელების  ცხობას და წიგნების ხმამაღლა კითხვას.

პ.ს. ეგეთი შხაპის მერე მისწრებაა უელბეკის ინტერვიუს წაკითხვა, რომელშიც ამბობს, ვინმესთან ერთად იმიტომ უნდა იცხოვრო, რომ მარტო ცხოვრება უფრო მოსაწყენია, თორემ ოჯახის ტრადიციული გაგება რომ თვალსადახელსშუა ქრება, ეგ ხომ ისედაც ცხადიაო.

ხოოდა, უელბეკის და ჩემი ჭეშმარიტებები იქით და  ეს თავის დროები  რთული ამბავია.

კიდევ ერთი პ.ს.
არდადეგები გენიალური გამოგონებაა.