Un heureux événement

უცნაურად დაემთხვა რომ თითქმის ყველა ამოჩემებული ბლოგერი, რომელთა პოსტებსაც ერთგულად ველოდები ხოლმე და ყურადღებით ვკითხულობ, ერთ პერიოდში დადგა ბავშვის გაჩენა/გაზრდის ხასიათზე. უცნაურად მოხდა ისიც, რომ მე თითქმის სულ ავიღე ხელი წერაზე, რის გამოც სულაც არ ვარ კმაყოფილი. პირიქით, ახლა, როგორც არასდროს მინდა ბევრს ვწერდე, ყველა წვრილმანს ვიმახსოვრებდე, შეგრძნებებს ვაკონსერვებდე და ამ ყველაფერს რაც შეიძლება მეტი ადამიანი კითხულობდეს.

საბედნიეროდ  ჩემ თანამცხოვრებთან იმდენად მშვენიერია ნებისმიერ თემაზე ლაპარაკი, ეს საწყალი ბლოგი, სადაც ჩემთვის მნიშვნელოვან, პრობლემურ, სასიამოვნო და არასასიამოვნო ამბებს შესანახად ვაწყობდი ხოლმე, თითქოს უფუნქციოდ დამრჩა.
ახლა საღამოებს და ძილის წინა ჩაის სმებს ველოდები ხოლმე დიალოგებისა და დღის განმავლობაში დაგროვილი ემოციების თავმოსაყრელად (ჩვენი შვილი კარგი ბავშვი აღმოჩნდა და მიუხედავად ცხოვრების აბსოლუტურად შეცვლილი რიტმისა, ზოგიერთი რიტუალის შენარჩუნება შევძელით). 
ეგეც რომ არ იყოს, რაღაცნაირად მეხამუშება იქ, სადაც წლების განმავლობაში ჩემი აქეთ-იქით წანწალის, შემთხვევითი გამვლელების, ცუდი სამსახურების და მოდეპრესიულო-მოთინეიჯერო-მოგარდატეხისასაკისთვისდამახასიათებელ ამბებს ვწერდი, ახლა ის ვწერო, როგორია მშობიარობის შემდეგი პერიოდის ვნებათაღელვები,როგორ გავს სამშობიარო საგიჟეთს და რა საშინლად სევდიანი ამბების მოსმენა შეიძლება საშუალო სტატისტიკური ქართველი ქალის პირიდან, თუკი ის გულახდილობის ხასიათზე დგება, რა სიხარულია სამშობიაროდან სახლში დაბრუნება და როგორ ორმაგდება სიხარული, თუკი ის შორტი, რომელიც წინა წლებში გეცვა, ისევ გეტევა, როგორია დილას ნახევრადმძინარეს  საწოლიდან პაწაწუნა არსება რომ გიცინის, როგორ ხვდები ქვეყნისთვის მნიშვნელოვან პერიოდებში რომ ახლა იმაზე მეტად ღელავ, ვიდრე როდესმე,  როგორი მრავალშრიანი გახდა ერთფეროვანი დღეები და როგორ ხვდები, რა სხვა განზომილება იყო შუადღემდე გაწელილი დილის ძილები და საღამომდე გაწელილი საუზმეები დასვენების დღეებში, როგორ მოქმედებენ გარშემომყოფები მაშინ, როცა შენ თვითონაც გიჭირს საკუთარ თავში გარკვევა.

მიჭირს ჯერ ერთი იმის გამო, რომ მგონია ეს ყველაფერი ძალიან ინტიმურია, მხოლოდ მე მეხება და მათი გამოფენა რამდენად საჭიროა, არ ვიცი, მეორეც იმის გამო, რომ მგონია ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი საფიქრალები წლების მერე ისევე სასაცილოდ არ მომეჩვენოს, როგორც ახლა წლების წინ დაწერილ პოსტებს ვუყურებ. თან იმასაც ვფიქრობ, რომ ჩემი ვნებათაღელვები ჩემთვის არის საინტერესო, თორემ სამყაროსთვის სრულიად ბანალურია ახლადგამოჩეკილი დედების ბანალური პრობლემატიკა.
არადა, ძალიან მომწონს, როცა ადამიანები ლაღად და თავისუფლად, ამდენი ფიქრის გარეშე დგანან და თავიანთ დღეებს ყვებიან. აი, როგორც სოფი აკეთებს ამას. თან სხვა თუ არაფერი, გადასარევი რამეა, რაც შეიძლება შენ შვილს დაუტოვო. რა ჯობია, წლების მერე რომ წაიკითხავს, როგორ ცხოვრობდა დედა მაშინ, როცა ის პირდაფჩენილი შოშია იყო.

მოკლედ, იმედია შევაფურთხებ ეშმაკებს და მოვაბამ თავს წერას.

მანამდე კი რომ არ დამავიწყდეს, აუცილებლად უნდა ნახოთ ეს ფილმი ყველამ, ვისაც ბავშვის გაჩენა ჯერ კიდევ წინ აქვს ან უკვე გააჩინა, სახალისოა მსგავსება-განსხვავებების პოვნა. იმ იავნანებში კი, რასაც მე და მარიამი ერთად ვუსმენთ ხოლმე, ყველაზე მეტად აი ეს მომწონს.




რაც შეეხება შეცვლილ ცხოვრების წესს, უსაშველოდ ფრთხილი ძილი გამიხდა, ძალიან გამიჭირდა ლაქტაციის დადებითი მხარეების შეგნება (როგორც ამბობენ სტატისტიკის მოყვარულები, მშობიარობის შემდეგი ბეიბი ბლუზის მიზეზი ძირითადად ზუსტად ძუძუთი კვება ხდება ), ბოლო თვეების განმავლობაში ისეთ პროექტებზე მუშაობა, რომელსაც დიდად არ ჭირდება სახლიდან გასვლა უკვე ჩვეულებად მექცა და დიდადაც მომწონს, თუმცა შიგადაშიგ მინდა ხოლმე დილას ავდგე, სწრაფად დავლიო ყავა ნახევრამდე, ჩქარა ჩავირბინო კიბეები და შევისწავლო თანამშრომლები, რომლებსაც შესვენებებზე შეიძლება რაიმე ამბები მოვუყვე კიდეც და დღის ბოლოს მიხაროდეს სახლში მოსვლა, მაგრამ ჯერჯერობით მსგავსი სამსახურის ნასახიც კი არ ჩანს და ჩემი ლამაზი და მშვენიერი კაბებიც მშვიდად განისვენებენ კარადაში, მთელ ჩემ დროს კი გადასარევად ითვისებს მარიამი.

ბედნიერ შემოდგომას გისურვებთ.

ჩემო ტკბილო ზურიუს

საშინლად ვერ ვიტან როცა ვინმე ვინმეს ჭკუას ასწავლის და სულ ვამბობ რომ ჯობია ადამიანმა მანამდე იმტვრიოს ცხვირი, სანამ თვითონ არ მიხვდება, რომ აქამდე უჭკუოდ იქცეოდა.

 ასევე საშინლად ვერ ვიტან, როცა ადამიანები არაადეკვატურები ხდებიან. მნიშვნელობა არ აქვს რასთან მიმართებაში, ვერ ვიტან და ვსიო.

და

კიდევ, ყველასთვის უკეთსია ნაკლები ვიფიქროთ იმაზე, რას ვერ ვიტანთ და მეტი იმაზე, რა გვიყვარს. პოზიტივები ცხოვრებაში მნიშვნელოვანია, თუნდაც თავის მოტყუების ხარჯზე. სამაგიეროდ, უფრო გვიან გაჭაღარავდები და უფრო ნაკლები ნაოჭები გექნება. ადამიანებსაც უფრო მეტად ესიამოვნებათ შენთან ურთიერთობა, ვიდრე ვიღაცა მობუზღუნე აუტანლობასთან.

მაგრამ მაინც უნდა გავაუტანელდე, სულ რაღაც პოსტის დამთავრებამდე, მერე გავიღიმებ და გოეთეში წავალ ფილმების ჩვენებაზე.

მაშ ასე:

ჩემო ტკბილო ზურიუს.

რომ ვიცოდე, როგორ უნდა აგიკრძალო სხვების ბლოგებზე არაადეკვატური კომენტარების დატოვება, აუცილებლად ვიზამდი მაგას და ამ ყველაფერს არ დავწერდი.

მაგრამ მაგდენი არ ვიცი.

თან ლიბერალი ვარ და ბლოგი რომ თავისუფალი სივრცეა, ეგეც მომეხსენება.

ამიტომ, დატოვე რამდენიც გინდა იმდენი სულელური კომენტარი, უბრალოდ, გაითვალისწინე, რომ შენი სიტყვები შენ იმიჯს ქმნიან და იმიჯი მნიშვნელოვანია.

იმიჯს მარტო აქტიურობით არ ქმნიან, აზრიანი აქტიურობით ქმნიან.

მესმის რომ ყველა სხვადასხვანაირად იმკვიდრებს თავს, მაგრამ არსებობს უკეთსი და უარესი გზები.

მოკლედ, არავინ არ გაძალებს რომ შეხვიდე ვინმეს ბლოგზე და იკითხო.მით  უმეტეს, ზუსტად ვიცი, რომ არაფერსაც არ კითხულობ და უბრალოდ კომენტარებს ტოვებ, აი, როგორი ყურადღებიანი ვარო. ხოოდა, მთავარი ის კი არ არი, კომენტარებიდან რამდენი ადამიანი გადმოვა შენთან, მთავარი ის არის, ის ადამიანები რა განწყობით გადმოვლენ.

ბლოგი ადამიანების პირადი სფეროა და არავის არ უყვარს, როცა პირად სივრცეს უხეშად ურღვევენ. შეგიძლია გაითვალისწინონაცნობობა არ ნიშნავს "შეჩემათი" და "დედა რა  დებილი ხარ"-ით ურთიერთობას.

საქართველოში უკვე არის იმდენი ბლოგი, რომ შენი ფავორიტები გყავდეს და მერწმუნე, არავის ეწყინება, თუ შენ ფავორიტებში ვერ მოხვდება. ასე რომ, რატომ იწუხებ თავს ისეთ ბლოგებზე სიარულით, სადაც სისულეებს წერენ და რატომ ხარჯავ იმიჯის გაფუჭებაში დროს, რომელიც ზოგადად ფულია.

ზურიუსისადმი მიმართვა საზეიმო ვითარებაში დასრულებულია.


მაგრამ მერე კიდევ რომ არ მომიწიოს ჭკუის მასწავლებელის როლში ყოფნა, ბარემ რამდენიმე კეთილი  გაფრთხილება:

თუ კომენტარის გაკეთება გეზარებათ მარტო :) ან :( ზნაკებისთვისაც არ ღირს თავის შეწუხება.კი, კარგია ემოციების გამოხარვა, მაგრამ ოდნავ მეტი რომ დაწერო, არაფერი მოგივა.

აუცილებლად გაეცით თქვენ ბლოგზე დატოვებულ კომენტარებს პასუხი, ის ადამიანი შენთვის წუხდება და შენ გკითხულობს.მერე დაბრუნდება შენთან და იფიქრებს, რომ სულ ერთი იყო, რას დაგიწერდა.

და საერთოდ, ბლოგი თქვენი იმიჯის ნაწილია, ამიტომ წარმატებები.

უსიზმრებო ღამეები, მოულოდნელად კარგი საღამო და კრიზისული სიყვარული

სულ მიკვირდა ხოლმე ადამიანები რომ დიდხანს არ წერდნენ ბლოგზე, ან ამბობდნენ, ჩავარდნა გვაქვსო, როგორ ახერხებდნენ.
მას შემდეგ რაც ბლოგი მაქვს, სულ ვამბობ რომ ყველაზე კარგი, რასაც ვაკეთებ ჩემი ბლოგია და რომ მანამ, სანამ ისეთი სახლი მექნება, როგორიც მინდა, ისე მეყვარება, როგორც მინდა და ისე ვიცხოვრებ, რომ მივხვდები, აქ ვცხოვრობ და ასე მიყვარს აქაურობა.

ხოოდა, უცნაურია, სიყვარულებზე რომ მაშინ იწყებ ლაპარაკს, როცა კრიზისი გაქვს და ვერ წერ, როცა გინდა უთხრა ვიღაცას, რომ კი ვერ, მაგრამ გიყვარს და რომ მიუხედავად ვერ წერისა, მაინც გიკვირს ხოლმე რაღაცეები.

ბოლო პერიოდში ხშირად მიკვირს, რომ სარკეში ჩახედვის მაგივრად სხვებში ვიხედები.


სხვებში რომ ვიხედები ხოლმე, მერე ეს ვიდეო მახსენდება და მერე ის, რომ ჩვენ ყველა ერთად ასე, ძალიან  სასაცილოდ დავბორიალობთ დაუმთავრებლად.
არადა, მიყვარს სარკეები. სულ მინდა, რომ საწოლის პირდაპირ მქონდეს დიიდი, უზარმაზარი სარკე და სულ მახსოვდეს, რომ ასეთი ვარ, აქ, ამ საწოლში მძინავს და ამავე საწოლში ბოლო დროს სიზმრები გაიშვიათდნენ. ალბათ იმიტომ, რომ ძალიან მინდა  სიზმარი, რომელსაც ყველაზე მალე ვნახავ  სიზმრების ბლოგს მოვუყვე. ხოოდა, სულ ეგრეა, რამე ძალიან რომ გინდა, არაფერი. კარგი რამეები სულ მოულოდნელად ხდება.

გუშინ მოულოდნელად კარგი საღამო იყო.ოღონდ სიზმარი მაინც არ მინახავს და არც სარკე მაქვს ჩემი საწოლის პირდაპირ.

ამიტომაც ვიყურები ხოლმე სარკის მაგივრად სხვებში. 
ამიტომ ვლაპარაკობ სიყვარულზე მაშინ, როცა კრიზისი მაქვს.
რამდენიმე დღის წინ  ზუსტად ასე, კრიზისულად მივხვდი, რომ თუ ძალიან, ძალიან დიდი დრო გავიდოდა და მე კიდევ ვერ ვნახავდი ჩემ მეგობრებს, რომლებიც ავსტრიაში და იტალიაში დავტოვე, ნელ-ნელა აღარ ვიქნებით მეგობრები, მონატრება ინსტიქტური გახდება და მარტო ის რამდენიმე ამბავი დაგვრჩება, რომლების გახსენებაც ისეთივე ინსტიქტური გახდება, როგორც მონატრება.
არადა, ახლა მართლა ძალიან ხშირად ვხვდები, რომ მჭირდებიან და მენატრებიან.
 ჯერ კიდევ შეგვიძლია,  ინსტიქტურები არ გავხდეთ და ჯერ კიდევ ბევრი დრო გავა, სანამ ერთმანეთს ვნახავთ.

და თან კარგი რამეები სულ მოულოდნელად ხდება ხოლმე.
აი, როგორც მაშინ, ხისსუნიანი რომ მოვიდა ჩემთან, მარტო რომ ვიჯექი ლიტერატურულში და აზრადაც არ მომდიოდა, ვინმეს თუ ახსოვდა დედამიწის ზურგზე ჩემი არსებობა.

პ.ს.ფსიქოლოგები ამბობენ რომ საწოლის წინ სარკე რეკომენდირებული არ არის.
სხვა ვიღაცეები ამბობენ, რომ უსიზმრებო ძილი არ არსებობს.
ჩემი მეგობრები ამბობენ რომ როდესმე აუცილებლად ვნახავთ ერთმანეთს.
მე ვამბობ რომ კარგი რამეები ყოველთვის მოულოდნელად ხდება და რომ გუშინ მოულოდნელად კარგი საღამო იყო.

ალტერ ვიჟენი, მინიმუმ ორი სიახლე და ბედნიერი შაბათ-კვირა

მოკლედ, ასე :
მოვედი თავზესაყრელი პოზიტივებით, რომელიც ბოლო ორი დღის განმავლობაში იმდენი იყო, მეშინოდა, არ მოვმკვდარიყავი.

ამბავი პირველი

ალტერ ვიჟენის კონცერტებმა კარგად იმოქმედა. მიუხედავად 1200 შენიშვნისა, რაც ზოგადად ორგანიზატორების მიმართ მაქვს, მაინც კარგად მოქმედებს ახლადშეღამებულზე რომ იცი სადღაც ცოცხალ მუსიკას მოუსმენ, ბევრ ნაცნობს ნახავ და შუაღამემდე ბევრი ლუდის დალევას  მოასწრებ.
მიუხედავად იმისა, რომ  ადამიანებს მმკ-ს სუნი სცემდათ, მიუხედავად იმისა, რომ სამი კონცერტის ერთსა და იმავე დროს დაწყება კარგი იდეა არ იყო, თბილისი ცოტა უფრო ცოცხალი იყო ვიდრე არის ხოლმე, ცოტა უფრო მუსიკალური და ცოტა უფრო მეგობრული.



პირველი ამბის დასკვნა:
მერე რა რომ მუზამელები იშვიათად ვწერთ და არც იმდენი ადამიანი გვიცნობს, რამდენიც საჭიროა.
სამაგიეროდ,  იდეალური  კომუნა ვყოფილვართ მთელი ჩვენი მეგობრებიანად.
ვოტ.



ამბავი მეორე
რამდენიმე დღის წინ წერილი მივიღე, შენი ბლოგიდან მოგაგენით, კარგად წერ და ჩვენ  ჟურნალთან ხომ არ ითანამშრომლებდიო.
ჯერ ის გამეხარდა, რომ ვინმემ ბლოგიდან მომაგნო, მერე ის, რომ მიხვდა, კარგად ვწერდი და მერე ის, რომ მართალი ვარ, როცა ვამბობ, რომ კეისრებს კეისრისა როდესმე აუცილებლად ერგებათ.
მოკლედ, პირველი სტატია უკვე დაიდო.
ჩემი ძველი პოსტია, ცოტა უფრო გალამაზებული.

მეორე  ამბის დასკვნა:
მე მართლა ჭკვიანი ვარ, მერე რა რომ ზოგს სხვა ვერსია აქვს და ზოგს მაგის დანახვა არ უნდა.
ვოტ.

მესამე ამბავი
ჩემ ბლოგს ცოტა ხანში კიდევ ერთი ავტორი ეყოლება, რომელიც მხოლოდ თემატურ პოსტებს დაწერს.
კიდევ ერთი ავტორი ჩემი მეგობარი და სრულიად ტექნიკური მხარეების უნიკალური მომგვარებელია, რომელიც სხვადასხვა რჩევებს დაწერს ხოლმე ჩემნაირი ბლოგერებისთვის, რომლებიც მხოლოდ ბლოგის შიგთავსზე არიან ორიენტირებულები და არა მის  მოწყობაზე.
მოკლედ, თუ ვინმეს გაქვთ რამე  სუსტი წერტილი  და სიამოვნებით მოისმენდით რჩევებს, მაშინ კომენტარებში დატოვეთ იდეები და გავითვალისწინებთ.

მესამე ამბის დასკვნა:
სულ ვფიქრობდი ხოლმე, რომ რჩევები და ტუტორიალები არასაინტერესოა და ჩემ ბლოგზე არასოდეს მსგავსი არაფერი მოხვდებოდა.
მაგრამ ამ ბოლოს მივხვდი, რომ რისი გაკეთებაც შეგიძლია, ყოველთვის ყველაფერი უნდა გააკეთო, არასოდეს იცი, როდის ვის გამოადგება და დააინტერესებს. შესაბამისად, ველოდები თქვენ წინადადებებს, ან თქვენ ელოდებით ახალი ავტორის გამოჩენას.

მეოთხე ამბავი
მზიურს ყველაზე მეტად გაზაფხული უხდება.
ხოოდა, მიყვარს, როცა საგაზაფხულო რიტუალს ერთხელ მაინც ვასრულებთ მე და ჩემი მეგობრები.

ამ ამბავს დასკვნა არ ჭირდება

დჰარმის მაწანწალა ვარ, ფეხმორთხმული ველოდები გასხივოსნებას - ანუ თვის ინტერვიუ

ტრადიციადქცეული ბლოგერული ინტერვიუ:
ამჯერად Jo Key-სთან ერთად ვარ. მგონი ყველამ იცით,მაგრმ ვინც არ იცის იმათთვის :
Jo Key-ი ვეგეტარიანელია, სიგარეტს ახლახანს დაანება თავი, სამაგიეროდ არქიტექტურის სწავლა დაიწყო და როდესმე შეიძლება ხელნაკეთი ნივთების სალონი და ვეგეტარიანული კაფეც ქონდეს.

თუნდაც ცოტა ხნით კენიაში უნდა წასვლა ან დროში გადასახლება და 60-იან წლებში მოხვედრა. მიზეზი აქვს, თან ორი.

მოკლედ, ჩემი ერთ-ერთი ყველაზე საყვარელი ბლოგის პატრონი და ძალიან, ძალიან  სიმპატიური Jo Key, რომელსაც დედამიწა უნდა მრგვალი და რომელიც ძალიან, ძალიან კარგად წერს  :)

რატომ მაინცდამაინც წითურთმიანი გოგონა? თან ასე ხშირად და თან შეუცვლელად?
 მწითური გოგო ჩემი ბავშვობაა - ყველაზე ნათელი დრო. იმის მერე მუდმივი გარდატეხის პერიოდია.

სკოლის ტუალეტთან ვხვდებოდით სრულიად შემთხვევით.

ახლა, იდეალურს როცა ვგულისხმობ, ყოველთვის ჟღალი თმები და დაჭორფლილი სახე მიდგას თვალწინ.

,,სიმბოლოები ჩარჩოში სვამენ ქალაქს და ერთ დიდ სტერეოტიპად აქცევენ. ‘’ მერე შენ ამ ქალაქიდან სკანდინავიაში წასვლა გინდა ხოლმე. რა არის თბილისის ჩარჩო, რაც ხელს გიშლის მშვიდად და ბედნიერად აქ ყოფნაში?

მგონია, ეს არის ქალაქი კონცეფციის გარეშე. რასაკვირველია ძველ უბნებს, სადაც ქუჩებს სული აქვთ და ხანდახან ლაპარაკობენ, არ ვგულისმობ.

აბსტრაქტული და უსულო სიმბოლოც არ მეგულება, ხელს რომ მიშლიდეს მშვიდ, ბედნიერ ცხოვრებაში.

უფრო ადამიანები და დამოკიდებულებები მოქმედებენ. არ მესმის, რატომ უნდა დავაგდო სიგარეტის კოლოფი ქუჩაში, როცა თბილისის სადღეგრძელო ფეხზედგომით 15 წუთის წინ მაქვს შესმული.

ძალიან უცნაურია, აქ შეიძლება ერთდროულად გიყვარდეს და გძულდეს, იყოს კარგი და ცუდი, მატყუარა და გულწრფელი... ეს მიშლის მშვიდ ცხოვრებაში ხელს!

,,ზაფხული აღარ მიყვარს. ზამთარი უფრო კარგია, შემოდგომაც, გაზაფხულიც, მაგრამ არა ზაფხული.  რაღაც მოხდება ცუდი და მერე ის სიტუაცია, დღე, დრო, სურნელი, ხმა და გემო აღარ მიყვარს.’’
რატომ მაინცდამაინც ზაფხულში? ზაფხულში ხომ მეგობრებთან ერთად დადიხარ დასასვენებლად, აივანზე საინტერესო თემებზე ლაპარაკობთ და ზღვისკენ ზურგით მჯდომი მარკესს კითხულობ.

ახალი ადამიანი - ახალი ემოციაა, ახალი განცდა, დრო, სურნელი, ფერი, გემო, ადგილი... და როცა ის მიდის ყველაფერი იცვლება.
აი, შვეიცარიის დრო წავიდა. ახლა სკანდინავიაზე ვფიქრობ. მე ნორვეგიაზე, ის შვედეთზე.
ბოლოს შევთანხმდით, რომ სადღაც საზღვარზე დავსახლდებით. საძინებელი და დიდი მისაღები ნორვეგიაში იქნება, ტერასა და ზამთრის ბაღი შვედეთში. მადლობა ევროკავშირს, რომ არ არის სავიზო რეჟიმი. აბაზანაში შესვლისთვის საელჩოში საათობით ყურყუტი გამიჭირდებოდა.
მეხსიერებას რომ კარგავდე, საყვარელი მუსიკის დიდ კატალოგს დაიტოვებდი. არ გგონია, რომ საყვარელ მუსიკასთან საყვარელი ემოციები გაკავშირებს და მეხსიერების დაკარგვის შემდეგ დატოვებული მუსიკა სხვა ჟღერადობის იქნება?
არ მიფიქრია ამაზე. მუსიკალური კატალოგის შექმნის იდეით ისე ვიყავი აღტკინებული (მკლავს ეს სიტყვა, ისევე როგორც სასოწარკვეთა და რუდუნება), ეს მცირე, თუმცა მნიშვნელოვანი დეტალი გამომრჩა.
დღის განმავლობაში ნებისმიერი თავისუფალი წუთი მუსიკას უჭირავს, საუკეთესო მეგზურია იცი შენ.
ბოლო დროს, პირველი ყოველთვის Manhattan Transfer-ის Chanson D'amour-ია, მერე Shuffle თავისას შვება. არ აქვს მნიშვნელობა რა იქნება შემდეგი. ყველა მუსიკალურ თემას ნაცნობი ემოცია მოაქვს.
კატალოგზე აქედანვე უნდა ვიზრუნო. ვინიცობაა მეხსიერება დავკარგო, დარწმუნებული ვარ Chet Baker-ის “I Rememeber You” სილას გამარტყავს და რეალობაში დამაბრუნებს.

შენთან ბევრი უცნაური ადგილია, თუ ხარ ბევრ უცნაურ ადგილას, : ) გვიმეგზურე სადმე, შენ მხარეში..
ჩემი მხარე მეტად უცნაურია.
ხელის გაწვდენაზეა ერთ დროს ნანახი, საყვარელი და ჯერ უნახავი ადგილი.
აქ ვაშლი ხე ყვავის, მზე აცხუნებს, შეყვითლებული ფოთლები ელვარებენ და თან თოვს.
აქ არის ყველა ვინც შემხვედრია როდესმე, ახლა მაქვს ურთიერთობა და მომავალში გავიცნობ.
თენდება და თან საღამოა... არის მთვარე და მზეც...
აქ ვართ ის და მე. ჩვენ, ერთად. ეს არის ჩემი სახლი… დედამიწა...

ბევრჯერ იცხოვრე. ერთ-ერთი რეინკარნაცია ინდოეთში მოხდა, გუპტას პერიოდში, ვატსიაიანა გერქვა. გიცნობდეთ უნდა. მეორეთაც ინდოეთში, გასული საუკუნის 50-იანებში. რავი შანკარის მსმენელი იყავი, ლალიტი. ახლა აქ ცხოვრობ, თბილისში, დროებით.

არ გინდა ხოლმე გამოიცნო, სად და ვინ იქნები შემდეგში?
 
არა, მოსაწყენი იქნება.
ამოუცნობი ლოკაცია აღმაგზნებს.

ვოლტერ სალესის „ბრაზილიის ცენტრალშია,“ მთავარი გმირი, დორა ამბობს ტაქსებზე მეტად ავტობუსები მიყვარს, დანიშნულების ადგილი ყოველთვის ცნობილიაო. მე პირიქით ვარ. დაგეგმილი - უინტერესოა, მითუმეტეს „არავინ იცის რა იქნება ხვალ, ახალი დღე თუ, მომდევნო ცხოვრება.“

გავიწყდება ხოლმე შენებს გამოუტყდე სიყვარულში. ახლა მე გაგახსენებ, რომ ესიამოვნებათ და შეგიძლია რამდენიმეს აქვე შეახსენო რომ გიყვარს. გასხივოსნებამდე

სასწრაფოდ მჭირდება შამპუნის ბოთლი ან კოდაკის თეატრის სცენა. ხელში ოსკარი და გულის ჯიბიდან ამოღებული დაკუჭული ქაღალდი.

„დედა, მამა მიყვარხართ, თქვენ მაქსიმუმი გააკეთეთ, ახლა აქ რომ ვმდგარიყავი.

მიყვარხარ ჩემო, რომ ხარ.
დიდი მადლობა ჩემს მეგობრებს სიყვარულისთვის. მადლობა კინო აკადემიას და ფეფეს, მისი ყველა ფილმი ჩემთვის შთაგონება იყო.“

პ.ს. ამ ინტერვიუს გაკეთებას მას შემდეგ ვგეგმავ, რაც საერთოდ, ბლოგერული ინტერვიუების იდეა გამოჩნდა და რაღაც სულ ვწელავდი, რამე სასიამოვნოს რომ ელოდები და შემდეგისთვის დებ. ხოოდა, მგონი სასიამოვნო გამოვიდა.

მადლობა  Jo Key-ის სტუმრობისთვის  :)

ქუჩაში რომ შემოგვხდეთ...

დარიჩინის გოგომ დამთაგა.

სულ მგონია, რომ აქ შემომსვლელების დიდი ნაწილი კი ისედაც მიცნობს მაგრამ ალბათ არც მთლად ეგრეა და თან იდეაც ძალიან მომეწონა. მგონი პირველად  მოვინდომე ჩემი თავის ვიზუალურად აღქმა.

ხოოდა, მოკლე შესავალით დავიწყებ.

არ ვიცი, რატომ, მაგრამ მყავს ადამიანები, რომლებიც ურთიერთობის განმავლობაში რამდენჯერმე  გამიცნია. ამბობენ, რომ ქრონიკულად სხვანაირად გამოვიყურები და ხშირად ვიცვლები.
მე მგონია  რომ არც მთლად ეგრეა.

მაგალითად იკა, სულ არ ვყავდი ნანახი, ისე მიხვდა რომ მე მე ვიყავი, პირველად როცა დამინახა.

მოკლედ, მე თუ მკითხავს კაცი, ქრონიკულად ახლადგაღვიძებულს და დაბნეულს ვგავარ,  ვატარებ სათვალეს, რომელიც  ჩემ კომპიუტერისგან და გენეტიკისგან მომსპარ თვალებს სასიცოცხლოდ ჭირდება და რომელიც გარედან შავია,  შიგნიდან - თეთრი. მაქვს როგორც წესი გაბურძგნილი გაშლილი თმა არც ძალიან გრძელი და არც მოკლე, ზუსტად ისეთი, მე რომ მჭირდება. თმები ძალიან იშვიათად შეიძლება იყოს  შეკრული და თითქმის არასდროს დავარცხნილი.

შეიძლება მეცვას ყველაფერი, გარდა მაღალი ქუსლებისა.

აუცილებლად მექნება ერთი ბეჭედი მაინც  ან მარჯვენა, ან მარცხენა ნეკა  თითზე.

აუცილებლად მეკეთება რაიმე ჯურის კაშნე. სუსტი ყელი მაქვს და სულ მანდედან ვცივდები. ისედაც,  მიყვარს და თავს უფრო დაცულად ვგრძნობ, ყელშეფუთნული.

თუ მსგავსი მონაცემების ადამიანს გადაეყარეთ და ხელში კამერა ან მიკროფონი უჭირავს, ესე იგი მე ვარ, უბრალოდ მუშაობის პროცესში. მაგრამ ეგ არაფერი, დამიკაკუნეთ ზურგზე და გამეხარდებით.

არასოდეს შეგხვდებით სისხამ დილას, სანამ სამსახური ამის საშუალებას მაძლევს, დილის ძილს ისევ საკულტოდ ვიტოვებ.

არასოდეს შეგხვდებით ქუჩაში რაიმე საკვებით,  თუნდაც ფუნთუშით ხელში. ვერ ვიტან გზადაგზა ჭამას.

არასოდეს არ მიფიქრია, რომ მსგავსი აღწერილობის შემდეგ ვინმეს გამოვიცნობდი.

ვნახოთ.

დამატებითი მინიშნება: ძირითადად ფეხით ვმოძრაობ, ძირითადად სწრაფად ვმოძრაობ და ქუჩაში ადამიანებზე  ნაკლებად ვარ  კონცენრტირებული.

კიდევ ერთი დამატება: თუ როდესმე მიცანით და გამოცანით, ძალიან გთხოვთ, მეორედ ნახვისას დაბნეულ სახეს ნუ მიიღებთ და ნუ მეტყვით, რომ სულ სხვადასხვანაირად გამოვიყურები.
არც მთლად ეგრეა საქმეა.

ჩემის მხრივ ვთაგავ ყველაზე იდუმალ როდრიგოს და კლოუნს.

პ.ს. თუ არსებობს კიდევ რაიმე კონცეპტუალურად მნიშვნელოვანი დეტალი, რაც ჩემმა ნაცნობებმა და მეგობრებმა იცით და მე გამომრჩა, შეგიძლიათ შემახსენოთ :)

კოსმიური ჯვაროსანი

დღეს მუსიკალური ჟურნალების დღეა.
ჰიუსტონს სულზე რომ არ მოესწრო კითხვების პასუხები, აუცილებლად დავწერდი იმაზე, რომ კარგი იქნება სიყვარულების, გლოვების და ათასი ახალი წლების გარდა, მსგავს დღეებსაც აღვნიშნავდეთ.


კიდევ კარგი იქნება, ბევრი კარგი ჟურნალი  გვქონდეს და  კარგი და ცოცხალი მუსიკალური გარემო. სტამბულში რომ ფესტივალები ეწყობა და მე და ჩემნაირები სტამბულში ცხოვრებაზე  ვოცნებობთ მაგის გამო, აქ ხდებოდეს ეგ ყველაფერი, ან მაგის ნახევარი მაინც და თურქეთი ოცნების ქვეყნების რიგში არ იყოს.

ან ისეთ მუსიკალურ ჟურნალში ვმუშაობდე, სადაც აღებული ხელფასი უპრობლემოდ მეყოფა ფესტივალებზე საწოწიალოდ.
მოკლედ, მუსიკალურ  ჟურნალებზე მაინც დავწერე და ,,მუზამეზე'' შეგიძლიათ იხილოთ, აქ კი  ტრადიციული ყოველთვიური ინტერვიუ ტრადიციული დაგვიანებით.

ამჯერად ჩემთან ერთად ჰიუსტონი, ანუ მარიამია, კოსმიური ჯვაროსანი.
ჰიუსტონი თავისი ბლოგით გლობალური დათბობის წინააღმდეგ იბრძვის, ცხოვრების საუნდტრეკად ჩემი საყვარელი iron&wine-ის კომპოზიცია აქვს არჩული და კიდევ გამორჩეული ხელწერა აქვს.

მარიამი რომ იყო, ვერაფრით ვერ წარმოვიდგენდი, სულ მეგონა ამ მეომრული ბლოგის იქით მამრი ბლოგერი იმალებოდა. დღემდე არ ვიცი რატომ, მაგრამ დღემდე ვერ გადავხარშე ჩემი ინტუიციის სიმწირე.

შენთან ხშირად არის ხოლმე ისტორიული ამბები. მომიყევი რამე ამბავი, გინდა ისტორიული და გინდა არაისტორიული.

ერთ ისტორიას მოვყვები იმაზე, თუ როგორ გახდა თეთრი სახლი თეთრი სახლი. ყველამ იცის, ალბათ, თეთრი სახლი ეს ის ადგილია სადაც ამერიკის პრეზიდენტი ბინადრობს და ბუზსაც კი მასზე ზემოდან გადასაფრენად სპეციალური ინსტანციებისგან ნებართვა სჭირდება. ყოველთვის მეგონა, მისი სახელწოდება გონებამახვილი ამერიკელების ფისიქოლოგიური გათვლა იყო: თეთრი ხომ ყოველივე კეთილის, სპეტაკისა და წმინდის სიმბოლოა. თუმცა, თეთრმა სახლმა თავისი სახელი სულ სხვანაირად მოიპოვა. ამერიკა ბრიტანეთის წინააღმდეგ დამოუკიდებლობისთვის რომ ბრძოლობდა, პრეზიდენტის რეზიდენცია ბრიტანელების ზარბაზნების წყალობით ძალიან გაბინძურებულა და ნირი უცვლია; მოკლედ, განაცრისფერდა (ან განაცრისფრდა. არ ვიცი, რომელია სწორი). სწორედ, ამ ზიანის დასაფარად იგი თეთრად გადაღებეს და მას მერე რეზიდენციას თეთრი სახლი ეწოდა. ვოტ ტაკ. :დ

კოსმიურო, რა ხდება შენთან კოსმოსში გარდა იმისა, რომ თვითერიდან დაპოსტვა უკვე შესაძლებელია. :)

თუ სწორად მახსოვს, ჩინელები 2030 წელს მთვარეზე წასასვლელად ემზადებიან. ეს რომ გავიგე, მაგრად გამიხარდა, რადგან ვიფიქრე, 60-იან წლებში ამერიკელების მთვარის ოდისეას სიმართლის სხივი მოეფინება-მეთქი (აი, რომ ამბობენ, დადგმული და (როგორც ახლა ამგვარ შემთხვევებს უწოდებენ) მოდელირებულიაო. თუ მართლა დადგმულია, მაშინ დროშაც არ იქნება მთვარეზე და ამას ჩინელები უეჭველად აღმოაჩნენ. კი, ამერიკელებს შეუძლიათ გადაუხადონ მათ, მაგრამ ჩინეთი ოხერია და თან ამერიკა არ ევასება). მაგრამ ჰოჲ, რომ ნაადრევი იყო ჩემი სიხარული, რამეთუ 2020 წელს ამერიკელები გეგმავენ მთვარეზე წასვლას და ვგონებ, ოდისეის ამბავი კვლავ ჩაიფარცხება.

 ცხოვრებაში დაახლოებით 24 წელი რო არ გეძინოს, რისთვის გამოიყენებდი მაგ 24 გამოთავისუფლებულ წელს?
კარგია ეს კითხვა რომ დასვი, რადგანაც ამაზე ფიქრში არაერთი საათი გამიტარებია. ყველაზე დიდი პრობლემა დროის შემეცნება-გართობას შორის განაწილებაა. დღის განმავლობაში, საშუალოდ 3 საათი შევიმეცნებ და 12 საათი ვერთობი. მაგრამ დღეში სრული 24 საათი რომ მქონდეს, გართობის დროს 18 საათამდე გავზრდიდი, რის შედეგადაც შემეცნების დრო 6 საათამდე აიწევდა და ჩემს ინტელექტუალურ დონესაც პოზიტიურად დაეტყობოდა. :დ

 გარდა იმ იზმებისა, რაც ჩვენთვის ყველასთვის ცნობილია (რასიზმი, პატრიოტიზმი, კაპიტალიზმი, სოციალიზმი და სხვა ათასი ჯანდაბა), შენთან შენი საკუთარი იზმებია ( კვერხიზმი, ტრაკიზმი, ფროიდიზმი..). რატომ იქმნებიან ხოლმე ახალი მიმდინარეობები შენ ლექსიკურ ბაზისში და ცნობიერებაში?
იზმის დამატება ნებისმიერ სიტყვაზე, ამ სიტყვის მნიშვნელობას უფრო აძლიერებს და მასობრივ ხასიათს სძენს. ისევ სიტყვა კვერცხის მაგალითზე განვიხილავ. დღეისათვის ფრიად დამკვიდრებულია ტერმინი კვერცხობა. ყველაფერ უაზრობას შეიძლება ეწოდოს ეს. რა კვერცხობაა! - ჟღერს, როგორც განყენებული გამოძახილი მხოლობით რიცხვში (კვერცხობა) და მხოლოდ ერთჯერად მოქმედებას აღნიშნავს (ერთი კვერცხობა, ერთი უაზრობა, ერთი შემთხვევა). მაგრამ როდესაც კვერცხობას ემატება იზმი, ყოველივე იცვლება. რა კვერცხიზმია! - ჟღერს როგორც მასობრივი უაზრობის ერთი შემთხვევის ამსახველი გამოძახილი, რომელთა ერთობლიობა კვერცხიზმის სახელის ქვეშაა გაერთიანებული (კვერცხიზმი - ბევრი კვერცხობები ერთად აღებული, მასობრივ-ხასიათ-მიცემული და თითქმის ფილოსოფიის დონეზე აყვანილი). სწორედ ამ მასობრიობისა და ერთობლიობის ხაზგასასმელად წარმოიქმნა ყველა ეს ჩემი იზმი.

არა, ისე მართლა არ ვიცი საიდან მოვიტანე :დ ამდენი ტყუილად ვიბოდიალე. ერთხელ, შემთხვევით წამომცდა ”კვერცხიზმი” და იმდენად მომეწონა, მას მერე თითქმის ყველა სიტყვას იზმს ვამატებ. :დ


 ფროიდის გარდა, ვინ გეხმარება ხოლმე შენი საქციელი, ნალაპარაკების, ნაწერის გაშიფვრაში?
სიმართლე რომ ვთქვა, მეტი არც არავინ. ჩემი ფსიქოლოგიის ცოდნა ამჟამად ფროიდით, რაღაც წითელი წიგნითა და რამდენიმე სხვა ფსიქოლოგის ესეთი შემოიფარგლება. უმეტესად ჩემივე უბედურ ინტუიციას ვეყრდნობი ხოლმე, რომელიც 100-დან 98 შემთხვევაში ცდება (ერთხელ, ვწერდი ტესტს და ისეთ კითხვა იყო, სადაც ოთხი ვარიანტიდან ორი იყო სწორი და ის ორი უნდა მოგეხაზა. არ ვიცოდი პასუხი და გადავწყვიტე ინტუიციისთვის მიმენდო საქმე. მაინცდამაინც ის ორი არასწორი შემოვხაზე. სულ ასე მომდის ხოლმე.)

იესოს გარდა ვისგან მოგიღია წერილი, რომელზეც მომიყვებოდი, ან ვისგან გინდა მიიღო?

წერილები უმეტესობა, რომლებსაც ფოსტით ვღებულობ, ბედკრული სპამერებისგანაა, რომლებიც ჩემთვის ვიაგრასა თუ რაიმე მსგავსი ტიპის წამლის შემოტენვას ლამობენ! ერთხელ, წერილებთან დაკავშირებით მაგარი კურიოზი მომივიდა. მივიღე წერილი, თითქოს ბრიტანულ გათამაშებაში მოვიგე 1,5 მილიონი (მილიონ ნახევარი) ფუნტი სტერლინგი. იმ დროს ინტერნეტ სამყაროში ყეყეჩი ვიყავი და არ მეგონა, ხალხი ასე ფულს თუ ცქნაფავდა ჩემნაირ დოყლაპიებს. დავიჯერე, დავფორიაქდი და ჭკუაზე არ ვიყავი. როგორც წერილში ეწერა, გავაგზავნე სახელი, გვარი, პირადობის ასლი და მსგავსი იდიოტობები (ახლა რომ ვიხსენებ, სიცილად არ მყოფნის). იმათმაც სერიოზულად მომწერეს რაღაცეები, თან ნომერიც იყო მითითებული, რეკვიზიტები და რამე. ყველა ”დოკუმენტაცია” წესრიგში რომ მოვიდა, მეუბნებიან, ახლა 900 ფუნტი სტერლინგი ამა და ამ ანგარიშზე უნდა გადმოგვირიცხოთ, რომ ის მოგებული თანხა გაანაღდოო. სხვანაირად ვერ მოვახერხებთ, გადასახაადებია და რამეო. კიდევ კარგი ამ მომენტში მივხვდი, რომ მაგარს მაბოლებდნენ... პასუხი არ მიმიწერია. სამი დღის მერე მირეკავენ სახლში ის მამაძაღლები! სად ხართ, სად დაიკარგეთო, რატომ არ გვწერთ პასუხსო? მეც ვუთხარი, ფული არ მინდა, გუშინ მკითხავთან ვიყავი და იმან მითხრა, მალე ზღაპრულად გამდიდრდები, მაგრამ რეალურად 900 ფუნტ სტერლინგს დაკარგავო. აი, ასე არ მოვტყუვდი და შევინარჩუნე 900 ფუნტი სტერლინგი (რომელიც არც მქონია).

ქართულ ,,ჭირებზე'' ხშირად წერ ხოლმე.
რა არის შენთვის საქართველოს ყველაზე დიდი ჭირები და რამდენიმე პოზიტივი?
ჭირის დანახვა რომ უფრო ადვილია, ვიდრე პოზიტიურის, ამაზე ხომ ორი აზრიც არ არის. საქართველოში დამკვიდრებული უამრავი ცუდი თვისების ჩამოთვლა შეიძლება და ერთი მეორეზე უარესია. ამაზე უკვე იმდენს საუბრობენ, რომ ერთი დიდი ენციკლოპედიის დაწერა შეიძლება - ”ჭირი ქართლისა”. ამიტომ მხოლოდ დადებით თვისებაზე გავამახვილებ ყურადღებას. სტუმართმოყვარეობა - აი, რაც გვაქვს, გვაქვს! სადაც არ უნდა წახვიდე, ვისთანაც არ უნდა მიხვიდე, არავინ გეტყვის, დორზე უკან გაბრუნდი და აქედან დაახვიეო. ასევე, გადახდის ინსტიტუტსაც თავისი ხიბლი აქვს (რომლის გადაჭარბებული გამოყენება ერთ-ერთ ჩანაწერში მწარედ ვაძაგე). როცა ნაყინის ფული არ გაქვს, მეგობარი სიამოვნებით გიყიდის მას და არ მოგიწევს სიცოცხლის ბოლომდე მის ვალში ყოფნა.

ერთხელ გეწერა რომ სოციალური ქსელებიდან და ინტერნეტიდან სურათი წაშლის შემდეგაც არ იშლება.რა არის ისეთი ჩვენ გარშემო, რაც წაშლის შემდეგაც არ იშლება, ოღონდ ონლაინ სამყაროში არა, ჩვენში?
მოგონებები. ხო, ეს ისევე ბანალურად ჟღერს, როგორც რას-ვერ-აპატიებდი-შენს-მეგობარს-ღალატს, მაგრამ მოგონებები ვერ იშლება. ინტერნეტი ადამიანის ტვინს კარგად იმეორებს: მასში უამრავრი ინფორმაციაა, თუმცა არავინ იცის ზუსტად რამდენია და რაზე. ერთი ადამიანი თავის ცხოვრებაში ინტერნეტში არსებული ინფორმაციისა და შესაძლებლობების მხოლოდ უმციერს ნაწილს გამოიყენებს. ტვინის შესაძლებლობების მხოლოდ 3% იყენებს საშუალო ჰომო საპიენს საპიენსიც. როდესაც ინტერნეტიდან რამეს შლი, ერთი შეხედვით, ყველაფერი მორჩა და ეს ინფორმაციაც დაიკარგა. თუმცა, ამ ინფორმაციის ასლი კიდევ უამრავ ადგილასაა, რომელთა არსებობის შესახებ არც იცი, არც გაგიგია და ვერც ვერასდროს გაიგებ. ასეთი წაშლილი მოგონებებიც ადამიანის ქვეცნობიერში ინახება, რომელიც თითქმის მიუწვდომელია საღი გონებისთვის და იქიდან მოგონების დაბრუნება არც ისე ადვილია. ჰმ, ვგონებ ამაზე პოსტიც უნდა დამეწერა.

ფაქტი, რომელიც არ ვიცით :
ვინ არი ჰიუსტონი და ჩემ გარდა როდესმე ვინმეს გონებიხარ მამრი?
ჰიუსტონი სრულიად შემთხვევითი სახელია. მას არანაირი კავშირი არ აქვს უიტნი ჰიუსტონთან და არც ქალაქ ჰიუსტონთან ამერიკაში. ნუ, ქალაქთან ცოტა აკვშირი მაინც აქვს. ე.ი. თავის დროზე ბავშვობაში მინდოდა ვყოფილიყავი კოსმონავტი (ეს ეტაპი, ვგონებ, თითქმის ყველა ყრმის ცხოვრებაში იყო). სკაიპის სახელიც კი კოსმონავტი მაქვს. ერთხელაც, ჩემმა მეგობარმა მეხუმრა კოსმონავტობაზე: ჰიუსტონ, მიღება, პრობლემა გვაქვსო (ჰიუსტონი ნასას კოსმიურ აპარატებთან დამაკავშირებელ სადგურს ჰქვია) და ეს სახელიც აქედან წამოვიდა. მერე, როდესაც ბლოგისთვის სახელს ვარჩევდი, ჰიუსტონი სახელი მომივიდა აზრად და შედეგად, ახლა ვარ ჰიუსტონი.

მამრი თუ ვგონებივარ? არ ვიცი. შენც რომ გეგონე, გამიკვირდა. თუმცა, ახლა მდედრების ბლოგებს რომ გადავხედე, მშვენივრად აქვთ გაფორმებული - სურათები და რამე; ჩემთან კი მაგ მხრივ სრული ვაკუუმია უცნაური ”ჰედერით’’ :დ პლიუს ”ჩემ შესახებ”-შიც რაღაც დებილობა დამიწერა...

ყველაზე მზიანი ინტერვიუ

თვის ინტერვიუსთვის მეილი ვისთვის უნდა გამეგზავნა, დიდხანს არ მიფიქრია. როცა ყველა გასაფხულს და თბილ ამინდებს და პოზიტივებს ველოდებით,თავში ავტომატურად ამომიტივტივდა აი ეს ყვითელი და საყვარელი მზე.მოკლედ,ამჯერად მე და ოთო ვართ ერთად. თქვენ კი ყველა დანარჩენო,იმედია გახსოვთ,რომ ჩემი მეილი რომელიმე თვეს ღომელიმე თქვენგანთან აუცილებლად მოვა.

ვინ არის თბილი და მხიარული მზის უკან?
რავიცი, თუ სწორად მახსოვს, წესით მე ვიგულისხმები : D. თბილი ვარ უბრალოდ ვერ გამოვხატავ ხოლმე მხიარული კი თითქმის ყოველთვის. საერთოდ გამიმართლა ეს მზე რომ ვიპოვე, შემთხვევით სხვათაშორის, მთელი ჩემი ბლოგი მასზეა აგებული : ).
შენ ბლოგზე ბევრი ფილმია,არ გინდა რამე ერთ ფილმს აქ ყველამ ერთად რო ვუყუროთ?

უარს ნამდვილად არ ვიტყოდი მოდით ეს ვნახოთ - Amici miei (My Friends).

შენ რამდენიმე თვის წინანდელ ოცნებებში საკუთარი გამომცემლობა და ბევრი მოგზაურობა იყო.რა წიგნს დაბეჭდავდი პირველად და სად წასასვლელად ჩაალაგებდი ბარგს?
J. D. Salinger - The Catcher in the Rye. საერთოდ კარგი წიგნის გაკეთება შეიძლება ქართული ბლოგოსფეროს პოსტებიდან საინტერესო იქნებოდა სხვადასხვა დროს სხვადასხვა ადამიანების მიერ დაწერილის წაკითხვა იდეა დასამუშავებელია მაგრამ მემგონი საინტერესო თან ჩემია : P, ავსტრალიაში, დღესვე : D

ვინ არიან შენთვის პროფესიონალი ბლოგერები,ან თუ გაქვს რამე შენეული კრიტერიუმი ამ სტატუსის მისანიჭებლად?
არა ჩემეული კრიტერიუმები ნამდვილად არა მაქვს საყოველთაოდ მიღებულებს ვეთანხმები : D ბევრმა არასწორად გაიგო .ეს ჩემი პოსტი, მე პროფესიონალი ბლოგერების წინააღმდეგი ნამდვილად არა ვარ პირიქით მივესალმები ყველა პროფესიონალს : ) შეგრძნებების ბრალია ყველაფერი.

ბლოგის ერთი წლის იუბილეზე თქვი რო როდესმე დაწერდი,რატო გააკეთე ბლოგი და არ დაწერე..არ გინდა რო ჩვენ გვითხრა?
არა : D. დაპირებებს ყოველთვის ვასრულებ, თუ ვთქვი დავწერო ე.ი. ნამდვილად დავწერ.

ცხელი შოკოლადი ნაღებით, დაცემამდე ბევრი ნაყინი,კიდევ რა გვაქვს ხოლმე მენიუში?
ჩამოვთვალო ?? : ) რამოდენიმე სისუსტე მაქვს და მათ შორისაა ზღვის პროდუქტები და სოკოები.

კარლსონი და წითელქუდა შემხვდნენ, ვინ გამოგყვა კიდე ბავშვობიდან?
Pooh - ი და Чебурашка

უსმენ  პლაცებოს,რედიოჰედს,მიუზს,ზემფირას,შოსტაკოვიჩს და მოცარტს და PIANO THERAPY ზოგჯერ ძალიან გჭირდება ხოლმე...ჩვენი მუსიკალური თერაპევტი რო იყო,ვის დაგვიტოვებდი?
შეიძლება პლაცებოს უსმენ კიდევაც მაგრამ ის პოსტი მათზე ნამდვილად არ ყოფილა. რა დაგიტოვოთ არც კი ვიცი ეს იყოს : ) http://www.box.net/shared/47d510yih6

პ.ს. დიდი მადლობა ოთოს და არ შემიძლია არ დავაანონსო,რომ შემდეგი ინტერვიუსთვის ისეთი საინტერესო და გემრიელი ბლოგერი მყავს უკვე არჩეული,წინასწარ ვკვდები სიამოვნებისგან.

ლე კლეზიოს ,,უდაბნო'' და მკითხველთა კლუბი

როგორც იქნა მოდის გაზაფხული და ვინაიდან ეს ავტომატურად გულისხმობს თებერვლის ბოლო წუთებს, მაქსიმალურად  შევეცდები ჩემი მკითხველთა კლუბის წევრისეული მოვალეობა კეთილსინდისიერად შევასრულო და ლე კლეზიოს ,,უდაბნოზე''  საპოსტად შემოგიკრიბოთ.
ხოო,თვითონ კლუბზე, ვინც არ იცით არ იცით რა არსებაა, ლინკი გაგარკვევთ,მე მარტო იმას გეტყვით, რომ საკმაოდ ძნელია წიგნის არჩევა რომელიც შენს გარდა 12 ადამიანმა უნდა წაიკითხოს.
უდაბნოს არჩევის რამდენიმე მიზეზი არსებობდა:

• ავტორი ნობელის პრემიის ლაურეატია,ჩემი და ნობელის პრემიისადმი ფაქიზი დამოკიდებულება  -  სახალხოდ ცნობილი.
• ტექსტი მიუხედავად იმისა,რომ საკმაოდ ზანტად იკითხება და შიგადაშიგ შეიძლება გაგაღიზიანოს კიდეც ნეიტრალურმა თხრობამ, კომფორტულია,შეგიძლია ნებისმიერ დროს გადმოიღო  თაროდან, რამდენიმე გვერდი წაიკითხო და უდაბნოს სიცხე იგრძნო.

• წიგნის კითხვისას შეგიძლია საკუთარი ფანტაზია ავარჯიშო და უდაბნოს ვიზუალური მოდელი შეიქმნა, ან  პერსონაჟებს  შორის დამატებითი დიალოგები გამართო, მოკლედ, შენი გადასაწყვეტია.
• ყოველთვის, როცა ვფიქრობ ხოლმე, რომ ჩემ თავს ვეღარ ვიტან და სადმე დამალვა მინდა, სულ უდაბნო მახსენდება, ხოოდა, ეს წიგნი დამეხმარა როდესღაც და მიყვარს.

თუმცა არსებობს ადამიანების არც თუ ისე

მცირე რაოდენობა,რომელთაც ლე კლეზიოს უდაბნო  ჩემსავით სულაც არ აჯადოვებთ. არც მიკვირს, იმიტომ რომ მეც მწყინდება ხოლმე სილაში ბორიალი, წრიულ გზებზე მოსიარულე ბედუინები, ქვიშებში ჩაფლული დღეები და სულ ველოდები ხოლმე როდის გამოჩნდება ჩემი საყვარელი პატარა გოგონა ლალა. ლალას მოლოდინში უდაბნოში დრო ბევრად სწრაფად გადის. საერთოდ.წიგნში ლოდინი ლამის პერსონაჟია, გრანდიოზულ მოწყენილობაში ყველა რაღაცას ელოდება, მაგალითად, ლალამ ვითონაც არ იცის კარგად რას ელოდება, მაგრამ ისე ელის რაღაცას, გონია ლოდინის მეტს არც არაფერს აკეთებს. არადა, ლალას უდაბნოში ბევრად  მეტი დრო აქვს საკუთარი თავის და გარესამყაროს აღსაქმელად, ვიდრე მე ჩემ საკუთარ სახლში. და კიდევ,მართალია უდაბნო მოსაწყენია, ჰალუცინაციებს იწვევს და ბევრ რამეს შინაარსისგან ცლის,მაგრამ ჩემთვის მაინც ის ადგილია, სადაც როდესმე ერთხელ ცხოვრებაში,სიამოვნებით დავიკარგებოდი. ზუსტად ისე, როგორც ნობელი  შეიძლება ვინმე ისეთმა აიღოს, ვინც შენი ფავორიტი მწერალი ვერ გახდება, მაგრამ  აუცილებლად ღირს ნობელიანტი მწერლების კითხვა, თუნდაც იმიტომ, რომ დაასკვნა, ბოლო პერიოდში, მას მოსაწყენი თხრობის მანერის მწერლები იღებენ.

პ.ს. ვინც წიგნი ვერ წაიკითხეთ, ვისაც მოგწყინდათ და ვისაც კიდე ერთხელ გინდათ უდაბნოს ამბები, ვოტ თქვენთვის ფილმი, რომელიც არაფერი კავშირში არ არის ლე კლეზიოსთან,რომელსაც მე სიამოვნებით ვუყურე,მიუხედავად იმისა,რომ სრულიად არ ვიცი არაბული და წიგნის მერე უდაბნოებს აღარ ვეძებდი დასაკარგად.მოკლედ,თუ დაგაინტერესებთ, აქედან შეგიძლიათ გადმოწეროთ .

სადაბადებისდღეო პოსტი

ტორტებს ხო დაბადების დღეს წინა დღეს აცხობენ ხოლმე?


ხოოდა,მეც დღეს გამოვაცხობ სადაბადებისდღეო პოსტს.

ხვალ ერთი წლის ვხდებით.

მაგრამ ეს არაფერს არ ცვლის,ისევ ემბრიონები ვართ,ისევ სქოლიოზი გვაქვს და დაბადებას ისევ ველოდებით.

ბოლო პერიოდში,რაც მკვეთრად გამოხატული უსაქმური გავხდი,უფრო ხშირად და ბედნიერი სახით აღვნიშნავ რო ბლოგერი ვარ.იმიტომ რომ ბლოგი იმ იშვიათ საქმეთაგანია ჩემ ცხოვრებაში,რომელიც მალე არ მომწყინდა,რომელიც არ მეჩვენება რო სისულელეა და რომელიც ძალიან,ძალიან ჩემია.

თუ გინდა ნასტასიას ბედნიერი სახე დაინახო,აუცილებლად უნდა უთხრა რომ ბლოგს კითხულობ,იმიტო რომ ძალიან ხშირად არსებობსს რაღაცეები,რასაც ჩაიზე და ყავაზე არ მოგიყვებით,რაზე ლაპარაკიც არ გამომდის,რაც ზოგჯერ არც ვიცი თუ ჩემშია და მერე აქ იბუდებს ხოლმე..ვამბობ ხოლმე,აბსოლუტური მე აქ ვარ თქო.

აბსოლუტური აქაც არ ვარ და საერთოდ აბსოლუტურობების არ მჯერა.
სამაგიეროდ მჯერა,რომ ბლოგი ყველაზე კარგი სახლია,რაც ამ წუთას მაქვს.


არადა,ყველაფერი ძალიან მარტივად დაიწყო.

ნასტასია ძალიან დიდ დროს ატარებდა ნეტში და ძალიან ბევრ ბლოგს კითხულობდა.

ნასტასია ძალიან შორეული ბავშვობიდან თვლიდა,რომ ძალიან კარგი იქნებოდა,ის,რასაც ფიქრობდა და რისი თქმაც უნდოდა,მარტო გვერდზე მყოფს არ გაეგო.

ნასტასია ზუსტად ერთი წლის წინ ძალიან მარტო აღმოჩნდა და იფიქრა,რომ კარგი იქნებოდა,ბლოგი გაეკეთებინა,საიდანაც იმას,რასაც ფიქრობდა და რისი თქმაც უნდოდა,მარტო გვერდზე მყოფები არ გაიგებდნენ.

თავიდან ძველ ნაწერებს და ახალ ფოტოებს ვდებდი,მერე კომენტარები გამოჩნდა და მერე აღმოვაჩინე,რომ ქეთი,რომელიც flickr-ის ყველაზე ყურადღებიანი ფოტოგრაფი იყო,ბლოგერიც ყოფილა,მგონი კარგა ხანს მარტო ქეთი კითხულობდა.მერე ნელ-ნელა ყველა მოხვედით და სულ მახსოვს ვინ როგორ მოდიოდით.

ხოდა,გარდა წმინდა ადამიანური ემოციებისა და ურთიერთობისა,იყო კიდევ რაღაცეები,რისთვისაც ღირდა ბლოგის არსებობა.

• 
  
  პირველს დამეწერა სამხატვროს ყვითელლენტიან სტუდენტებზე.
  მადლობა თაზოს და სალომეს რო მერე პრესაშიც გადაიტანეს თემა.
• 
  
  მეწერა არტ ამბები,რომელიც ადვილად შესაძლებელია არ გაგოთ.
• 
  
  არტ ამბებზე წერით გამეგო,რომ სამყარო ძალიან პატარაა და ადვილად შესაძლებელია,მიიღო მეილი ადამიანისგან,რომელზეც გუშინ დაწერე.
  გამეხარდა მარტინ ოლაფის მეილი.
• 
  
  დამეწერა ქალებზე,რომლებიც თვლიან რომ ბრძოლას ყოველთვის აქვს აზრი.
• 
  
  ჩემი წანწალის ამბები სადმე მშვიდად რო ინახებოდეს,ისევე როგროც ჩემი მგზნებარე ფრაგმენტულობები.

p.s.ხოო,კიდე დაბადების დღის წინა დღეს მარტო ტორტს ხო არ აცხობენ,საჩუქრებზეც ხო ოცნებობენ ხოლმე,ხოოოდა,ჩვენ ვიფიქრეთ,ვიფიქრეთ და მოვიფიქრეთ რომ ყველაზე კარგი საჩუქარი თქვენი რჩევები,კრიტიკა, ბლოგთან დაკავშირებული ასოციაციები და კიდე ის რამეები იქნება,რასაც მარტო იუბილარებს ეუბნებიან ხოლმე...

გამარჯობა,მე facebook -ზე ვცხოვრობ

მოკლედ,აი ასე,უსასტიკესად გაციებული ვარ,აზროვნების უნარი როგორც ხდება ხოლმე,დაქვეითებული მაქვს და ჩაითრია გარეთ გასვლის და სურვილიც.თან გარეთ ჭყაპი და ვარდიანი შეყვარებულები არიან,მე არც ერთი არ მიყვარსა და გამომდინარე იქიდან,რომ ცოტა დაბურულად ვაზროვნებ,იმას დავწერ,რაც კაი ხანია მინდოდა დამეწერა და საცოდავად სულ დაუწერელი რჩებოდა.
არ გკითხავთ რომელია თქვენი საყვარელი სოციალური ქსელი,იმიტო რო fb-სე ყველანი ერთად ვცხოვრობთ.არც იმას გეტყვით,მითხარით,რომელ ჯგუფში ხარ გაწევრიანებული და გეტყვი ვინ ხარ შენ-თქო,იმიტო რომ ვიცი ვინ სად ხართ.და კიდე,ამასობაში ვისწავლე ის,რომ ადამიანი,სადაც მიდის და სახლდება,ყველგან ცდილობს თავისთვის მაქსიმალურად მოხერხებული გარემო შექმნას.

ადამიანები,რომლებიც დასაბამიდან დღემდე ქალიშვილობის ინსტიტუტს დაცინის,facebook-ზე ყოფნის დროს ტყუილად ხო არ დახარჯავს,ამიტომაც,ირჩევს პრეზიდენტად აპკს.ხალხი,ვინც შეწუხებულია სახლიდან გამოსვლისთანავე ჩაცუცქული და საქმის გამრჩევი ბიჭების სიმრავლით,ქმნის ჯგუფს,საქართველო ძველბიჭობის და ერთმანეთის ჩეხვის გარეშე და ვისაც ჩემსავით უყვარს ჩაის მყუდროდ სმა,სანამ აპკი გაპრეზიდენტდება და ძველი ბიჭები ერთმანეთის ჩეხვას გადაეჩვევიან,წევრიანდება ჯგუფში,მე მიყვარს ჩაი.მაგალითად არსებობს ძალიან საყვარელი ჯგუფი, ,,ყირამალა'',რომელიც იმათთვისაა შექმნილი,ვისაც ბავშვები და ყირაზე გადასვლა უყვარს.მაგრამ fb-ი ძირითადად მსგავს წვრილმანებზე არ ცდება და გაძლევს საშუალებას გაიგო,რომ ქველმოქმედებით სიღარიბეს ვერ დაძლევ,რომ ქართველებს მაილ.რუ-ში და ოდნოკლასნიკებში არაფერი ესაქმებათ და რომ ინტერნეტ პროვაიდერები სასტიაკდ არღვევენ მომხმარებელთა უფლებებს.
თუ ჩემსავით ავად გახდით და აზროვნება გაგიბუნდოვნდათ,არ შეწუხდეთ,მაინც გაიგებ 50 ფილმს ან წიგნს,რომელიც სიცოცხლის ბოლომდე უნდანახო ან წაიკითხო.მერე ან აზროვნება ისევ დაგიბრუნდება,ან ვალმოხდილი მოკვდები.არიან ხალხი,ვინც არ ხმარობს ტერმინს,სუსტი სქესი და არც გულისხმობს,არიან ისეთები,ვინც ბოზებში არ არიან ნამყოფები და სიგარეტს თავს არ დაანებენ,მაშინ როცა სხვები საპირისპიროსკენ მოგიწოდებენ.

არსებობს მოქალაქეობრივი სულით გამსჭვალული ჯგუფი: - მე არ ვაგდებ ქუჩაში ნაგავს,კიდევ უფრო მოქალაქეობრივი სულით გამსჭვალული: საქართველოშო არსებულ შენობებზე კომუნისტური სიმბოლიკის დემონტაჟი და ლიბერალურ პრინციპებზე ამოსული: საქართველოს ლიბერალური საზოგადოება,ან კიდევ უფრო გლობალურ-ლიბერალური:ძირს ეროვნება,მე მსოფლიოს მოქალაქე ვარ.თუმცა,მანამ სანამ ვიღაცა მსოფლიოს ითავისებს,იქმნება გურიის ანარქიული რესპუბლიკა.ძალაშია ჩვენი ცუდი წარსულის დანატოვარი შავი ლაქებიც: 90–ანი წლების ნოსტალგია ანუ შევარდნაძე დაგვიბრუნეთ, ფარჩაკებო! ჯერ კიდევ გვახსოვს,რომ კასეტას პასტით ვახვევდით,რომ ხაჭაპურში ყველი აუცილებელი შეიძლება არ იყოს და რომ ორი უნდა გადაიხადო,ერთი როდესმე მერე ჩამოვა.თუმცა ვერ ვიტყვი,რომ სოციალურ ჯგუფებს მარტო წარსული პრობლემები აქვთ საფუძვლად: ტროტუარი ფეხითმოსიარულეებისთვის და პროტესტი ბენზინის ქართულ ფასებს,აშკარად ჩვენი ცუდი რეალობაა.
რა თქმა უნდა ადგილი მოიპოვება შორენასთვის,რუსული ესტრადისთვის,ძუძუებისთვის,ჩაკ ნორისისთვის და მსგავსი ყოველდღიურობებისთვის,მაგრამ უცნაურია ის რომ თავისთავად ეს ჯგუფები მხოლოდ რამდენიმე კომენტარის და ფოტოს დასადებად იქმნება.არა,კაცმა რომ თქვას,უცნაური კი არა,ლოგიკურიც არი,მსგავს თემებზე,რაღა უნდა ილაპარაკო,ისედაც ყველამ ყველაფერი ვიცით.

თუ თქვენ იცით რამე ისეთი,რაც მე ჯერ კიდევ არა,შეგიძლიათ გამაგებინოთ.
თუ უფრო საინტერესო ჯგუფებს იპოვით,გამაწევრიანოთ.
თუ პოსტის კითხვისას იფიქრებთ,რა სისულელეაო,რაც შეიძლება მალე გამოჯანმრთელება მისურვეთ.
მანამდე კი კიდევ ერთხელ ვიტყვი,რომ სოციუმზე დაკვირვება ყველაზე კარგი გასართობია,ყველაზე საინტერესოა და ნებისმიერ სოციუმს ყველანაირ გარემოში ერთნაირი მახასიათებლები აქვს.
და რომ თქვენც პრინციპში,მაგრამ მე fookfaceb-ზე ვცხოვრობ

ანუშკა

წინა თვეში გვიან მოვედი აზრზე რომ ჩვეული ინტერვიუ გასაკეთებელი მქონდა,მერე როგორც ჩემი წესია,სადღაც წავწანწალდი და აი,როგორც იქნა,ვდებ ინტერვიუს.ვინც ჯერ კიდე არ მადევნებთ იმდენად აქტიურად თვალს,რამდენადაც საჭიროა და არ იცით,რა ინტერვიუ,კიდევ ერთხელ ვიტყვი,რომ თვეში ერთხელ რომელიმე ბლოგერთან აუცილებლად მოვა ჩემი მეილი და თვეში ერთხელ აუცილებლად რომელიმე თქვენგანთან ერთად ვიქნები ბლოგზე.ამჯერად მე და ანუშკა ვართ

იმ სახლებზე მომიყევი რა,ანუშკა რო ცხოვრობს ხოლმე,ხან წლობით და ხან რამდენიმე გამით და მერე ისე რო ყვები,მე სულიერები მგონიან
ჰო, სადაც არ მივდივარ ხოლმე, თუ ადამიანს და სახლს ჩემიანად ვიგულებ, ერთ დღეში, სტუმრობებით და შორიდან ვერ ვუძლებ. ისე გამოვიდა, რომ 14 წლის მერე რეგულარულად ალბათ სამ სხლში ვცხოვრობდი. ხან სულ მარტო - აბიტურიენტი ვიყავი და მარტოს უნდა მემეცადინა. სახლში სულ რაღაცაზე ვაფრენდი და წამლებს ვყლაპავდი, სანატორიუმივით იყო ის სახლი, ერთოთახიანი და სულ სხვა უბანში. მაშინ პირველად ვიცხოვრე 3 თვის განმავლობაში სულ მარტომ.
ახლა ამ სახლს მივები, აქ ყველაზე დიდი სიყვარულია და იმდენი ჩემი თავია, რომ სახლსაც ჩემსას ვეძახი, ცოტა კი გამიჭირდა თავიდან, მაგრამ გავიხედე გამოვიხედე და დავინახე რომ ავსებული გვაქვს ამ სახლის ოთახები ჩვენი თავით და ტკბილი რაღაცეებით და საბოლოოდ დავნებდი.

 სულ მგონია ხოლმე,რომ თქვენთან, დუდის და შენს გარდა, ტომ ვეითსი და კიდე სხვებიც ცხოვრობენ,ვინც მე არ ვიცი. რა ხდება რეალურად?
რეალურად, დილით გაღვიძებისთანავე აბაზანაში შესვლაზე ვწუწუნებთ, გვეზარება ლოგინიდან გამოძრომა და მერე რომ ავდგებით ერთმანეთს ვასწრებთ, რათქმაუნდა მე ვმარჯვებ და ცოტა ხანში ბევრ პირსახოცში გახვეული დავდივარ ოთახიდან ოთახში, ჩემ ტერფებს დავყურებ და ვშრები.
იქიდან, სადაც მე ვზივარ ხოლმე ძირითადად ჩანს ის, რასაც მე სახლს ვეძახი. ისმის ათასი ხმა (თუ ისმის) ან სრული სიჩუმეა.
იცი, რა დრო მიყვარს ყველაზე მეტად? დღის 2 საათიდან 6 საათამდე. ამ დროს არ მიყვარს გარეთ გასვლა, მარტო ვარ ხოლმე და ისეთ რაღაცეებს ვაკეთებ რასაც მარტო ანუშკა აკეთებს ხოლმე.
ცხოვრებაზე რა გითხრა.. არავინაც არაა. ამ წუთასაც, დუდი სამსახურშია წასული და სახლი ისეთი ცარიელია. ეხლა გავბევრდები და ყველა ოთახში დავჯდები. სველ თმას გავიშრობ, მანიკურს გავიკეთებ და მერე რაღაც მოხდება ალბათ

რაა ის,რაც ახლა არ გაქვს და გინდა როდესმე აუცილებლად გქონდეს?
ძალიან ბევრია ესეთი რამ.ეხლა არ მახსენდება რამე კონკრეტული. ზოგადად როცა ცხოვრები კმაყოფილი ვარ ხოლმე ყველაფრით კარგად ვგრძნობ თავს და ცუდ ხასიათზე რომ ვიყო ჩამოვწერდი ეხლა სიას.. გაგიმართლა და თავს კარგად ვგრძნობ. :)

შენთან განსაკუთრებით მიხარია ხოლმე რომ გოგო ვარ, ვგრძნობ,რომ გოგოები ერთმანეთს სხვა გარემოს თავაზობენ და ვერ ვხვდები ხოლმე,მაინც რა გვჭირს გოგოებს?
მგონი ვერ ვაფორმულირებ,მაგრამ შენთვის რას ნიშნავს გოგოობა?
აბსოლუტურად ყველა ჩემი მოქმედების, ცხოვრებისეული სტილის განმსაზღვრელი ერთადერთი ჰიპოსტასი ისაა, რომ მე ქალი ვარ. არვიცი.. ზოგჯერ მგონია ხოლმე რომ მხოლოდ ეს ერთი ემოცია მმართავს და ეს ძალიან ცუდია, ზოგჯერ მგონია ხოლმე რომ კარგია. ჰოდა, ალბათ შენც გრძნობ ხოლმე ამას. ბევრს უთქვამს :)

სადმე ისეთ ადგილას წავიდეთ,სადაც ჯერ შენც არ ყოფილხარ და სიამოვნებით წახვიდოდი...
სარლა-ლე კანედაში წავიდოდი. დასავლეთ საფრანგეთშია, ცოტა ჩრდილოეთისკენ მგონი. პატარა რკინის მამლები რომ ქარის მიმართულებას გვაჩვენებენ და მოედანზე სამი ბატის ქანდაკება რომაა. დიდი არკებიანი გასასვლელებია სახლებს შორის და მყუდრო კაფეები მსუყე ტირამისუებით და ტომატიანი ლაზანიით. წავიდოდი და ერთი თვე ვიცხოვრებდი. ისე, ჩვეულებრივად, ვითომ დაბადებიდან ამ ქალაქში ვცხოვრობდი. აი, სარლას ჩავუსახლდებოდი. ისე, ბუნებრივად, როგროც აქამდე ათას სახლს ჩავსახლებივარ.
ჰო, ალბათ მაშინ წავალ ფეხმძიმედ რომ ვიქნები და დიდი მუცლით, ჰო, ეხლა მოვიფიქრე და გენიალურია! აუცილებლად მაგ დროს წავალ.

შენი აკვიატებები,ან სისხლში გამჯდარი ჩვევები?
აუკვიატებელი ადამიანი ვარ.. ერთადერთი აკვიატებაც და სისხლში გამჯდარი ჩვევაც დუდია. რასაც არ უნდა ვაკეთებდე, ვწერდე, ვფიქრობდე, ვსწავლობდე, მაინც აკვიატებული მყავს :)

პ.ს.ხოო,ანუშკა პირველია იმ ბლოგერებიდან,ვისთანაც ინტერვიუ გავაკეთე და რეალურადაც ვიცნობ.და მინდა ვთქვა,ჩემდა გასაკვირად,კითხვების მოფიქრება გამიჭირდა.სამაგიეროდ არასოდეს არ მიჭირს ხოლმე,წარმოვიდგინო,როცა ანუშკას ნაწერს ვკითხულობ,როგორ ყვება იგივეს და სულ მგონია ხოლმე,რომ კი არ ვკითხულობ,ვუსმენ.კიდე,ერთ-ერთი ის ადამიანია,ვინც მიხარია,რო მყავს და კიდე,ვთვლი რომ ჩემი ადამიანებიდან ერთერთი ყველაზე ბედნიერი ადამიანია.

დარიჩინის გოგონა

 ნასტასიას ჩარჩოები არ უყვარს,სამაგიეროდ ის რიტუალები უყვარს,რასაც თვითონ იგონებს დაჩარჩოებული გარემოს ალტერანტივად. . . რუტუალებია ჩაის სმა და დღესასწაულების წინ განწყობის შექმნა,რიტუალია სახლიდან გასვლა და თავგადასავლები,რიტუალია წერილების წერა და გემრიელი ლაპარაკი. . .

უკვე მესამე თვეა,რიტუალია რომელიმე ბლოგერთან ინტერვიუც. . .
ამჟამად დარიჩინის გოგოსთან,რომელიც ჩემი საყვარელი დღესასწაულის ასოციაციას მიქმნის,ყოველი წერილის ბოლოს ჩაიზე მეპატიჟება და რომელიც რაღაცატომ ისეთ რამეებს ამბობს,რასაც მეც სიამოვნებით ვიტყოდი. . .და რომელიც გამუდმებით უსაყვარლეს წერილებს წერს...


nastasia: პირველად შენ რომ გიპოვე,ამ სამყაროში სულ რამდენიმე ადამიანს ვცნობდი...დარიჩინის სუნმა მომიზიდა თუ კარამელის სიყვარულმა,ახლაც არ ვიცი...მაგრამ ვიცი რო მაშინ ვიფიქრე,შენ სავარაუდოდ ,,ჩემი'' ადამიანი იყავი...

როგორები არიან ,,შენი'' ადამიანები?


. darichinis gogo:მმმ... იცი, ძნელია ასე გადაჭრით ვთქვა, მაგრამ ერთი ზუსტად ვიცი – გონება უნდა ჰქონდეთ გახსნილი განსხვავებული მოსაზრებისადმი. წინააღმდეგ შემთხვევაში ვერ ვისაუბრებთ...
დარიჩინზე სულ აღდგომა მახსენდება და უგემრიელესი პასკები...

რაა შენი დღესასწაულები?

 კალენდრული დღესასწაულებიდან – აღდგომა. მართლა ყველაზე ძალიან მიყვარს, რაღაცნაირი თბილი და მყუდროა, ბევრი დარიჩინით (აქაც “გადავეკვეთეთ” ერთმანეთს).
ისე კი, დღესასწაული ის დღეა, რომელმაც ერთი, თუნდაც პატარა სასწაული მოგიტანა... მაგალითად, თუ დილით კარგ ხასიათზე გაიღვიძე 

ვიცი რომ რიტუალები გიყვარს...

მომიყევი შენ რიტუალებზე,ერბოკვერცხიანი და ფორთოხლის წვენიანი საუზმის გარდა...
  ჩემი ახალი რიტუალია (და შესაბამისად, გატაცებაც) მზარეულობა.
რიტუალების კატეგორიაში იმიტომ გამყავს, რომ როგორც ჩემი სხვა რუტინული საქმიანობა, რაღაცნაირ დალაგებულობის, სიმშვიდისა და სტაბილურობის შეგრძნებას მანიჭებს... დიდი ხანია გეგმად მაქვს ამ ჩემს კულინარიულ მისწრაფებებს ცალკე პოსტი მიუძღვნა, მაგრამ ვერ ვითმენ და აქ შევეცდები მოკლედ გადმოგცე მისი მიზიდულობა...
ყველაზე მეტად მიყვარს გადაწყვეტა, თუ რას მოვამზადებ დღეს – თავდაპირველად ოთხი გზის გადაკვეთაზე ვდგავარ: ხორცი, თევზი, ქათამი ან ვეგეტარიანული. ამ ოთხიდან ერთ-ერთს როდესაც უკვე ავირჩევ, მერე საქმე ადვილდება, უკვე კონკრეტული კერძის არჩევაც უფრო ადვილია. ღოგორც წესი, ვირჩევ იმას, რომელიც ყველაზე დიდი ხანია არ გამიკეთებია, ან საერთოდაც, ახალი რეცეპტის გამოგონებას ან ცდას ვწყვეტ.
შემდეგი ეტაპია პროდუქტების ყიდვა ამ კერძისთვის. შეძლებისდაგვარად ყოველთვის ვცდილობ ახალი პროდუქტი შევიძინო, უფრო გემრიელიცაა და უფრო ჯანმრთელიც.
ყველაზე ძირეული და მნიშნველოვანი ეტაპი თავად მზარეულობაა. ვერ წარმოიდგენ, როგორ მიყვარს ყველა ინგრედიენტის მომზადება, გარეცხვა, დაჭრა და დალაგება, ხელი რომ ადვილად მიმიწვდებოდეს. და ასე იწყება ჯადოსნობა – ქვაბზე ზეთის აშიშინება, მწვანილის ჩეხვა და სხვა მრავალი... იმპროვიზაცია მიყვარს ძალიან, იშვიათად ვამზადებ გაზომილი რეცეპტით – არასოდეს ვიცი რამდენი თავი ხახვი უნდა ან რამდენი პეშვი მარილი... რაც მიდის, მიდის...
და ბოლოს, განა მარტო გემირელი უნდა გამოვიდეს, მიყვარს როდესაც თეფში ლამაზადაა გაფორმებული. ბევრად უფრო სასიამოვნოა მიირთვა რაღაც, რასაც ეტყობა, გული დააყოლა მზარეულმა, გემოც გაცილებით უკეთესი აქვს, მერწმუნე ;)
ბონ აპეტიტ!
  შენთან მოსვლისას სულ მინდა ხოლმე რომ ახალი წერილი დამხვდეს...კატასტროფულად მიყვარს წერილები და სულ მგონია რომ ადამიანები არასაკმარის წერილებს ვწერთ...მომიყევი შენი წერილების ადრესატებსა და წერილების დამწერ ემოციებზე...
ჩემი წერილების ადრესატები ისინი არიან, ვინც ჩემ გულში და ტვინში სხედან... ხშირად ეს არაა კონკრეტული ადამიანი, შეიძლება რაღაც აბსტრაქტული ცნება იყოს. ერთადერთი კრიტერიუმი ისაა, რომ სხვანაირად ვერ ვაწვდენ ხმას. პირველი ასეთი წერილი ტომ იორკს მივუძღვენი, გემახსოვრება. და იმდენად მომეწონა მე თვითონ ჩემი ეპისტოლე, რომ სხვების მიმართ სულ უფრო და უფრო ადვილად წამოვიდა... წერილებს მართლაც და ნაკლებად ვწერთ ერთმანეთს ადამიანები, მოძველდა... ყველას სადღაც გვეჩქარება და მოკლე ტექსტური შეტყობინების გაგზავნა გვირჩევნია. იმ ემოციას კი რა ვუყოთ, რომელიც დაგიგროვდა გულში ვიღაცის ან რაღაცის მიმართ და ვერც ხმამაღლა ითქმის და ვერც ესემესში ეტევა? ხოდა მეც მივმართე ძველ, ნაცად ხერხს – წერილს. მერე რა, რომ განკუთვნილი ადრესატი მას ვერ ნახავს – სამაგიეროდ ნახავს შემთხვევითი და ვინ იცის, იქნებ მას უფრო გამოადგეს...
შენი საკმაოდ ბევრი რიტორიკული კითხვა მახსოვს:

სად გადის ზღვარი ნიჭსა და პათეტიკურობას შორის?
თუ ეგოიზმი მავნე თვისებად ითლება ადამიანში,
რატომ არის ურა-პატრიოტიზმი ასეთი საამაყო?
მართალია, რომ სანამ სხვისას არ დააფასებ, შენსას ვერ შეიყვარებ თუ მაინც პირიქითაა?!
თუ მიზანი ამართლებს საშუალებას, საშუალება ამართლებს მიზანს?!
ცხოვრებაში არასოდეს არ ხდება ისე, წესით რომ უნდა ხდებოდეს?

არ გინდა რომელიმეს რომ უპასუხო?

  როგორი აბსურდულიც არ უნდა იყოს, ამ კითხვებს იმიტომ ვსვამ ხოლმე, რომ გულწრფელად არ ვიცი მათზე პასუხები... დღემდე არ ვიცი, სად გავავლო ზღვარი ნიჭიერებასა და ზედმეტ პათეტიკურობას შორის, რატომ ეამაყება ხალხს ურა-პატრიოტიზმი და გმობენ ამ დროს ეგოისტებს (ერთი და იგივე გრძნობა არ დევს ორივეს სათავეში, საბოლოოდ?!), ჯერ შენი უნდა შეიყვარო და მერე დააფასო სხვისი თუ პირიქით და ასე შემდეგ...
იქნებ, ჯერ ადრეა... ან, შესაძლებელია, თუნდაც ის, რომ ასეთი კითხვები გვებადება ადამიანებს, ეგეც უკვე გარკვეულწილად წარმატებაა... არ ვიცი, მართლა. ვიცოცხლოთ და ვნახოთ, იქნებ ერთხელ გავიგებთ კიდეც პასუხს.

კიდევ ერთი კითხვა,რაც წაკიტხვის მერე თითქმის ყოველდღე მახსენდება,არის :

მაგრამ განა შეჩვევაა უბრალოდ სიყვარული?!

ჩემი პასუხი ამ კიტხვაზე არაა,მაგრამ ეგ არ არის მნიშვნელოვანი,მნიშვნელოვანია,რაა შენთვის სიყვარული?
 

ერთხელ ვვარჯიშობდი სარბენ ბილიკზე. რაღაც პროგრამას ვასრულებდი, რომელიც ვარჯიშის დროს ჩემს სიჩქარეს, გავლილ მანძილს, ვარჯიშის დროსა და პულსს ითვლიდა. ვარჯიშის ბოლოსკენ ბილიკის სიჩქარემ დაიწია და შესაბამისად ჩემმა გულისცემამაც. მე თვალები დავხუჭე და შევეცადე, კუნთების მოდუნებასთან ერთად გონებაც მომედუნებინა და მელოდიური მუსიკის თანხლებით ერთგვარ მედიტაციას მივცი.
ფიქრი ფიქრს გაყვა, წარსულიდან ამოტივტივდა მივიწყებული გრძნობები, ნაცნობი სახეები, ძვირფასი ადამიანების ხმები...
უცებ, ჩემმა სარბენმა ბილიკმა დაიწრიპინა. თვალები გავახილე. აღმოჩნდა, რომ პულსი იმაზე მეტად აჩქარებული მქონდა, ვიდრე ზოგადად ამ სიჩქარეზე ვარჯიშისას უნდა იყოს. გამიკვირდა.
კვლავ დავხუჭე თვალები. რამოდენიმე ხანში მანქანამ ისევ დაიწრიპინა.
და შემდეგ ისევ.
და მე მივხვდი, რომ ერთი კონკრეტული ადამიანის სახის, ხმის და ღიმილის გახსენება გულს მიჩქარებდა...
არ ვიცი, რამდენად გავეცი პასუხი შენს კითხვას, მაგრამ მემგონი მიხვდი, რისი თქმა მინდოდა...

 ჩვენ ორივე ბებერ ევროპაში ვცხოვრობ, ბევრს ვმოგზაურობთ,ჩაი გვიყვარს და შიგადაშიგ იდეალიზმის შემოტევები გვაქვს ხოლმე ..ჩაი და იდეალიზმი არა,მაგრამ ევროპაზე და მოგზაურობაზე მინდა გისმენდე...


მოგზაურობა...
ალბათ, ყველაზე სასურველი რამეა, რაშიც ადამიანმა ფული შეიძლება დახარჯოს...
ყველა ქვეყანას, ყველა ერს, ყველა ლანდშაფტს თავისი განუმეორებელი გემო, სუნი და შეგრძნებადობა აქვს... ზოგი საბოლოოდ შენი აღმოჩნდება, ზოგიც არა, მაგრამ გასინჯვა ყველასი ღირს მაინც...
ვოცნებობ რომ ოდესმე შანსი მომეცეს ბებერ ევროპას გავცდე და სადმე უფრო შორს, აღმოსავლეთით გადავინაცვლო... იქ, სადაც შენობებს სხვა ფორმა აქვთ...
ადრე წერდი,ემოციური ინვალიდი ვარო...ეგ მგონი ერთადერთია შენი სიტყვებიდან,რომელიც ვერ დავიჯერე...

როგირია შენი თავიდან დანახული ,,შენ''?

მე ვარ ერთი მარტოხელა დამსხვრეული სული, რომელიც არაჩვეულებრივად კარგ დროს ატარებს 
ახლა გეტყვი,რატომ არ მჯერა შენი ემოციური ინვალიდობა:

ემოციური ინვალიდები ვერასოდეს იტყვიან ისეთ როგორხარ-ს, ,,რომელსაც ყველაფერი აინტერესებს...
აინტერესებს რა გინდა…
რას ფიქრობ…
აინტერესებს, ხომ არ გცივა…
ხომ არ გშია…
ხომ არ მოიწყინე...…
ეს იცი როგორი როგორხარია?
აი ძალიან მაგარი, თბილი, მოსიყვარულე, საყვარელი და სასაცილო, ხანდახან სექსუალურიც და კაპრიზულიც... აი ისეთი, რომელიც საღამოს თბილ ჩაის და ბლინებს დაგახვედრებს და დილით ერბო კვერცხს და ყავას...
ეს ისეთი როგორხარია, რომელიც შენ პერანგებს დააუთოვებს და ძილის წინ საწოლს გაგითბობს...
ეს ისეთი როგორხარია, რომელსაც მართლა, მთელი გულით და სულით აინტერესებს როგორ ხარ და ამით მანმადე იქნება დაინტერესებული, სანამ ერთხელ და სამუდამოდ იმდენს არ იზამს, რომ შენ საბოლოოდ ეტყვი –
კარგად...\'\'

კარგად ყოფნისთვის რა გჭირდება,ესეთი როგორ ხარ თუ პასუხი ,,კარგად''?
 
იცი, პასუხი ამ სიტყვაზე შეგიძლია მე-6 კითხვას შეურწყა. კარგად ყოფნისთვის ამ პოსტის ადრესატის პასუხი “კარგად” სავსებით. მემგონი მიხვდები, რატომაც 

 როდესმე დავლიოთ ერთად ნამდვილი დარიჩინის ჩაი...

  საინტერესოა რეალურ ცხოვრებაში როგორები მოგვეჩვენება ერთმანეთი...
 

ძალიან დიდი სიამოვნებით კარამელიანი ტორტიც დავაყოლოთ, თუ გინდა მინდა მოვისმინო ბევრი საინტერესო რაღაცეები უცნობ ხელოვნებზე და დავათვალიერო საინტერესო ფოტოები...

p.s.დარიჩინის გოგონას ბლოგზე ფოტოები კატეგორიული ტონით არ მოიპოვება,და შეიძლება ითქვას,პირველი შემთხვევაა,როცა ვიღაცის აღქმაში ვიზუალუმა ინფორმაციულმა ვაკუუმმა ხელი არ შემიშალა...ინტერვიუს მერე ვთხოვე,რამე ისეთი ფოტოები გამომიგზავნე,რაც შენთან ახლის არის თქო. . . პოსტში გამოყენებული ყველა ფოტო მისი გადაღებულია და როგორც თვითონ ამბობს,მისი ნაწილია