Friday, November 27, 2009

დავიბადესავით


ხანდახან სქოლიოზიან ემბრიონებსაც უწევთ ხოლმე ისეთი ადამიანური მოვალეობების მოხდა,როგორიც მაგალითად დაბადებაა...წელიწადის ყველაზე მყუდრო და მშვიდ დროს,წინასაშობაო განწყობისას ვიბადები ხოლმე ფორმალურად და გრანდიოზული დაბადება,ასე რომ ველოდები მგონი ჯერ ისევ არ...

მოკლედ,ეგეთ დროს სულ მიყვარს ხოლმე და ,,ერთი წლის წინ''და ,,ერთი წლის შემდეგ'' კადრების აწყობა,ან ,,იპოვეთ ათი განსხვავების'' თამაში,ან სულც აივანზე გასვლა ჩაის ჭიქით და ფიქრი. . .


დღეს,როცა აივანზე გავედი და ვფიქრობდი,მივხვდი,რომ ყველაზე სავსე წელი გადავაგორე. . .

სასტიკად ბევრი ემოციით,სივრციით,წანწალით და ჩემი თავით. . .ასე დიდხანს მარტო ჩემ თავთან არასოდეს მიმეგობრია. . . ყველაზე ხშირად ზუსტად მაგ მარტოობაზე ვწუწუნებდი...მიყვარს,მაგრამ დროში გაწელილი არ. . .

სამაგიეროდ,წელს,რამდენიმე ადამიანს უკვე ვუთხარი,რომ ისე გავიზარდე,შარშან არ მყავდნენ და ახლა მყვანან...ხოოოდა,მიხარია...

წელს მაქვს ბლოგი,რომელიც შარშან არ მქონდა...

მყავს ბავშვი,რომელიც შარშან არ მყავდა და რომელიც დილას ზუსტად რამე თავისი ნახატით ხელში გამაღვიძებს...

მაქვს ქალაქები,რომლებიც არ მქონდნენ..

და კიდე მაქვს ბევრად უფრო მეტი ფერის ფეხსაცმელი,ვიდრე შარშან... :D




აფსოლუტურად შეგნებულად არ ვამბობ არაფერს დანაკარგებზე,იმიტო არ შემიძლია მე მაგეების გაცნობიერება...უბრალოდ ყველაფერი ისე ხდება,როგროც საჭიროა...

ზუსტად მაგ ლოგიკით 2 და 2 ისევ ხუთია და არა ჩემი ასაკი,

ბიოლოგიური ასაკი არ არსებობს,არსებობს მენტალური ასაკი

და

თუ მაინცდამაინც გინდათ რომ ბიოლოიგიურიც არსებობდეს,მაშინ ის ათწლეულებად იყოფა. . .



ხო,გაზრდისთვის მნიშვნელოვანია არა რამდენი,არამედ როგორი...


და დღეს კიდევ ერთხელ მოვისმინე ის,რაშიც კარგა ხანია ეჭვი მეპარება:

ჩემი რეალური დრო სამოცდაათიანებია. . . :P

ხოო,სურვილებს დილას ჩავიფიქრებ,ღვინოს საღამოს დავლევ,ანუ ახლა დავიძინე...