Sunday, July 3, 2011

ის აქ არის


ის აქ ჩამოვიდა, ის უკვე ბათუმშია, უკვე ცნობილია, რომ ის ხუთ სიმღერას იმღერებს, ქართულმა საზოგადოებამ უკვე გამოხატა სიხარული, რომ მის შესრულებულ ხუთ სიმღერას მოისმენს  და რუსთავი 2-მაც უკვე გვამცნო, რომ ვინც პიაცაზე ვერ მოახერხებს მისი ხუთი სიმღერის მოსმენას,  მათი პირდაპირ ეთერით შეეძლებათ სტინგით ტკბობა.

დილას 9 საათიდან ყოველ საათში ერთხელ საინფორმაციო გამოშვებები იწყება და აღარასოდეს აღარ მთავრდება ამ ამბებით.

მე სტინგზე არაფერს, იმ ადამიანებზე ვწერ, რომლებიც ერთნაირი აღფრთოვანებით აშუქებენ კრის ბოტის და კრის დე ბურგის ჩამოსვლას, ნიჭიერს და თბილისის ჯაზ ფესტივალებს,  არტ-გენის კონცერტებს და Tbilisi Open Air-ებსა და Altervision-ებს, კონცერტებზე ძირითადად არ რჩებიან და არც სახლში იკლავენ თავს იმ შემსრულებლების მოსმენით, რომელზეც მთელი დღე შეუძლიათ ილაპარაკონ, რომ ჩამოვიდნენ, აი, ამ სასტიმროში გაჩერდნენ, აი, სოფო ნიჟარაძესთან ერთად ამას იმღერებენ, აი, ნიკა მემანიშვილიც აქ არის, აი, აი, რა მნიშვნელოვანი ამბავია.

იმ ადამიანებზე, რომლებიც ამ საინფორმაციო გამოშვებების უკან დგანან და წყვეტენ, ომ ჟურნალისტმა მარტო მუსიკოსის ჩამოსვლის დეტალები უნდა მოყვეს და მარინა ბერიძის სინქრონი ჩაურთოს აუცილებლად თავის ყველა ჩართვას. ისიც, რა საკვირველია, ისეთივე სახით, როგორც ერთ ვინმე ჯეოსტარელზე, სტინგზეც იტყვის კაი ბიჭია, სცენაზე დგომა იცის და ალბათ სასიამოვნო იქნება მისი მოსმენაო. არადა, ჟურნალისტმა ისიც უნდა მითხას, რატომ უხარია დილიდან ასე ძალიან სტინგის ჩამოსვლა, რითია საერთოდ ეს კაცი მნიშვნელოვანი (გარდა გაყიდული ალბომების რაოდენობისა) და რატომ უნდა გადავიხადო მის ბილეთში ლამის ორჯერ მეტი, ვიდრე მის კონცერტში ვინმე გერმანელი გადაიხდიდა მიუნხენში გასამართ კონცერტზე თუ მოინდომებდა წასვლას?

საერთოდაც, ჟურნალისტი, ინფორმაციის მომწოდედელი ტიპია და რამე პოზიციაც უნდა ქონდეს მშრალ ინფორმაციასთან ერთად. ის მაინც თქვას ბოლო ბოლო, სტინგის რომელი სიმღერის მოსმენას ისურვებდა. მაგრამ არა, ეგ ალბათ სადმე სხვაგან შეიძლება მოხდეს, სადაც ანალიტიკა მითი არ არის და მომასმედიო რაღაცა არსებობს.  სადაც ამ მომასმედიო რაღაცის "მესვეურები" მაინცდამაინც ხალხის დაშტერებაზე არ ფიქრობენ და ხალხიც იმ კონცერტზე წასასვლელად კი არ ირაზმება, სადაც "ელიტა" იკრიბება, ან სადაც "სმის პონტი იქნება", ისეთ კონცერტებზე დადიან, სადაც მათთვის სასურველ მუსიკას შეთავაზებენ. ანუ, დგანან და ფიქრობენ, სად უნდათ წასვლა და სად არა და არა ასე, უი, სტინგი ჩამოდის, წავალ აბა რას ვიზამ.

საერთოდაც, კონცერტებზე წასვლა, საყვარელი  შემსრულებლების ყოლა და ასე შემდეგ ამბები, სულაც არ არის ადვილი რამე, პასუხისმგებლობას მოიცავს, შენი გემოვნება ჩანს, შენი დამოკიდებულება, შენი ინტერესები, ქვეცნობირი, მოკლედ, შიფრირების კარგ საშუალებას იძლევა.

ხოოდა, რა ვიცი, რაღაც ეჭვი მეპარება, ამ სტინგზე გადარეული 3 000 კაცი გვყვავდეს ქვეყანაში ვინც ბილეთს მხოლოდ სიყვარულის გამო იყიდდა და კიდე ერთი 50 000, ვისთვისაც ძალიან მნიშვნელოვანია მისი აქ ჩამოსვლა.

აი მე მაგალითად ვიფიქრე, ვიფიქრე და ვერაფრით ვერ გავიხსენე, ბოლოს ჩემი ნებით როდის მოვუსმინე სტინგს, კრის ბოტი გავიხსენე, სადღაც 17 წლის ვიყავი ალბათ, ცხელი ზაფხული იყო და მე სრული მიქსი მქონდა თავში.  ხოოდა, არ არი რა კარგი, როცა მთელი ერი ისეთ აგონიაშია, შენ რო წლების წინ იყავი, ისიც ისიც გარდატეხის ასაკის ეგიდით

პ.ს. ყველაფერი ცხელი კვირა დღეების ბრალია.

პ.ს. 2. თუ თვითონ სტიგზე ამბები მოგინდებათ, ვოტ ლინკი, მშვენიერი ამბებია.