Thursday, March 3, 2011

დედები არ ჭამენ დაშაქრულ მარწყვს



პირველად რომ მოვისმინე ოდნავ პათეტიკური მომეჩვენა.
მაგრამ სისულელეა რამე მოგწონდეს ან გიყვარდეს და გული გეთანაღრებოდეს, სულელურად, გულუბრყვილოდ ან პათეტიკურად ხომ არ ჟღერსო.

საერთოდ ,როცა გიყვარს ან მოგწონს, გული არ უნდა გეთანაღრებოდეს.


როცა გიყვარს, ქუჩებს რომ წალეკავს ხვალ, იმ ყვავილების თაიგულები არ უნდა მიათრიო სახლში.


როცა გიყვარს, არ უნდა ამშვიდებდე იმით, რომ კომუნიკაციის დეფიციტი ჩვეულებრივი მოვლენაა და არასოდეს არ არის ჰარმონია თაობებს შორის.


როცა გიყვარს, არ უნდა ამტკიცებდე რომ შენი საქმის შენ უკეთ იცი და მათ უკვე მიიღეს თავიანთი წილი გადაწყვეტილებები.


როცა გიყვარს, არ უნდა თვლიდე, რომ  ახლა და ამ სივრცეში შენ უკეთ ორიენტირებ. დედამიწაზე იშვიათად იცვლება რამე და ყველა ჩვენ გარშემო მოქმედი წესი კარგად გემრიელად ძველია.


როცა გიყვარს, არ უნდა ფიქრობდე, რომ ისედაც ცხადია და ლაპარაკად არ ღირს.
ზუსტად ვიცი, როგორი სასიამოვნოა, როცა კიდევ ერთხელ გახსენებენ, რომ ვიღაცას ზუსტად შენ უყვარხარ.


როცა გიყვარს, გგონია, რომ ვინაიდან გიყვარს, უკვე რაღაც გააკეთე და ახლა უკვე სრულიად ბუნებრივია, დილა საღამოს რომ იმეორებ დაჟინებით, თქვენ გარეშე უკეთ ვიცხოვრებდიო და შეიძლება მართალიც იყო.
მაგრამ ჩვენ დედებს ალბათ ყველაზე ცუდად რაც გამოდით, "როცა გიყვარს" კონსტრუქციიანი წინადადებებია, ისინი თვლიან, რომ უკვე რაღაც გააკეთეს და ლაპარაკად არც ღირს. ჩვენ კიდევ ყველაფერი ვისწავლეთ იმის გარდა, რაც წესით პირველად უნდა გვესწავლა.


ხოოდა, ეგრე, ქალაქს რომ წალეკავს იმ ყვავილების და პათეტიკის გარეშე.

პ.ს.გენიალურია, რომ ჩვენ ყველას ძალიან გაგვიმართლა, როცა ჩვენმა დედებმა 5-6 წლის ასაკში შეშის ნაჩეხებით არ დაგვხოცეს.