Friday, June 5, 2009

გამომდინარე იქიდან,რო არაქართულ სივრცეში ვცხოვრობ,ქართული ლიტერატურული გვერდების დატვირთვა ჩემთვის ორმაგად გაიზარდა...მართალია ის,რაც იქ იდება,ხან მომწონს,ხან არ მომწონს,თან არც ისე ხშირად იდება ახალი ნაწარმოებები და რაც იდება ხშირად უკვე წაკითხული მაქვს ხოლმე,მაგრამ რამე საკბილოს პოვნაც შესაძლებელია ხანდახან...

დღესაც საკბილოს პოვნის იმედით შევყავი ცხვირი ლიბ.გე-ზე და ინტერვიუ დათო მაღრაძესთან მომხვდა თვალში...

ჯურნალისტი ვინმე თეა ყიფშიძეა,რომელსეც წარმოდგენაც კი არ მაქვს ,ვინ არი და რო არა,ისეთი საშინელი კითხვები,არც ავხედავდი ჟურნალისტის სახელს და გვარს...

გამართული წერა, კარგი ქართულით მეტყველება და საერთოდ პროფესიონალად ყოფნა გარკვეულ სიძნელეებთან რო არი დაკავშირებული,მესმის ბატონო,მაგრამ ამ ლიბ.გე-ს ხო ყავს სარედაქციო კოლეგია , დამფუძნებელთა ჯგუფი თუ რაგაც ეგეთი,რომლებიც ტექსტის დადებამდე კითხულობენ და დავიჯერო არ ეხამუშატ ანტონ ი-ის მაღალი სტილით მოლაპარაკე ჯურნალისტი?


თავისთავად კოშმარია,როცა ადამიანი თვლის რო,თუ მწერლობაზე და პოეზიაზეა ლაპარაკი,აუცილებლად უნდა გამოიყენოს ისეთი სიტყვები,როგორიცაა ,,ხელეწიფება'', ,,აღსრულდა'', ,,ძალუძს'', ,,მოკიაფე'', ,,აღჭურვილი'' და მსგავსი ხელოვნური ელემენტები...(არა,არსებობს კონტექსტები,სადაც ეს სიტყვები სრულიად არ არის უადგილო და ძალიან მშვენივრადაც ჯდება,მაგრამ არა ამ ინტერვიუში...) ისევე,როგროც კოშმარია ის რომ ეკლესიაში მარტო კაბით შეიძლება ილოცო და ის რო საქართველო რო გიყვარს,მარტო სუფრაზე უნდა გახსენდებოდეს,მაგრამ ამ ბოლო ორს თავი რო გავანებოთ ,მარგალიტები ინტერვიუდან...


ისე,სამართლიანობისთვის უნდა აღვნიშნო,რო ამ ჟურნალისტს სიტყვების უადგილო რახა-რუხში არც დათო მაღრაძე უდებს ტოლს...,,ღმერთისგან მორთმეული წუთისოფელი\'\' რა არსებაა,მე მაგალითად ვერ გავიგე,ისევე როგროც - მისი ,,გულწრფელი წადილი\'\'...


,,ვიღაც წერს იმიტომ, რომ სხვაგვარად არ ძალუძს, მავანს სარფიანდ ეჩვენება ეს ხელობა, ვინმე სახელის მოხვეჭას ცდილობს, ზოგს სხვა პროფესია და საქმე არ ხელეწიფება. იქნებ, ლექსების წერა იმის ამოთქმაა, რასაც სხვა ფორმით ვერავის გაუმხელ?\'\' ეტყობა ვინმემ როდესგაც უთხრა,ერთი და იმავე სიტყვის გამოყენება ცუდი ტონიაო და ხან ვიღაც გვყვავს,ხან მავანი და ხან ვინმე,საბოლოოდ კი საშინელი წინადადება...ან ეს ამოთქმა რა უბედურებაა,ამოოხვრა ან ამოთხრა ხო არ არი...თავისთავად პოეტობა რო ხელობაა,ეგეც ახალი ამბავია,მე მცხობელობა და ოქრომჭედლობა მეგონა ხელობა და კიდე ფეხსაცმელების შეკეთება... მაგრამ მე ,,სხვაგვარად არ ძალუძს-ის'' მაგივრადაც ,,სხვანარად არ შეუძლიას'' უფრო დიდი სიამოვნებით ვამბობ,ისევე,როგორც არ ხელეწიფება-ს მაგივრად არ შეუძლიას...უფრო მეადამიანურება და ვქნა...

,, ბევრია ისეთი სტრიქონი, რომელიც დაუწერელი დაგრჩა, რომლის ამოთქმაც გსურდა, მაგრამ ფურცელმა არ მიიკარა?\'\'


კითხვის აზრიანობას რო თავი დავანებო,კიდე ერთ ამოთქმას ვერ გავუძლებ...


,,საქართველოში მწერალს მრავალი ვალდებულებებით ხუნძლავდნენ ხოლმე. როგორ ფიქრობ, რა ძალუძს პოეტს და რას არ აკადრებს არასოდეს საკუთარ თავსა და ხალხს?''

ხო,ამ ჩვენი მესამე მაღალი სტილით მოლაპარაკე თეასგან მწერლების დახუნძვლა ცოტა არ იყოს და გამიკვირდა...ეს მწერალი ყველა-ყველა და საახალწლო ნაძვის ხე ხო არ არი,ამ მეზობლის ვირი...თან რაღაცეები უნდა ძალუძდეს და ,უხერხულია ეგეთი სიტყვების გამოყენება...

,,ყველა პატრიოტს, და ამიტომაცაა პატრიოტი, განსაკუთრებულად უყვარს თავისი ქვეყანა, რა გინდ წყალწაღებულიც იყოს.\'\'

ხო,წყალწაღებულიც არაშესაბამისია ქვეყანასთან მიმართებაში,მართლა წყალწაგებულიც რო იყოს და კიდე,პარტიოტი რატომაც არი ადამიანი,ეგ რამენაირად განმარტების გარეშეც ვიცით მგონი...

ხოოოდა,წყალწაგებულების და მკვდრების სიყვარული კიდე პარტიოტიზმი კი არა,ნეკროფილია და პატოლოგიაა.პარტიოტიზმი სამშობლოსთვის რამე წესიერი საქმის გაკეთება უფროა,თუნდაც უკეთესი ქართულით ლაპარაკი...


მწერლებს დღესასწაულებით დიდად არ ანებივრებენ, თუმცა რიგითი ადამიანებისგან განსხვავებით, მათ შესწევთ ძალა, სულიერი ზეიმი მოიწყონ. როგორი უნდა იყოს თანამედროვე ქართველი მწერალი საზოგადოებისთვის და რა უნდა გააკეთოს ამ უკანასკნელმა \"დღესასწაულის წადილი\" \"მთელი სიმკაცრით\" რომ არ \"დასაჯოს\"?

ყველაზე დიდი საოცრება:თურმე მცწერლები უნდა გაანებივროს ვინმემ და თანაც დღესასწაულებით...

ბავშვებს რო უნდა მოუწყო შიგადაშიგ რაგაცეები,ეგ ვიცოდი,მარა თუ მწერლებზეც უნდა ეზრუნა ვინმეს,ეგ არ..

თან ყველა,ყველა და საქართველოში ყველა დღესასწაული 5ჯერ მაინც აღინიშნება თავისი წინა და შემდეგი პერიოდებით და მეტი რაღა დღესასწაული უნდათ?

ააააა,თურმე სულიერ ზეიმზე ყოფილა ლაპარაკი...

არ ვიცი,მე მაგის შინაარსსაც ვერ ვიგებ,ისევე როგორც ღმერთისგან მორთმეული წუ თისოფლისას...

და ბოლოს,მაღრაძისეული სიბრძნე :ნიკოლოზ ბარათაშვილი მოხელე იყო და შედევრებს წერდა. ტალანტი არ იკარგება... და ადარებს თავის სახელმწიფო მოხელეობას...

რო არ ვთქვა,სად ბარათაშვილი და სად შენ თქოო,ის მაინც უნდა ვთქვა,სად კანცელარიაში რაგაც ქაღალდების მოწესრიგება და სად კულტურის მინისტრობა თქოო...

სულ დაკარგა ამ ხალხმა სინდისი და რეალობის შეგრძნება,ენის ცოდნას რო თავი დავანებოთ...