Monday, July 12, 2010

ჩემპიონატის ფინალი, ემოციები და სხვა მთავარი ამბები

როცა ჩემი მეგობრები ფინალის დიდ ეკრანზე ერთად ყურებას გეგმავდნენ, მე ინდიფერენტული სახით ვიდექი და სულაც არ ვფიქრობდი რომ ეს ორი საათი თუ რაღაც მაგდენი ამდენად ემოციური შეიძლებოდა ყოფილიყო.

შესაბამისად, არსად წასვლას და არაფრის ყურებას არ ვაპირებდი.
მიზეზი მარტივია.
უკვე საუკუნეა ფეხბურთი აღარ მადარდებს და აღარც ვუყურებ. მივხვდი რომ სიმპატიური ბიჭები მხოლოდ რეალის "მადრიდში" არ თამაშობენ და რომ ის, რაზეც ყველა კონცენტრირებულია, ჩემი ვერ იქნება.
მე კიდევ მხოლოდ ძალიან ჩემი რამეები მიყვარს.
ეგეთი ვარ, მჭირდება საკუთარი რესურსები და საკუთრებები.

მერე ვიფიქრე ის, რასაც სულ ვფიქრობ ხოლმე.
 არ შეიძლება, რამეზე უარი თქვა და   იდეალურია, როცა თითქმის მთელ მსოფლიოს თუნდაც რამდენიმე საათის განმავლობაში ერთი და იგივე  რამ აერთიანებს.
ავდექი, წავედი და ჩემი ფავოროტიც მყავდა.
მართალია ჰოლანდია ვერც ამჯერად გახდა ჩემპიონი და მე ხვალიდან ისევ არ დამაინტერესებს ფეხბურთი, მაგრამ ამას არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს. მთავარი ემოციებია.
მარტო ახლა არა, სულ.

მე სულ ვამბობ ხოლმე, რომ ყველაფერზე შეიძელება გააკეთოს ადამიანმა, რაც ემოციებს და შეგრძნებებს გაგიჩენს და რასაც გაითავისებ.
 არ მიყვარს ადამიანები, ვისაც უნდა რომ სულ იდეალური  და მართალი იყოს, ვინც სულ წარმატებულობასა და კარგ განწყობაზეა ორიენტირებული. სულ ხარანაული მახსენდება ხოლმე. 
ხოოდა,  დღესაც აუცილებლად ვიღაც იქნებოდა ბედნიერი და მოგებული და ვიღაც ბევრს იტირებდა. მე უბრალოდ  კიდევ ერთხელ გავიხსენე,  რომ რეზულტატის მიუხედავად ემოციები მაინც ძალაშია.
 დანარჩენი შენზეა დამოკიდებული. უფრო სწორად შენზე და შენ გარშემომყოფებზე.
კიდევ გარემოებებზე და ათას სისულელეზე, მაგრამ მთავარია, იცოდე, რომ ემოციები მნიშვნელოვანია.

ხოოდა, როცა ასე ცხელა და როცა მე აფსოლუტურად არაპროდუქტიული და ინდიფერენტული ვარ,  ვხვდები  ხოლმე რომ ასე უშინაარსოდ და უემოციოდ ჩემი საკუთრი დღეები გადის და მე ვეღარასოდეს ვეღარავინ მომიტანს უკან იმ დღეებს, როცა არავინ მიყვარდა, როცა მხოლოდ 50 გრადუს სიცხეზე ვწუწუნებდი, როცა სამსახურში  და ლექციებზე წასვლა მეზარებოდა, გულგრილი  და უყურადღებო ვიყავი და სადმე კლდეზე ცოცვის მაგივრად ჩემპიონატის ფინალს ვუყურებდი.

მოკლედ, რთული ამბავია.
ერთ-ერთმა მაიმუნმა  დამთაგა, იდეაში უნდა დამეწერა, როგორი ვარ მე სხვის თვალში.
ახლა ბევრი ლუდის და ემოციების გავლენას გავითვალისწინებ და კიდევ იმას, რომ სხვებმა უკეთ იციან როგორი ვარ იმათთვის.
თან ეგეთი პოსტები  ნარცისიზმს ამყარებს.
ამიტომ ეგ თქვენ დამიწერეთ კომეტარებში და მე უფრო გემრიელი პოსტით დაგიბრუნდებით.