Tuesday, February 16, 2010

როცა თოვს

როცა თოვს ხოლმე,უფრო კარგად ვხედავ,რომ ბევრი ვართ,ყველანი შავები და ერთნაირები.

როცა თოვლი მოვა,უფრო კარგად ჩანს აივნებიდან,რომ ქალაქს უსინდისოდ ვტოვებთ ღამ-ღამობით მარტო და რომ ქალაქისთვის სულ ერთია,სად ვიქნებით, კედელს გარეთ თუ შიგნით,მთავარი ის არის,რომ ჩვენ ნაკვალევების დატოვების სიამოვნებაზე ვამბობთ უარს.
მე პატარა ფეხები მაქვს,ისედაც პატარა ვარ და თავს ყველაზე კარგად დიდ ბათინკებში ვგრძნობ.როცა თოვს,კედლის აქეთ ვარ და ნაკვალევებს ბათინკებითაც ვერ ვტოვებ.
როცა თოვს ხოლმე, უფრო კარგად ვხვდები, რომ ყველანაირი აღტაცება მალე გადის და საბოლოოდ ყველა ფიფქს და ემოციას ისევ შენი ნაჭუჭისკენ მიყავხარ.
ნაჭუჭი თოვლიდან თოვლამდე გიპატარავდება, ფეხებს გარეთ ტოვებ
და როცა შენი ნაწილი სადღაც სხვაგან არის, მეორე ნაწილი ტკბილ ძილისპირულს მშვიდად ვერ მოისმენს.როცა თოვს ვხვდები,რომ ყველანაირი მოლოდინი სისულელეა,ის არასოდეს არ იქნება,რასაც ელოდები.

როცა თოვს ეჭვი აღარ მეპარება,რომ სიცივეში გადარჩენის შანსი მინულდება.
როცა თოვს,ცხადი ხდება რომ ქარიზმა ადვილად იცვლება პლედში გახვეულ მშვიდ განწყობაში.
როცა თოვს,კადრები ტივტივებენ და კონტრასტი მაღალია თოვლსა და თოვლსა შუა პერიოდებს შორის.
თოვლიდან თოვლამდე ათასი რამე იცვლება,თან ისე ბუნებრივად რომ,შეიძლება სულ არ შეგემჩნია ბოლო გათოვლებისას სიცხიანი პლედიან განწყობაში რო არ გახვეულიყავი.

p.s.როცა თოვლი დნება თოვლზე მაშინ ვფიქრობ ხოლმე...