Monday, January 18, 2010

სულ ასე ხდება ხოლმე (ნაწილი 2)

ცხენთან ვირი აღმოჩნდება ხოლმე. . .



დონ კიხოტებს მსუქანა თანამგზავრები ყავთ. . .

ილუზიები და სინამდვილე ერთმანეთში ირევა. . .

და

ბოლოს ყველაფერს მტვერი ედება. . .



მე არ ვიცი როდის არის ბოლოს,ან თავიდან,მე ხო ის ვარ,რომელსაც ათვლის წერტილი არ ახსოვს და უნდა რეინკარნაციების ჯეროდეს,მაგრამ ვიცი,რომ ზოგჯერ ბოლო სიცარიელეა,ზოგჯერ ჩაკეტილი კარები ან გაჩუმებული გარემო, უმისამართო ღიმილი ან მკვდრისებური სიჩუმე...

გამომდინარე იქიდან,რომ რეინკარნაციების ჯერ ბოლომდე არ მჯერა,არ ვიცი,რა იქნება დავიწყების და სიცარიელის შემდეგი ფორმაცია...

მარტო სი ვიცი,რომ აქ ადრე ზალიან ბევრი ბავშვი ცხოვრობდა,თავიდან ჟოლოზე რო დადიოდნენ მთაში,მერე სანადიროდ,მერე მთაში აღარ დადიოდნენ, სხვაგან მიდიოდნენ და მამები და ბიძები ხდებოდნენ,მთაში კი უფრო და უფრო ნაკლები ბავშვი დადიოდა ჟოლოზე...


კიდე ვიცი,რომ უფრო ადრე გამოქვაბულში ისეთი ადამიანები ცხოვრობდნენ,შეიძლება სულაც რო არ ცხოვრობდნენ,მაგრამ ხალხს რო ჭირდებოდა მათი არსებობა...



და კიდე ვიცი,რომ ამ ამბებზე შედარებით გვიან,ბაბუას ერთი საწყალი ვირი ყავდა,ასე,უსახელოდ და უსანჩო პანსოდ.

ჭალიდან ტვირთი ამოქონდა ხოლმე. . .

ერთხელ მე შემომსვეს ტვირთიან ვირზე და შუა გზაში კითხვებს რო აღარ ვსვამდი,აღმოჩნდა რომ ვირზე ჩამძინებოდა. . .

ეგ ვირი ჩემი და ჩემი ბიძაშვილის უნუგეშო სიყვარულის ობიექტი იყო. . .

მარტო მაგაზე და ბაბუასთან დაძინებაზე ვჩხუბობდით. . .




იქ,ჩვენთან ზემოთ,ბაბუა მარტო ბაბუა კი არა,კაცის სახელიც არი. . .

აესე,მოდის ვიღაცა ახალგაზრდა და ქვია ბაბუა. .



ბაბუას სახლს სხვენი და ჭერხო ქონდა. . .

ჭერხოში საქანელა ეკიდა და ბევრი თივა იყო. . .

სხვენზე ყველანაირი ძველი ნივთი განისვენებდა და საშინლად მიყვარდა ხოლმე იმეებში ქექიალი და თან მეშინოდა. . .

ხო,კიდე ფანჯრებზე ჭრაქები ეწყო და წიგნის თაროზე ,,როგორ იწრთობოდა ფოლადი’’. . .
ფოლადი რა შუაშია,როცა ათასი სხვა რამეა გამოსაწრთობი. . .

სულ მგონია რომ ის ყველაფერი,რამაც ჩემამდე მოაღწია,რაც ჩემში დაილექა და რასაც ვცდილობ თქვენ მოგიყვეთ,მართლა გამოწრთობილია...


ძალიან ბევრი მარტოობით,ზამთრის გრძელი ღამით, ზაფხულის დიდი,ბევრსაზრუნავიანი დღით,ნისლიანი გაურკვევლობით, პრიმიტივიზმით,გულწრფელობით,სევდით,ბევრი ფერებით,ტაბუებით,ნდობით,სიჩუმეში ჩამარხული დიალოგებით, ახლოს მთვარით,ცხელი მზით, შენი გასაყვანი და გაყვანილი ბილიკებით,მცენარეების ჩაის არომატით და კიდევ იმ ფარული ინგრედიენტებით,ყველა კარგი სპეციალისტი თავისთვის რო იტოვებს საიდუმლოდ...




მე მგონი იქ,სადღაც,რომელღაცა ხევში დარჩა ფარული ინგრედიენტები და მე ჯერ კიდევ ვერ დავიჯერე რეინკარნაციების ისე,როგორც ოდესღაც აქ ჯეროდათ ერთად ქრისტიანული და წარმართული სიწმინდეების...

მე ჯერ ისე არასოდეს დავღლილვარ თბილ ამინდებში,რომ ზამთრის ღამეებში უძილობა არ დამეწყოს...

არასოდეს შევუწუხებივარ სიჩუმეს ისე,რომ ხმამაღლა მეყვირა ექოს მოლოდინში...

არასოდეს დავლოდებივარ ვინმეს ისე,რომ მომავალი მზე მგონებოდა...

არასედეს შევშინებულვარ ისე,რომ ხევებში ჭინკები დამენახა...

არასოდეს გამიხელია თვალები ისე,რომ მეზობელ სოფელში ამვლელ-ჩამვლელი დამენახა...

არასოდეს ავსულვარ მთაზე ისე,რომ მეფიქრა,ჩამოსვლა უფრო ძნელია თქო...

არასოდეს ვყოფილვარ ისეთი ნატურალური,რომ ბუნების ენის სწავლა დამეწყო...






სამაგიეროდ,მე ვიცი,რატომაც კრეფენ და ახმობენ ყვავილებს ზაფხულში...

ვიცი,რატომ შამანდება ბებო

ვიცი,რატომ მივდივარ ხოლმე როდესღაც უსასრულო აღმართზე,მარტო,შეღამებულზე და თუნდაც წვიმაში...
ვიცი,რატომ უნდა მეცვას ჭრელი წინდები...



ვიცი,რატომ ესიზმრება მამას ის ბილიკები ყველაზე ხშირად
ვიცი,რატომ მიყვარს შეუკაზმავი ცხენები
ვიცი,რატომ არის ყველაზე ხშირი იქაური მირაჟი სიკვდილი

და

კიდე ვიცი,რომ მე რომ დაუდგენელი იმპულსები მმართავენ,მარტო ჩემი ბრალი არ არის...
და რომ გაქცევის სურვილი ბუნებრივია,უბრალოდ გაქვევაც მორიგი ილუზიაა



პ.ს. სულ მინდოდა ამომექექა ჩემი თავი,დაახლოებით ისე,ადრე რო ბების სკივრებს ვქექავდი ხოლმე




სულ მეშინია,როცა ჩემში ქექვას ვიწყებ,რაღაცეები დაჭმული მხვდება,რაღაცეები მოპარული და რაღაცეები გახუნებული...


მაგრამ მაშინ,ბავშვობაში ვისწავლე,რომ სკივრში,მიუხედავად უცნაური სუნისა,დაჭმული რამეებისა და ბებოს აკრძალვისა,სკივრში ყოველთვის იპოვი რამე ჭრელს და საინტერესოს...
ახლა ის სკივრებიც ცარიელია და იმ ჭერხოში ყრია,ჩემი საქანელა რო ეკიდა ხოლმე.
სამაგიეროდ,მე აღარ მეშინია სიცარიელის ,ახლა შემ თავში ქექვის მეშინია