Saturday, May 15, 2010

ერიკ ტრუფაზი, სნობი პუბლიკა და სეირნობა ვერის პარკში

საქართველოში ჩამოსული ყველა შემსრულებელი რომ ,,ლეგენდარულია'',   ისეთივე ცნობილი ფაქტია, როგორც ერიკ ტრუფაზის  გუშინდელი  კონცერტი ფილარმონიაში.
სამაგიეროდ ნაკლებადცნობილია ის, რომ ,,ლეგენდარული'' შემსრულებელი კონცერტამდე დაახლოებით 40 წუთით ადრე   თავის კვარტეტთან ერთად  ვერის ბაღში დასეირნობდა  ყოვლად არალეგენდარულად: ყველანაირი მიწისქვეშა გადასასვლელების, უსაფრთხოების წესების  და მსგავსი სისულელეების გარეშე.
ალბათ არაფერი ისეთი, მაგრამ გზის აქეთა მხარეს მდგომმა ვერ დავიჯერე რომ  ნამდვილად  ტრუფაზი მიდიოდა ნამდვილად  ვერის პარკში.

ხოოდა, აი, როცა დავიჯერე, როცა ერთდროულად გადავკვეთეთ კოსტავა გზის აქეთა და იქითა მხრიდან, კიდევ ერთხელ ვიფიქრე, რომ ძალიან კარგ კონცერტზე მივდიოდი.
მართალიც ვიყავი.

თავიდანვე მივხვდი, რატომ არის ტრუფაზი ჩემი შემსულებელი.
მიზეზი მარტივია:  ჩემნაირია, ზარმაცი და თავისი სიზარმაცით არაფერს აშავებს.

იშვიათად უკრავს.
გვერდზე ისეთი კვარტეტი ყავს, სულ რომ არ დაუკრას, მაინც ძალიან მაგარ მუსიკას დაუკრავენ. მერე ეს ბასისტი ისე უღმერთოდ სიმპატიურია, სულ გავიწყდება შენიც და ერიკის სიზარმაცეც.


არადა სიზარმაცე მე ამოვიჩემე თორემ  ადამიანი 7 წლის უკვე შემდგარი მუსიკოსი იყო და დღემდე ყველაზე ხშირად მაილს დევიზს ადარებენ. თვითონ ამბობს რომ მაილსი ზუსტად ის არის მისთვის ჯაზში, რაც  პიკასო მხატვრობაში.
თვითონ  თავს ჯაზმენად არა, უბრალოდ მუსიკოსად მოაზრებს და ამბობს, რომ შვეიცარიაში დაბადებული ფრანგისთვის, რომლის მუსიკასაც მთელი მსოფლიო უსმენს, არ არსებობს ლოკალური ან ჟანრობრივი შეზღუდვები.
სიამოვნებით ატარებს ექსპერიმენტებს ჯაზის, სოულის, ჰიპ-ჰოპისა და ელექტრო მუსიკის  გამოყენებით.  ამას ყველანაირი მუსიკალური ეტიკეტების დაცვის გარეშე აკეთებს და თან ისე,  ევროპული ჯაზ-სცენის ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო და პროგრესული ფიგურის სტატუსმორგებული.

ამბობს, რომ  ნიუ იორკელ მუსიკოსთან ერთად ისე წარმატებულად ვერ დაუკრავს, როგორც ნებისმიერ ევროპელთან. იმიტომ რომ მუსიკა მისთვის ის კი არ არის,
რაც ისმის, ის არის, რაც გაგონილს საფუძვლად უდევს. რაც მხოლოდ ინტუიციით და გრძნობით გაიგება. მას კი არ ჯერა რომ აბსოლუტურად სხვა გარემოს წარმომნადგენელს ინტუიციით და გრძნობით გაუგებს.


სამაგიეროდ, მე ვირწმუნები, რომ ის კვარტეტი, რომელიც ახლა ყავს, იდეალურად უგებს, რომ ბარაბანშიკის იმპროვიზაცია კიდევ დიდხანს მემახსოვრება, და რომ მიუხედავად იდეალური კონცერტისა,  გამაღიზიანებელი პუბლიკა იყრის თავს ჯაზ-კონცერტებზე თბილისში.
ამჯერად ორგანიზატორებმაც ხელი შეუწყვეს. ივენთ ჰოლში მაგიდების დადგმა ცუდი იდეაა, ყველაფერი სკოლის ბანკეტს ემსგავსება, პუბლიკა უფრო ხმამაღლა განიხილავს უახლოეს ჭორებს, სმა-ჭამა ჩაღდება  და მე მიჭირს გავიგო რა საჭიროა პეროების დემონსტრირებისთვის მაინცდამაინც აქ მოიყარონთ ხოლმე  თავი.

მაგრამ ნუ ჯანდაბას, ალბათ ეგ სულ ეგრე იქნება და წუწუნს აზრი აქვს.
კაცმა რო თქვას, რა მაქვს საწუწუნო.
დაახლოებით 10 დღეში ერევანში წავალ ფარფლების კონცერტზე, მერე ბათუმის ჯაზ ფესტივალს დაველოდები.

ჰმმ, რა კარგია წვიმიან და მუსიკალურ დღეებში ცხოვრება :)